Jump to content
Sign in to follow this  
Wren Puck Fox

[1835/1836] Euhmmm..Please tell me what to do.

Recommended Posts

Woensdagmiddag 6 april 1836 - Bibliotheek.

 

Gisteren was de raarste dag in Wrens leven. Ten eerste had ze strafwerk gehad. Nu was dat nu ook weer niet zo uitzonderlijk, maar het was ook geen wekelijks evenement. ten tweede had ze tijdens dat strafwerk modder moeten verzamelen in de stromende regen en was ze bíjna in elkaar geslagen door een boom. Ten derde had ze met een goede vriend gezoend, terwijl dat helemaal niet in de planning zat en ten vierde was dat de broer van haar beste vriendin. Dat was nou niet echt wat je noemde een standaard dag.

 

Met een zucht plofte Wren naast Moraine neer en ze sloeg haar boek open. Ze moest huiswerk maken, maar ze kon zich absoluut niet concentreren. Ze kriebelde met het uiteinde van haar veer langs haar kin en haar voorhoofd trok zich tot een rimpel. Ze móest over haar dag gisteren praten en met wie anders dan Moraine? Maar het was haar broer... Dus dat maakte de situatie dan wel weer een stuk ingewikkelder.

 

"Pff, je weet dat ik gisteren strafwerk had, toch? En ze vinden nu dat we niet genoeg ons best hebben gedaan. Dus nu moet ik vrijdag wéér, maar dan strafregels schrijven een uur lang na het laatste lesuur. Ik vind het zó oneerlijk." Dat was wel een goede introductie van waar ze uiteindelijk naartoe wilde.

 

"Had je nog van Gideon gehoord hoe het was gegaan?," vroeg ze voorzichtig. En dan kon ze heus prima doelen op het spektakel met de wolkbreuk en de heftige onweersbui die uiteindelijk de strafwerkopdracht letterlijk in het water hadden doen vallen.

 

OOC:
Eerste post in ieder geval voor Ann!
Edited by Wren Puck Fox

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vroeger hadden Wren en Moraine vaak in de bibliotheek afgesproken. Hoewel Wren een jaar lager zat, was dat geen enkele drempel om niet samen huiswerk te kunnen maken; elk een eigen stapel boeken en soms kon Moraine zelfs nog een kleine hint geven of wat huiswerk uit haar vorige jaar opduikelen, al ging het daar niet vooral om. Het was voornamelijk gewoon gezellig. Samen kunnen kreunen, klagen over de docenten, races voor wie er het eerst voorbij een rol perkament voor een opstel kwam, proberen om stiekem in de bibliotheek toch iets te eten, en natuurlijk commentaar op alles wat ze om zich heen zagen op momenten dat ze afgeleid waren. Ondertussen kreeg je alsnog heel wat huiswerk gedaan. Nu Moraine terug was was het te aanlokkelijk geweest om die traditie voort te zetten. Zelfs al maakte het dit jaar niet bijster veel uit hoeveel huiswerk ze deed. Want ze ging toch al blijven zitten.

 

Daarom had ze vandaag weliswaar een boek voor haar neus, maar ook een borduurwerk mee, een stel kussenslopen. Dan kon ze toch nog iets nuttigs doen, want dat borduurwerk kon ze weer aan een van de pubs in de buurt verkopen, die probeerde om in een bed en breakfast te veranderen en om de een of andere reden had bedacht dat daarvoor geborduurde kussens hét ding waren. Waarom, dat wist Moraine niet, maar ze had het niet gevraagd, want, hey, inkomen.

 

En borduren praatte een stuk makkelijker dan Toverdranken voor Gevorderden.

 

Ze schudde lichtjes haar hoofd. “Nee, ik heb Gideon vandaag nog niet gesproken.” Ze zaten niet in dezelfde afdeling en zagen elkaar dus niet zo makkelijk als ze elkaar niet opzochten. Nu zochten ze elkaar vaak wel op, maar zo af en toe vond Moraine dit ook wel lekker rustig. Dat was slecht, natuurlijk, ze was dol op haar broer en ze zou hem altijd moeten missen na de maanden dat ze samen op een schip hadden gezeten, maar... Gideon was een erg aanwezige persoonlijkheid en erg ongelukkig. Dus ze moest hem altijd op proberen te vrolijken en dat kostte energie. “Maar hij zal ook wel ontevreden zijn, als jullie vrijdag weer moeten.” Strafregels ook nog eens. Haar broer en stil zitten. “Maar wel gezellig geweest?” Met Gideon wist je het nooit. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, Moraine had Gideon nog niet gesproken. Dat was goed. Toch? Was dat een goed teken? Ze wist het eigenlijk niet. Misschien was het wel een slecht teken, want dan vond hij het misschien wel niet belangrijk? Of ze had het nog niet gehoord omdat ze elkaar nog niet gezien hadden en hij zou het haar wel vertellen, wanneer ze elkaar wel spraken. Dus eigenlijk wist ze niet of het goed of slecht was, want dat wist ze pas nádat Moraine weer met Gideon had gesproken. Argh. Dit was verwarrend. Zoenen met vrienden was dus blijkbaar hoe dan ook een slecht idee.

 

"Ik heb hem er ook nog niet over gesproken, maar ik kan me niet voorstellen dat Gideon hier gelukkig van wordt." Zeker niet omdat ze nu samen een uur lang de tijd moesten doden in een klaslokaal. Dat was ... dat ging bijzonder worden. En of het gezellig was geweest. Dat was nu net het punt. Het wás gezellig geweest. Iets té gezellig misschien wel. Ze wist het gewoon niet. Daarom zat ze nu hier. Naja, daarom en ook omdat Moraine gewoon haar vriendin was en omdat ze huiswerk moest maken. Het was dus ideaal dat ze alles nu kon combineren. Niet dat er veel van Toverdranken terecht kwam.

 

"Ja, het was wel gezellig," antwoordde ze wat vlak. Ze vermeed het onderwerp dat op haar lippen brandde nog even. "We moesten modder verzamelen, waar hars in zat. En het regende echt verschrikkelijk. Had je het onweer van gisteren nog gehoord? Nou, daar zaten wij dus in." De veer werd nu aan de top een beetje uit elkaar getrokken, want jezelf onder je kin kietelen was ook maar voor houdbare tijd leuk. "Het was bij de beukwilg. Dus dat was allemaal ook wel spannend om te doen." Spannend. Ha. Ja, andere dingen waren ook spannend om te doen. "We hebben elkaar nog met modder bekogeld." Er volgde een ongemakkelijk lachje. "En ehm... lang verhaal kort...we belandden uiteindelijk in de modder, waardoor het stoeien in de modder werd." Wren pauzeerde in het verhaal en trok een moeilijk gezicht. Wat nou als Moraine boos zou worden? Diepe zucht. Ze zou het toch wel horen. Dus dan maar beter nu en van Wren zelf. Daar ging ze dan... Met de figuurlijke billen bloot.

 

"We hebben gezoend."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haar vriendin leek een beetje matter dan Moraine haar gewend was, maar voorlopig besteede Miss Kingston er nog niet zoveel aandacht aan. Er konden zoveel redenen zijn voor zulk een minieme verandering in gedrag: misschien was ze gewoon moe van gisteren, misschien had ze gewoon geen zin om vrijdag weer aan de bak te moeten, misschien vond ze haar huiswerk lastiger dan normaal. Mogelijk ook was er helemaal niets aan de hand en was het gewoon een buitje vergelijkbaar met het weer. Per slot van rekening bleef Zweinstein een school vol pubers. Ze knikte daarom louter met een bemoedigend lachje. “Modder verzamelen, wel, er zal in elk geval geen schaarste zijn hier in Schotland,” grapte ze. Over de klus zelf had ze weinig oordeel. Als je zoveel bijkluste als Moraine keek je opeens op een stuk minder dingen neer – en sowieso zou ze daar nekpijn van krijgen.

 

“En ja, ik had het onweer gezien!” Ze had in het raamkozijn gezeten en gekeken naar het geweld aan de donkere hemel, elke flits een verrassing, het tellen van de tijd tussen de donder en de klap, het traceren van de lijnen door het wolkendek. Hopen dat het niet ergens in was geslagen waar mensen er weinig aan konden doen maar verder vond ze het altijd ontzettend rustgevend. Weersomstandigheden waren iets wat haar trok; ze zou niet kunnen beschrijven waarom. Was het omdat ze iedereen gelijk behandelde? Was het omdat het idee van zulks een grote, ongrijpbare wereld vol van energie rustgevend was; rustgevend, omdat haar klein persoontje niet het enige was wat erin vervaagde tot slechts een deel van een groter geheel. Omdat het het oké maakte om niet op te vallen. In een bepaalde context deed niemand dat meer.

 

Niets van deze gedachten wenste ze echter met Wren te delen, die er een verhaal uit leek te willen persen, dus zei ze slechts luchtig: “Ik hoop dat jullie niet verkouden worden.” Al was er anders voor tovenaars vaak wel veel aan te doen. Wrens stem veranderde echter op een manier die geen verkoudheid aan scheen te duiden, en Moraine keek haar aandachtig aan. Totdat het hoge woord eruit was en ze in haar vinger prikte. “Oh,” zei ze gealarmeerd, en ze pakte een zakdoekje om het bloed mee weg te deppen. “Oh, wow.” Wren en Gideon. Gideon en Wren. “Was het... leuk? Wie begon?” Ze keek Wren quasi-gepijnigd aan. “Niet té veel details, alsjeblieft.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, wow, dat was misschien wel de understatement van het jaar! Was het alleen maar 'wow', want dan was dat nog best een werkbare gedachte. Dat klonk alsof je het wel prima naar je zin kon hebben en je alleen kon verbazen over dat het was gebeurd. Maar dit was een 'oh wow, shit'.  Of iets dergelijk.

 

"Gideon begon." Ze knikte. Het wás leuk geweest. Heel erg leuk zelfs. "Ja, maar... Toen begon dus opeens die onweersbui en moesten we abrupt stoppen en wegrennen." Wren zuchtte. "We gingen bij het schuurtje schuilen, maar het was toen zó ongemakkelijk. Hij leek zo snel mogelijk weg te willen. Dus misschien heeft hij wel spijt." Wren beet op haar lip. "En ik weet niet eens.. Ik vond het wel leuk, maar we zijn vrienden en hij is jouw broer en ik had daar nooit over nagedacht." Ze legde haar hoofd in haar handen. "Urgh.Ik ben zó in de war." Ze keek haar vriendin haast smekend aan. "Weet jij waarom hij zoiets zou doen? En wat moet ik nu doen? Ik heb hem ook niet meer gesproken. En ik moet hem vrijdag weer zien."

 

De gedachte dat ze Gideon weer zou zien, maakte Wren zenuwachtig en misselijk, maar niet van afschuw, maar... omdat ze niet kon wachten om hem weer te zien en ze hoopte dat hij weer aardig naar haar zou doen. Alleen ze was dus bang dat hij dat niet meer zou doen en dat het nog steeds ongemakkelijk zou zijn. Misschien had ze het wel verpest of bedacht hij zich nu dat hij niet eens meer vrienden wilde zijn. En wilde zij wel meer? Het antwoord was geen nee, maar was het dan ja? Dat was toch raar? Dat was het toch niet? Het was zo'n chaotische zooi in haar hoofd.

 

"Wat moet ik nou doen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Moraine slaagde erin om haar vinger zo ver te krijgen dat hij niet langer op haar borduurwerk zou bloeden, en met die crisis afgewend voelde ze zich over de rest ook wat luchtiger. Zoals met veel dingen duurde het bij haar nu eenmaal altijd even om in te schatten wat ze moest doen, hoe ze moest reageren. Huffelpuffers stonden nu eenmaal niet bekend om hun snelle verwerking. Maar ze kwam er uiteindelijk wel. Of toch soort van. “Dat hij mijn broer is, heeft er op zich niet zo veel mee te maken, toch?” informeerde ze rustig bij Wren, totdat ze bedacht dat dat misschien nog steeds niet de beste manier was geweest om te reageren, om haar reactie te formuleren. Dus deed ze een tweede poging. “Ik bedoel... ik vind het niet erg. Als het... dat je... jullie...” Oh, héél geloofwaardig. Het stomme was, ze meende het echt, ze wist gewoon niet hoe ze het uit moest leggen. Ze had dit nooit zien aankomen.

 

Ze had zich gewoon nog niet gerealiseerd dat Gideon, háár Gideon, de jongen met wie ze was opgegroeid vanaf het eerste moment van haar leven, ooit veel verder zou komen dan het jochie dat gehuild had toen hij geen koekje mocht. Dat dat kleine jochie nu meisjes aan het zoenen was in de modder...

 

Wel, dat was waarschijnlijk de natuurlijke loop der dingen en eerlijk gezegd was ze dan wat blij dat het Wren was. Ze had gedacht dat haar broer een veel slechtere smaak zou hebben.

 

Het zat in de familie, enzo.

 

“En, um. Ik weet niet echt wat Gideon denkt en doet.” Zeker niet op het moment dat hij een meisje kust. Zou Wren de eerste zijn waarbij Gideon zich zo had gevoeld, zoiets had gedaan? Of bij lange na niet? Ze had op hun reizen niet veel gemerkt maar ook niet veel geprobeerd te merken, en ze had nooit gezien dat hij zo actief met meisjes optrok, want hij had het altijd een beetje druk met zichzelf. En dat was heel naar om over haar broer te denken. En ze vond hem echt lief. Maar... net als bij Oliver had ze toch wel heel sterk het gevoel dat haar broers out of their league aan het vissen waren. “Maar als je het leuk vond, dan zou je hem dat gewoon kunnen vertellen. Of hem kunnen vragen wat hij vond.” Ze glimlachte half. “Wat zou je anders moeten?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Moraine vond het niet erg, zei ze. Nou, daar leek het anders niet echt op. Wren fronste een beetje. "Zeg je het eerlijk als je het wel erg vindt, want onze vriendschap is belangrijker hoor." Zeker nu. Dan had ze een reden om al die chaos uit haar hoofd te zetten en dan kon ze er vast weer wat makkelijker richting aan geven. Dan moesten alle verwarrende gedachten gewoon hoppa de prullenbak in en dan kon ze vast weer helder nadenken. Dus misschien was het zelfs wel beter als Moraine het niet goed vond. Alleen zei ze nu dat het niet erg was en dat zou ze vast niet meer veranderen. Hopeloos dit.

 

"Nou, straks vond hij het niets of lacht hij me uit, of zoiets. Misschien liet hij zich alleen meeslepen in het moment. Misschien vindt hij me wel helemaal niets, behalve gewoon een vriendin." Wren zuchtte. "En ik weet zelf nog niet eens wat ik vind." Maar afgewezen of uitgelachen worden, was nu eenmaal nooit leuk.

 

"Ik wacht vrijdag wel af. Ik kijk wel hoe het dan gaat." Ze zette een hand onder haar hoofd. "Als we in ieder geval maar allemaal nog normaal vrienden kunnen zijn." Want als dit dat verpest had, dan was dat wel echt het meest zure wat er had kunnen gebeuren. "Waarom  maken jongens het leven nou opeens zo moeilijk door je opeens te zoenen. Kunnen ze dat niet gewoon niet doen? Of op zijn minst even waarschuwen?" Ha, en dat zei een Grifse. Dat betekende wel echt dat ze danig van slag was.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zie je, ze had haar steunbetuigingen maar weer eens knap verstierd. Goed zo, Moraine! Altijd lief en behulpzaam totdat het gaat om je broer en je vriendin en dan kun je ineens alleen nog maar alle verkeerde dingen zeggen. Ze beet op haar lip en paste haar glimlach aan. “Nee, ik vind het echt niet erg,” bezwoer ze Wren. “Echt niet. Ik vind het leuk. Mijn twee favoriete personen.” Ze liet haar handen om de borduurnaald gevouwen op haar kussensloop rusten, probeerde te bedenken hoe ze haar eerste reactie het beste uit kon leggen. “Ik bedoel, ik zou het natuurlijk leuk vinden als het allemaal goed kwam.” En dat betwijfelde ze, want… Gideon, want, haar broer en Wren pasten niet echt bij elkaar, want hij wou zoveel en zo snel en goed komen, wat normaal gedefinieerd werd als lang en gelukkig, leek te veronderstellen dat beide partijen tevreden konden zijn. Maar… wat wist zij ervan? En bovendien was het nu veel te vroeg om zich daar al zorgen over te gaan maken.

 

‘Zich mee laten slepen in het moment’ klonk overigens best een beetje als Gideon, maar in het kader van ondersteunen besloot Moraine om die gedachte maar niet uit te spreken. “Joh, ik zou hem gewoon opzoeken,” sprak ze kordaat, terwijl ze verder begon te borduren. “Misschien voelt hij zich wel precies hetzelfde. Zitten jullie allebei te wachten en bang te zijn of er niet iets mis is.” Kijk toch eens, de Huffelpuffer die de Griffoendor en de Zwadderaar aan moest raden om de koe bij de hoorns te vatten. “En natuurlijk kunnen we allemaal nog vrienden zijn! We deden toch al niet zoveel dingen met zijn drieen.” Ze glimlachte voorzichtig. “Kunnen we wel wat meer gaan doen, hoor, als jullie een chaperonne nodig hebben bij de volgende donderstorm.” Pfah. Enig vooruitzicht. Gelukkig was dit een van die suggesties waarvan Moraine vrij zeker wist dat niemand haar aanbod aan ging nemen. Maar als dat wel zo was dan zou ze zich niet bedenken. Ze was er toch om mensen te helpen, nietwaar.

 

“Moet ik hem vragen waarom hij het deed?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, nee, nee, dat hoeft niet!"

 

Nee, dat zou Gideon weten dat ze hierover met zijn zus had gesproken én dat ze blijkbaar te laf was om het zelf te vragen. Dat zou een nog ergere afgang zij, dan het misschien al was. "Nee, ik zie hem toch vrijdag weer." Dan kwam het misschien wel ter sprake. Of niet. Dan kon ze misschien beter inschatten hoe het nu tussen hen was. Dat kon ze heus wel. Ze was toch niet voor niets in Griffioendor geplaatst. Dit kon ze. Dit ging ze doen. Ze voelde zich stiekem echter helemaal niet zo dapper momenteel. Het idee dat ze vrijdag Gideon onder ogen moest komen, dat gaf een heel raar gevoel in haar buik. Pff, dit sloeg echt helemaal nergens op.

 

"Ik heb ook nog goed nieuws voor hem vrijdag." Ze glimlachte kleintjes. "Mijn ouders hebben toegestemd dat hij bij ons in de dierenwinkel kan komen werken in de zomer," vertelde ze Moraine gemaakt opgewekt. Ja, Wren, voordat Gideon bij jullie kwam werken was het misschien verstandig om toch het een en ander al besproken te hebben. Toch bleef dat iets wat ze stiekem nu al probeerde te gaan uitstellen. Als je zoiets leuks ging vertellen, dan was dat niet het moment om ook een moeilijk gesprek te beginnen, toch?

 

"Heb jij al veel plannen voor de zomer?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Dan niet, hoor,” sprak Moraine rustig, sussend bijna, terwijl ze wat steekjes in haar borduurwerk bijstelde. Wren leek zo geschrokken dat ze het nodig vond om heel duidelijk te maken dat ze haar niet verkeerd geïnterpreteerd had en niet van plan was om het toch nog te doen voor haar eigen bestwil of iets dergelijks; vrienden deden dat soms voor elkaar, maar Moraine beschouwde graag ‘nee’ als ‘nee’ en als leidend. Niet omdat ze niet meer wilde doen dan het hoogst noodzakelijke om mensen te helpen, zeker bij mensen om wie ze gaf was dat geenszins het geval. Misschien voornamelijk omdat ze over het algemeen zichzelf niet zoveel fouten kon permitteren. Als je opgroeide als bediende van de Foulkes-Davenports, dan leerde je al snel om commando’s vrij letterlijk te interpreteren. Het was beter je te moeten verantwoorden voor een gebrek aan hersens dan voor een gebrek aan gehoorzaamheid. Een gebrek aan hersens werd toch al wel van je verwacht.

 

Ze knikte met een glimlachje toen Wren verder praatte. “Dat zal hij leuk vinden.” Werken én met Wren verder – op wat voor manier dan ook haar broer verder dacht te willen – het klonk als bij lange na geen onaangename zomer. En misschien was het wel goed als hij bij haar ouders in de winkel ging werken. Dan kon hij ook weer even zich realiseren wie hij was, hoe ze gepositioneerd waren, dat hij met Wren misschien ook niet veel verder moest willen komen dan een korte kus in de modder...

 

Of misschien zouden Wrens ouders het wel helemaal prima vinden en zouden haar beste vriendin en haar tweelingbroer lang en gelukkig leven. Dat zou ook absoluut een positieve uitkomst zijn natuurlijk.

 

“En nee, ik heb nog niet zoveel plannen.” Ze haalde haar schouders op. “Zal ook wel wat gaan werken, maar er is altijd wat te doen.” Sowieso moest ze voor haar grootouders werken, maar als het even kon wilde ze ook wel wat betaalde baantjes doen. Misschien dat ze bij Cassy in het hotel kon gaan helpen, de Redgraves hadden altijd wel plek en Moraine vond het werk als kamermeisje niet onprettig. Je had de mogelijkheid om zo min mogelijk met de gasten om te gaan. En kamers er netjes uit laten zien was ergens wel rustgevend. “Jij? Behalve onuitspreekbare plannen aangaande mijn broertje.” 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zou Gideon het leuk vinden? Nog steeds? Het was iets wat Wren alleen maar kon hopen. Gideon en zij hadden zo afstandelijk afscheid van elkaar genomen. Ze zouden elkaar nog 'wel eens' zien. Wel eens... Hoe vaak zou dat zijn? Behalve dan komende vrijdag tijdens het inhalen van het strafwerk. "Ik denk het. Hij krijgt er ook zijn eigen kamertje. En je kan met dieren werken. Dus het is, in mijn ogen, een heel erg leuk baantje." En hij kon natuurlijk ook altijd nog met haar zusjes samenwerken. Dus ze waren vast niet gedwongen om echt met elkaar te werken als ze dat niet wilden. Of misschien maar soms. Goed, bij nader inzien zou het vast wel eens voor gaan komen. Hoe moesten ze dan met elkaar omgaan? Zenuwen en gedachten onderhevig aan de bijbehorende stress begonnen al weer op te komen. Wren haalde diep adem en maande zich tot kalmte. Ze moest eerst maar vrijdag afwachten. Misschien viel het dan allemaal heel erg mee. 

 

"Sorry dat ik voor jou geen plek in de dierenwinkel heb kunnen regelen." Maar Gideon was eerst geweest en zoveel plek voor extra mankracht was er nu ook weer niet geweest. Nu was Moraine niet het type om het haar echt heel erg kwalijk te nemen, maar ze voelde zich er toch een beetje lullig over.

 

Pfoe. Moraine?! Waarom moest je dat nu weer zeggen? Wren kreeg een hoofd als een boei. Ze had heus geen schandalige plannen in petto voor met Gideon. Voorlopig stond fatsoenlijk met elkaar praten niet eens op de agenda. Dit was echt hopeloos. Gisteren was een stomme dag geweest. Stom met de hoofdletter S!

 

"Ik ga zelf ook in de dierenwinkel helpen. Ik moet vier dagen helpen, sowieso op zaterdag en zondag (want ik ga er vanuit dat Heksen en Tovenaars niet standaard op zondag gesloten zijn, want ze zijn over het algemeen niet echt praktiserend gelovig). De andere drie dagen mag ik doen wat ik wil. Daar heb ik nog niet echt wat voor bedacht. We kunnen dus misschien nog wel eens afspreken? Als jij ook tijd hebt? Dat zou leuk zijn. Misschien kan je wel een keer blijven logeren?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×