Jump to content
Sign in to follow this  
Samuel Everett

[15+][1835/1836] After all this time? Took us long enough, right?

Recommended Posts

20 december 1835 - Ravenklauw leerlingenkamer - uurtje of 2 's nachts

 

OOC:
Rated 15+ voor (waarschijnlijk) seksuele inhoud, just to be sure.

 

De meeste mensen zouden gewoon slapen rond dit tijdstip. Het was een fatsoenlijk tijdstip om je in dromenland te bevinden en zeker gezien de aankomende vakantie.

 

Samuel niet. Samuel was deze avond teruggekeerd vanuit Rusland en had zojuist zijn koffer op zijn bed gegooid, om vervolgens na een hete douche in de leerlingenkamer bij te komen van zijn reis. Wat was de eerste periode ontzettend gaaf geweest. Hij had zoveel geleerd, zoveel gezien, zulke koude tenen gehad... Maar nu gelukkig niet meer. In zijn ontspanningskledij hing hij onderuit bij de open haard, nagenietend van de spannende tijd die nu achter hem lag. De toon was gezet en zijn eerste stappen richting zijn droomberoep waren te zien in de aarde achter hem. Heerlijk.

 

De vlammen likten aan de hete, smeulende haardblokken in de haard en zo nu en dan klonk een luid geknetter in de stilte van de ruimte. Er was werkelijk geen kip te bekennen, terwijl normaal gesproken er wel wat mensen uit bed waren om een glaasje melk te drinken, of om nog een opstel af te schrijven. Waarom was het nu dan zo eigenaardig stil?

 

Het bleef echter niet lang stil. Het gekraak van een opengaande deur klonk en het geklik van hakjes onder schoenen klonk over de houten vloer. Samuel draaide zijn hoofd schuin op de rugleuning van de bank en glimlachte als een lief, klein jongetje. "Ahhhh, heb je me zo gemist, dat je even langs komt? Ik dacht dat je mijn uitnodiging nooit zou accepteren."

Edited by Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk Daniella had ook nooit gedacht dat ze zijn uitnodiging zou accepteren want.. ze dacht niet echt na over Samuel. Ze had niet persé iets tegen hem maar nu hij al een langere tijd uit het leven van haar beste vriendin verdwenen was (Daniella had het heel irritant gevonden dat Samuel al die jaren terug aandacht van Felicia geclaimd had oke) en zijn tijd meer in Rusland en zijn boeken doorbracht en ook zij haar tijd.. anders besteedde dan simpelweg elk feestje dat er was afgaan. Ze ging nog wel hoor maar niet meer zoals vroeger, ze bracht liever haar tijd door met de mensen die er echt toe deden dan superfiscialy sociaal moeten zijn met de hele wereld terwijl drie kwart daarvan haar niet eens boeide en een kwart daarvan haar irriteerde.

 

Maar hij haar uitgenodigd en ze had niks beters te doen en dan verveelde ze zich toch. En nu mogen jullie allemaal Samuel gaan bedanken dat hij haar een offer had gedaan om zich niet te vervelen want Daniella is niet heel leuk als ze zich verveelde. En opzich was ze ook best benieuwd naar wat hij te vertellen had of in gedachten had want ergens heen gaan en totaal niet weten wat er ging gebeuren was leuk. Zelfs al was het op kleine schaal.

 

Ontzettend”, zei ze sarcastisch en grijnsde even naar hem terwijl ze zich achterover op de bank liet vallen in de leerlingenkamer die ooit die van haar was geweest. Toen alles nog maar net begonnen was hier op Zweinstein en zelfs zij zich sommige dingen die waren gebeurd niet had kunnen voorstellen. “Ik was wel benieuwd waarom je me uitnodigde. Ik bedoel kan me niet voorstellen dat jij mij gemist hebt maar het kan nooit kwaad om eens bij te spreken niet? For old time sake en al die dingen ”. En daar bedoelde ze dus nog altijd mee omdat ze niks beters te doen had maar dat klonk veel minder leuk en toon was alles niet waar? In elk geval als je het een beetje leuk wilde hebben.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een gemeende glimlach krulde op zijn gezicht.

"Om precies de reden die jij geeft. For old times sake."

 

In een soepele beweging had Samuel meer ruimte gemaakt voor Daniella, die hem inmiddels had vergezeld op de oude, stoffige blauwe bank. Bij Merlijn, wat was er veel gebeurd op die bank. Wat hadden er een hoop situaties op voorgedaan. Dit was de plek waar hij had gehuild bij Emily, toen hij zijn ouders was verloren. Dit was de plek waar hij vele malen stiekem naar Felicia had gekeken, die zelfs toentertijd nog bekend stond als Felicity. Dit was de plek waar Samuel diezelfde Felicia -slash- Felicity meerdere malen had gekust, ook die ene keer dat ze het probeerden na Felicia's nachtmerrie... Maar toen was dus gebleken dat het gevoel wat er eerst was er niet meer zat. Voor die laatste kus, daar op die bank, waren er meer dan genoeg momenten geweest dat dat specifieke gevoel er wel was geweest. Maar nu dus niet. Niet meer. En ergens vond Samuel dat intens jammer. Felicia bleef zijn eerste, echte liefde en die had altijd een gevoelig plekje in zijn hart ingenomen.

 

Nu zat hij hier met Daniella op de bank. Een heel ander persoon dan Felicia, maar wel haar beste vriendin. Ook nog na al die tijd. Och wat een fijne herinnering-ophaal-post is dit toch. Dani was inmiddels een volledig geïntegreerde Zwadderaar, met geen enkele wil om terug te komen naar Ravenklauw. Maar misschien voelde ze zich toch wel thuis hier, bij haar roots. "Hoe gaat het nu met je Dani? How's life?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah, smalltak. Daniella zuchtte even en wierp hem een licht teleurgestelde blik toe want waar ze Samuel best kon hebben was smalltalk wat minder. Het was niet dat ze het niet kon een van haar voordelen was dat ze redelijk goed was in opervlakkig aantrekkelijk en leuk zijn want dat was hoe ze zorgde dat mensen bevriend met haar wilden zijn. Maar het was vermoeiend en saai en met Samuel die ze beter kende had ze.. meer verwacht.

 

Maar wat niet is kon nog komen.

 

Het leven is saai, net als die vraag” , ze grinnekte en keek hem even aan. “Sinds dit old-time sake is zullen we een spelletje spelen? Met inzet natuurlijk”. Want ze hadden ooit elkaar allemaal opdrachten gegeven met weddenschappen en heel wat drankspelletjes afgespeeld. Dus meer old-time sake dan dat kon je het niet krijgen.

 

En het was zoveel beter dan smalltalk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sam wierp zijn hoofd even naar achteren en zakte een stukje onderuit op de bank.

 

Niet uit irritatie hoor. Hij moest gewoon een beetje lachen. "Je bent nog geen steek veranderd Evil Queen." Met een zwiep gooide hij zijn ene been over de andere heen, niet zoals een dame, maar als een heer. Onderuitgezakt. Benen wijd. Been eroverheen. Als een echte vent. Bedachtzaam keek hij naar de grinnikende Daniella en tilde zijn kin een stukje op. "Spelletje? Inzet?" Subtiel vouwde hij zijn handen samen.

 

"Vertel."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ha ok fuck nu moet ik een inzet en een spelletje bedenken en daar ben ik niet heel goed in. Maar! Daniella is wel goed in dit soort dingen want zo heb ik haar gemaakt dus nu moet ik me beter gaan inleven in mijn karakter. Werkt dat zo? Als het echt werkt dan ga ik mijn karakters gewoon allemaal skills geven die ik niet heb. #lifehacks

 

Oke laten we beginnen met truth or dare”, want dat is het makkelijkste om te verzinnen dankjewel. “Want dat is wat we vroeger allemaal speelden”, omdat het altijd werkte #hetiseenclicheomdat het werkt. “Maar als je de opdracht niet wil doen moet je een kledingstuk uittrekken ”, ze haalde haar schouders op omdat het werkt.

 

Ik ben niet heel origineel maar ik kan vast ooit een geweldige tienerfilm gaan schrijven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Truth or dare dus. Hoe oldskool..."

Sam klapte langzaam in zijn handen, puur en alleen al om Dani lichtelijk op te jagen. Een beetje treiternekken kon geen kwaad toch?

 

"Kledingstukken. Wauw. Als we het op jouw manier gaan spelen kan ik mezelf net zo goed meteen mijn onderbroek tot mijn enkels trekken, dat win ik toch nooit? Speel dan wel eerlijk... even voor een keertje..." Eigenlijk had hij helemaal geen zin om ook maar een kledingstuk uit te trekken met die kou, zeker niet naarmate de kledingstukken aan zijn onderlijf zich van hem ontdeden. Kou deed niet bepaald veel goeds als je een jongen was...

 

"Maar goed. Dare. Bring it on, Daniella Adler."

 

P.S. die tienerfilm van Lily wil ik kijken. <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoezo ‘speel eerlijk’, hoe kon je uberhaupt vals spelen bij truth or dare? Want, het was opzich niet haar fout dat ze wat minder grenzen had dan de gemiddelde persoon. Dat was gewoon.. de maatschappij van mensen die zichzelf tegenhield en grenzen legden in plaats van zichzelf tot het toppunt van hun potentie te trekken, was niet haar fout dat zij  gewoon deed zoals het zou moeten zijn.

 

Maar Samuel had haar uitgedaagd en daar ging het nu om. Dus ze grijnsde en vroeg zich af of ze gelijk voor een heftige dare zou gaan. Kijk ze wilde Samuel best graag zonder kleren zien opzich geen probleem maar momenteel zat ze in de positie dat ze alles van hem kon vragen en dan was het ook zo zonde om gelijk voor het makkelijkste ooit te gaan.

 

Mensen zich laten uitkleden in haar aanwezigheid was best een talentje van haar al zei ze het zelf. Het enige wat ze daar meestal voor hoefde te doen was zichzelf uitkleden.

 

Ik daag je uit om.. om iets achter te laten in de leerlingenkamer, je handafdruk op de muur, deze datum in de stenen van de haard schrijven, iets” , want ik hou van het concept wat ik toen gedaan heb met Margaux dat mensen shit achterlaten als stempel in het kasteel en ik hou van een stempel op iets drukken. “We gaan bijna van school en het is toch wel de bedoeling dat we hier en daar een mythe veroorzaken niet. ”  

 

OOC: Je mag een rol hebben als je wilt tho babe Shining star

Share this post


Link to post
Share on other sites

Okay.

Iets achterlaten. Prima.

 

Sam stond op van de bank, zette zijn hand tegen de muur, met zijn vingers wijd open gespreid en pakte met zijn andere hand zijn toverstok uit zijn binnenzak. Mompelend sprak hij een soort permanente plakbezwering uit, waardoor zijn handafdruk in kleur op de muur bleef zitten. Zelf had hij gekozen voor kobalt blauw, zo blauw als maar kon. Een grote, blauwe hand bevond zich nu op de muur bij de haard, zodat een ieder kon zien dat daar een handafdruk stond. Hij had maar gekozen voor een plek waar Daniella sowieso wat tevredener over zou zijn; een handafdruk ergens in een donker hoekje had ze toch niet geaccepteerd...

 

"Okay m'lady. Nu jij. Truth or dare."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja ze was inderdaad tevreden dat het in een redelijk zichtbare plek was. Daniella had een redelijk ongezonde neiging naar onsterfelijkheid en zorgen dat haar jaar, de mensen die hier op wat voor manier dan ook haar jaren hier gedeeld hadden herinnerd werd door overal hun spoor achter te laten zorgde weer voor een deel van die onsterfelijkheid. Je kon immers niet sterven als mensen je niet vergaten

 

En nu zij. “Dare natuurlijk

 

Ja eh ze had iets teveel te verbergen om voor truth the gaan.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×