Jump to content
Tijdelijk Karakter Zweinstein

[15+][1835/1836] That time Valentine got a girl he didn't pay for

Recommended Posts

Tijdelijk Karakter

Elize Hayden

​zevendejaars Huffelpuf

d65c561d9b057335ec0e3423df161191--pretty

 

 
 
21 maart 1836 - Voor het grote 'welkom lente' feest - uurtje of acht 's avonds
 

OOC:
Rated 15+ voor seksuele inhoud

Eliza. Ach, wat moet ik over Elize zeggen. Ze is zo lief, onschuldig, vrolijk.
 
Ze had geen flauw idee van het kwaad in de wereld, laat staan van het kwaad in haar nabije omgeving. Ze hield zich veel liever bezig met het doen van goede dingen; het doneren aan goede doelen, het geven aan de armen, het redden van kansarme diertjes, het voeden en verzorgen ervan. Elize was een ware schat, met een enorm goed hart. Een iets te goed en iets te groot hart. Een hart dat klopte voor iemand wie ze nooit zou kunnen krijgen. Haar grootste liefde der grote liefdes. Maar ach... in werkelijkheid zou ze nooit bij hem kunnen komen, laat staan vanaf een afstand kunnen bereiken. Hij was zo sterk, zo stoer, zo... mannelijk...
 
Niemand wist van haar crush, ook haar crush niet. Dat zou echt een blamage zijn. Schaamtelijk! Hij was immers verloofd. En verloofde mannen behoorde je niet te bekoren, tenminste niet als het niet je eigen verloofde was. Elize was goed opgevoed en wist dat ze niet mocht toegeven aan dat soort gevoelens. Maar vanaf een afstand deed ze het toch, net zoals menig ander hopeloos verliefd tienermeisje. Ze wist niet zoveel van de jongen af, enkel dat het een knapperd was en dat hij in Zwadderich zat en dat hij verloofd was... Maar dat laatste dat vergat ze soms even. Of eigenlijk probeerde ze dat permanent te negeren. De kleine versierde hoekjes op haar perkamentvellen, de origami gevouwen hartjes en de dromerige zuchten als ze tijdens lesuren naar hem keek... Hals-over-de-kop verliefd op iemand die ze eigenlijk niet eens zo goed kende.
 
Haar blonde haren dansten om haar schouders en op haar rug terwijl ze driftig naar haar plaats van bestemming liep. Ze was al wat laat, maar haar haren moesten dan ook perfect gekruld zijn. Stel je voor dat ze haar grote liefde tegen het lijf zou lopen?
 
Letterlijk.
 
"Oh, sorry, het spijt me zo! Ik keek helemaal niet goed uit!"
 
Toen ze eenmaal doorhad wie het was had ze haar handen voor haar mond geslagen en keek ze geschrokken naar het mannelijk gestalte voor haar neus.
 
Hij was het echt!

Edited by Tijdelijk Karakter Zweinstein

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, hij was het inderdaad. Valentine Ingram, in levende lijve, onderweg naar het Welkom Lente feest, maar hij had er eerlijk gezegd weinig zin in. Het leek hem zo'n zoetsappig feest, zoals de meeste feesten georganiseerd door de leraren, en als het aan hem had gelegen, had hij de avond heel ergens anders doorgebracht. Maar ach, binnenkort was hij van Zweinstein afgestudeerd, nog iets meer dan twee maanden en - oh ja, hij was dus tegen een meisje opgebotst.

 

Ze kwam hem enigszins bekend voor, op de manier dat iedereen op Zweinstein hem zo na acht jaar bekend voorkwam. "Geen probleem," zei hij, ietwat vriendelijk voor zijn doen en hij stak even een hand naar haar uit om er zeker van te zijn dat ze bleef staan. "Gaat het met je? Je lijkt wat… bleek."

 

Ze ging toch niet flauwvallen, he? Want dan moest hij haar naar de ziekenzaal brengen.

 

"Misschien moet je even ergens zitten?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een dromerige blik keek Elize in de ogen van haar grote liefde. De kleuren... wauw... Een diepe, zwijmelende zucht veerde in haar borstkas. Wat had hij toch prachtige ogen. Ze had er zo vaak naar gekeken, dat ze er haast een tekening of een schilderij van kon maken vanuit haar gedachten, maar nog nooit had ze zijn ogen van zo dichtbij mogen bekijken. Toen zijn zoetgevooisde stem haar ook nog eens toespeelde dat het geen probleem was kon ze enkel op haar allermooist glimlachen.

 

Haar ademhaling raasde op hoog tempo door haar longblaasjes, longen en luchtpijp richting haar mond en terug. Ze kreeg moeilijk lucht, door de enorme schok dat haar Don Juan ineens voor haar neus stond. Erger nog, hij had haar aangeraakt! Oké, ze was tegen hem opgebokst, maar zijn huis had haar huid geraakt en zijn kleding had haar kleding geraakt. Zijn luxe kledij. De stof voelde duur aan, zoals de stoffen van de vele jurken die mantels die ze vaker in de winkels had bewonderd. Elize kende geen luxe stoffen, ze was veel simpeler. Ze liep er niet bij als een sloeber, dat niet, maar echt breed had ze het thuis ook niet. Ze mocht blij zijn wanneer haar moeder uit alle macht een katoenwollen jurk voor haar had gefabriceerd. Dit kon zij enorm goed, dus dure kleding kopen hoefde niet, maar... het was toch wel eens fijn geweest als het meisje een dure jurk kon kopen. Dan zou ze er in rond paraderen, net zolang tot Valentine haar zou zien en haar misschien wel zou zeggen dat ze er mooi uit zag... Ah... dagdromen...

 

Maar ze moest niet dagdromen, ze stond hier. Bij zijn aanzicht werd ze al een beetje week in de knieën en voelde ze zich wat licht worden in haar hoofd. Zachtjes knikte ze en even wiebelde ze op haar benen. "Misschien is dat een goed idee... Ik ga wel even hier zitten." Voorzichtig liet ze zich tegen de muur nabij haar zakken en liet ze haar benen in kleermakerszit kruisen. "Ik was gewoon even geschrokken... Het spijt me, ik lette echt niet goed op..." Beteuterd keek ze naar de jongen. "En het spijt me dat je nu te laat komt op het feest door mij."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eerlijk gezegd kon het Valentine natuurlijk weinig schelen of dit meisje zou flauwvallen of niet. Ze deed eerlijk gezegd maar. Maar tja, iemand had hem een klassenoudstebadge gegeven en als hij haar liet liggen zouden ze hem vast afpakken en dan zou Daniella niet ophouden met hem uitlachen of over hem opscheppen en deze twee hebben een hele stabiele relatie, jongens. Eerlijk waar.

 

"Het is ook maar een feest," zei hij, terwijl hij op haar neer keek. Oké, het was best wel triest dat ze daar zo zat op de grond en hij erbij stond, dus zakte hij maar naast haar neer. Hij ging er niet vanuit dat ze een heel interessant gesprekspartner was, maar tja. Zijn reputatie stond op het spel.

 

"Bah, de vloer is vies." Hij vertrok zijn gezicht.

 

Ja, hij was hier zo goed in.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh... ja... je hebt gelijk inderdaad..." Door het viezig kijkende gezicht van haar grote liefde was Elize een beetje geschrokken. Ze had hem toch niet beledigd door op de vloer te gaan zitten?! Ze had toch niet haar enige kans ooit bij hem verspild door hem naar de grond toe te lokken?! Maar ze had hem toch niet bewust gelokt...? Ach, verdorie, waarom kon ze dan ook niets goed doen! Vluchtig en een beetje onhandig werkte ze zich omhoog en veegde de achterkant en onderkant van haar jurk al kloppend schoon. "Het gaat al weer denk ik... het gaat wel. Op de vloer zitten is ook eigenlijk geen optie in dit kasteel. Ik weet niet wie er opperhoofd is van de afdeling schoonmaak, maar ze zouden wel eens een goede berisping kunnen gebruiken..."

 

Ja, ja Elize. Praat maar mee met Valentine alsof je het met hem eens bent. Eigenlijk boeide het Elize geen sikkepit als de vloer ietwat stoffig of vies was. Van een beetje stof ging je heus niet dood. Althans, dat was de les die ze van vroeg af aan al van haar familie had meegekregen. Van hard werken ging je niet ten onder en ook regen deed je niet smelten. Maar toch moest je bij regen wel een beetje hoeden voor viezigheid, want het was zonde om op zondag door de regen te lopen met je zondagse kledij en schoenen aan. Zit rechtop, eet met mes, vork en lepel en gaap het liefst binnensmonds. Momenteel huppelden alle etiquette-achtige regels door haar hoofd, zodat ze zichzelf zo goed mogelijk kon gedragen bij haar droomprins. Zou hij ook een wit paard hebben? Of was dat slechts een verhaal uit de vele sprookjes die ze had aangehoord voor het slapengaan?

 

"Wat vriendelijk van je dat je even bent gebleven."

 

Een lichte, rozige blos ontstond op haar jukbeenderen.

 

 

OOC: Tijdelijk karakter turned into plotkarakter <3

Edited by Elize Hayden

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nu vond Valentine zijn eigen mening al zo belangrijk dat het hem altijd ietsjes verbaasde als de rest van de wereld het niet direct eens met hem was, maar zo onderhand begon hij op te merken dat Elize wel erg vol verwondering naar hem staarde. Er had wel eens vaker een meisje naar hem gekeken zo, want hij bleef nou eenmaal rijk en knap, en sommige meisjes vielen ook nog eens op arrogant, maar normaal gesproken deed hij daar weinig mee. Andere meisjes waren niet zo interessant als Daniella Adler bestond.

 

Maar over Daniella Adler gesproken, hij was nog steeds boos op haar. 

 

"Normaal zou ik het ook niet doen," gaf hij toe, terwijl hij haar een schattende blik toewierp. "Maar wie kan zo'n knap meisje als jij laten staan?" Hij ging haar niet de liefde verklaren, maar een beetje slijmen mocht wel, toch? 

 

"Heb je geen date?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een groeiende, rozige blos op haar wangen keek ze verlegen glimlachend naar de grond.

Hi hi hi! Hij had haar knap genoemd!

 

Zachtjes peuterde Elize aan de knoopjes van haar mouw. De zachte, parelkleurige stof die er omheen zat gebonden glansde in het licht van de vlammende toortsen aan de muren. "Je vlijt mij, mijnheer Ingram. Dat is erg lief van je, om dat te zeggen..." Ze sprak wat zachter dan daarnet, een beetje ingetogen. Alsof ze de woorden eigenlijk niet helemaal uit durfde te spreken en ze liever voor haar eigen, dromerige wereldje hield.

 

"I-ik... heb geen date voor vanavond, maar ik heb wel afgesproken met een vriendin uit Griffoendor. We zouden samen het feest betreden, alleen ben ik inmiddels al veel te laat... Ze zit vast op mij te wachten..."

Edited by Elize Hayden

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geen date, maar een vriendin uit Griffoendor. Nou, die vriendin kon nog wel een tijdje wachten, want wat maakte een vriendin nou uit als een knappe jongen uit Zwadderich met je naar bed wilde? Niets dus. Ja, Valentine was behoorlijk arrogant wat dat betrof, maar hallo, hij had een relatie met Daniella Adler en wie kon dat nog meer zeggen? Ergens ergerde het hem natuurlijk dat Daniella zo 'populair' was, maar het was wel goed voor zijn ego. Want al die jongens wilde dat ene meisje dat hij had gekregen.

 

"Ze vindt het vast niet erg om iets langer te moeten wachten," zei hij dus ook rustig. "Eigenlijk heb ik helemaal geen zin in het feest, jij wel?" Hij wierp haar een blik toe. "Laten we een andere plek zoeken. Alleen jij en ik." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×