Jump to content
Sign in to follow this  
Christopher Ingram

[1835/1836][slow] Mmm, whatcha say?

Recommended Posts

Begin januari, vlak na de kerstvakantie 1836

 

Gisteren was Chris weer aangekomen op Zweinstein, laat in de avond waardoor hij eigenlijk direct naar bed was gegaan zonder met iemand te praten. Hij had gekeken of hij Dream had gezien en toen ze niet aanwezig bleek in de gemeenschappelijke ruimte, was hij naar boven gelopen en was hij zonder iemand te spreken onder de dekens verdwenen. 

 

Toen hij de volgende ochtend, na het ontbijt weer de leerlingenkamer in liep, bleef hij verstijfd staan. De leerlingenkamer was rustig, maar zelfs wanneer het druk was geweest, had hij dit niet over het hoofd kunnen zien. Daar, bij de haard, zat Noah. Zijn vriend. Zijn mede Hufsketier en an sich was daar niet zoveel vreemds aan. 

 

Het was echter wel vreemd, als die desbetreffende vriend wie hij stiekem altijd als zijn beste vriend had gezien, in een rolstoel zat. 

 

Zodra hij zich weer kon bewegen stormde hij naar de jongen toe, duwde de jongen met wie hij zat te praten aan de kant en ging op diens plaats zitten. "Wat the actual fuck is dit Noah?" vroeg hij boos, gebarend naar de rijdende stoel waar Noah in zat.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jaaaaaa, Noah had vast wel moeten vertellen dat hij van de ene op de andere dag niet meer kon stappen, maar gek genoeg had Noah er eigenlijk niet bij stilgestaan dat dat een ding was, anderen over zoiets vertellen. Het was evident geweest voor hem, tenslotte, en iedereen die hem tegenkwam, had het ook al wel door, en dus had hij zich nooit bedacht dat hij eens een brief naar Chris zou moeten schrijven om hem over het nieuws te vertellen. Want… waarom zou hij? Hij was nog altijd Noah! Hij kon alleen maar niet meer stappen. En dat was best een grote verandering, maar eh, ja, er viel niets aan te doen. Dus. Ta-da!

Even keek hij nieuwsgierig naar waar Chris zoal naar gebaarde, totdat hij begreep dat hij naar hem gebaarde. ‘Dit ben ik!’ antwoordde hij behulpzaam. ‘In een rolstoel. Want ik kan niet meer stappen. Verrassing!’ Opgewekt zwaaide hij. ‘En wat heb jij in de vakantie gedaan?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vol verbijstering staarde Chris Noah aan, niet goed wetend of hij boos moest worden of moest gaan lachen. Beiden waren erg aanlokkelijk. Hij wilde schreeuwen tegen Noah, omdat hij hem niets had verteld. Omdat hij ineens niet meer kon lopen en daar zo... normaal over deed. Net deed alsof er niets aan de hand was. En hij wilde lachen, juist door de luchtige manier dat Noah hier mee om ging. Iets wat alleen Noah kon. Van iedereen die hij kende, kon alleen Noah zo luchtig om gaan met het feit dat hij niet meer kon lopen. 

 

"In ieder geval niet invalide worden," antwoordde hij en hij bekeek de rolstoel nog eens. "Wat is er gebeurt? Hoe? Nu kun je niet meer zwerkballen!" Hallo, ze waren nu wel een goede zwerkballer kwijt. Als dit de schuld was van een andere afdeling, moesten die boeten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh. Ja, wat was er eigenlijk gebeurd? Noah was erbij geweest, had actief geparticipeerd en alles, maar eigenlijk had hij geen idee wat er nu precies aan de hand geweest was. Het ene moment kon hij stappen en het andere moment niet meer. Iets met magie. Wist hij veel. Noah zocht niet naar oorzaken, gaf nooit zoveel om de waaromvraag – hij haalde zijn schouders op en ging verder, want alles wat achter de rug was, ging daar blijven, dus waarom, waarom zou hij omkijken? Leren uit de fouten, ah, leren deed hij wel in een klaslokaal.

 

‘Een foutje met magie,’ antwoordde hij nonchalant, wat de standaarduitleg geworden was tegenwoordig, want meer zou hij oprecht niet kunnen uitleggen. Moest hij aan iemand vragen die er ook bij geweest was, had hij het idee. ‘En ik kan vast nog wel zwerkballen! Hebben ze geen bezems voor mensen die niet kunnen stappen dan? Ik ben vast niet de enige.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een foutje met magie. "Door wie?" vroeg Chris direct. In zijn hoofd was hij al wraak plannen aan het maken. Hij zou uitzoeken hoe hij iemand voor zijn leven verlamd kon maken en zou het doen. Wanneer het een lid van een ander zwerkbalteam betrof, zou hij het hele team verlamd maken. Niemand kwam aan het zwerkbalteam van Huffelpuf en al helemaal niemand kwam aan zijn vrienden. Zijn vrienden, die ooit bij de Hufsketiers hoorden, toen ze nog een ding waren. Zijn béste vriend zelfs, ook al leek de bewuste vriend dat zelf niet echt door te hebben de laatste tijd. 

 

"Natuurlijk kun je niet meer vliegen wanneer je benen niet werken," verklaarde hij vervolgens. "Je moet je benen om de steel kunnen klemmen, kan je dat niet, dan kun je niet meer vliegen." Dat was zijn grootste nachtmerrie. Stel je voor dat je nooit meer op een bezem kon stappen en gewoon weg vliegen. De lucht in met de wind door je haren gewoon omdat je even weg wilde van wat er dan ook aan de hand was. Chris ging nog liever dood dan dat hij nooit meer kon vliegen. Waarom deed Noah alsof er niets aan de hand was?

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Eén of ander ritueel of zo.’ Noah haalde zijn schouders op. ‘De helers zeggen dat er niets aan te doen is, dus jaaa.’ Dan was dat gewoon zo. Noah was te pragmatisch om er zich nu al te veel druk om te maken – of nee, dat was niet zo, hij maakte zich er wel druk om, maar dat was eng, dit hele gedoe vond hij enger dan hij wilde toegeven, maar hij wist ook niet zo goed wat hij er aan zou moeten doen. Er waren praktische problemen, en daar kon hij wat mee, maar hij kon niet om met dat abstracte begrip van een toekomst en met alle hypothetische problemen die te snel niet meer hypothetisch zouden zijn.

 

‘Is dat zo? Maar misschien zijn er wel speciale bezems ervoor! Ik heb dat nooit nagekeken, maar de magische wereld heeft toch alles.’ Toch? Hij hoopte er maar op, eerlijk gezegd. Leek hem wel tof. Als hij gewoon erop kon vertrouwen dat de magische wereld zelfs alles voor hem zou oplossen, ah, dan hoefde hij zich, heel eenvoudig allemaal, gewoon nergens meer druk om te maken. ‘En hoe is het met jou?’ ging hij monter door. Ze hadden echt al genoeg gepraat over zijn verlamming, hoor.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×