Jump to content
Tabitha Fox

[1835/1836] Waarom kon er niet maar één Ingram zijn!

Recommended Posts

Dinsdag 12 april 1836 - 's middags na de lessen - een rustig tafeltje

 

Toen Tabitha de groepjesverdeling voor het huiswerk voor Transfiguratie zag, was ze voor een moment enthousiast, want de naam INGRAM stond achter de hare. Nou ja, niet precies achter de hare dat het de naam Tabitha Ingram vormde, want dan had ze de notitie van het prikbord gescheurd en voor eeuwig in haar dagboek bewaard, maar het betekende enkel dat haar partner een Ingram was. En natuurlijk dacht ze direct aan Richard Ingram.

 

Helaas. Het was Christopher Ingram gebleken. Die vast ook aardig was, maar hij was de verkeerde Ingram en dus was Tabitha boos. Want hoe durfde hij geboren te worden en zo.

 

"Laten we dit maar snel achter de rug hebben," zei ze ter begroeting, terwijl ze haar tas op tafel legde en netjes haar stoel achteruit schoof. Zelfs als Tabitha boos was, gedroeg ze zich nog behoorlijk. Pokerface, I tell ya.

 

"Is het jou al gelukt om iets helemaal in het niets te laten verdwijnen?" vroeg ze, gezien dat het onderwerp was van hun les.

 

Kon zij maar de rest van de Ingrams in het niets laten verdwijnen…

 

OOC:
Privé!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Christopher werd nog maar eens met zijn neus op het feit dat hij te veel met de Hufsketiers om ging en niet genoeg met andere studenten gedrukt toen hij zag staan dat hij aan Tabitha Fox gekoppeld was. Een meisje waarvan hij eerlijk gezegd niet eens wist wie het was. Ze zat in Zwadderich, daar was hij achter gekomen, maar de Zwadderaars liet Chris over het algemeen nog al rechts liggen. Hij had de eerdere jaren iedereen rechts laten liggen, behalve de Hufsketiers. Dit was dus weer een goede kans om nieuwe vrienden te proberen te maken. 

 

Chris glimlachte vriendelijk naar het meisje toen ze bij hem kwam zitten en knikte ter bevestiging. Ze moesten de spreuk snel onder de knie zien te krijgen. "Ik heb het al wel geprobeerd, maar het is me nog niet echt gelukt om iets meer dan een beetje doorzichtig te krijgen. En bij jou?" vroeg hij beleefd. 

 

Ze was best een mooi meisje, die Tabitha. Nog steeds kon hij zich echter geen moment voor de geest halen waarbij hij haar eerder had gezien in een les.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou ja, zo raar was het niet dat Christopher zich Tabitha niet kon herinneren, want over het algemeen bleef ze zo stil en onzichtbaar mogelijk. Dat beviel haar gewoon het beste, als haar leven rustig en stil was en ze een beetje kon dagdromen over Richard. Zelfs een aantal leraren hadden moeite met onthouden dat Tabitha in hun les zat.

 

"Ik kan wel deels dingen laten verdwijnen," gaf ze toe en ze haalde haar toverstok tevoorschijn, zodat ze het papiertje dat ze toevallig had kon laten verdwijnen. Nou ja, eh… er waren delen verdwenen, maar niet alles. Waardoor het nu net leek alsof er overal gaten in zaten. Tabby zuchtte. "Ik denk dat dit een ander probleem is dan wat jij hebt," zei ze met een flauwe glimlach.

 

Maar ze konden het wel doen, toch?

 

"Goh, ben je eigenlijk goed bevriend met Claude en Richard?" vroeg ze subtiel. "Dat is familie van je, toch?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jaloers keek Christopher naar het blaadje in Tabitha's handen. Het was dan wel niet helemaal verdwenen, er zaten wel gaten in en dat was meer dan die van hem. Hij wist niet eens zeker of zijn bal wel doorzichtiger was geworden. Het kon best dat hij gewoon dacht dat het zo was omdat hij zo ontzettend lang naar het ding had zitten turen in de hoop dat hij ergens een verdwenen stukje had kunnen lokaliseren. "Ja ik denk het. Als we samen werken kunnen we elkaar vast helpen erachter te komen wat er nog niet goed gaat," zei hij zo positief mogelijk. Waarschijnlijk zou deze samenwerking er vooral voor zorgen dat Christopher nog moedelozer werd en dat Tabitha dankzij haar eigen oefening en haar eigen tips beter zou worden en een voorwerp volledig kon laten verdwijnen. 

 

Hij was nu eenmaal niet de beste leerling, tot zijn eigen ergernis. 

 

Hij verlegde zijn blik net weer op het balletje voor hem en pakte zijn toverstok wat beter vast toen ze vroeg of hij Richard en Claude kende. Een frons verscheen in zijn voorhoofd. "Ja.. volgens mij wel. Ze zitten allebei in ons jaar toch?" Sorry Tabitha, maar de familie was tamelijk groot en Christopher wist niet van iedereen precies wie wie was. "Hun namen komen we in ieder geval bekend voor en volgens mij is Claude wel eens bij ons geweest om met Blanche te spelen toen we nog kleiner waren. Hoezo?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

What the hell, Christopher? Tabitha zei niets tegen hem, haar serene glimlach flikkerde zelfs niet van haar gezicht weg, maar hoe kon hij nou niet bevriend zijn met Claude en Richard? Het was familie, dat, maar beter dan dat: het was fantastische familie. Richard was de knapste jongen op de hele aarde, en dan kwam je er mee aan dat je ze eigenlijk niet kende! Oh en Claude was ook best leuk, hoor, maar vooral gewoon leuk omdat ze Richard's zusje was.

 

"Goh, wat jammer." Ze haalde haar schouders op. "Nou, gewoon, omdat ze familie van je zijn. En het is fijn om goed bevriend te zijn met je familie, toch?" Ging alleen niet op voor Aviana en Tabitha, maar dat was ook pas in de toekomst. "Dus je ziet ze ook niet vaak?" En dat terwijl ze dacht dat de Ingrams een hechte familie waren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×