Jump to content
Desmond Thwaite

[1836/1837] If only we could always shop

Recommended Posts

Vrijdag 24 juni 1836 (sorry, ik heb geen idee of je zomerplannen hebt met Heaven) - 's middags - vlak voor de kledingwinkel 

 

Desmond had een probleem en het was een beetje een raar probleem, want tot voor kort had hij niet eens geweten dat hij dit probleem had. Hij was altijd van mening geweest dat hij een prima smaak had qua kleding, of gewoon dat zijn moeder een prima smaak had want die koos altijd al zijn kleren uit, maar de laatste tijd was hem meerdere malen verteld dat hij echt eens betere kleding moest zoeken. Iets dat beter paste of minder vloekte of hem er niet uit liet zien als een aardappel (sorry Gigi, kijk Margaux, ik heb een shoutout gemaakt! Die niet naar jou is, sorry.).

 

Maar hij wist dus niet hoe! Dus had hij iemand nodig die hem vertelde wat hij moest doen. Hij stond dus een beetje voor de kledingwinkel rond te kijken, op zoek naar iemand die het hem zou komen uitleggen. 

 

En daar was ze ineens! Oh, dit was niet op afspraak, het was gewoon toeval dat Heaven Priest langs kwam lopen, maar wie was Desmond om niet gebruik te maken van het toeval? "Hallo!" zei hij met een brede glimlach terwijl hij snel in haar pad stapte. "Ben jij goed in winkelen? Je ziet eruit als iemand die goed is in winkelen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heaven hield van winkelen en was er bijgevolg nog niet eens zo slecht in ook. Ze had een goed oog voor wat haar goed zou staan, nee, voor wat mensen in het algemeen zou staan, en ze vond haar uiterlijk belangrijk genoeg om er die aandacht eveneens aan te besteden. Het nadeel van dat talent was helaas ook dat het haar telkens opviel als anderen dat niet hadden. Nog erger was het punt dat de meeste mensen geen goedbedoelde kritiek op hun stijl wilden, hoe terecht het ook was, en dus had Heaven geregeld het probleem dat andermans stijlproblemen haar het gevoel gaven dat ze dringend blindheid moest overwegen.

‘Hallo,’ antwoordde ze. ‘Ik kan wel winkelen, ja.’ Ze wierp een sceptische blik op zijn outfit. ‘Heb je hulp nodig?’

Overigens had Desmond Thwaite overduidelijk hulp nodig en ging ze een “nee” maar met heel veel teleurstelling accepteren. Sorry, oké. Maar hallo! Iedereen had toch wel een spiegel, of minstens iemand in de buurt die dapper genoeg was om toe te geven dat die kleren écht niet konden? Ze snapte echt niet hoe mensen het überhaupt aandurfden om de deur uit te gaan zoals, eh, sommigen dat deden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh jee, daar was het weer. Was het zo duidelijk dat hij hulp nodig had en niet gewoon een gesprekje wilde aanknopen over de laatste modetrends uit… waar kwamen die dingen eigenlijk vandaan gevlogen? Voor de dreuzelwereld was het eh… ergens in Europa, maar zoals je kunt merken, was Desmond niet bekend met mode. Niet eens met het idee van waar mode vandaan kwam. Van iemand, waarschijnlijk, maar verder… geen idee.

 

"Ja, eigenlijk wel," gaf hij triest toe. "Ik heb gehoord dat mensen vinden dat mijn kleding lelijk is. Is dat zo?" Hij wierp een blik beneden, op zijn knalgele gewaad met groene accenten en blauwe schoenen. Wat was daar mis mee? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Moest hij echt zo triest gaan klinken? Dat zorgde er alleen maar voor dat Heaven hem wilde knuffelen! Oké, ja, en ook dat ze de kleuren van zijn kledij wilde aanpassen met een heimelijke zwaai van haar toverstok als hij even niet keek, maar dat hoefde hij niet zo per se te weten. Was alleen maar kwetsend. Dat… zou Heaven niet tegenhouden, op zich, maar hey, ze vond altijd dat het belangrijk was om anderen niet te kwetsen en dat hoe je dat precies deed in se niet zoveel uitmaakte. Er was een reden voor de bestwil in leugentjes om bestwil, toch?

‘Eh…’ zei ze. ‘Wel. Het is niet per se lelijk… Ik denk dat de kleuren je huid gewoon een beetje bleek maken en dat je er wat beter uit zou zien met iets dat beter bij je past, snap je?’ Dat klonk aardig, toch? TOCH? Zonder dat hij erom vroeg, nam ze hem bij de pols en trok ze hem naar een schap waar er kleren lagen die niet zo veel pijn deden aan de ogen, maar die hopelijk fel genoeg waren voor zijn smaak.

Ze snapte niet hoe dat zijn smaak kon zijn, overigens.

Want ew.

‘Kijk, dit hier zou vast goed bij je staan!’ Oh, wacht, misschien moest ze zijn punt niet negeren. ‘Zijn er zo veel mensen gemeen over hoe je eruit ziet, dan?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was zijn smaak omdat felle kleuren fantastisch waren! Die maakten de wereld altijd een stukje vrolijker, wat hij vooral tijdens de winter altijd erg nodig had. Sneeuw was al koud en stom, maar het was vaak ook gewoon zo… kil 's winters, qua kleuren. De zon was altijd een beetje feller en er was niets groens of geels of wat dan ook. Desmond had echt een voorkeur voor de lente. 

 

"Oh, denk je?" zei hij verbaasd. Kon kleding ervoor zorgen dat hij bleek leek? Wat een rare gedachte! Zijn huid had toch altijd dezelfde kleur? Ja, behalve als je urenlang in de zon zat, maar dat deed hij ook weer niet zo vaak, want daar kreeg hij het warm van en hij had ook een hekel aan het warm hebben. Desmond was een ingewikkeld persoon. "Dank je wel!" zei hij blij, terwijl hij de blauwe trui aanpakte. Oh, de stof was ook lekker zacht! "Die groene ook of die niet?"

 

Ach, waren het veel mensen? Desmond haalde zijn schouders op. "Af en toe." Het zat hem een beetje dwars, maar tegelijkertijd ook niet meer, want nu kreeg hij help! "Jij bent aardig!" zei hij dus ook glunderend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, nee, nee, niet die groene, God, waarom zou hij dat soort groen dragen met het kleurenschema dat zijn teint inhield? Stomverbaasd staarde Heaven naar de trui die hij aanwees, waarna ze maar snel haar gezicht weer in de plooi hield en simpelweg met haar hoofd schudde. ‘Nee, dat groen niet. Dat…’ Eh. ‘Is je model niet.’ Ze glimlachte geruststellend naar hem. ‘Maar dat is deze wel, dus er is niets verloren.’ Er was nooit iets verloren, vond Heaven, op vestimentair vlak, want als het één een misslag was, was het ander juist precies wat je nodig had.

 

Heaven was op zich geen optimistisch persoon, maar wel als het op kleren aankwam, zo bleek.

 

‘Dat is wel naar dat ze zo doen,’ zei ze, want dat was wel zo. En nu had ze even flashbacks naar elke keer dat ze iemand uitgelachen had met hun outiftkeuze, oeps, kijk eens aan. Zouden ze dat gehoord hebben… Ze hoopte maar van niet. ‘Jij bent ook aardig,’ zei ze maar terug. ‘Ik heet Heaven trouwens. Als we elkaar aardig vinden, is het misschien wel handig om elkaars naam te kennen.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat was er nou weer mis met de groene? Ja, het model blijkbaar. Desmond trok zijn wenkbrauwen op, want hij had nooit bedacht dat truien wel eens verschillende modellen konden hebben. Hij had wel gemerkt dat ze af en toe ruimer zaten dan anders, of een andere boord hadden, maar eh... blijkbaar had hij er verder nooit over nagedacht. Waarom zou hij ook, het waren uiteindelijk ook gewoon maar truien! 

 

"Ze bedoelen het vast goed," zei Desmond, want waarom zouden mensen het niet goed bedoelen? Ze hadden het wel wat aardiger mogen zeggen, maar dat deden ze vast ook niet expres. Hij zei af en toe ook wel domme dingen. "Ik ben Desmond," zei hij, blij dat hij zichzelf voor kon stellen. "Desmond Thwaite. Leuk je te leren kennen, Heaven!" En hij grijnsde dankbaar naar haar. 

 

"Moet ik deze trui ook aanpassen, denk je?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik ga in een hoekje huilen om het feit dat Desmond blijkbaar nooit naar het model van kledingstukken kijkt, what the fuck, Desmond, i’m disowning u, en ergens wilde Heaven dat ook doen, maar bovenal wilde ze hem knuffelen en vanaf nu zijn kledingkast monitoren, want iets was er in zijn leven misgegaan en Heaven zou Heaven niet zijn als ze niet irrationeel beschermend werd gedurende tien minuten tegenover mensen die ze voor geen meter kende op willekeurige vlakken. Begon bij Agatha, onderhand aanbeland bij Desmond, en als ze nog een beetje verder deed, ging ze vast elk personage van Gianna af.

 

‘Die trui?’ Ze bekeek de trui maar eens en schudde vervolgens haar hoofd. Nu ja. Ze zou er niet rouwig om zijn als hij het deed, maar het deed geen pijn aan haar ogen, dus hey. ‘Nah, niet per se.’ Kijk, heel subtiel. ‘Kies je altijd zelf je kleren?’ vroeg ze, terwijl ze een gewaad voor hem hield die voor de verandering, schijnbaar, niet knalgeel was. ‘Of is er iemand die je daarbij helpt?’ Ze overdacht die zin heel even. ‘Buiten mij dan.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Koos hij zijn kleding altijd zelf? Nou, op school zeker, maar dan was er ook zoiets als een schoolgewaad en die was, in Desmond's pure ogen, nogal saai. "Mijn moeder helpt me soms met winkelen!" zei hij enthousiast, want Heaven wilde vast aardige dingen over zijn moeder zeggen, want iedereen wilde aardige dingen over zijn moeder zeggen, oké. "Maar thuis beslis ik zelf altijd wat ik aantrek." 

 

Want hij was een volwassen jongen. 

 

"Op school moet ik natuurlijk mijn uniform dragen," zei hij, terwijl hij een poging deed om de trui weer op te vouwen en die maar op een gegeven moment terug op de stapel legde. Haat aan stapels kleding in winkels, ik kan dat nooit goed opvouwen D< nooit gehoord van hangers, mensen? "Maar dan draag ik altijd een leuke sjaal erbij!" 

 

In een felle kleur, natuurlijk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heaven had net iets te zeer een hekel aan haar moeder (deels omdat haar moeder nooit veel om haar scheen te geven, deels omdat haar moeder had besloten kindjes te kopen met de man op wie Heaven nu puur toevallig verliefd op was geworden en hé, Heaven was zelf de aankoop, bedankt, moeder, ga met iemand anders naar bed, deels omdat, uh, Heaven dat toevallig leuk vond) om zelf veel aardige dingen over haar moeder te zeggen, maar over andermans moeders nare dingen zeggen was ook weer zo kut.

 

Maar toen Desmond haar besloot mee te delen dat hij met zijn moeder ging shoppen soms, kon ze een sceptische wenkbrauw omhoog niet tegenhouden en de vraag of zijn moeder soms blind was in gedachten.

 

‘t Was vast een lief mens, hoor, maar… ew.

 

‘Wat leuk dat jullie dat samen doen!’ #CantRelate. ‘Oh, sjaals?’ Wat kon je zoal verkeerd doen met sjaals… Wel, heel veel, was een vrij centraal punt in de outfit, maar bij het uniform stond vast wel veel. Dus misschien… ‘Wat voor sjaals draag je dan zoal?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Leuke sjaals!" zei Desmond enthousiast, terwijl hij even vrolijk op de tenen van zijn... voeten.. wipte... dat ging niet goed maar ik heb geen zin om het te verbeteren. Deal with it. Especially because you just called me a hoe again. "Sjaals in felle kleuren, of sjaals die veranderen van kleur. Eén keer had ik er zelfs één gevonden die naar chocolade begon te ruiken als hij nat was geweest!" Hij wierp verdrietig zijn mondhoeken naar beneden. "Maar ik werd misselijk van die geur. Dus toen heb ik hem maar weggegeven." Zijn klasgenoten waren ook dol op die sjaals, eerlijk waar.

 

"Mijn moeder heeft er echt een oog voor, ik denk dat ze jou wel zou mogen!"

 

Ik ben bang om je te vertellen dat Desmond's moeder Heaven enorm saai zou vinden. Met haar brave kledingstijl. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh nee.

 

Oh nee.

 

Heaven had meer dan genoeg grappen gemaakt over het type creaturen dat de wereld folterden door hun slechte smaak wat sjaals betrof, maar ze had nooit gedacht dat ze er zo eentje in het wild zou tegenkomen en dat meneer nog best schattig zou blijken ook. Ze wilde hem niet eens uitlachen! Oké, misschien een klein beetje, maar ze wilde hem niet kwetsen en dus deed ze haar best om een ontzette blik uit haar gezicht te weren.

 

‘…Chocolade kan best wel een sterke geur zijn, ja.’ Regel nummer één was dat je geen geurende sjaals in huis haalde, Desmond, oh mijn GOD. ‘Laten we eens gaan kijken, oké?’ stelde ze voor, met een klein hartje, hem naar de sjaals dirigerend en op het beste hopend. ‘Welke vind je hiervan het mooist?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk wilde Desmond bij de sjaals kijken! Heel graag, zelfs, want hallo, het waren sjaals, hij was dol op sjaals en sorry, Heaven, als je hoopte op dat hij nu een goede keuze zou maken en voor iets stijlvols zou gaan met weinig kleuren, dan kende je Desmond nog niet. Sommige dingen moesten een beetje langzaam doordringen, oké. 

 

Dus, hij huppelde vrolijk naar de sjaals toe en spendeerde een moment met erdoor te gaan. "Oooh, deze!" zei hij enthousiast en hij haalde een sjaal naar boven die op dit moment blauw was, maar volgens het kaartje zou veranderen als hij nat werd, of als het koud werd, of als het sneeuwde, of als de zon scheen. "Deze wil ik! Dan heb je bijna nooit dezelfde sjaal!" Glunderend hield hij hem naar Heaven omhoog voor haar goedkeuring. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was hij er zeker van dat hij haar goedkeuring wilde?

 

‘Maar…’ zei ze zwakjes, naar het onding kijkend en zich afvragend waar ze aan begonnen was. Plus, of ze snel naar iemand anders kon rennen, iemand die al iets verdergevorderd was in de lijdensweg van stijlgevoel ontwikkelen. ‘Dan staat die sjaal niet altijd bij wat je draagt?!’

 

Hij snapte ook wel dat dat een probleem was, toch?

 

‘Wat vind je van…’ Snel keek ze om zich heen en grabbelde ze er een andere uit. Die er nu best goed uitzag! Heus. Een beetje veel kleur, maar dat leidde hem hopelijk af van die magische sjaal die ze wilde verbranden. Figuurlijk.

 

Misschien.

 

‘Deze?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh... enigszins verbluft staarde Desmond van de sjaal naar Heaven, want hij had nog nooit bedacht dat een sjaal die ergens niet bij paste een ding was dat kon gebeuren. Sowieso dacht hij nauwelijks na over welke kleding bij elkaar paste. Hoe moest je dat weten? Waren daar regels voor? Een gids? Waren er bepaalde kleurschema's of mocht je bepaalde kleuren nooit mengen? Zoals blauw en oranje? Of groen en paars?

 

"Ja, als je die beter vindt!" zei hij opgelucht, want het was duidelijk dat hij Heaven's mening grondig nodig had. Hij hing de sjaal netjes terug en pakte de sjaal die Heaven hem had aangeboden, één in een mooie mintgroene kleur. "Maar hoe weet je of een sjaal past?" smeekte Desmond, terwijl hij via de spiegel naar Heaven staarde. "Zijn daar richtlijnen voor? Moet ik die opschrijven?" Hij begon door zijn zakken te zoeken tot hij een notitieblokje en een potlood had gevonden. "Ik ben er klaar voor!" 

 

Hij moest alles weten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Enigszins verbaasd keek Heaven naar het notitieboekje dat Desmond schijnbaar mee had (???? Desmond, wat) (ik ben het hier niet mee eens, overigens, iedereen moet standaard notitieboekjes op zak hebben, maar Heaven is een kutpersoon zonder verstand) en probeerde de woorden te vinden voor het concept van ogen en smaak, maar uh. Desmond had daar vast niet veel boodschap aan. Sorry, sorry, ze vond hem heel schattig, maar….

 

Zijn smaak was niet de hare, oké.

 

‘Oké, wacht.’ Ze nam haar toverstok erbij en omdat magie al mijn problemen oplost, was er dan bij deze een klein kleurenwiel in de lucht verschenen, terwijl ze zich op een nabije zetel zette. ‘Kijk, de kleuren vlak naast elkaar en tegenover elkaar kunnen samen.’ Dat… was heel basaal, maar ze had geen zin om een heel essay hieromtrent mondeling te brengen. ‘En dan zit je meestal wel goed, hoor.’ Nieuwsgierig keek ze hem aan. ‘Heb je altijd zo’n boekje mee om overal aantekeningen om te maken?’ Bizar.

 

Nee, Heaven, jij bent gewoon kut.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké, oké... Desmond keek onder de indruk naar het kleurenwiel, want hij had nooit bedacht dat je daar rekening mee moet houden als je kleuren combineerde. Dus, oranje ging goed samen met rood en met geel, en met blauw, maar niet met paars of met groen. En rood ging weer goed met paars en met oranje en groen, maar niet geel en blauw. Nou, niet helemaal, Desmond, maar dat zou hij in de loop van de jaren wel leren.

 

Hoop ik.

 

"Ja," knikte hij enthousiast en toen keek hij Heaven verbaasd aan. "Jij niet dan?" Maar hoe leerde je dingen dan? Of loste je puzzels op? Of schreef je geheimen op? (Dat laatste deed hij over het algemeen niet, hoor, hij wilde niet roddelen.) "Dan moet je vast een heel goed geheugen hebben," zei hij toch een tikje jaloers. "Ik vergeet de verjaardagen van mijn ouders altijd, jij niet?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×