Jump to content
Valentine Ingram

[1836/1837] Wanneer het goed is voor je toekomst om een misdaad te plegen

Recommended Posts

Vrijdag 16 september 1836 - 's nachts - vlak voor een winkel op de campus

 

Natuurlijk zou Valentine lid worden van De Club. Het was een traditie in zijn familie, zijn vader was lid, zijn grootvader was lid, zijn overgrootvader was lid geweest, et cetera, et cetera. Was je een Ingram, of lid van één van de andere belangrijke tovenaarsfamilies, en was je mannelijk, dan werd je lid van De Club. Dat wist iedereen. Daar kon je moeilijk over doen of niet, maar je werd gewoon lid.

 

Natuurlijk was het niet zo simpel, je kon niet zomaar bij het hoofdgebouw aankloppen en zeggen "Hallo, ik wil lid worden, waar kan ik een cheque heen sturen", want die gelegenheid kregen ze vaak genoeg in de wereld. Nee, voor De Club moesten ze een beetje moeite doen. Voor De Club werden ze uitgedaagd, moesten ze wat bruggen overbruggen (don't ask) en moesten ze even gevaarlijk leven.

 

En vandaag moesten ze met zijn allen inbreken in een winkel zonder betrapt en gearresteerd te worden. En werden ze wel betrapt en gearresteerd, dan moesten ze ontsnappen. Lukte dat allemaal, dan zouden ze trotse leden worden. Lukte het niet, dan eh… ja. Kon je beter niet bespreken.

 

Maar goed, Valentine moest en zou lid worden van de Club, dus hij nam deze taak uiterst serieus. Zelfs met de hoeveelheid vuurwhiskey in zijn maag die hij verplicht had moeten drinken. "Oké, luister," commandeerde hij tegen de rest. "Laten we op zoek gaan naar een achteruitgang en -"

 

Dat was het moment waarop iemand een stoeptegel oppakte en die met een wilde brul door het raam gooide. 

 


 

Open voor (toekomstige) leden van De Club! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zach was dan al jaren lid van de Club, er was niets leukers dan met de ontgroening mee gaan en een stel eerstejaars over hun grenzen te trekken. Hij zou graag willen zeggen dat hij zijn eigen ontgroening nog goed kon herinneren, maar dat was niet helemaal waar, want blijkbaar had hij toen zoveel whiskey gedronken dat hij de volgende dag alleen nog maar kon herinneren dat hij een bar in was gestapt. De rest was geschiedenis en wat er ook was gebeurd, hij had het goed gedaan, want de volgende ochtend werd hij wakker met een snee in zijn voorhoofd en het afgehakte hoofd van het standbeeld van een van de oprichters van de Universiteit in de hoek van zijn kamer. Dat was overigens niet het enige wat er mistte van dat standbeeld de volgende dag.

 

"Prachtig als ze zo enthousiast zijn!" riep hij vrolijk, zwaaiend met zijn drankflacon toen één van de potentieele leden een steen door de ruit heen gooide. Niet echt de meest subtiele manier, maar dat waren dan ook niet de dingen waar je bonuspunten voor kreeg hier. Als je het volgens de regels wilde gaan doen, moest je maar saai een tentamen gaan maken. "Wel, wat staan jullie daar nog?" lachte Zach tegen de andere jongens. "Ga eens kijken wat voor interessante dingen ze hebben liggen." Als ze geen leuke dingen hadden hier konden ze altijd nog de winkel ernaast proberen. Zachary was in ieder geval niet van plan om wie dan ook hier met lege handen naar huis te laten gaan.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk wilde Keane lid worden van de Club. Een legendarisch verbond waar alleen invloedrijke mannen lid van konden worden? Tsja, wellicht had hij liever iets gehad met veel vrouwen, maar hij had tegenwoordig een vrouw thuis en dan waren dat soort plaatsen wellicht gevaarlijk om op je wensenlijst te hebben staan. Nee, een Club met mannen was prima, een plek waar hij zijn huis even kon ontvluchten en met een sigaar in zijn hand (dat stond nou eenmaal mannelijk) en met een whisky in de andere stoere verhalen kon vertellen over zijn huwelijksnacht. Daarnaast wist hij dat zijn grootvader lid was geweest van de Club en al was Lord Radnor terughoudend om er al teveel over prijs te geven, had Keane al hier en daar iets van de fantastische verhalen gehoord.

 

En dat zijn grootvader lid was geweest betekende ook dat hij avonturen als dit met iets meer gemak accepteerde dan normaal, want de Graaf was vast niet blij geweest als hij erachter kwam dat zijn pasgetrouwde erfgenaam had ingebroken in een winkel die hij evengoed in het geheel had kunnen aanschaffen, mocht hij het echt hebben gewild. Nu, echter… nu brandde de vuurwhiskey in zijn aderen en het moment dat Ingram de groep begon te commanderen, wist hij dat hij iets moest doen om de aandacht te trekken. Oh, en daarnaast had Keane genoeg last van opgekropte gevoelens om een Beuker door een muur te kunnen slaan. Wat hij trouwens eergisteren ook bijna had gedaan.

 

Getrouwd zijn was moeilijk, oke.

 

“Wraaah!” Met een luide en hoorbaar dronken brul gooide hij de stoeptegel door de ruit, die tinkelend aan diggelen viel. Keane stofte zijn handen en zijn mantel af en wierp zowel Ingram als Davidson een bevredigende grijns toe, voordat hij langs de groep liep en zich over de spullen in de etalage boog. “Kijk, een musket!” Hij pakte het grote wapen op en liet het de groep rondgaan. “Dreuzels zijn zulke fascinerende wezens.”

 

Tsja, hij kon het weten – hij was er nagenoeg met een getrouwd.

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Valentine had Keane nooit echt gemogen. Hij had wel eens een poging gedaan, zo rond die tijd dat hij verliefd was op Daniella maar dat nog niet echt durfde toe te geven maar toch om haar mening gaf, het was ingewikkeld, maar er was nooit meer dan wederzijds 'oké, we moeten het maar een beetje met elkaar doen op sommige momenten' ontstaan. Dat was niet erg, de lijst van mensen die Valentine wel mocht bevatten ook maar drie personen.

 

1. Zichzelf
2. Daniella
3. Leander

 

Dus. 

 

In ieder geval, Valentine mocht Keane dus over het algemeen niet zo, maar dat was wel een stuk makkelijker onder controle te houden als de idioot niet dronken was, niet met stoeptegels gooide en NIET WAPENS RICHTTE OP ANDERE MENSEN!

 

"Hey!" siste Valentine en hij greep de loop van de musket vast om die uit Keane's handen te trekken. "Laat los, voordat je iemand zijn hoofd eraf schiet!" Ja, het ding was vast niet geladen en Valentine hoopte maar dat Keane hem ook niet zou gaan laden, maar dat betekende niet dat het niet kon ontploffen. Of dat er iets fout zou gaan met magie, of zoiets, het punt was dat hij het NU uit Keane's handen wilde hebben. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Keane was doorgaans een persoon die redelijk dicht op zijn emoties zat, wat zich er in uitte dat er snel op zijn lange tenen werd getrapt. Dit was natuurlijk voornamelijk waar voor een van Gianna’s andere karakters, al was dat wellicht een apart geval door de enorme voorgeschiedenis die hem niet gemakkelijk vergeven zou worden: al zou hij over zijn eigen eergevoelens heenstappen en durven te uitten dat hij tegen haar opkeek. Maar Felicia Harding was geen Valentine Ingram, en al had hij drie jaar een slaapzaal met de jongen gedeeld – toch had Keane voor het grootste gedeelte van de tijd gedaan alsof Valentine niet bestond. Dat was wederzijds, overigens, en die deal was immer redelijk goed voor beide partijen verlopen. Want zie, Valentine was al een tijdje in een relatie met Dani verwikkeld en als er één ding was waar je bij Adler niet aan moest komen, was het haar liefdesleven. En dus liet Keane dat met rust en hoopte hij daarmee dat ze hem dezelfde gunst zou bewijzen, iets wat voor hem redelijk goed verliep (al waren er wat akkefietjes voor hem verborgen gebleven, zoals die ene keer dat ze Evangeline nagenoeg had vermoord).

Maar daarnaast was er niets waarin hij zichzelf moest bewijzen tegenover Valentine, daar er niets rond de jongen bestond wat hij niet reeds in zijn bezit had - of had gehad. Hij had een adellijke titel, meer geld dan de Ingrams tot zijn beschikking hadden, was Zwerkbalaanvoerder en Hoofdmonitor geweest (en had daarmee boven Valentine gestaan, zelfs in het jaar dat hij Klassenoudste was) en was getrouwd met de dochter van een Hertog. En als het over Dani ging…

 

En dus liet Keane de strenge woorden van zich afglijden, dronken of niet. Hij ging hier niet ruzie maken met een Ingram over een armzalig pistool als hij er zelf wel drie zou kunnen kopen!

 

“Als je zo’n groot ‘geweer’ nodig hebt om te compenseren, mag je ‘m best hebben hoor, Ingram” sneerde Keane. “Ik heb zoiets niet nodig –“ Hij trok het musket wat naar zich toe, zodat Valentine wat dichterbij werden getrokken en vervolgde op een iets zachtere toon. “Als je me niet gelooft moet je dat maar aan onze gemeenschappelijke vriendin vragen.” Hij grijnsde, duwde het musket richting Valentine en liet het volgens los.

 

Duss… Stoeptegels gehad, musketten gehad.. What’s next?

 

OOC: Ha, post 777! (dank aan Gian die me erop wees <3)

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zachary kon het niet laten om even te grinniken om Keane's opmerking over de lengte van het geweer -grapjes over dat soort onderwerpen waren altijd grappig en helemaal als je dronken bent- en trok even nadenkend zijn wenkbrauw op bij zijn volgende opmerking. Nu kende Zach deze jongens nog niet zolang, maar hij had natuurlijk wel enig onderzoek naar zijn aspirant leden gedaan en het leven dat zij de laatste jaren hadden geleid op Zweinstein. Valentine Ingram had hij ook al wel eens eerder ontmoet op het debutantenbal, als die jongen die zo moeilijk deed toen hij met Daniella danste en de hele tijd om hen heen gedanst met dat ene roodharige kind. Ah, Lennox meisjes. Daar had hij haar vast voor betaald. Daar deden ze immers alles voor. Of dat werd toch vaak gezegd. In ieder geval, als hij een beetje goed nadacht over de vriendengroepen die deze kiddo's hadden, dan was het niet zo moeilijk om te raden wie deze gemeenschappelijke vriendin was. Ze was dan ook erg excentriek en als je haar eenmaal een keer had ontmoet, onvergetelijk. 

 

Zach grijnsde en floot. "Je schat Daniella wel erg hoog in als je denkt dat ze alles onthoudt van iedereen met wie ze ooit naar bed is geweest." Oh kijk nou, wat leuk. Ze waren allemaal met Daniella Adler naar bed geweest. Zouden ze een thema van moeten maken, het misschien in de regels van de club moeten zetten als verplichte activiteit om lid te mogen worden. Zou Valentine vast fantastisch vinden, niet dat Zach dat veel uitmaakte, maar hij snapte dan ook niet zoveel van echte gevoelens. Vrouwen waren voor hem alleen maar een object met toevallig een eigen mening. Daniella zou er vast geen probleem mee hebben, al kon ze soms een beetje wispelturig zijn. "Al ligt het misschien een beetje aan het moment. Na een debutantenbal schijnt wel memorabel te zijn," ging hij grijnzend verder. Alsof het niets was wat hij net had gestapte stapte hij rustig langs de jongens de winkel binnen en keek even om zich heen of of hij nog wat leukers zag dan een geweer. 

 

Hij griste een doos van de grond en draaide deze even rond tussen zijn vingers. "Dus, nog andere veroveringen gedaan naast de befaamde miss Adler?" vroeg hij nieuwsgierig aan beide heren - al kon je het bij Daniella amper een verovering noemen, het was eerder dat ze gewoon jouw continent koloniseerde-, terwijl hij de doos opende en er tevreden een aantal sigaren uit haalde, die hij maar meteen uitdeelde. Een goede sigaar kon je beter niet laten wachten. Net zoals de kans om over vrouwen te praten, want dat was altijd een vermakelijk onderwerp. 

 

"Zouden we deze trouwens ook aan kunnen steken met dat musket?" 

 

Als je dronken was begon je pas echt de juiste levensvragen te stellen. 

 

OOC: Post 77, its meant to be! :P 

 

 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Keane, het was echt een briljant idee om even op te scheppen over dat je naar bed was geweest met hun gemeenschappelijke vriendin. Welke vriendin was dat? Oh ja, niemand anders dan Daniella Adler. Degene van wie Valentine het meeste hield van de hele wereld en oh ja, het meisje waarover hij enigszins jaloers deed. Een klein beetje maar, vond hij. Ja, dat hij iemand ooit in het ziekenhuis had geslagen omdat hij degene betrapt had tijdens seks met Daniella, was eh... overduidelijk maar een klein beetje jaloezie.

 

Dus dit gesprek BEVIEL HEM VERDOMME NIETS. 

 

"Ha," lachte hij, want hij wist ook wel hoe dit zou gaan. Ze zouden doorhebben dat dit een fragiel punt was en dan eindeloos treiteren tot hij of door zou slaan en dan uit De Club gestoten zou worden (of in Azkaban zou belanden), of eh... ja, dat was eigenlijk het enige wat er zou gebeuren. Dus het beste was om maar net te doen alsof hij niets om Daniella gaf.

 

"Ik weet hoe ik dit ding moet laden," zei hij serieus, "dus als Keane nou die sigaret in zijn mond doet, zal ik erop schieten, oké?" 

 

Dat was stukken beter dan Keane in elkaar slaan met het ding, toch?! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Keane wierp Zach een ietwat geïrriteerde blik toe, want hey – Dani zou inderdaad de helft van haar scharrels heus wel vergeten zijn, maar hij was een van haar beste vrienden, en ze had enkele jaren geleden zijn leven zuur gemaakt met het feitje dat ze in hun jaar in Frankrijk met elkaar naar bed waren geweest, al berustte die informatie op leugens. Nu, ja, nu was het wel gebeurd… en hij had er heus wel voor gezorgd dat ze hun daadwerkelijke uitje niet snel zou vergeten. Mocht Davidson zijn onderzoek naar hen inderdaad diepgravend genoeg gedaan hebben, zou hij wel beter doen dan die achtergrond te veronachtzamen. En daarbij waren er dingen die je wel over iemand mocht zeggen als je close met ze was, zoals hij (en waar het Dani en Val betrof, als hij het werkelijk moest toegeven), maar een derde niet zomaar mocht uitspreken. Aan de andere kant was Adlers reputatie toch geheel haar eigen probleem, want ze had het er zelf naar gemaakt. Zich verlagen om die te verdedigen was.. nuja, ongepast, nog ongepaster dan dat hij vrienden met haar was, en daarbij wist hij dat ze het niet eens zou waarderen ook. En dus rechtte hij zijn rug, maar nam hij wel de sigaar aan, want hij zag eruit van goede kwaliteit en hij was niet iemand om zo’n sigaar zomaar af te slaan.

 

“Hmmhh” sprak hij, expres wat vaagjes, want hij had weinig zin om op Davidsons vraag antwoord te geven. Hij was nu getrouwd, en met wat speurwerk in zijn achtergrond was waarschijnlijk al genoeg informatie te vinden. Hij had Eva’s reputatie al verpest, laat staan dat hij er nog een schepje bovenop hoefde te doen in deze kringen.

 

“Ah, fantastisch plan, Ingram” sprak Keane, die een stap opzij deed zodat hij in ieder geval momenteel niet in de loop van het geweer hoefde te kijken – doch blij voor de afleiding van het precaire onderwerp. Valentine met een geweer in handen zag er toch wel een beetje angstaanjagend uit, en wellicht had hij beter moeten weten dan het musket aan de jongen te overhandigen. “Dank voor dat genereuze aanbod, maar ik vrees dat ik het toch af moet slaan.” Hij pakte zijn zilveren aansteker uit zijn zak en stak de sigaar aan, de roodgloeiende punt een klein lichtje in de duisternis van de opengebroken winkel. Keane leunde wat achterover en grijnsde, klaarblijkelijk op zijn gemak. “Maar wellicht is de heer Davidson geïnteresseerd – hij was degene die het voorstelde, niet waar?”

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was het een slim idee om iemand een sigaar in zijn mond te laten steken en iemand anders erop te laten schieten? Natuurlijk niet. Maar dit waren wel het soort ideeën waar je de beste herinneringen aan overhield, dus speelde Zachary ontspannen met zijn eigen sigaar tussen zijn vingers en wachtte nieuwsgierig op Keane's reactie. Die het aanbod helaas afsloeg. Slim, ergens een beetje spijtig, maar goed het was ergens ook wel zijn taak om deze jongens in leven te houden, want je had helemaal niks aan goede, sociale contacten die het loodje hadden gelegd dus het waarschijnlijk maar beter ook. 

 

Alleen toen waagde hij het wel zomaar om voor te stellen dat Zach het even ging doen. 

 

Zachary trok zijn wenkbrauw op en keek de grijnzende jongen nieuwsgierig aan. Well played, mate. Well played. Hij durfde wel zeg. Maar he, prima, als ze het zo wilden spelen. Ze waren dan wel een stelletje Zwadderaars, maar iemand moest hier het lef tonen. "Oke," antwoordde hij rustig en hij haalde even zijn schouders op voor hij zich van het muurtje afduwde waar hij zonet nog gemakkelijk tegenaan had geleund. "Maar laten we niet op mijn gezicht gaan schieten, ik denk niet dat mijn verloofde het apprecieert als ik over twee maanden zonder neus aan het altaar verschijn." En hij zou het al helemaal niet appreciëren als die kogel ook maar minder dan 10 centimeter bij zijn hoofd in de buurt kwam, want zijn gezicht was toch zeker één van zijn mooiste lichaamsdelen en dat wilde hij graag zo houden. In plaats daarvan hield hij de sigaar tussen zijn vingers en zijn arm een eindje bij hem vandaag. 

 

"Als je mist lig je eruit," grijnsde hij uitdagend naar Valentine. Dat was niet helemaal hoe het werkte. Zach mocht dan voorzitter zijn, maar hij kon echt niet alles in zijn eentje bepalen en zomaar mensen de club uit zetten. Iets zei hem echter dat hij maar beter enige druk op de jongen kon leggen. "Je krijgt drie pogingen." 

 

Kijk, hij was wel aardig, hij gaf die jongen nog een kans.

 

Slecht idee, Zach, slecht idee. 

Edited by Zachary Davidson

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit was zelfs met de allerbeste bedoelingen geen goed idee te noemen, maar wat was het leven zonder een beetje risico? Daarbij moest je om lid van De Club te worden toch wel een beetje opvallen en als hij het niet deed zou hij vast een lafaard genoemd worden en er toch niet in komen. Dus, er was daadwerkelijk geen enkel nadeel aan het schieten op Zachary Davidson.

 

Behalve alle gebruikelijke nadelen van schieten op mensen dan, maar het was niet alsof Valentine daar zo goed in was. Hij was niet voor niets het vriendje van Daniella, oké? Dus zei Valentine: "Deal," en begon hij met het laden van het geweer. De attributen daarvoor lagen toevallig in de etalage, zo makkelijk was het leven wel en dus een moment later stond Valentine met het geweer in zijn handen te richten op Zachary.

 

"Niet bewegen," zei hij nog streng en toen haalde hij de trekker over. Nou, voor een eerste schot was dat niet slecht, toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Drie pogingen? Nou, die jongen had blijkbaar maar één poging nodig om het te verpesten. 

 

"Jezus!" vloekte Zach toen de kogel niet op de sigaar, maar in zijn onderarm belandde. Godverdomme Ingram, dat was zijn faparm, eh ik bedoel schrijfarm natuurlijk. Misschien ook niet zo slim om daarmee dan de sigaar vast te houden, Zach. "Welke mongool heeft jou leren schieten?" Een blinde ofzo? Dit was toch duidelijk niet het doel. Zie, het was maar goed dat hij Ingram niet op zijn gezicht had laten schieten. 

 

Maar heel veel gedachtes over Ingram's schiettalent - of eigenlijk het gebrek daaraan- had hij daarna niet meer, want toen begon de brandende pijn in zijn arm die eerst door de shock nog een beetje was uitgesteld zich op te dringen. Aaargh, man, hoe kon zo'n heel klein kogeltje in godsnaam zoveel pijn veroorzaken en toen begon zijn arm ook nog eens te bloeden! Versuft, want hij was nog steeds in volledig dronken staat, staarde hij naar zijn bloedende arm en kreunde vermoeilijkt. Oh bij Merlijn, wat ging dat bloed snel. Straks verloor hij al zijn bloed. Dan ging hij dood. Hij had nog zoveel te doen. Zoveel.... zoveel meisjes die hij in bed had willen verleiden. Ja, sorry Zach had niet echt heel veel diepe levensdoelen verder. 

 

"Geef me de whisky!" riep hij dramatisch. Niet om de wond schoon te maken, maar omdat hij de pijn weg moest drinken natuurlijk. Prioriteiten Zach, prioriteiten. "Aaaargh, het brandt als de hel." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Toen Zachary vloekte moest Keane zich inhouden niet grappend een opmerking te maken over hun grote Lord and Saviour en hoe ongepast het wel niet was om die naam op die wijze in de mond te nemen, maar dat was voordat hij zag dat Ingram het schot niet had gemist. Ha, zie! Hij had er goed aan gedaan om de Zwadderaar niet te vertrouwen.

 

Desalniettemin grijnsde hij opgewekt richting Val, want het was ergens toch wel een beetje grappig – alleen als het een ander overkwam, overigens – en pakte hij een fles whisky van een plankje waar hij nonchalant de kurk met zijn tanden uittrok. Op z’n gemak slenterde hij richting Davidson terwijl hij eerst nog wat slokken van de whisky nam, geheel en alleen om de kwaliteit te testen uiteraard, voordat hij een kwart van de amberkleurige inhoud over de schotwond in de arm leeg liet stromen en de rest van de fles aan Zach overhandigde.

 

“Goede kwaliteit – doch geen Single Malt” sprak hij overwegend, terwijl hij even over de rokerige smaak nadacht die nog steeds zwaar op zijn tong lag. “Maar de vraag is natuurlijk… heeft Ingram gemist en ligt hij eruit? Of was het.. nuja…” Hij grijnsde vrolijk. Misschien was hij toch wel een beetje aangeschoten. “Nuja, ik zou zeggen dat het raak was. Vol in de roos.” Hij trok de fles weer uit Zach’s handen en nam zelf nog een slok.

 

“Ik ben geen heler, maar die kogel moet er volgens mij wel uit. Proost”.

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik zei toch dat je niet moest bewegen?" zuchtte Valentine, terwijl hij de loop van het geweer weer naar beneden richtte, want oeps, hij had Zachary in zijn arm geschoten. Ah well, het was maar zijn arm! Zo goed kon Valentine dus wel mikken en hij wist zeker dat als hij nog twee kansen had gekregen, hij raak had geschoten, dus.

 

"Oh, dat kan wel makkelijk, toch?" zei hij vrolijk, toen Keane besloot dat de kogel eruit moest. Valentine haalde zijn toverstok erbij en richtte die enthousiast op de wond. "Accio kogel!"

 

Eh... Valentine kon maar beter hopen dat ze straks een goede heler zouden vinden, want dit werd echt niets. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Over het algemeen hechtte Zach best wel wat waarde aan de kwaliteit van de producten die hij tot zich nam, want waarom zou je niet het beste van het beste nemen als je het kon betalen. Het lekkerste drinken, het lekkerste eten, het leukste gezelschap. Maar op dit moment kon het hem werkelijk gestolen worden wat voor whiskey hem werd aangereikt, zolang het hem maar enigzings van de pijn verlostte. De alcohol op zijn arm bracht hem niet meteen het gewenste effect -want dan brandde nog erger dan de hel- dus griste hij geïriteerd de fles uit Cadwgan's handen en nam vluchtig een slok.

 

Het duizelde hem allemaal een beetje. Zach was niet heel erg gewend aan pijn. Hij was zijn hele leven lang in de watten gelegd en was zelfs nog zodanig begaafd in magie dat hij het geluk had nog nooit te zijn versprokkeld. Dit neergeschoten worden beviel hem ook niet echt en om een of andere reden wisten zijn kameraden het alleen maar erger voor hem te maken door zijn whisky af te pakken (ja een man's whisky afpakken was een grote misdaad) en de kogel er uit te toveren zonder er bij na te denken dat deze wel eens een andere uitgang dan de ingang zou kunnen kiezen. Zach nam niet eens de moeite om een nieuwe vloek te onderdrukken toen Valentine met zijn actie een nieuwe wond in zijn arm toverde en de boel nog meer begon te bloeden.

 

"Bij Merlijn," kreunde hij. "Heb ik weer hoor, word ik neergeschoten en het enige wat ik krijg is zorg van twee idioten. Jouw heelkunsten zijn werkelijk nog belabberder dan je schietkunsten Ingram. Hopelijk schiet je beter in de slaapkamer." De ex-Zwadderaar probeerde te grijnzen door de pijn heen. "Als je dan toch je toverstok gebruikt tover dan meteen even een knappe zuster voor me."

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Dat ziet er pijnlijk uit” sprak Keane, opgewekter dan de situatie vereiste, en terwijl hij zich wat naar voren boog om de wond beter te bekijken. “Ingram, ik moet zeggen, sorry maat – maar het beroep van heler is niets voor jou.” Hij sloeg Valentine vriendschappelijk op zijn rug, voordat hij zag dat zijn jaargenoot zijn toverstaf in de ene hand hield en het geweer nog steeds in het andere – iets wat er zachtgezegd nogal schrikwekkend uit zag. “Maar eh, misschien eerst maar even een van die twee opbergen, hm?”

 

Zach bloedde echter nogal en dat gaf zo’n troep, dus Keane keek rond voor iets om het bloeden te stoppen. Nu waren ze in een soort drank-en-geweren-en-sigaren winkel, dus veel materiaal was er niet voor handen. En als hij zijn eigen cravatte zou gebruiken zou hij straks weer zoveel uit te hebben leggen thuis.

 

“Kijk!” riep hij triomfantelijk, terwijl hij enkele grote sigarenbladeren uit een ton viste en op Zach’s arm deponeerde. “Alleen nog wat tabak nodig, en er is niets meer aan de hand." Ja oke, het bloed drupte stilzwijgend nog op de grond, maar dat was gauw verholpen door een tapijtje een beetje anders neer te leggen. "Wat gaan we nu doen?”

 

Want ze moesten natuurlijk wel uit de winkel ontsnappen zonder gepakt te worden, anders was de ontgroening niet compleet.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

"Nee, klopt," gaf Valentine toe, want heler worden... nee, dat was inderdaad niets voor hem. Was hij ook absoluut niet van plan, hoor, dus de rest van de wereld mocht opgelucht adem halen dat ze bij andere, hopelijk beter gekwalificeerde, helers terecht zouden komen. "Maar hey, het was wel interessant om te zien!" En dat Zach het hem kwalijk nam dat hij geen heler was sloeg nergens op, dus Valentine negeerde dat maar. "Hoezo?" vroeg hij aan Keane, terwijl hij het geweer over zijn schouders legde. "Vertrouw je me niet?" Ja, dat was enigszins een uitdaging.

 

Sorry, Valentine was lang in de buurt geweest van Daniella en iedereen kon vast wel begrijpen dat dat zo onderhand zijn invloed op hem had.

 

"Moeten we hem naar het ziekenhuis brengen?" vroeg Valentine, terwijl hij Keane's ... verband beter bekeek. "Of weet je toevallig een mooie zuster in de buurt?" Ja, met Zach wist je het ook nooit, he. "Dan tover ik je er zo heen."

 

En was alles opgelost, niet waar? "Ik denk dat ik het geweer houd." En omdat het zo aardig was om ervoor te betalen, gooide Valentine een paar goudstukken op de grond. 

Edited by Valentine Ingram

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×