Jump to content
Julienne Haysward

[1836/1837] Groupswork sucks.

Recommended Posts

Maandag 3 oktober 1836 - 's middags na de lessen - een leeg tafeltje in de bibliotheek

 

July had altijd al een hekel gehad aan groepswerk, maar zelfs July had zo haar personen met wie ze wel redelijk overweg kon. Met wie ze in ieder geval niet overweg kon was stomme Jonathan Silverfire, en dat was natuurlijk juist degene waar ze vandaag aan gekoppeld was. Hoera, hoezee, was ze zo blij mee dat ze wel een rondje om de tafel kon dansen, als July kon dansen. 

 

In ieder geval was ze expres een halve minuut te laat, maar tot haar grote ergernis was hij er nog niet. Dus sjokte ze boos naar de tafel toe en liet ze met een klap haar tas op de grond vallen. Waar bleef hij? Ze had wel meer te doen dan op hem te wachten! 

 


 

Privé <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Jeez Julienne! Je zit hier in een bibliotheek, dan kan je niet zomaar je tas neergooien waar je wilt... Over die tas gesproken, heb je er soms bakstenen in zitten, zodat je iedereen kunt vertellen hoe een zware last je op je schouders draagt of dat je zo'n zwaar leven hebt...?"

 

Och, wat was hij toch weer charmant... Op z'n allercharmantst kwam hij aangesjokt. Op zijn halfdode gemakje, want zo voelde Jon zich. Half dood. Want hij moest van zijn o, zo geweldige professor samenwerken met het grootste gedrocht ooit geboren. Een gedrocht dat zo prefectionistisch en mierenpieperig was, dat ze het liefst al haar eten sneed in Julienne reepjes; alleen al voor de zelfverheerlijking.

 

"Heb je het al af, of ga je me vertellen dat we dit echt samen moeten gaan doen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh, ugh, ugh, ugh, ugh, ugh, ugh. Zodra ze hem hoorde praten vielen Julienne's mondhoeken als vanzelf naar beneden, want ze was gewoon zo BOOS op dat ze met hem moest samenwerken. Jon Silverfire, meh. 

 

"Daar zitten boeken in," beet ze naar hem toe, terwijl ze zich expres van hem wegdraaide om haar tas te gaan doorzoeken. "Weet je wat dat zijn, boeken? Daar leer je dingen van." Ze snoof luidruchtig, terwijl ze een dik boek op tafel liet vallen. "Niet dat jij iets van leren weet. En nee, ik heb het nog niet af." Maar ze was wel al begonnen. "Ik ga je niet voor gratis je beste cijfer van het jaar laten halen!" 

 

Eh... oké, ging ze wel doen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Hee! Ik weet heus wel wat een boek is!" Minachtend snoof Jon met een arrogante blik richting het ravenklauwse geval. "Ik lees er gewoon niet zo veel, er zijn veel leukere dingen op de wereld te doen. Dan ga ik mijn kostbare levenstijd toch niet verdoen aan die papieren snotvellen? Dat jij nou een onverbreekbare relatie hebt met die dingen, daar kan ik niks aan doen. Slaap je er soms ook mee? Volgens mij zit er namelijk nog een druppel slaapkwijl aan die kaft, gatverdamme..."

 

Gruwelend keek Jon naar een van de boeken die door de klap op de grond lichtjes uit de tas was geschoven.

 

"Gratis?! Gratis?!?! Laat me niet lachen met je gratis. Het is al afschuwelijk genoeg dat ik met jou zit opgescheept, dat weegt als miljoenen galjoenen voor dat werkstuk... Pfff..  gratis zegt ze dan..."

Share this post


Link to post
Share on other sites

July werd oncomfortabel rood terwijl ze op een stoel zakte. Eh, nee, ze sliep over het algemeen niet met boeken, maar eh... ja, het kon zijn dat ze vannacht tijdens het maken van haar huiswerk in slaap was gevallen. En dan een klein beetje gekwijld had. "Doe niet zo dom," mompelde ze, terwijl ze snel de kaft met haar mouw af begon te vegen. Stomme Jonathan, met zijn stomme domme grapjes. 

 

"Nou, je mag wel weg, hoor," beet ze naar hem toe. Behalve dat dat niet kon, want ze moesten iets met zijn tweeën tegelijkertijd transfigureren en haar slaapzaalgenoten hadden al laten weten dat zij geen dubbel werk wilden doen en was Jonathan nou echt zo erg? Ja, dat was hij dus wel. "Daar is de deur, toedoe!"

 

Ze vond wel een oplossing. Desnoods haar moeder. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ach...

Als de term 'facepalm' toentertijd had bestaan, had Jon spontaan zijn handpalm tegen zijn voorhoofd gedrukt.

 

Dom kind.

 

"Ten eerste vind ik het nogal merkwaardig dat jij met jouw 'kennis' als ravenklauwer een deur moet aan aanwijzen om jezelf te herinneren waar de deur is. Ik weet waar de deur is, want ik ben zojuist vanuit die deur naar binnen gekomen... Waarom ze jou in die afdeling hebben geplaatst is voor mij werkelijk een raadsel, of erger nog een mysterie. Ten tweede: het is toe-de-loe... niet toe-doe... Toe, doe niet zo stom en toedeloe met je toe-doe. Ik ga helemaal nergens heen, want een of andere idioot heeft mij aan jouw gekoppeld voor deze opdracht, dus ben ik afhankelijk van jouw ravenklauwachtige..." Hij wees met zijn hand van haar hoofd naar haar tenen en weer terug. "...ravenklauwachtigheid. Of zo..."

 

"Dus, ga je me nog helpen of ga je met hangende pootjes naar Whitley om uit te leggen dat je bij deze opdracht hebt gefaald...?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, ze kon hem echt niet uitstaan. Hoe durfde hij te doen alsof ze dom was? Als er iets was waarvan Julienne zeker was, was het dat ze slimmer was dan de rest van de wereld en al HELEMAAL slimmer dan Jonathan Silverfire! "Doe niet zo achterlijk," siste ze dus boos naar hem toe. "Ik wees je alleen maar de deur omdat ik zeker wist dat jij hem niet meer terug zou kunnen vinden!" 

 

Demonstratief, hoewel ze niet eens wist wat ze per se wilde demonstreren, gooide ze zichzelf op een stoel en begon ze door haar boeken te bladeren. "Ga je nou nog helpen of niet?" snauwde ze naar hem toe. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"PFFF."

 

Met een diep gezucht, zijn handen omhoog en een frons tussen zijn wenkbrauwen die nog dieper was dan de ondergrondse gangenstelsels onder het kasteel, plofte Jonathan neer op de meest dichtstbijzijnde stoel. "Oké, oké je hoeft niet zo te snauwen. Heb ik je soms op je harige kattenstaart getrapt...?" Nukkig keek de jongen naar zijn schoenen en keek toen weer omhoog. Het was wel genoeg zo, dat getreiter. Als hij zo door bleef gaan zou ze hem straks nog veranderen in een in stukjes gesneden wortel. Julienne gesneden natuurlijk... Bij Merlijn, hij moest echt stoppen met die julienne-geintjes...

 

"Wat is de opdracht?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat was de opdracht? Echt? Serieus? 100% niet een grap of zoiets anders?! Hoezo WAT WAS DE OPDRACHT?!

 

"Je let ook nooit op, he," beet ze naar hem. "Wat was er, was je te druk met in de spiegel te staren? Kijken of je eindelijk een snor kan groeien?" Pff. Jongens met hun stomme baardgroei. Waarom dat nou weer nodig was snapte ze ook niet, evolutionair gesproken. "De opdracht is dat we gezamenlijk een voorwerp moeten transfigureren." Ze rommelde door haar tas heen en trok er een grote steen uit tevoorschijn. "De ene let op de vorm, de ander op de details."

 

Ze onderdrukte de neiging om de steen naar zijn hoofd te gooien en legde hem in plaats daarvan netjes op tafel. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Als jij nou let op de details, kan ik de vorm in de gaten houden. Ik denk dat jij iets beter op de details kunt letten... Dan kun je je helemaal uitleven met jouw perfectionistische pincetvingertjes." Hoewel het overkwam als een sneer, was het vriendelijk bedoeld, zijn opmerking. Eigenlijk zei hij iets heel zinnigs, voor de verandering. Jon was niet zo van de details, de puntjes op de i. Hij was meer van het grote oppervlak, de basis. En uit de vier jaar ervaring die hij nu al achter de rug had met 'miss-know-it-all'  in de klas, wist hij dat zij alles tot in de kleinste deeltjes in orde wilde hebben. Alleen moest ze nu dan ook echt kappen met dat gesneer!

 

"Oké, stop. Hoe eerder we dit achter de rug hebben, hoe eerder ik niet meer naar jouw spontaan opspringende pukkels hoef te kijken." Hij keek even bedenkelijk naar de tafel en terug naar Julienne. "Hee, geef toe dat was best een slimme optie... Maar goed. De steen..." Met uiterste waninteresse en een overmatig ge'hmmmmmmm...' keek Jonathan naar de grijzige, zware bonk. Het was een ruwe steen, alsof ze het zo vanuit haar eigen heksengrot had geplukt. Ja, Julienne was een heks en woonde volgens Jonathan in een donkere, kille, nattige en met mos begroeide grot.

 

"Kom, we noemen hem Henk."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kon hij nou nooit wat aardigs zeggen? Nu kon July dat natuurlijk ook niet, maar in tegenstelling tot Jon had July gewoon het recht om onaardig te doen, want hij was rijk en populair en knap eh... bevriend met veel mensen of zoiets, en zij was... nou ja, zij haalde hoge cijfers. Klaar. Het punt was dat Jonathan al zoveel met zich mee had, dus hoorde hij aardig te doen tegen iedereen en omdat haar zoveel tegen zat, mocht zij gemeen doen.

 

"Pukkels," gromde ze naar hem, want ze had helemaal geen pukkels! Oké, misschien had ze wat pukkels, maar daar had ze al een cremepje op gesmeerd en dus mocht JONATHAN daar niets over zeggen.

 

"... Je geeft hem een naam?" Het was een steen... waarom moest een steen een naam krijgen? Dat was als een sprietje gras een naam geven! "Ugh, prima, Henk." Ze wuifde met haar hand want kon haar het ook schelen. "Ben je er klaar voor? Drie, twee, één..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Triomfantelijk lachte de jongen naar de steen. Ha, Henk. Het ging hem niet eens om Henk, hoewel het wel tof was dat hij nu een steen had genaamd Henk... Het ging hem om het feit dat ze hem dit punt gaf en dus haar eigen ego opzij had gezet. Hij won. End of story. Jon 1 - Julienne 0.

 

"Oke!"

Terwijl Julienne begon af te tellen probeerde Jon te bedenken waarin Henk de steen zou moeten veranderen. Wilde hij dat Henk veranderde in een theemuts, of in een speldenkussen? Hm. Keuzes... keuzes... Hij wist het even niet. Misschien was dit wel even een dingetje om te overleggen, want als Julienne dacht aan een leeuwenkop en hij aan een theemuts, dan kreeg je wel een heel akelige combinatie...

 

"WACHT! Wacht. Wacht... Waar veranderen we Henk in?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jeetje, hij had echt niet opgelet, he? Julienne zuchtte diep. "We moeten een kopie maken van Zweinstein," legde ze uit. "Hoe beter, hoe hoger ons cijfer, dus als je nou eens een keer oplet." In zichzelf mompelend zwaaide ze met haar toverstok zodat de steen boven tafel bleef zweven, langzaam draaiend rond zijn as zodat ze hem goed konden zien. 

 

"Ben je er nou klaar voor of moet ik je ook nog laten zen wat de voor of achterkant van je toverstok is?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik kan ook weer teruggaan naar de opmerkingen over je naam en de cursus die je aan de huiselven hebt aangeboden, met betrekking tot je zo genaamde snijdkunsten in de keuken..." Jon lachte schamper. "Als dat echt is wat je wilt? Misschien kun je beter je gesnauw bewaren voor professor Whitley, waaraan je toch gaat vertellen dat ik een waardeloos geval ben die zich niet kan focussen en die niet inziet dat het leren in de praktijk beter is dan leren via een schoolbordje, als een hersenloze zombie die alles maar klakkeloos kopieert van de professor die voor haar neus staat."

 

Even haalde hij diep adem via zijn neus. Verdomd, dat was een lange zin geweest. O en hij had honger. Konden ze even pauzeren voor een middagsnack? Hm. Aan haar gezicht te zien vast niet, maar misschien kon hij haar er in laten luizen en haar overtuigen dat hij beter kon nadenken met iets in zijn maag... Maar als hij dat nu zou proberen zou ze hem misschien in de fik zetten of transfigureren in een bedpan... En waarschijnlijk zou het geen schone zijn.

 

"Zweinstein. Oke. Laten we beginnen, voor je straks de voor- of achterkant van je toverstok ergens steekt waar de zon niet schijnt."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuugggggggggggghhhhhhhhhhh.

 

Dat was hoe Julienne zich voelde als Jonathan iets zei over haar naam. Julienne was een mooie naam, vond ze, sowieso beter dan haar middelnaam Georgette die natuurlijk vernoemd was naar haar stomme vader die haar niet eens wilde opvoeden, maar waarom moest het nou ook per se de naam zijn van één of andere snijtechniek? En hoe wist JON dat? Spendeerde hij ooit tijd in de keuken?!

 

"Ben je klaar?" beet ze naar hem toe, toen hij eindelijk uitgesproken was. "Dat zou ik heus niet zeggen!" Eh... 

 

Kop dicht, oké?

 

"Drie, twee, één..." telde ze weer opnieuw af en ze begon direct met een paar spreuken te mompelen die echte ramen zouden laten verschijnen. Hopelijk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nadat Julienne uit was gepraat -ja, dit keer had Jon braaf aangehoord wat ze te zeggen had- knakte de jngen zijn krakende vingers. Het geluid was eigenlijk altijd een beetje smerig, krakende botten enzo... Maar het voelde toch altijd wel weer lekker om te doen. Jonathan besloot te zweigen en knikte instemmend toen ze opnieuw wilde gaan aftellen. In zijn hoofd telde hij mee en begon zachtjes met het opsommen vsn spreuken die een gebouw tot stand konden brengen.

 

Verdomd.

Was het nou piertotum totalus of piertotum locomotor? Uiteindelijk prevelde hij ze maar allebei, dan was een van de twee sowieso goed... Bah normaal was hij heel goed in spreukgebruik, maar dit was dan ook niet echt alleen spreukgebruik. Dit was ook cognitief spreuken kennen en herkennen. Als hij nou meer focus had gehad en minder spreuktalent, dan hadden die kleine stenen soldaatjes niet geprobeerd om aan Jon's en July's gewaden te knagen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eerst dacht Julienne dat het nog werkelijk goed ging ook. Het kasteel begon zich te vormen en even dacht ze dat zodra Jon de basis maar goed had, ze de rest heus wel zelf af kon maken en ze alsnog een U zouden krijgen. 

 

Maar toen merkte ze ineens op dat er iets aan haar gewaad trok en wierp ze een blik naar beneden.

 

Met een gil sprong July op, waardoor haar spreuk verbrak en de steen met een luide krak op de tafel viel... en in tweeën brak. Nu ze even van haar schrik bekomen was en alleen maar stenen soldaatjes zag, kon ze het niet laten om heel hard en heel onmeisjesachtig te vloeken. 

 

"Dit is jouw schuld!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Wow."

 

Ja, zelfs Jonathan was geschrokken van de kleine, furieuze mannetjes, die net iets te graag naar zijn vingers marcheerden... Waarschijnlijk om er vervolgens aan te knagen. Jon wapperde met zijn hand als een bezetene (vraag me niet hoe het er uit zou hebben gezien, want dan zou je hem voor een niet-sporende idioot hebben uitgemaakt...) de mannetjes ver bij zijn vingers vandaan en schrok vervolgens (weer) van een luid gegil. Ondertussen was de betovering van hun toverstokken verbroken en bonsde de steen inderdaad met een flinke klap op tafel. Je zou verwachten dat Jon dit keer ook zou schrikken, door de harde klap, maar dat deed hij niet. Hij keek enkel beteuterd naar de in twee stukken gebroken 'Henk'.

 

"Je hebt hem vermoord..."

 

Met een sippe uitdrukking op zijn gezicht keek hij al zuchtend naar de overgebleven resten van Henk de Steen, die vervolgens werden aangevallen door een stelletje stenen soldaatjes. "Hee!" Met een diepe zucht probeerde Jon enkele mannetjes weg te blazen en tegelijkertijd weerklonk een pinnige, sissende stem in zijn oor. Dit is jouw schuld! "Wat?! Echt niet!" Jon draaide naar zijn 'gezelschap' van vandaag en keek, met zijn wenkbrauwen gekromd in een diepe plooi, naar Julienne. "Het is JOUW schuld! Jij hebt me niet gezegd waar ik precies aan moest denken!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja hoor, ze had de steen vermoord. Julienne rolde haar ogen zo ver achter in haar hoofd dat het een wonder was dat ze ooit nog de weg terug vonden, maar dat was precies op tijd om Jon een beschuldigende blik te sturen, want ineens was het allemaal haar schuld weer. 

 

"Als je nou gewoon op had gelet bij de opdracht!" gilde ze boos terug. Het was echt nog een wonder dat er geen bibliothecaris was komen kijken. "Ik wist al dat ik deze opdracht beter zonder jou had kunnen maken, want je bent gewoon nutteloos!" Briesend van woede begon ze de stukken steen bij elkaar te rapen. Misschien met een reparo... maar dat had vast negatieve gevolgen voor de transfiguratiespreuk. In ieder geval was het fijn om ergens mee bezig te zijn en ze kon altijd nog de stukken naar Jon smijten. Was vast ook een leuke hobby. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gillen? 

Gillen?!

Spoorde zij wel?

Waarschijnlijk niet.

 

Al mopperend en chagrijnend bedacht Jon in zijn hoofd een hele reeks aan lelijke woorden die hij terug kon zeggen. Er vloog vanalles voorbij, maar niets wat genoeg omschreef hoe ze hem momenteel het bloed onder de nagels vandaan haalde... Het enige wat hij er met een sissende tongval uit kreeg was een enkel woord die niet ver genoeg in zijn gevoel reikte, maar het was beter dan niets...

 

"Kreng!"

 

Met boze stappen beende Jon weg tussen de boekenkasten. Hij moest even afkoelen... voor hij haar zou veranderen in een dikke, vettige, glibberige plumpudding.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×