Jump to content
Sign in to follow this  
Christopher Ingram

[1835/1836] Mmm, whatcha say?

Recommended Posts

Begin januari, vlak na de kerstvakantie 1836

 

Gisteren was Chris weer aangekomen op Zweinstein, laat in de avond waardoor hij eigenlijk direct naar bed was gegaan zonder met iemand te praten. Hij had gekeken of hij Dream had gezien en toen ze niet aanwezig bleek in de gemeenschappelijke ruimte, was hij naar boven gelopen en was hij zonder iemand te spreken onder de dekens verdwenen. 

 

Toen hij de volgende ochtend, na het ontbijt weer de leerlingenkamer in liep, bleef hij verstijfd staan. De leerlingenkamer was rustig, maar zelfs wanneer het druk was geweest, had hij dit niet over het hoofd kunnen zien. Daar, bij de haard, zat Noah. Zijn vriend. Zijn mede Hufsketier en an sich was daar niet zoveel vreemds aan. 

 

Het was echter wel vreemd, als die desbetreffende vriend wie hij stiekem altijd als zijn beste vriend had gezien, in een rolstoel zat. 

 

Zodra hij zich weer kon bewegen stormde hij naar de jongen toe, duwde de jongen met wie hij zat te praten aan de kant en ging op diens plaats zitten. "Wat the actual fuck is dit Noah?" vroeg hij boos, gebarend naar de rijdende stoel waar Noah in zat.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jaaaaaa, Noah had vast wel moeten vertellen dat hij van de ene op de andere dag niet meer kon stappen, maar gek genoeg had Noah er eigenlijk niet bij stilgestaan dat dat een ding was, anderen over zoiets vertellen. Het was evident geweest voor hem, tenslotte, en iedereen die hem tegenkwam, had het ook al wel door, en dus had hij zich nooit bedacht dat hij eens een brief naar Chris zou moeten schrijven om hem over het nieuws te vertellen. Want… waarom zou hij? Hij was nog altijd Noah! Hij kon alleen maar niet meer stappen. En dat was best een grote verandering, maar eh, ja, er viel niets aan te doen. Dus. Ta-da!

Even keek hij nieuwsgierig naar waar Chris zoal naar gebaarde, totdat hij begreep dat hij naar hem gebaarde. ‘Dit ben ik!’ antwoordde hij behulpzaam. ‘In een rolstoel. Want ik kan niet meer stappen. Verrassing!’ Opgewekt zwaaide hij. ‘En wat heb jij in de vakantie gedaan?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vol verbijstering staarde Chris Noah aan, niet goed wetend of hij boos moest worden of moest gaan lachen. Beiden waren erg aanlokkelijk. Hij wilde schreeuwen tegen Noah, omdat hij hem niets had verteld. Omdat hij ineens niet meer kon lopen en daar zo... normaal over deed. Net deed alsof er niets aan de hand was. En hij wilde lachen, juist door de luchtige manier dat Noah hier mee om ging. Iets wat alleen Noah kon. Van iedereen die hij kende, kon alleen Noah zo luchtig om gaan met het feit dat hij niet meer kon lopen. 

 

"In ieder geval niet invalide worden," antwoordde hij en hij bekeek de rolstoel nog eens. "Wat is er gebeurt? Hoe? Nu kun je niet meer zwerkballen!" Hallo, ze waren nu wel een goede zwerkballer kwijt. Als dit de schuld was van een andere afdeling, moesten die boeten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×