Jump to content
James Graham

[1836/1837] Women rule the world.

Recommended Posts

Zomervakantie 1836 - Zweinstein

 

Dat het James niet gelukt was om Minister van Toverkunst te worden, was misschien nog niet eens zo heel erg, maar het feit dat hij had verloren van een huisvrouw wiens voornaamste leus was dat iedereen schone onderbroeken verdiende, was toch wel een beetje een knauw in zijn ego geweest. Hij vond zichzelf nog steeds beter dan een dergelijke type, maar de opinie van het volk was blijkbaar anders. Dat stak. James had heus kunnen leven met verliezen van bijvoorbeeld Thomas Silvershore, of enig andere waardig kandidaat, maar van Drew... Nee.

 

En dus had de man zich op zijn studie gestort, zich figuurlijk op zijn zwangere vrouw gestort en zich verder -behalve op de verplichte sociale activiteiten na- een beetje teruggetrokken uit het publieke leven. Dat duurde enige tijd, maar na een tijdje begon het toch te kriebelen: hij wilde wat doen, het liefst ook iets waar hij zijn studie Rechten bij kon gebruiken en iets waarmee hij ook met een been in de Tovenaarswereld stond en niet alleen in de dreuzelwereld op het landgoed. Dus had James gesolliciteerd naar de functie van Schoolinspecteur. Toevallig kwam daar dan ook nog het voordeel bij dat hij Galahad en Elara een beetje in de gaten kon houden en dat hij alvast een beetje kon peilen of de school wel geschikt zou zijn voor zijn eigen kindje, waarvan hij verwachtte dat het eind augustus/ begin september geboren zou worden. 

 

Geluk stond dit keer aan zijn zijde, want hij werd aangenomen!

 

En dus stond James nu met zijn goede gedrag, keurig gekleed, te wachten op Alexis Eversly, zodat ze nader kennis met elkaar konden maken en ze hem , voordat de school weer begon, alvast wat in kon werken. Het was voor James dus zeer belangrijk een goede indruk op de vrouw te maken, want ze werd zijn naaste collega en in de eerste periode zijn supervisor. Hopelijk was dit wel een beetje een adequaat type, want hij vreesde voor de verloedering van de Magische wereld als ze op alle belangrijke functies bekrulde visvrouwen zouden zetten.

 

[ooc]Prive met Gianna[/ooc]

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk vond Alexis het jammer dat Eric dit jaar zou stoppen als schoolinspecteur. Hij was altijd een fijne collega geweest en ze hadden goed samengewerkt, wat Alexis altijd een niet te onderschatten kwaliteit vond, want zo makkelijk was het niet om samen te werken met mensen als zo'n negentig procent van de populatie uit pure idioten bestond.

 

Hoe Alexis van mijn karakters zo'n beetje de meeste vrienden heeft weet ik ook niet.

 

Het punt was in ieder geval dat ze Eric als collega zou missen en dat ze zich, eerlijk gezegd, een beetje zorgen maakte over Lord Montrose, zijn vervanging. Als ze geluk had was hij een goede collega, had ze pech dan… zat ze straks met twee keer de foute humor van James Braxton opgesloten in een kantoor. Oh, Braxton was verder een prima stagiaire, hoor, maar als het aan Alexis had gelegen, had ze hem laten zweren dat hij nooit meer een grapje zou maken. 

 

Mocht niet, dus helaas.

 

Goed, hij was in ieder geval op tijd, keurig gekleed en van een beetje dezelfde leeftijd, dus de eerste indruk was niet verkeerd. "Lord Montrose?" begroette ze hem. "Alexis Eversly, leuk u te leren kennen." Ze wierp hem een speurende blik toe. "Vind u het erg als ik u in het vervolg Mr Graham noemt? Als volbloed heks moet ik toegeven dat ik weinig heb met adellijke titels." 

 

Of eerlijk gezegd vond ze het een stom, arbitrair en seksistisch gezeur bedacht door rijke mannen om zichzelf nog rijker en mannelijk te kunnen maken, maar die mening hield ze braaf voor zichzelf. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah, daar was zijn collega. Hij glimlachte beleefd, semi vriendelijk, naar haar en maakte een ondiepe buiging. "Missus Eversly, het genoeg is geheel wederzijds." Hij neeg een beetje zijn hoofd bij deze uitspraak en daarna vouwde hij zijn handen op zijn rug. Bij haar vraag trok hij licht een wenkbrauw op - de linker, als je het graag in detail wilt weten-. "In het geheel niet, als u zich daar prettiger bij voelt, dan zal ik u dat privilege niet onthouden. We moeten immers enige tijd met elkaar kunnen samenwerken, niet waar?" En de etiquette was er vooral zodat iedereen wist waar hij (of zij) aan toe was en dat niemand zich ongemakkelijk hoefde te voelen. Dus in deze, als iemand dit vriendelijk voorstelde, dan zou James daar enkel in meegaan. Daarbij had hij nu ook weer niet een innige liefdesrelatie met zijn titel. Wel met kilts, tot grote ergernis van zijn vrouw. Dit was ook het moment om hiernaar te kunnen informeren, uiteraard. "Is het toegestaan als schoolinspecteur een kilt te dragen onder het gewaad? Als echte Schot in Schotland is dat natuurlijk een gebruik dat ik graag zou volgen.

 

"Ik dank u vriendelijk dat u bereid was in de vakantie een dag van uw tijd op te offeren om me wegwijs te maken in mijn nieuwe functie." James bleef beleefd glimlachen. "Waar zou u mee willen beginnen? Ik laat de leiding geheel aan u." Vooral omdat het zinloos was, wanneer hij nu de leiding zou nemen. Daarbij was het ook belangrijk om een goede eerste indruk te maken. Dus daar deed hij zeer zijn best voor. Het erkennen dat iemand met meer ervaring momenteel dus je meerdere was, was daar een belangrijk onderdeel van. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh nee, James Graham was een Schot.

 

Alexis had niets tegen Schotten, eerlijk waar! Het waren prima mensen en hun accent vond ze zelfs leuk om te horen. Ze had ook echt geen hekel aan kilts en kon dus met een glimlach eerlijk antwoorden: "Oh, geen zorgen, daar is niets mis mee. Een kilt is professioneel genoeg." Maar goed, om verder te gaan: Alexis had niets tegen Schotten! Ze had iets tegen Schotland. Een lichte aversie, noemde ze het zelf, waar haar man het vast niet mee eens zou zijn. 

 

"Hm…" zei ze even, terwijl ze goed nadacht. "Nou, ik kan u vooral ons kantoor laten zien, natuurlijk, maar eerlijk gezegd is dat wel het 'hoogtepunt' van deze rondleiding. Dus waarom niet eerst de lerarenkamer?" Ze glimlachte naar de man. "Als leerling is dat één van de plekken waar je bijna nooit komt, maar wij als inspecteurs hebben natuurlijk alle toegang." En terwijl ze de weg naar boven alvast insloeg: "Daarbij hebben ze er altijd wel drank die we in beslag mogen nemen."

 

Niet dat ze dat deed, hoor. Eén van de leraren was Tristan Johnson en Alexis begreep best dat de andere leraren drank nodig hadden om hem te kunnen overleven. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was professioneel genoeg! Het idee dat een kilt mogelijk als onprofessioneel werd gezien, was stuitend. Echter had het zo kunnen zijn dat het schoolreglement bepaalde voorschriften had, voor leraren, wat dat betrof en daar wilde James zeker van zijn, voordat hij op school in een kilt verscheen. Hij liet echter niets van die gedachte merken en knikte enkel. "Ah, fantastisch om te horen." Igraine zou het vast omgekeerd evenredig geweldig vinden.

 

Met een klein glimlachje hoorde James Alexis' relaas aan. "En wat doet u normaal gesproken met de drank die u in beslag neemt?" Hij wandelde rustig met haar mee en keek naar de portretten, trappen, standbeelden en al die dingen, die nog in zijn geheugen gegrift stonden en die Zweinstein Zweinstein maakten. "Kunt u me iets meer inzicht geven over de dagelijkse bezigheden. Hoe ziet bijvoorbeeld een gemiddelde werkdag eruit? Zijn er vaste dagen met vergaderingen of rapporten die nagekeken moeten worden? Zijn er veel meldingen van ouders, professoren of leraren die je verder moet onderzoeken? Kijkt u mee met lessen?" Ja, Alexis, alleen met alcohol drinken zou je James vandaag niet tevreden stellen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Alexis had het vooral over drank gehad omdat niet iedereen de bezigheden van schoolinspecteur zijn zo interessant vond. Hun stagiaire, bijvoorbeeld, had blijkbaar hele andere ideeën in het hoofd gehad van wat schoolinspecteuren deden en hij was dus enkel teleurgesteld geweest. Dat wilde ze een beetje voorkomen bij haar nieuwe collega, want een stagiaire was ook maar een stagiaire (sorry James… Braxton. Oh jee, dat zou ingewikkeld worden) en een collega was toch iets anders. Maar juist dat meneer Graham zo'n interesse toonde in het beroep gaf haar een beetje hoop. 

 

Niet veel. Alexis had hoge eisen en ze ging er eerlijk gezegd bij voorbaat al vanuit dat mensen haar zouden teleurstellen.

 

"Ik heb geen idee," zei ze eerlijk. "Meestal zetten we de flessen gewoon neer in een kast op kantoor en dan verdwijnen ze vanzelf. We zullen er maar vanuit gaan dat de huiselven ze opruimen en niet dat iemand ze steelt." De beveiliging op hun kantoor was goed, maar het was nou eenmaal niet het meest beveiligde lokaal in het hele land. "Maar dagelijkse bezigheden… Het draait vooral om de klachten die we binnen krijgen. Van ouders, of zelfs leerlingen. Mocht iemand een slechter cijfer hebben gehaald willen sommige ambitieuze leerlingen nog wel eens bij ons komen klagen." Ze was stiekem altijd blij als dat soort leerlingen eindelijk afgestudeerd waren, Grosvenor Wydeville, maar dat zei ze niet hardop. "Vooral rond examentijd is het daar druk mee." 

 

Ze sloeg een gang in en dook achter een tapijt, een kleine shortcut die me de mogelijkheid geeft Alexis der gepraat af te wisselen met omschrijvingen. Ik ben een geweldige schrijver.

 

"Maar inderdaad, we kijken ook mee met lessen! Ik probeer er toch voor te zorgen dat we met zijn tweeën, en soms met de stagiaire, toch eenmaal per jaar bij elk vak kijken. Het liefste vaker, natuurlijk, maar het ligt er ook aan hoeveel tijd we hebben." Ze had echt geen tijd om alle lessen bij te wonen. "En af en toe gaan we ook naar een viering op school. En leerlingen, ouders en leraren kunnen altijd afspraken maken om met ons te komen praten." Het was een drukke baan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zijn aanstaande collega praatte veel, wat overigens geen verwijt was, want hij had haar gevraagd om een beschrijving van het werk. Het omvatte veel verschillende aspecten en beloofde daarmee een afwisselend geheel te worden. Dat was goed. James glimlachte en knikte een paar maal op een gepaste moment. Zo’n moment was bijvoorbeeld niet wanneer hij snel achter haar aan achter een tapijt moest duiken –in de meest onschuldige manier dat je die zin kan opvatten (sorry ik heb nachtdiensten daar wordt je wat ontremd van)-.

 

“Lessen bijwonen doe je altijd in tweetal of kun je je ook opsplitsen om onze drukbezette tijd efficiënter te verdelen?”, vroeg hij geïnteresseerd. “Ik weet niet of daar een bepaald protocol voor bestaat? Mogelijk dat het gevaarlijk is om in je eentje te gaan wanneer een leraar zijn zaken niet op orde heeft en je beïnvloedt met een waanspreuk?” Het zou hem niet verbazen als dat ooit was voorgekomen. Zou er iets op Zweinstein zijn wat kon gebeuren dat nog zou kunnen verbazen? De school had nu geen onschuldige trackrecord van vreemde gebeurtenissen tenslotte.

 

Alexis en James kwamen aan bij het kantoor. De man wist niet wat zij ervan vond, maar hij vond de dag tot dan toe erg geslaagd. De functie was hem een stuk helderder geworden en dat maakte dat hij er alleen maar meer zin in kreeg. Dat hij dan per ongeluk expres toevallig ook Elara, Galahad en meneer Salisbury in de gaten kon houden, was alleen maar mooi meegenomen. Daarbij kon hij zo ook goed bestuderen of de school wel voldeed aan zijn eigen hoge standaarden die hij stelde aan het onderwijs van zijn eigen zoon over elf jaar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh... jeetje, en Alexis dacht dat zij paranoïde was. Nu was ze ook paranoïde, dat kwam door Nicholas, en Nicholas vond dat zij niet paranoïde genoeg was, maar ze had nog nooit bedacht dat er een leraar een waanspreuk over hen zou uitspreken omdat ze dachten dat ze geen goed rapport zouden krijgen. "We hebben het tot nu toe altijd verdeeld," zei ze eerlijk tegen James, "Maar als je denkt dat met zijn tweeën veiliger is?" Dan wilde ze best zijn handje wel vasthouden, hoor.

 

Sorry. Ze zei het niet hardop!

 

"Het protocol is vooral om een beetje stil in de klas te zitten en gewoon te observeren," zei ze, terwijl ze de deur naar het kantoor open maakte. "En dan achteraf een verslag te maken. De meeste leraren zijn erg aardig als we erbij zitten, maar ze doen dan ook niet meer de gevaarlijke onderwerpen, dus wil je ze echt betrappen, kun je waarschijnlijk het beste halverwege een les binnenvallen." Moest ze eigenlijk zelf ook eens proberen. "Als je echt chaos wilt, moet je een les van de Johnson tweeling uitkiezen." 

 

Ze wees keurig naar James zijn bureau. "Dat is de jouwe, de mijne staat daar en dat is het bureau van de stagiaire. Voel je vrij om alles in te richten zoals je zelf het liefste hebt." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, James was niet eens paranoïde, maar hij had de laatste tijd kennis gemaakt met verschillende leerlingen van Zweinstein en hun aanverwanten. De leerlingen an Zweinstein leken zo nu en dan tot alles in staat te zijn. En de leraren -de Johnsons- waren zo mogelijk nog erger! Dus, nee, het was gewoon een vraag uit interesse en een inventarisatie waar hij rekening mee moest houden. "Och nee, dan zal het vast wel loslopen, niet waar? Me dunkt dat het helemaal goedkomt, maar ik zou het mezelf niet vergeven als het de regel was om met twee personen te gaan en ik u aan uw lot over zou laten en er zou iets gebeuren." De gedachte dat zij zíjn handje vast zou willen houden, kwam niet eens bij hem op. Hij had zich vast verslikt als Alexis het wel hardop had gezegd.

 

James knikte een paar maal. "Uitstekend. Wanneer we de verdeling hebben gemaakt, zal ik, wanneer de tijd het toelaat, eens willekeurig een les binnenvallen." Ja, ja, geen les is meer veilig, want als ik tijd en zin heb, dan kan James dus zomaar je les binnen komen wandelen al dan niet met assistent James in zijn kielszog.

 

De man bekeek zijn bureau. Dat was een prima werkplek. Het was nu nog een beetje kaal, maar bij het nieuwe schooljaar zouden daar vast de foto's van Igraine en zijn inmiddels geboren nageslacht pronken. "Uitstekend. Zijn er verder zaken die ik nog moet weten?", vroeg hij haar met een vriendelijke glimlach. "Anders stel ik voor dat we nu ieder van onze vrije dag gaan genieten. "Graag wil ik u nog een drankje aanbieden in Zweinsveld, maar ik weet natuurlijk niet hoe u zit met uw tijd?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ha. James had het gevoel dat hij Alexis moest beschermen, wat... lief. En onnodig. Ja, Alexis had vaak een schouwer achter haar aanlopen om als bodyguard te dienen, maar dat was omdat zij en Nicholas dankzij zijn baan geliefde slachtoffers waren en met slechte tovenaars wilde je liever niet vechten tenzij je daarvoor getraind was. Van de leerlingen en de leraren hoefde je dat allemaal niet te verwachten. "Dat is eh... erg lief," zei ze, terwijl ze haar best deed om niet in lachen uit te barsten.

 

"Hm, nee, ik denk dat u de rest in de loop van tijd wel leert," zei ze, terwijl ze voor de zekerheid nog eens rondkeek om te kijken of iets naar haar toesprong van dat James dit echt moest weten. "Dus ik zal uw aanbod voor een drankje niet afslaan. Ik heb nog wel wat tijd." Er was wel iemand thuis, geloofde ze, en de rest van de dag hoefde ze niet per se terug naar het Ministerie en kon ze dus haar gang gaan. "U zelf ook geen verplichtingen?" vroeg ze, terwijl ze naar de deur gebaarde dat hij eerst kon gaan. "Eigenlijk weet ik helemaal niet of u een druk leven heeft of niet?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lief? Het was helemaal niet lief bedoeld, want het was gewoon bittere ernst. James besloot echter dat hij hier maar niet verder op door zou gaan, want hij voelde aan alles dat dat de toekomstige werkrelatie niet ten goede zou komen. Hij glimlachte dus vriendelijk en besloot dat 'vrouwen beschermen' geen goed onderwerp was bij deze dame.

 

"Ik ben markies van een dreuzellandgoed. Daar komen de nodige verplichtingen bij, maar vandaag had ik vrijgehouden van werkzaamheden daar. Dus daar heb ik zeker nog tijd voor. Ook volg ik een studie aan de universiteit, maar daar is het nu vakantie en de eerste colleges voorbereiden van het nieuwe jaar heb ik al gedaan." Yes, James could be very dull. De man glimlachte. "En mijn vrouw bevalt binnen nu en een maand ongeveer, maar die is in de goede verzorgende handen van het personeel en mijn familie. Dus die kan me vast ook nog wel even een uurtje missen." En anders kon hij haar wel een uurtje missen. Natuurlijk hield hij zielsveel van Igraine, maar ze was in haar huidige toestand behoorlijk.... veeleisend. Dus om daar even een korte pauze van te hebben, vond hij niet zo erg. Dan zou hij straks, als hij weer thuis was, zijn taken en haar verzorging weer met alle liefde oppakken.

 

Alexis en James liepen naar een koffiehuis in Zweinstein. Aldaar hield hij uiteraard galant de deur voor haar open. "Zoek maar een tafeltje uit. Wat kan ik voor je bestellen?" Want natuurlijk zou hij betalen. En nee, dat was niet ter discussie.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah, meneer Graham verrichtte veel werk. Alexis glimlachte goedkeurend, ze was zelf een behoorlijke workaholic, met twee banen, dus als er iemand was die dat soort dingen waardeerde, was zij het wel. "Een druk leven dus," zei ze, maar haar toon was duidelijk dat ze dat absoluut niet als belediging bedoelde. Eerder als compliment. "En alvast gefeliciteerd met uw aankomende kind." Ach, was het zijn eerste? Ze kon zich zelf nog herinneren hoe dat voelde, maar eh... haar situatie was ook een beetje uitzonderlijk geweest. Zij en Nicholas hadden absoluut geen kinderen gewild, waren er ook erg laat achtergekomen en het had voor wat... problemen gezorgd. Nu was het allemaal wel weer goed gekomen, maar ze zou die situatie liever niet nog een keer meemaken.

 

Ja, ze had nog een kind gekregen daarna, maar dat was ook heel anders.

 

"Hm, zullen we beginnen met een boterbiertje?" stelde ze voor. Ze zag er geen probleem in om hem nu laten te bestellen, ze kon altijd wel het volgende rondje oppakken en eh... Nicholas deed dit ook altijd, eigenlijk. Voor haar bestellen, of de deur voor haar openhouden, of 's ochtends brood halen (en dan achter een dief aan zitten en Georgia achter te laten. Nee, dit had ze hem nog steeds niet helemaal vergeven). "Bent u allang getrouwd?" vroeg ze nieuwsgierig, toen hij terug kwam met hun bestelling en ze zich aan een tafeltje bij het raam konden nestelen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nadat James had besteld, nam hij met een glimlach plaats aan het door haar gekozen tafeltje. “Wat is lang. Anderhalf jaar nu. Dus dat valt allemaal betrekkelijk mee.” Maar hij was op een keurige leeftijd getrouwd, misschien zelfs iets vroeg voor een man en Igraine was op een keurig moment in hun huwelijk zwanger geworden. Alles verliep eigenlijk voorbeeldig. Hij was zelfs verliefd geworden op zijn vrouw. Dat was allemaal een rooskleuriger verloop dan hij van tevoren had kunnen bedenken. Hij was getrouwd, omdat hij dat een verstandige beslissing vond en omdat hij een erfgenaam wilde. Igraine was verreweg de beste vrouw die hij had kunnen kiezen, vanwege haar achtergrond, bloedlijn en geld, maar ook vanwege haar zorgzame en lieve karakter… En haar mooie brede heupen. Dat er daadwerkelijk liefde bij was komen kijken was als het ware de hagelslag op de vanillevla.

“Dank je. Je had zelf ook twee kinderen, toch, als ik me niet vergis en het nieuws juist heb gevolgd.” James zou Igraine nooit laten werken nu ze zwanger was en als ze straks de zorg had voor hun eerste kind. Niet dat hij dat hardop zei. “Is dat een beetje te combineren met het moederschap?” Hij probeerde zijn mening zoveel mogelijk buiten die vraag te houden. Het lukte hem best aardig, vond hij zelf.

De bestelling werd geserveerd en James pakte zijn biertje op. “Proost. Op een prettige samenwerking het komende schooljaar.” Hij knikte haar vriendelijk toe en nadat ze de glazen op elkaar hadden geklonken, nam hij de eerste slok. “Nog tips om de ergste beginnersfouten te voorkomen?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hm ja, anderhalf jaar was inderdaad nog relatief kort. Op zich kon je stellen dat Alexis en Nicholas ook maar anderhalf jaar getrouwd waren, korter zelfs, maar tja eh... zij hadden een scheiding gehad tussendoor. Als je van het eerste huwelijk uitging, waren ze al vier jaar getrouwd. En daarvoor waren ze al vier jaar verloofd geweest en hadden ze samengewoond, niet dat dat laatste bekend was... Dus in verhouding was het kort. "Inderdaad," glimlachte ze, "maar de tijd gaat sneller dan je denkt, dus voor je het weet ben je alweer vijf jaar verder." Ook al moest ze technisch gezien die lijn van vijf jaar zelf halen, maar behalve als James er naar ging vragen, had ze echt geen zin om het hele verhaal van de scheiding te vertellen.

 

"Ja, klopt, een dochter van drie en een zoon van één," knikte Alexis. "Oh ja hoor! Maar we hebben een hele goede nanny en oppasser," niet eens dezelfde persoon, het was knap, "dus het gaat altijd wel goed!" Geen denken aan dat ze thuis ging zitten, met niets anders te doen van voor een kind te zorgen. Dat had ze een paar maanden lang gedaan en ze was er gek van geworden. 

 

Nou ja, ze had toen ook opgesloten gezeten in Schotland en was waarschijnlijk sowieso wel gek geworden, maar het had niet geholpen.

 

"Proost," zei ze vriendelijk terug en ze tikte haar glas tegen de zijne. "Hmm... Besteed geen aandacht aan Tristan Johnson, want voor je het weet denkt hij dat jullie vrienden zijn en vertelt hij je vrouw dat jullie kind van hem is." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Misschien moest James ook maar een nanny regelen om Igraine straks wat te ontlasten. Het zijn van de rouw des huizes, al was het samen met zijn moeder, was natuurlijk al zwaar genoeg. Daar kwam straks dan ook nog de zorg voor een kind bij, en er speelden toch wat familieproblemen bij de Haviliards. Dan was het vast fijn voor zijn vrouw als ze er niet alleen voor stond. “Waar heb jij gezocht naar een geschikte nanny? Hoe vind je zo iemand?” Was dat overigens iets wat hij moest regelen? Normaliter gingen de vrouwen toch over het personeel en wie er werd aangenomen. Daarbij moest een nanny wel goed met Igraine overweg kunnen. Wellicht moest zijzelf dus maar de sollicitatiegesprekken doen, maar James kon haar helpen door in ieder geval wat betrouwbare namen aan te dragen.

 

Eh wat?

 

“Hoe bedoel je? Zegt dat jouw kind van hem is? Heeft hij dat tegen je man gezegd?” Het leek hem toch sterk dat iemand dat zomaar willekeurig ging zeggen. “Is die man niet helemaal…” Bij Merlijn, hoe verwoordde je dat netjes. “Is hij wat in de war?” Maar een grapjas die aan Igraine ging vertellen dat haar kind niet van James was. Dat wist ze toch hopelijk zelf wel het beste en James meende er ook bij te zijn geweest en vrij zeker te weten van wie zijn toekomstige kind was. Van hemzelf.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik heb een advertentie in de krant geplaatst, we zijn toen door alle reacties gegaan, hebben een paar uitgenodigd voor een gesprek..." Ze haalde haar schouders op. "Mijn man werkt als schouwer, dus we konden eerst een goede background-check doen." Nou ja, hij werkte als hoofd van de schouwers, maar om dat nou weer zo te noemen... "Als je wilt kan ik de brieven wel opzoeken van de kandidaten die we net niet hebben aangenomen? Misschien dat daar iemand tussenzit die geschikt is." Het was misschien niet de meest handige manier om aan een kinderjuf te komen, maar eh... tja. Ze wist niet zo snel een andere, eerlijk gezegd.

 

Maar ja, het spektakel met Tristan Johnson... "Hij is niet in de war," zei Alexis duister, "hij heeft alleen een... erg vreemd gevoel voor humor." En hij had de kans gekregen, wat ze misschien ook zou moeten melden, maar zeggen 'Ja, ik en mijn man deden een tijdje alsof ons kind niet van hem was' was een beetje... een slechte introductie voor een nieuwe collega. "En nee, hij zei het tijdens een feestje." Waarop zij had gezegd dat hun kind niet van Nicholas was. "Maar op de één of andere manier is hij een goede leraar, dus ik heb hem tot nu toe niet kunnen ontslaan." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk eens aan, Alexis had connecties, dat was altijd handig. James glimlachte naar haar en knikte. "Ja, als dat geen probleem is, dan kijk ik die graag eens door. Dat zijn dan ook personen die allemaal door jullie kritische keuring heen zijn gekomen?" Iedereen die een beetje schimmig was, was nu vast al uit de selectie gefilterd. Dat was prettig, want dan zou hij Igraine ook met een geruster hart de sollicitaties verder laten afhandelen. Verder was hij helemaal niet overbezorgd hoor. Hoe kom je erbij?

 

"Nou, zolang dit soort zeer vreemde humor niet op de leerlingen overslaat, is het wel te doen, denk ik? Of dit soort grappen bij leerlingen uithaalt?" Want de reputatie van jongedames was zeer gemakkelijk te beschadigen. Stel dat de man tegen Elara zou zeggen dat hij de vader van haar kind was, terwijl ze niet zwanger was, dan zou dat toch mooi voor een groot schandaal zorgen. "En dat hij wel bekwaam is in zijn taak is een geruststelling, maar dat is toch hopelijk wel de minimale eis hier op school?" Oh help, waar was hij aan begonnen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Alexis knikte vriendelijk terwijl ze gedachteloos met de rand van haar glas speelde. "Yup, allemaal kandidaten die stuk voor stuk geschikt waren. Goede referenties, een keurige achtergrond... Deden het ook goed met de kinderen, maar we hadden één die gewoon het beste paste bij onze levensstijl." En toevallig de enige was die ze beter niet hadden kunnen aannemen, maar oh well. "Ik stuur ze wel op, dan hoef je niet te wachten tot we elkaar weer spreken." En wie weet wanneer dat was, het schooljaar zou pas op 1 september beginnen en de eerste dag was er toch niet veel te beleven.

 

Of juist weer, maar Alexis gunde Zweinstein de chaotische feesten ook wel af en toe, zolang er niemand vermoordt werd.

 

"Ehm..." Ze was even schuldig stil, terwijl ze probeerde te bedenken of Tristan dat soort dingen ook bij leerlingen deed. Hij haalde wel eens een grap uit met een leerling, maar tot nu toe niet echt iets schadelijk? "Er zijn geen klachten binnen gekomen," besloot ze uiteindelijk maar diplomatiek. "Dus vast niet." Hoopte ze. "En ja hoor, de leraren worden alleen aangenomen als ze goed genoeg gekwalificeerd zijn." ... Over het algemeen. "Zolang er genoeg mensen zijn, natuurlijk." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een glimlach knikte James. "Als je dat zou willen doen, dan ben ik je zeer erkentelijk. Ik zal het je laten weten als we een van de aanbevolen gourvenantes kiezen." Een dergelijke terugkoppeling was immers altijd aangenaam om te krijgen, niet waar? De man knikte tevreden en nam nog een slok van zijn drankje.

 

"Excuses overigens dat ik nu weer over het werk begonnen ben. Dat was natuurlijk niet de bedoeling van een ontspannen drankje." Maar haar antwoorden waren geruststellend. Al kon James nu nog niet vermoeden hoe diplomatiek de woorden van vrouwe Eversly gekozen waren. Daar zou hij vast vanzelf wel een keer achterkomen, maar nu niet. Op dit moment was hij tevreden en keek hij uit naar zijn baan.

 

"Waarom is mijn voorganger eigenlijk vertrokken?", vroeg James nieuwsgierig en kleurde toen hij besefte dat hij wéér over het werk begon. Koetjes en kalfjes waren helaas redelijk lastig als je van nature niet zo'n babbelkous was en je de ander feitelijk totaal niet kende bovendien. Daarbij was het voor Engelsen (en stijve Schotten) ook nog eens ongepast om al teveel persoonlijke vragen te stellen en dat maakte een gesprek als dit bijzonder lastig om zonder fouten te voeren. En dus nam hij nog maar een slok. Hopelijk wist zijn gezelschap nog een beter gespreksonderwerp te verzinnen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, dat is niet erg, hoor," zei Alexis snel, want eh... ja, hallo, als ze niet over het werk mocht praten, waar moest ze dan over praten? Alexis had wel haar hobby's, maar ook een voorkeur om die redelijk privé te houden. Ze was niet echt het type dat uit pure enthousiasme met willekeurige mensen ergens over wilde praten, als ze al ergens over wilde praten deed ze dat met Nicholas of met de paar mensen die ze beschouwde als vrienden, dus... ja. Niet met willekeurige mensen.

 

Overigens besef ik me net dat Alexis alleen nog maar Catherine Howard als vriendin heeft. En een paar weken geleden was ze nog zo sociaal.

 

"Eric Silvershore," vulde ze in, "Hij had ook twee banen en een druk gezinsleven, dus hij besloot dat het beter was om als schoolinspecteur te stoppen en de positie over te dragen aan iemand die er meer aandacht voor had." Dat was de reden dat Alexis wist, tenminste, de rest was allemaal niet aan haar. "Dus maak je maar geen zorgen dat hij is weggepest, of zoiets dergelijks," glimlachte Alexis. "Hij was een goede collega om te hebben, maar ik weet zeker dat je het net zo goed zult doen." En tussen neus en lippen door vroeg ze: "Hoe goed ben je in duelleren?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×