Jump to content
Sign in to follow this  
Yara Foulkes-Davenport

[1835/1836] Everyone says YES to pie.

Recommended Posts

19 mei 1836 om 17:00 - Cornwall toren.

Twee maandelijks jubileum van het huwelijk van Yara en Irwin.

 

Taart.

 

Er stond taart op de eettafel en een fles champagne met twee glazen, de randen van het glas gesuikerd. Het was duidelijk dat in zowel de taart als de aankleding van de tafel veel werk zat. Bij navraag bleek dat Cassidy, die inmiddels twee weken bij hen inwoonde in de Cornwall toren, de taart had gemaakt in opdracht van Irwin, maar dat zij verder de gelegenheid ook niet wist. Yara kon zich niet indenken dat het was omdat ze nu twee maanden getrouwd waren. De vorige keer had ze een knuffel gekregen als een soort geintje en leken ze beiden dit soort jubileummomenten niet zo heel erg belangrijk te vinden. En toch, nu was er taart en champagne? En zij had...niets... voor Irwin.

 

De afgelopen drie weken waren apart geweest. Ze sliepen nu natuurlijk in één bed en dat zonder magische barrière. Eveneens hadden ze sinds twee weken opeens een bediende, een snul en nichtje van Irwin, in huis en hadden ze dus veel meer op hun tenen moeten lopen om niet verdacht over te komen. De eerste nachten waren wat onwennig geweest, maar Irwin was zijn belofte nagekomen en er was niet tussen hen veranderd en hij maakte nog steeds geen avances. Yara gebruikte hem wel iedere nacht als teddybeer. Dat had ze de eerste nachten, bij ontwaken, lastig gevonden, maar ook dat wende en dat was stiekem wel een beetje gezellig. Ook gebeurde er verder niets, behalve dat ze in zijn arm lag en dat ze iets meer vertrouwd raakte met hem aan te raken: wat essentieel was voor hun maand in Canada.

 

Ongeduldig wachtte Yara op de bank met een boek, totdat Irwin thuis was. Hij had een vergadering en pas dan zou ze horen voor welke gelegenheid hij Cassy zo had laten uitpakken. En ze had gewoon trek in taart. Het was bijna vakantie, het weer was weer mooi, ze hadden nu al een tijdje geen ruzie gehad. Het ging gewoon even goed en dat leek zich door te zetten en Yara kon niet anders dan zich daar een beetje op verheugen. Een keer echt iets positiefs mocht ook wel voor de verandering.

 

Eindelijk -eindelijk- kwam Irwin thuis. Waarschijnlijk was de vergadering uitgelopen, want...het was bijna het einde van het jaar. Dan was er vast een hoop te bespreken. Ze stond op om hem te begroeten met, jawel, een kus op zijn wang, want Cassy was in dezelfde ruimte bezig met het maken van kleding. Dat wist Yara, omdat Cassidy toestemming had gevraagd of ze een jurk mocht maken voor haar zusje. Dat had gemogen, maar nu was ze er dus wel. En dus kreeg Irwin een kus op zijn wang.

 

Daarna was de aandacht al snel voor iets anders: de taart. "Je hebt een verrassing." Ze deed haar best om niet ongeduldig te klinken. "Vertel, vertel. Ik wacht al úren."

 

OOC:
Privé met Ann!

 

Edited by Yara Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Waarom kon het nooit goed gaan’, had Yara gevraagd toen Irwin op zeer onsubtiele wijze haar had geïnformeerd dat ze spoedig gezelschap zouden krijgen, en wel in de vorm van zijn nichtje de bediende met de dwangspreuk op haar geest, en eigenlijk was Irwin het daar wel mee eens geweest. Het ging nooit lang goed bij hen. Ze hadden pieken, dalen, en heel af en toe een bijzonder momentje van rust: maar zelfs die begonnen te voelen als het aarzelen op de helling alvorens het verliezen van evenwicht en naar beneden beginnen te rollen, met alle butsen en blauwe plekken van dien. Soms letterlijk. Na Yara’s laatste smijtpartij had hij toch wel een paar dagen lang een beurse borst gehad. Enfin, hij was het dus eens met die analyse – meer dan eens, want in tegenstelling tot Yara kon hij de hoogte van de pieken en de diepten van de dalen ook geheel naar waarde inschatten aangezien hij doorgaans beter geïnformeerd was – en hij vond het naar, maar hij wist niet wat hij eraan kon doen. Derhalve had hij besloten om maar wat meer pieken te maken.

 

En nee, hij was nog niet zo ver gevallen dat hij die pieken zou zoeken in het feit dat hun trieste huwelijk nu al twee maanden duurde. Daar had hij eigenlijk niet bij stilgestaan, en als hij het wel had gedaan, dan zou hij niet zeker weten of dat echt tot feestelijkheden uitnodigde. Maar waar dit wel over ging, dat konden ze zéker vieren. Daar was zij blij mee, onverdeeld, of zou ze zijn, en hij was blij voor haar.

 

Ze kuste hem op zijn wang, en daardoor registreerde hij pas dat Cassy er was; hij was nog steeds heel wel in staat om dat compleet te vergeten, en Yara had hem ook al zo af en toe met een kuchje – en, op een laag moment, met een schop onder tafel – moeten herinneren. Zodra hij eenmaal bij stilstond werd hij echter wel beter inmiddels in er adequaat op reageren; hij veegde vlug een pluk haar achter het oor van zijn vrouw en glimlachte met iets wat voor liefde door zou kunnen gaan. Kort vroeg hij zich af of Yara het ook op die manier fakete: door te doen alsof ze bij een ander was. Julian. Niet aan denken. “Verrassingen? Ik? Ik zou niet durven,” zei hij grijnzend, terwijl hij de kurk liet ploppen en de champagne inschonk. Hij had eerst drie glazen willen schenken, maar...

 

Ook niet aan denken.

 

“Daar houd jij toch helemaal niet van.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Och, Irwin deed het nog best redelijk. Hij vergat het af en toe. Het was dus maar goed, eigenlijk, dat ze nu twee maanden hadden om te oefenen, waarvan de eerste nu alweer bijna voorbij was. Het zou namelijk gevaarlijker zijn als hij in Canada een steekje zou laten vallen. Cassy was maar één paar ogen en die was er vaak niet of afwezig. In Canada zouden een heel stel meer ogen op hen gericht zijn en die waren vast ook een heel stuk kritischer. Maar nu deed hij het goed. Ze glimlachte dan ook naar hem, toen hij een pluk haar achter de oren streek. Ze glimlachte terug. Ze dacht niet echt aan een ander en zeker niet aan Julian. Aan Julian denken was tegenwoordig immers pijnlijk. Ze probeerde gewoon aan hun leuke momenten te denken, zoals toen het lukte met de patronus of toen ze een kussengevecht hielden bij zijn ouders.

 

Een korte blik op Cassidy leerde dat de bediende volledig gefocust was op haar naaiwerkje. Het was maar een apart meisje. Ze leek zich zoveel mogelijk afzijdig te houden, maar als Irwin ook maar iets tegen haar zei, sprong ze direct in de houding. Niet dat Yara kon klagen, want ze had ook nog nooit een opdracht van haar geweigerd.

 

"Wat gaan we vieren?", vroeg ze hem nieuwsgierig. "Je hebt zelfs taart laten maken." En of ze van verrassingen hield? Wel van leuke en dit leek een leuke te zijn. Dus dan had ze er geen enkel bezwaar tegen. Ze kon niet hardop zeggen dat ze dacht dat het vast niet vanwege hun tweemaandelijkse huwelijk was, aangezien beiden de afgelopen maand niet echt blij waren met getrouwd zijn. "Vertel? Alsjeblieft?" Ze pakte het glas champagne van hem aan. "Kan ik je overhalen door je allemaal kusjes te geven?" Dat was gemeen, want ze wist dat hij dat niet wilde, maar dat kon hij ook niet laten merken. Dus dan moest hij het haar wel vertellen. Ha!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Inderdaad, Irwin had taart laten maken. Erger nog, hij had Cassy taart laten maken: met andere woorden, hij had haar daartoe opdracht gegeven, want op zijn verzoeken reageerde ze nog altijd niet. Zijn grootouders zouden trots op hem zijn. Dat was deels de reden dat hij het had gedaan; dat hij een tweede gesprekje met zijn opa en oma over of hij wel optimaal gebruik maakte van hun uitstekende afdankertje als het even kon wilde vermijden, en dat Cassy het nooit erg had gevonden om te bakken, dus als hij haar dan stomme taakjes moest geven, dan konden het maar beter taakjes zijn waarvan hij wist dat ze ze niet onprettig vond. Hij voelde zich er nog altijd rot over, maar dat was de situatie, en hij moest zich er maar naar buigen; zij zou dat in ieder geval doen, en hij wilde nooit meer de reden zijn dat ze bij zichzelf pijn of letsel moest veroorzaken. Dan was taart bakken stukken beter.

 

Enneh, hij had zelf nooit kunnen bakken – je moest er te precies voor zijn en kwam er niet met ‘een handje van dit of dat’ en Cassy was erg goed. Dus het leverde ook gewoon betere resultaten op. En het was flut om dat te moeten erkennen, maar in zijn eigen hoofd kon hij er toch niet over liegen. Hoogstens kon hij zichzelf vertellen dat hij anders wel taart was gaan kopen.

 

Hij kleurde bij Yara’s ‘aanbod’, wat feitelijk natuurlijk gewoon een regelrecht dreigement was, en wist zich even geen houding te geven, sneed daarom maar voor hen beiden een stukje taart af. Als hij nou minder zichzélf was, dan zou hij haar uitdagen, het teruggeven, haar in dezelfde lastige situatie plaatsen. Maar eh. Hij was zichzelf, bij gebrek aan andere opties. En hij wist hoe erg zij het zou vinden als hij dat deed. Aan de andere kant... Misschien moest zij daar ook maar weer even bij stilstaan. “Wel, je kunt het altijd proberen,” zei hij met een half lachje. Maar dat was toch te gemeen, dus hij ging snel verder, nippend van zijn champagne. “Of je zou natuurlijk gewoon kunnen raden. Wat denk je dat er te vieren zou zijn? Op dit punt in het jaar? Hoe vaak kom ik in zo’n goede bui weg van een lerarenvergadering?”

Edited by Irwin Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, reken maar dat ook Yara kleurde, toen hij haar aanbod terugkaatste. Dat was niet de bedoeling! Hij had haar gewoon haar zin moeten geven. Ze glimlachte en grijnsde maar een beetje en maakte vervolgens dankbaar gebruik van de escape die hij haar gaf. Want, eh nee, ze ging Irwin echt niet allemaal kusjes geven. Dat ging even iets te ver om hun toneelstukje van een gelukkig huwelijk op te houden. Ze sliep al bij hem in hetzelfde bed. Dat was wel weer genoeg toewijding aan het geheel. 

 

"Hmm. Je bent heel erg blij dat je nu voor drie maanden van alle collega's en leerlingen af bent?" Yara prikte een stukje van de taart af en proefde er kritisch van. "Oh, dit is echt heel erg lekker. Misschien moeten we Cassidy vaker iets laten bakken." In tegenstelling tot Irwin voelde Yara zich daar helemaal niet schuldig bij. Ze was toch hun bediende en het was beter dan alle stomme schoonmaakklusjes moeten doen. Gelukkig konden ze dat ook nog wel gewoon door de schoolhuiselfen laten doen, want behalve het baantje als hun bediende, had Cassidy ook nog twee andere baantjes en was ze er dus ook heel vaak niet. Yara werd al moe als ze eraan dacht dat ze ooit zo hard en zoveel zou moeten werken en dan met rotbaantjes ook. Nu was het echter alleen maar in hun voordeel, want zo was er toch zo nu en dan een beetje ruimte voor ontspanning. 

 

Wat zou nog een andere reden kunnen zijn voor een feestje. "Oh!" Ze grijnsde. "Óf je weet de cijfers." Ze keek naar zijn gezicht. "Ja! Dat is het, hè?! Je weet de cijfers, mijn cijfers." Yara keek Irwin verheugd aan. "Vertel!", commandeerde ze vriendelijk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Merlijn zij dank, Yara ging niet nóg een tandje verder in hun oplopende spel van uitdagingen, en Irwin was er zo opgelucht over dat hij meteen wist dat proberen haar te overtroeven een uitzonderlijk slecht idee was geweest, zulk een idee als hij maar beter nooit weer in de praktijk kon brengen. Het was fijn te weten – op een pijnlijke manier fijn te weten – dat ze het nog even eng of onaangenaam vond als hij, dat ze terug zou deinzen als hij naar voren stapte, want dat deed wonderen voor zijn gemoedsrust al vond hij het ondertussen ook gewoon nog altijd rot dat ze zich niet op haar gemak kon voelen in zijn buurt. Dat was nuttige informatie, in het kader van zijn poging om te vermijden dat ze hem weer zou kunnen betichten van een ‘volslagen gebrek aan enige interesse’. Maar tegelijkertijd wist je nooit hoe lang dat bleef en als het niet meer bleef dan had hij met vuur zitten spelen en zou hij zich ongetwijfeld branden.

 

Ze had overigens wel gelijk, of liever, ze had geen gelijk maar goed gelijk kunnen hebben, want hij wás blij dat dit het laatste moment was dat hij zijn collega’s zag, en het laatste moment dat hij zich met zijn leerlingen bezig moest houden, voor drie maanden. Hij was het ronduit zat: op Zweinstein les gaan geven was niet zijn keuze geweest, maar het idee van zijn ouders en hoewel het bij de meeste van zijn ouders’ ideeën in het niet viel was hij nog steeds niet helemaal tevreden ermee. Tja. Het was gewoon niet zijn ding: lesgeven over de basis van alles, verplichte colleges waarbij je dus wist dat er mensen waren die er helemaal niet wilde zijn, en al die kléíne personen. Ukjes. Waar je op moest passen en die daadwerkelijk in zeven sloten tegelijk zouden lopen als je het niet deed.

 

En waarschijnlijk nog door een Kappa verorberd zouden worden in die sloot, ook.

 

Maar haar volgende gok was geheel en al correct: hij grijnsde breed. “Echt? Je wil niet op je rapport wachten? Staat wel chique hoor, een rapport. En ah, je lijst zag er aardig uit maar ik ben vást de helft alweer vergeten. Plus, die krabbels van Whitley kan toch niemand lezen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ha!

 

Irwin wist inderdaad de cijfers! "Nee en nietes." Yara wilde niet wachten en hij was ze niet vergeten. "Jij wilde vast dolgraag al mijn cijfers weten. Kijken of ik je reputatie als professor niet tot schande maak." Ze lachte een beetje. "Mmmh. Een U lijkt niets op een A of een B. Dus dat kon je vast wel ontcijferen. Zó lelijk schrijft zelfs Whitley niet." 

 

Goed, Irwin wilde dus geheimzinnig doen. Dan werd het tijd om de druk een beetje op te voeren. Yara overbrugde de afstand tussen hen in en legde haar armen losjes om zijn middel. "Ahh, toee. Je kan vast wel minstens je eigen cijfer verklappen en die van Toverdranken." Haar bordje met een stuk taart en het glas champagne hingen momenteel overigens in de lucht met een zweefspreuk, want ze had haar handen nu voor andere dingen nodig. Ze keek naar hem omhoog met de liefste glimlach die ze voor elkaar kon krijgen. Kusjes gaf ze nog niet, want dat was toch... een uiterste noodgreep, maar hem knuffelen kon ze tegenwoordig echt wel. Lang leve Irwin als teddybeer gebruiken in haar slaap.

 

Een zien hoe Irwin hierop zou reageren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wederom had Yara wel een beetje gelijk: hij wás benieuwd geweest naar haar cijfers. Gewoon, omdat hij veel met haar optrok, omdat hij wist dat ze een carriere als Heler ambieerde en dus hoge cijfers nodig zou hebben, zeker zo laat in haar Zweinsteinloopbaan; omdat hij wist dat ze zelf graag hoge cijfers zou halen, omdat ze haar trots had en omdat ze niet weer zou willen blijven zitten; omdat hij had gezien hoe veel ze eraan had gewerkt, alle dagen voor de examens en eigenlijk wel het hele jaar. Maar... ook wel een beetje omdat hij haar cijfers wilde weten voor... ja, oef, dat kon hij zelf ook eigenlijk heel moeilijk uitleggen, en hij had het ongelukkige vermoeden dat hij het antwoord niet wilde weten. ’t Was niet omdat het zijn investering was. Hij had haar af en toe geholpen met haar huiswerk, maar nou ook weer niet bijster veel; niet genoeg om te vinden dat hij in gebreke gebleven zou zijn, als haar cijfers niet naar wens waren. Was het omdat hij haar zag als heel slim, en omdat hij dat graag objectief bevestigd zou willen zien? Zou willen weten dat hij niet gewoon zich compleet op haar verkeek omdat ze zoveel op elkaars lip zaten? Of was het zijn eigen trots? Als hij dan met een piepjong studentje moest trouwen, dat het dan tenminste nog een slim studentje moest zijn?

 

Dat zou er wel eens lelijk dichtbij in de buurt kunnen zitten en daar werd hij natuurlijk bepaald niet gelukkig van. Al was het wel ironisch. Hij hoorde te geven om wat Yara betekende voor zijn naam en reputatie en uiterlijke schijn naar de buitenwereld, dat was een van haar voornaamste functies als zijn vrouw, en hij had dat altijd belachelijk gevonden: maar in deze leek het dan toch wel weer ongeveer zo uit te pakken. Hier zou hij toch wel gezichtsverlies hebben geleden als hij met een dom blondje was getrouwd.

 

Het was goed om van jezelf te weten wanneer je niet vriendelijk was, of niet was wie je wilde zijn. Al moest Irwin het misschien juist weer een beetje afleren.

 

Ze sloeg haar armen om zijn middel en hij keek haar semi-geschokt aan, ondertussen registrerend hoe mákkelijk Yara de ‘alsje alsje alsje blieft’-ogen aan kon zetten. “Wel, ze zijn alletwee dezelfde,” zei hij met een lachje, terwijl hij zich subtiel uit haar armen losmaakte. “Wat dénk je dat je hebt?” 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, kijk, het werkte! Hij werd er ongemakkelijk van en liet al iets meer los over haar cijfers. Waarom het hem ongemakkelijk maakte, wist ze eigenlijk niet., Ze deed niet echt iets bijzonders, maar het zou er waarschijnlijk wel mee te maken hebben dat hij gewoon niet zo... sociaal of comfortabel bij andere mensen was. Dat was wat iedereen altijd duidelijk bij Irwin onderstreepte. Volgens Daniel was Irwin ook de meest preutse persoon op aarde. Het was wel handig om te weten, want a. dat maakte het voor haar allemaal een stuk aangenamer en veiliger en b. zo had ze nog een manier om haar zin te krijgen, mocht gewoon zeggen wat ze wilde niet meer werken.

 

"Well, ik dacht dat ik een U zou hebben voor Toverdranken, maar een U voor jouw vak? Nu ga ik een beetje twijfelen, hoor. Heb ik maar een B?" Ze kon het zich niet voorstellen. Ze had nooit een B voor Toverdranken en ze wist dat ze goed was, ze had het perfect gedaan.Zou ze teveel geëxperimenteerd hebben? Of had ze Richard -of hoe die assistent van Irwin ook heette- toch weten te overtuigen om haar een U te geven. Yara viste haar glas champagne uit de lucht en nam een slokje. Met haar vrije hand pakte ze de zijne. "Je kan wel een tipje van de sluier oplichten, toch?" Ze keek hem nadenkend aan. "Ik ben in ieder geval over, want dan hadden we geen feestje. En het ware goede cijfers, want voor alleen A's zou je geen taart voor me laten bakken." Maar Yara was streberig en wilde eigenlijk minstens overal een B voor en daarnaast zoveel mogelijk U's.

 

"Kom op, je wilt het zeggen. Waarom zit je me zo te plagen? Je weet dat ik nu nieuwsgierig word!" Dat was deels waar, maar deels ook een beetje aangedikt voor hun toneelstukje, alsof Irwin haar vaker goedbedoeld een beetje zat te plagen en uit te dagen, want dat zou doen overkomen alsof hun relatie goed en speels was. Hopelijk zou Cassy straks naar haar eigen kamer gaan, want dat zou al zoveel moeite schelen. Natuurlijk, uit voorzichtigheid moesten ze nog steeds leuk en lief met elkaar doen, maar het kon net allemaal een tandje minder en zou net iets minder energie kosten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ergens had Irwin er stiekem super mee geboft dat Yara was wie ze was, met name met hoe preuts ze was. Want het was waar, dit werkte, en het was maar goed dat het niet iets was wat ze met gemak veel vaker zou inzetten. Dat ze vaker methoden zou gebruiken waarvan ze de effectiviteit kon bemerken nam hij simpelweg aan – zo was ze nu eenmaal, en dat was ook niet meer iets wat hij haar nog echt kwalijk nam tegenwoordig; dat zou hetzelfde zijn als hem kwalijk nemen dat hij graag las, of geen hondenmens was, of soms korte antwoorden gaf. Het was een onderdeel van zijn karakter, en dit was een onderdeel van haar karakter. Kwam natuurlijk ook nog eens bij dat ze wel móést kijken naar iets wat op hem werkte. Want hij hoefde niets van haar en zij had hem wel nodig. Maar, ehm, liever de smeekoogjes dan de omhelzingen, Yara, alsjeblieft. Niet dat hij haar dat ging vertellen natuurlijk. En dankzij haar karakter had hij geluk dat hij dat misschien ook niet zou hoeven te doen, want ze zou dit zelf ook niet veel proberen.

 

Voorlopig had hij haar echter ook misschien al wel genoeg gepest. “Ja, U’s voor mijn vak zijn zeldzaam, hoor.” Oké, mogelijk nog niet helemaal genoeg gepest. “En wie weet, misschien heb ik wel taart gehaald zodat je je verdriet weg kunt eten.” Hij grijnsde. “Maar nee, goh, vanzelfsprekend ben je over, gek kind.” Hij kon zich ook niet echt voorstellen dat ze daar zich nou zorgen over gemaakt zou hebben. Overgaan op Zweinstein kreeg vrijwel iedereen voor elkaar. Je kon de ene helft van het jaar op de ziekenzaal liggen en de andere helft van het jaar in het Verboden Bos rondrennen en dan nog steeds gewoon netjes je examens halen. Maar Yara wilde er meer uit halen, wat hij heel goed snapte, zowel voor de trots als voor de verdere toekomst; en dat ze dan nerveus was, dat was dan op zich weer wel begrijpelijk.

 

“Maar wat zou jij moeten doen om geen U te halen voor Toverdranken? Je kunt die dranken beter dan de docent.” In elk geval raakte Yara een stuk minder snel afgeleid. “En U’s zijn zeldzaam bij míj. Maar jij had mij niet. Richard vond je heel aardig, overigens – wat heb je gedaan?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Je kon niet een half jaar op bed liggen en dan overgaan! Dat had ze, niet vrijwillig, geprobeerd en dat had niet gewerkt. Wellicht was dat omdat ze juist het einde van het schooljaar had gemist de vorige keer, maar toch. Nu had ze ook tot en met de kerstvakantie nog op bed gelegen en nu was ze wel overgegaan en duidelijk met in ieder geval een paar uitstekende cijfers. Ze ging er vanuit een U te hebben voor Toverdranken, overigens, maar door Irwins woorden en zijn geplaag twijfelde ze misschien heel even toch wel. Dat kwam vooral omdat, behalve haar toekomstdroom om de Helersopleiding te gaan doen, haar trots ervan afhing. Een B halen voor Toverdranken was als een Z voor transfiguratie. 

 

Het verlossende antwoord kwam uiteindelijk toch. Ze had een U voor zowel Toverdranken als Fabeldieren. Een trotse grijns kon ze niet van haar gezicht vegen. "Oh. Niets. Gewoon een beetje interesse getoond in zijn opleiding en hem bemoedigd in dat jij heus wel tevreden met je bent, want die arme jongen doet het in zijn broek voor je. Hij is doodsbang dat je hem zijn stage niet gaat laten halen. Je reputatie op de universiteit is blijkbaar nog groter dan hier qua je strengheid." Yara glimlachte Irwin liefjes toe. "Ik heb gezegd dat ik wel een goed woordje voor hem zou doen. Bij deze."

 

Maar goed. Nu wist ze pas twee cijfers. "Welke weet je nog meer? Ik zal je alsnog heel trots mijn rapport komen laten zien hoor, volgende week." Ze grijnsde. "Ah, het is niet eerlijk dat jij gewoon al mijn cijfers wel al weet." Dat maakte haar zo verschrikkelijk nieuwsgierig. Er moest toch iets zijn wat ze kon doen, waardoor hij het haar zou vertellen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Werkelijk? Watje,” merkte Irwin summier op, terwijl hij op de bank ging zitten en ook maar aan de taart begon (of verder ging, mijn hoofd is niet meer goed in mijn posts bijhouden, het doet er niet toe, punt was, hij nam taart en ze was lekker, ha, Cassy kon bakken, maar hij kon haar geen compliment maken natuurlijk en met een lichte steek voelde hij hoezeer hij daar al aan gewend begon te raken, dat hij het van tevoren bedacht en niet deed en dan naar haar niet begrijpende gezicht moest staren.) “Ik ga hem gewoon een B geven, hoor. B plus, misschien zelfs. Hij is de beste in zijn jaar.” En als Irwin een normale docent was dan zou dat genoeg zijn geweest voor een U, want zo hoorde die curve toch enigszins te gaan, maar, haha. Hij ging niet zijn standaarden aanpassen voor iets wat simpelweg gewoon niet zo’n fantastisch jaar was. U was voor Irwin ‘je hebt het beter gedaan dan ik zou doen’ en met louter ‘je hebt het gedaan zoals ik het zou doen’ kwam je niet weg.

 

Gelukkig doceerde hij nu al zo lang aan de universiteit dat iedereen wist waar zijn cijfers voor stonden en konden studenten met een B in zijn vak overal in zijn vakgebied zonder vragen aan de slag. Hij was doorgaans ook niet te beroerd om dan juist weer een erg lovende referentiebrief te schrijven.

 

“En ik weet ze allemaal,” wreef hij het er maar nog eens even extra in, want zoals misschien al gebleken uit het bovenstaande hield Irwin wel van plagen. “Wat denk je dat je laagste cijfer was?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Tsja, hij studeert dan ook Magische Biologie, daar zitten toch niet de hélden van de Magische wereld," plaagde ze hem een beetje terug, totdat ze zich bedacht dat ze hem nog redelijk recent voor een ruggengraatloos specimen had uitgemaakt of iets van dezelfde categorie. Dus beet ze maar even op haar tong en hoopte ze vooral dat Irwin niet dezelfde flashback zou krijgen als zij. Zeker nu de vakantie over een week zou beginnen, was het wel prettig als ze die drie maanden niet wéér met ruzie zouden beginnen. Niet dat ze ooit drie maanden met ruzie waren begonnen. Bij Merlijn ze waren nog niet eens drie maanden getrouwd en ze hadden continue ruzie. Gelukkig wel met pauze tussendoor, want anders was het niet vol te houden. 

 

Nou, gelukkig, Richard kreeg een B. Dan had zij -overbodig- ook weer haar barmhartige plicht van een goed woordje doen vervuld. "Misschien moet je zoiets ook een keer tegen hem zeggen. Moet je eens goed opletten, dan zul je zien dat hij helemaal opleeft. Dat is grappig." Ik heb nooit gezegd dat Yara alleen maar aardig was. Dat lijkt misschien zo, omdat er nu allemaal plotlijnen zijn dat ze óf gezellig is met vrienden óf haar best doet voor Irwin, maar écht aardig? Nah, niet als ze je niet nodig heeft of je niet tot haar kliek rekent. 

 

Natuurlijk wist mister Irwin met de lange achternaam, ook haar eigen lange achternaam, al haar cijfers. Ze geven, echter, ho maar. "Nou ik hóóp dat het laagste cijfer een B is, maar ik vrees een A, voor astronomie, want daar heb ik ook niet echt mijn best voor gedaan. Sorry, not sorry, Leigh. Yara ging naast Irwin op de bank zitten. "Ah, toe nou, zeg nou o-hop." Ze wist heus wel, dat dit een beetje het spelletje was. Ze kon ook doen alsof ze het niet boeiend vond en haar cijfers wel zou afwachten, maar dat zou voor allebei niet leuk zijn. Zij wilde haar cijfers, hij wilde haar pesten en zo was het een beetje luchtig. "Je wilt gewoon dat ik ga bedelen, hè?" Dus ze vouwde haar handen ineen en keek hem met een pruillipje en grote ogen aan. "Toeeeeee." Ja, ja, heel schattig. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Irwin kreeg wel dezelfde flashback, eerlijk gezegd, maar net als Yara besloot hij om er niets van te zeggen en haar er snel overheen te laten praten. Hij was het er niet helemaal mee eens: in zijn vakgebied moest je toch snel dicht op de lijn van dapper naar dom zitten, omdat... omdat als je niet heel goed was er vaak hele nare consequenties zaten aan lang in zijn vakgebied blijven; dus je moest zelfs dichter op die lijn zitten hoe minder talent je had. En zelfs als je wel goed was, hoor. Hij had ook nog hier en daar een maandje mank gelopen dan wel zicht in een oog verloren zo af en toe. ’t Hoorde er allemaal bij, en het was het waard, maar het was niet per se dat je bij Magische Biologie alleen maar bomen- en konijnenknuffelaars trof. Of, zowel, dan toch in elk geval van de soort die voor het moordkonijn van Monty Python niet eens per se een uitzondering zouden maken. (Referentie die Irwin niet weet – duh – maar ik wel en ik word er blij van, dus ssh.)

 

Maar hij had geen zin in die discussie. Ze was ook over; Yara had toch althans dat stuk teruggenomen en hij vond dat genoeg. Dat ze het hem kwalijk nam dat hij het niet had kúnnen veranderen, dat was niets dan de waarheid en dus tamelijk zijn verdiende loon. Zo lang ze maar niet dacht dat hij het a. niet geprobeerd had of b en nog erger, dat hij het niet had gewild.

 

Hij glimlachte. “Ik zal wat suikermuisjes voor hem halen, oké, nou goed?” Maar misschien dat hij de volgende keer meer dan alleen rode strepen in Richards paper aan zou brengen. Want hij was wél oprecht aardig af en toe, en hij wilde de arme jongen ook niet aan de drank helpen (niet dat daar bij studenten veel hulp voor nodig was, over het algemeen genomen). Hij wilde alleen liever niet dat het opviel. Hij was te jong begonnen met lesgeven om zijn reputatie van strenge docent prijs te durven geven en iedereens vriendje te willen zijn.

 

Oké, dat laatste had niets met zijn relatieve jeugd te maken.

 

“Volgens mij weet jij je cijfers even goed als ik,” lachte hij. “Afgezien van wat je gaat laten vallen heb je niets lagers dan een B. Als je dit nog eens doet in de zevende kan de Helersopleiding nauwelijks meer een probleem worden.” Hij viste een sieradendoosje uit zijn zak. “Alsjeblieft. Je hebt er zo hard voor gewerkt... ik ben blij voor je.” En vervolgens kuchte hij ongemakkelijk, want... 

 

Het moest niet opvallen, zoals gezegd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat moet je helemaal zelf weten." Het was niet alsof Irwin punten scoorde bij Yara als hij lief was tegen zijn assistent. Het was meer dat ze het, zoals gezegd, grappig vond hoe de jongen reageerde op een complimentje en nog grappiger hoe bang hij was geweest voor Irwin, want je kon veel of weinig van haar echtgenoot -bah, bleef een wereldvreemd woord- zeggen, maar hij was over het algemeen niet onredelijk wat betreft het geven van cijfers. Streng, dat wel, maar niet onredelijk. Of dat haar Yara hem in ieder geval niet op kunnen betrappen. 

 

Met lichte verbazing, maar vooral nog verheuging over het nieuws dat ze over was met de cijfers naar wens, pakte Yara het sieradendoosje aan. Ze keek Irwin even vragend aan, maar de nieuwsgierigheid won het algauw en ze maakte het doosje dus, zonder nog een woord te zeggen, open. "Ooh, wauw, Irwin. Dat is prachtig." Ze zond hem een brede glimlach en haalde heel voorzichtig een zilveren kettinkje met in het hangertje een diamantje uit het doosje. Het was overduidelijk een heel kostbaar juweel. Ze beet even op haar lip en draaide zich toen met haar rug wat naar hem toe. "Wil je hem bij me omdoen?" Want ze moest zich straks natuurlijk direct bewonderen in de spiegel met hoe de ketting haar stond. 

 

Misschien was het normaal geweest als ze hem nu uit dankbaarheid had gezoend, maar dat was alles behalve normaal voor Yara en Irwin. Het was omdat Cassidy erbij zat dat ze hém vroeg de ketting om te doen, want anders had ze dat vanzelfsprekend gewoon zelf gedaan. Het stukje moest echter altijd door blijven gaan en kende geen pauze. Ja, straks als ze zich in de slaapkamer terugtrokken, dan hadden ze relatieve rust. Ze moesten dan echter weer bij elkaar in bed slapen. Dus feitelijk hield het nooit op. 

 

"Zullen we zo een wandeling langs het meer maken om het te vieren? Het is droog buiten?"

Misschien waren pauzes best even zelf in te lassen.

 

 

[ooc]Topic done[/ooc]

Edited by Yara Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×