Jump to content
Pumpkins & Parchment RPG
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander
Enjolras Sauveterre

[1835/1836] Eindfeest a la Francais (deze site houdt niet van tekens in titels)

Recommended Posts

Jippie, het was het eindfeest! Dat betekende dat het bijna vakantie was en de vakantie zat alleen maar vol met leuke dingen. Ze had een baantje in het theater en dat leek haar fantastisch leuk, want zo kon ze wat mee snuiven van de artistieke sfeer die daar hing en de prachtige vrouwen en mannen op het podium bekijken en al dat publiek in hun mooie outfits bewonderen. De geur van grime, zweet en haarlak: het was een spektakel en een heel andere wereld dan buiten de muren van het theater. Ze kon niet wachten, echt niet. Daarnaast zou ze ook nog meegaan naar Canada, met Daniel mee. Sinds haar - eh- ongelukje, waren ze goede vrienden geworden en mocht ze gewoon mee op vakantie! Dat was zo super en leuk. Dus dat was nog een reden om naar de vakantie uit te kijken en daarna naar het eindfeest, wat de laatste dag van het schooljaar markeerde.

 

Trots zat Cadwyn in haar jurk, die ze had gekregen van Daniel op de dag van hun tripje naar het ministerie, bij een groepje Huffels. Ze had een beker pompoensap in haar handen en luisterde naar ieders verhalen over de grote plannen voor de vakantie of juist dat ze Zweinstein heel erg zouden gaan missen in de zomer.

 

En toen gebeurde er iets. Het afdelingshoofd van Zwadderich zweefde naar de lerarentafel en begon... een revolutie?! Geschrokken keek ze van de geest naar het schoolhoofd en weer terug. Daarna keek ze naar hoe anderen om haar heen reageerden, want ze had zelf niet echt een idee wat ze moest doen. Dit kon toch helemaal niet? Verderop zag ze wel al wat mensen meedoen en lachen. Zou het een grap zijn? Een stunt die bij het eindfeest hoorde? Dan zou het wel erg grappig zijn, maar het schoolhoofd -en die was al zo zielig want hij zat in een rolstoel- leek het helemaal niet zo leuk te vinden. Hmm, een grapje of niet, er moesten geen pestslachtoffers vallen! "Hey! Laat professor Ostrovsky met rust! Hij doet hartstikke zijn best!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

De feesten waren nooit Cliffs favoriete deel van Zweinstein geweest. Op andere dagen kon hij gewoon doen wat hij wilde, maar tijdens feesten werd verwacht dat iedereen zich op een bepaalde manier zou gedragen. Of althans, dat gevoel had hij altijd. Het was altijd de bedoeling dat mensen vrolijk waren en plezier hadden en de problemen oplosten als die er elke keer waren en uuuugh. Als hij daar zin in had, dan ging hij wel naar huis om weer in het hotel te werken. Daar hoefde hij tenminste niet naar de klas.

 

Dit jaar was het echter een beetje anders. Ten eerste had hij succesvol zijn jaar zo hard verpest dat hij het volgend jaar over moest doen. Ja, dat had hij expres gedaan. Waarom? Omdat hij geen hotel kon runnen als hij nog op Zweinstein zat! En omdat zijn ouders heel, heel, heel erg geïrriteerd zouden zijn! Boos zelfs. Misschien dat hij een beetje bang was voor de uiteindelijke consequenties, maar die zouden uiteindelijk verdwijnen en de blik van zijn ouders zou waarschijnlijk voor eeuwig in zijn herinneringen blijven. Dus het was het waard. Eén jaar extra zonder die hel was genoeg. Het was één jaar extra waarin hij niet zijn hele leven in het hotel moest blijven en gewoon nog kon doen wat hij wilde. EN het was één jaar extra om een plan te bedenken om ervoor te zorgen dat hij dat nooit hoefde te doen.

 

Het tweede interessante ding wat er gebeurde, was zijn afdelingshoofd. In principe had Clifford nooit geprobeerd om een band op te bouwen met zijn afdelinshoofd, want 1. hij was een leraar. Ew. 2. Hij was dood. Ew. 3. Hij was afdelingshoofd van Zwadderich, dus was hij waarschijnlijk volgend jaar weer weg, want ze hadden meer afdelingshoofden dan vtzk leraren en dat zei wat. Over zo'n 160 jaar. Maar het was een oké leraar of zoiets en hij maakte het alleen maar beter door nu revolutie uit te roepen. In eerste instantie bleef Cliff zitten, want waarschijnlijk werd hij gewoon weggestuurd en gingen ze weer verder, maar toen stonden er leerlingen op.

 

Cliff stond ook op. Natuurlijk! Als ze dit gingen doen, dan wilde hij meedoen! "Weg met het regime! Sure! Waarom niet!" Riep hij dus. "Hoe?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het eindfeest was aan de ene kant geweldig, maar aan de andere kant haatte Elise het. Aan de ene kant betekende het vakantie, overgang naar een hoger jaar, ouder worden en een geniaal eindfeest, maar aan de andere kant moest ze naar huis. Niet dat naar huis gaan heel erg was. Het was de loop van alles bij elkaar. Het was het feit dat Elise al een half jaar loog en dat ze zat te stressen over hoe ze de vakantie door zou komen. Ze zou haar broer weer gaan zien, iemand die ze al best wat geld gestuurd had en zijn aanwezigheid zou ook moeilijk zijn. Op school zijn, bezig zijn met schoolwerk, het gaf afleiding. Het was een reden om niet aan haar ouders of aan het geld te denken. Maar thuis zijn, niets te doen, zwervend over de straten, een wereld waar ze niet meer hoorde en niet meer wilde horen, dat was erg. Op school hoorde ze ergens bij, maar thuis was ze er nauwelijks en ging het leven verder zonder haar. Alleen in de zomervakantie terugkomen. Alleen in een paar maanden van het jaar. Waarschijnlijk was de helft van thuis haar al vergeten.

 

Maar het ze was nog op Zweinstein en het was haar laatste dag voor de zomervakantie. Volgend jaar ging ze alweer naar de vierde. Het ging echt al heel snel. Ze was net een paar stukken kip op haar bord aan het schuiven toen er een revolutie werd aangekondigd. Een revolutie? Van de Geestenstudies? Ze had het eigenlijk al wel moeten weten dat er een revolutie aan zat te komen, zeker sinds de docent Frans was en ze rumoeren had gehoord over dat er in de klassenoudstenvragen ook stonden of je zou willen meedoen aan een revolutie. Elise had sowieso ja gezegd, want revoluties waren cool.

 

"Vive la revolution!" riep ze, terwijl ze ook opstond met een grijns. Ze keek eventjes naar haar klassenoudstenbadge, die ze maar snel even van haar uniform afhaalde. Hopelijk hoorde zij niet tot het regime dat hoognodig weg moest. Dat zou een beetje jammer zijn. En waar waren de rode vlaggen als je ze nodig had?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maia wilde al niet op het eindfeest zijn, maar het was niet alsof je daar echt onderuit kwam als Klassenoudste. Ze stond voor de verandering zelfs niet bij de muur n een poging om de kleur aan te nemen van de stenen, maar ze was in gesprek met mensen. Nou ja, de andere mensen waren aan het praten en zij stond erbij af te tellen, totdat eindelijk een uur voorbij was en het vast verantwoord was om weer weg te gaan.

 

Het antwoord was nee.

 

Want een uur na aanvang van het feest kwam professor Sauveterre om een revolutie te starten! Oh, bij Circe, help! Wat moest ze nu doen? De KO's van haar afdeling waren verdeeld in mening. De een besloot mee te doen met de revolutie, de andere besloot het op te nemen tegen de revolutie. En Maia? Ehm. Maia werd bleek rond haar neus en haar haarpunten deden vrolijk mee door ook wit te worden. Bah, sommige mensen hadden stressvlekken in haar nek en zij har haar haarkleur die verried dat ze zich onprettig voelde bij de huidige stand van zaken.

 

Gelukkig begon het schoolhoofd te spreken. Iedereen werd gevraagd te stoppen, plaats te nemen en normaal te doen. Nu was het allemaal vast voorbij, hè? Iedereen ging vast weer gewoon normaal door met het feestje.

 

Vast.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Caine Adams is denk ik het minst bewogen karakter wat ik heb. Er is weinig wat hem doet verbleken of zelfs maar zijn aandacht kon krijgen. De revolutie die door zijn afdelingshoofd werd aangeroepen, kreeg in ieder geval zijn aandacht. Het is belachelijk dat ik daar blij mee ben, maar hé hij verveeld zich nu ten minste niet direct! In plaats daarvan glimlachte hij loom en stak nog één laatste hap in zijn mond voordat hij op stond, zijn handen in zijn zakken stopte en tussen de rumoerige leerlingen heen begon te lopen richting de tafel van een andere afdeling. Ergens halverwege vloog er een schoen over zijn hoofd heen nadat professor Collingwood haar zegje had gedaan, onder begeleiding van luid geschreeuw. Wat er precies werd geschreeuwd kon Caines aandacht niet wekken. 

 

In plaats daarvan tikte hij zijn doelwit op haar schouder en grijnsde zijn meest charmante glimlach. "Dus, badass, wat doen we? Zijn we revolutionair of helpen we het regime?" vroeg hij Emilia Crow uitdagend.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het duurde niet lang voordat Aden haar keuze had gemaakt. De revolutionairen hadden haar het hardste nodig, had ze besloten. Als superheld moest ze vechten voor de belangen van het volk en ook al werd deze revolutie door een docent geleid, hij was voor de leerlingen. Dus sprong Aden naast Elise op tafel en gilde zo hard als ze kon "WEG MET COLLINGWOOD" door de zaal toen het schoolhoofd klaar was met haar praatje. Vervolgens hielp ze een andere student ook de tafel op. 

 

Hiervoor had Aden nog vrij somber aan het feestmaal gezeten. Natuurlijk, als iemand er naar vroeg, zei ze dat het prima ging, maar ergens maakte ze zich onderhand toch wel zorgen. Na wat er vorige zomer was gebeurd, had ze officieel geen thuis meer, maar aangezien ze al weer snel naar Zweinstein had gemoeten, was het nog niet zeker geweest waar ze moest gaan wonen in de zomers. Het hele schooljaar had haar maag zich samen geknepen wanneer de uilen waren gekomen met de post, bang dat er een brief voor haar zou zijn met het eind oordeel. Die brief was echter weg gebleven en vandaag de dag, één dag voor ze naar huis zouden gaan, had ze nog steeds geen brief gekregen. 

 

Niet dat ze dat helemaal erg vond hoor. Nu kon ze zelf een thuis zoeken, wat ze een beter vooruitzicht vond dan een weeshuis. Het enige probleem was waar ze moest starten. Daar had ze over zitten kniezen toen professor Sauveterre zijn mededeling had gedaan. De revolutie was een welkome afleiding. Een welkome pauze voor ze moest kiezen of ze met de trein mee zou gaan naar Londen, of toch maar Zweinsveld zou proberen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Constance kon eerlijk gezegd nooit kiezen tussen wat ze leuker vond: het schooljaar op Zweinstein of de zomervakantie. Het schooljaar had namelijk de bibliotheek en haar leerlingenkamer, allebei heerlijke plekken om te zijn en met een eindeloze voorraad boeken, maar de zomervakantie had haar familie. Nu waren er ook genoeg familieleden op Zweinstein, maar buiten Zweinstein was het toch leuker. Gezelliger.

 

En daarbij ging Josephine na dit jaar van Zweinstein af en boeh en zo.

 

Maar goed, het was nog steeds de laatste dag van de school en zoals altijd voelde Constance zich een beetje sip. Ze zat stilletjes aan de tafel in een bord soep te prikken met een vork, terwijl ze nauwelijks een hapje at, en ze wachtte tot het feest voorbij was en ze allemaal moesten gaan slapen.

 

Ze wist ook niet waarom ze zich er nog over verbaasde dat vanzelfsprekend alles anders liep dan de bedoeling was, want plotseling werd de revolutie uitgeroepen. Constance ging verschrikt rechtop zitten en greep stevig haar vork vast, want ze wist heus wel wie er tijdens revoluties slachtoffer werden, hoor! Dat waren meisjes zoals zij! Brave edelmeisjes die liever cake aten dan brood en wiens bloed zuiverblauw was! (Niet letterlijk, zo dom was ze ook weer niet.)

 

Dus, ze moest nu de Grote Zaal uit, voor iemand een guillotine naar voren sleepte! Zie je wel dat niemand professor Sauveterre aan had moeten nemen, die man was daadwerkelijk gevaarlijk met zijn voorliefde voor de Franse revolutie! Dus, met de vork nog in haar hand geklemd probeerde Constance zo subtiel mogelijk van de tafel weg te stappen. Alleen was dat juist het moment dat iemand haar aanraakte.

 

Met een angstige kreet stak Constance met haar vork naar de hand die haar aanraakte. Ze wilde niet het slachtoffer worden van de revolutie!

 

OOC:
Het is Molly die haar aanraakt. I'm sorry, Molly.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Emilia keek Caine even aan, ze moest er wel even over na denken. Revolutionair, niet veilig en het heeft misschien grote gevolgen voor haar schooltijd. Het kon zomaar zijn dat ze niet meer een van de lievelingetjes zou zijn onder de leraren maar maakte dat echt wat uit? Ze wilde tenslotte populair zijn en daarnaast wilde ze stiekem best opvallen bij Caine. Ik bedoel hij was best heel knap en daar is tenslotte niks mis mee. Hij kon dan misschien wel een jaar jonger zijn dan haar maar uhm, jaa... Hij was gewoon te schattig. Als ze alles altijd maar op veilig speelde verloor ze misschien zijn aandacht en daarnaast haar status. 

 

Ze keek hem aan, knipoogde en schonk hem een lachje. "Viva Revolution!" riep riep ze door de zal. Ze ging op de banken staan "Weg met Collingwood! Weg met Collingwood!"  Ze stak haar hand naar hem uit en hoopte dat hij hem aan zou pakken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 Daar zat hij dan, zijn allerlaatste feest als Jona, zijn allerlaatste feest als Huffelpuffer, en mogelijk zijn laatste feest als leerling op Zweinstein. Vanaf het moment dat hij de zaal in was gelopen voelde het alsof de tranen ieder moment uit zijn ogen konden gaan ploffen, alsof het waterpistolen waren. Hij keek links van zich, daar zag hij de Huffsketiers zitten, zij die bij hem hoorden vanaf het eerste begin, hoewel het échte avontuur met hen een stuk minder was geworden. Na wat nostalgische gevoelens van de puber, keek hij naar rechts, waar nog meer Huffels zaten. Hij zou ze écht gaan missen. 

 

 Toen meneer Sauveterre echter begon te schreeuwen over revolutie realiseerde Jona pas dat dit zijn allerlaatste feest als jongen zou zijn, de treinrit zou de laatste dag beslaan, tevens de laatste dag dat hij contact zou kunnen en mogen leggen met zijn vrienden. Hij wilde het niet! "NEE!!!" schreeuwde hij dan ook uit en stortte zich vol op de revolutie. Een revolutie was de enige manier hoe hij er voor kon zorgen dat niet alles vernield werd! "WEG MET DE AUTHORITEITEN!!!! VIVA LA REVOLUTION!" gilde en schreeuwde hij uit, terwijl hij op een tafel klom en in de lucht begon te slaan.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Normaal gesproken zou Tabitha waarschijnlijk geen interesse hebben in een revolutie, want dat was alleen maar hard werk en heel veel gedoe, maar vandaag was ze chagrijnig. Of eigenlijk was ze chagrijnig sinds dat onfortuinlijke moment dat Richard fucking Ingram besloot dat hij zijn naamgenoot liever in haar zusje wilde steken dan in haar. Margaux, deze zin is jouw schuld.

 

In ieder geval was het oneerlijk en gemeen et cetera, maar het voordeel van dit alles was dat Richard uit een adellijke familie kwam! En adellijke families waren dus de eersten die je zou dumpen tijdens de revolutie. Ja, blabla, professor Sauveterre had het over schoolhoofden, maar de schoolhoofden hadden Tabby's hart niet gebroken en Richard wel, dus wilde Tabby bloed zien.

 

"WEG MET DE ADEL!" riep ze dus ook bloeddorstig. "DIE ZIJN NOG VEEL ERGER DAN DE SCHOOLHOOFDEN!"

 

Die Richard, die.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom moest Ovid het nou weer verpesten? Kijk, van haar mede-klassenoudste had ze het wel verwacht. Ze kon haar niet eens vinden, dus dat was haar verwachting al. Ovid daarentegen moest natuurlijk weer de kant kiezen die Elise niet koos. Meestal was dat geen ramp, maar dit was tegen het regime? Wie koos er nou vrijwillig voor het regime? Ze keek even rond. Door de hele zaal gingen mensen opstaan, maar aan de Ravenklauwtafel was ze nog alleen. Een iemand probeerde zich uit de voeten te maken en anderen deden niets. Tuurlijk, Ravenklauw was 'wijs,' dus dat betekende dat ze de revolutie waarschijnlijk gingen afwachten en mee gingen doen met de overwinnaar. Je won dan wel altijd, maar het was wel de saaie mogelijkheid. 

 

Dus was ze blij met de tweede Raaf die opstond. Het was Aden, haar vriendin. Elise glimlachte naar haar en dankte even in stilte dat ze niet alleen was aan de Ravenklauwtafel. "WEG MET HET REGIME, WEG MET COLLINGWOOD, WEG MET OSTR...iets!" brulde ze zelfverzekerd door de zaal. Daarna pakte ze haar toverstok uit haar mantel en richtte die op haar mede-klassenoudste. "Locomotor Mortis!" riep ze, terwijl ze naar Ovid wees. Dat krijg je ervan als je met de vijanden heult.

Edited by Elise Stonetree

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aden juichte en brulde uit volle borst. Om haar heen klommen steeds meer leerlingen op tafels. Griffoendor, Zwadderich, Huffelpuf en Ravenklauw, allemaal voegden ze toe aan de revolutie en Aden voelde een trots gevoel opkomen in haar maag. Een enorme grijns lag op haar gezicht bij de gedachte dat deze revolutie de afdelingen samen bracht. Het was niet meer Zwadderich tegen Ravenklauw of Griffoendor tegen Zwadderich. Het was nu de revolutionairen tegen de niet-revolutionairen. En misschien zou het vanaf vandaag niet eens meer de leraren tegen de leerlingen zijn. 

 

Ze volgde Elise's voorbeeld en trok eveneens haar toverstok waarmee ze leerlingen, die verstijfd van angst op de banken blijven zitten, omhoog liet zweven de tafel op om hen te steunen in de revolutie of om tegenstanders te stoppen met zorgvuldig uitgekozen vloeken. Ze richtte haar stok naar de lerarentafel en sprak haar spreuk zo zorgvuldig mogelijk uit: "Tarantallegra!" Nu was het nog hopen dat het raak was.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×