Jump to content
Sign in to follow this  
Heaven Priest

[1835/1836] I know honest thieves I call family

Recommended Posts

1 maart 1836

 

Afwezig streelden Heavens vingers de kaft van het handboek dat ze in feite zou moeten leren. Ze had een test, morgen, en ze wilde heus wel goede cijfers halen, maar er was altijd zo veel leukers te doen dan leren dat ze het over het algemeen eerder met de hakken over de sloot haalde dan iets anders. Ze was van nature best goed met haar toverstok, dus dat ging best gemakkelijk, meestal, en als het niet gemakkelijk ging, was dat één van de weinige takken van haar curriculum waarvoor ze zo nu en dan iets afsloeg om ervoor te gaan leren. Want voor vakken als bezweringen, daar wilde ze haar best voor doen. Voor de rest, eh, een stuk minder. Want ew. Saai. En haar voornemen om misschien ook eens haar best te gaan doen voor geschiedenis had best een schoon idee geleken, maar nu was ze meer weg aan het dromen dan iets anders.

 

Ugh, laat ook maar. Ze stond op, verliet de bibliotheek, het geschiedenisboek onder de arm geklemd, en eenmaal op de gang vroeg ze zich af wat ze dan nu precies ging doen. Ze zou niet weten waar haar vriendinnen waren, al zou ze er vast wel één kunnen vinden als ze een beetje haar best deed, maar eigenlijk had ze niet echt… zin om iets met ze te gaan doen. Niet dat ze zo graag alleen wilde zijn, maar… ugh. Ze wist niet wat ze wilde doen. Ze wilde gewoon vermaakt worden, meegesleurd worden in de draaikolk van drukke agenda’s en schatergelach om het laatste idee dat vast op iets heel anders zou uitdraaien dan aanvankelijk gepland (maar was dat niet het leuke eraan, dat verrassingseffect dat stomme ideeën hadden?), en daar wilde ze al helemaal niet zo bewust mee bezig zijn als ze nu was.

 

Nu, het punt van daar al te bewust mee bezig te zijn was dat je met andere dingen niet bezig was. Zoals met waar je stapte, waarheen je ging. Waarom zou ze zich daar zelfs al te zeer mee bezig houden? Het maakte toch niet uit. Als je geen doel voor ogen had, had het geen zin om een tijdelijk doel te verzinnen, enkel en alleen om jezelf iets te doen te geven. Ah, dat was ook weer zo verschrikkelijk nihilistisch. Waarom had ze ook alweer van dit soort buien?

 

En op die vraag had ze heus wel een antwoord willen geven, maar helaas, helaas was dat het moment dat de realiteit haar te kennen gaf nog steeds te bestaan, met haar leerboek dat met een harde klap op de grond viel ten gevolgde van een botsing van haar met haar vader. Ha. Enigszins verwilderd keek ze hem aan, nog altijd niet goed wetend hoe ze met Olyvar moest omgaan nu. Ze kreeg het niet eens voor elkaar om hem vader te noemen. Want hij voelde niet als haar vader. Hij voelde als iemand met wie ze nooit een kans had gehad, iemand over wie zij en haar verraderlijk hart overheen hadden moeten komen, met horten en stoten, en met alle schaamte die daarmee gepaard was gegaan.

 

Ze dook zowat naar beneden om haar boek op te pakken en terwijl ze met dat ding speelde, zei ze kleintjes: ‘Eh… hoi. Sorry, ik zag je niet.’

 

OOC:
Privé met Renée! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat was dat toch met Priests en bibliotheken. Het kon natuurlijk ook aan Olyvar liggen. Als geest had hij vaak in de bibliotheek gezeten. Niet omdat hij graag las of studeerde. Het was een plaats met veel goede herinneringen. Hier had hij voor het eerst met Susannah gesproken. Op een niet zo subtiele manier had hij geprobeerd haar opstel van verweer tegen zwarte kunsten over te schrijven en van het één kwam het ander. Een paar goede herinneringen was iets waar hij momenteel nood aan had. Hij had gehoopt dat zijn nieuwe uiterlijk het makkelijker zou maken om met Heaven om te gaan. Nu eindelijk duidelijk was hoe groot het leeftijdsverschil tussen hen was. Op haar verjaardagsfeest was echter gebleken dat hij zelfs nu niet klaar was voor een confrontatie. 

 

Als hij Zweinstijn had kunnen verlaten, dan had hij dat gedaan. De school was gigantisch, maar het leek wel alsof enkele wrede goden hen keer op keer samen brachten, of was het misschien het lot. Olyvar vergat af en toe dat hij nu tastbaar was, dat mensen zomaar door hem heen konden lopen. Hij lette niet vaak op als hij door de gangen wandelde en dat had al tot meerdere botsingen geleid, maar nog nooit een botsing met Heaven. "Sorry, ik had beter moeten uitkijke...ow hey Heaven." Er was een ongemakkelijk moment waarin hij moest beslissen wat te doen. Het liefst wilde hij wegrennen, dat zou beter zijn voor hen beide. Gewoon doorgaan met elkaar negeren. "Heb je zin om eeuh te praten, want ik weet niet hoeveel langer in het nog trek. De dingen die tussen ons gebeurd zijn. We kunnen ze niet onbesproken laten." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heaven staarde Olyvar aan. Hij was oud. Niet ontzettend oud, maar oud genoeg om haar vader te zijn. Want hij was haar vader. Verdomme. Ze had zo’n hekel aan haar hart, soms, aan elke kloterige bons die speciaal voor hem het bestaansrecht scheen te hebben verworven, zonder te beseffen dat zij het bestaansrecht had verworven door hem. Hij sprak, maar de woorden moesten door een aantal filters van ik wil hier weg ik wil hier weg ik wil niet bang zijn dat hij me herinnert aan wat ik voor hem voelde want nee nee nee nee nee nee ga weg ga weg ga weg vooraleer ze ze verwerkt had.

En er prompt aan herinnerd werd dat ze haar filters meer gelijk gaf dan hem.

‘Nee, ik vind dat we het prima onbesproken kunnen laten,’ zei Heaven kordaat. Natuurlijk kon dat wel. Ze liet altijd alles waarover ze niet wilde praten onbesproken. Had ze nooit last van gehad. Nu ja, vast wel, maar nooit in die mate dat ze er iets aan had willen doen. ‘Jij bent mijn vader, ik ben jouw dochter, ta-da, klaar, we zullen weleens een familiefoto gaan maken als dat het officieel maakt voor je.’ Waarom was hij haar vader, waarom was hij haar vader, waarom was hij verdomme haar vader, want ze wilde dit niet, ze wilde niet bedenken dat ze hem op elke manier had gewild die niet paste bij zijn rol en oh, God, waarom was ze zo verdorven? ‘Nog vragen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoe kon ze hier niet over willen praten. Natuurlijk het was moeilijk, voor haar, voor hem. Het liefst zou hij ook zwijgen, de waarheid toedekken. Voelde ze dan niet dat knagende gevoel vanbinnen, de pijn, de wroeging. "Heaven alsjeblieft we weten allebei dat het niet zo simpel is als dat." Simpel was zacht uitgedrukt. Deze hele situatie was ingewikkelder dan magische rekenkunde. Waarom van alle meisjes op deze school, waarom juist Heaven. Waarom kon hij niet gewoon zijn gevoelens doen verdwijnen, uit zijn lichaam halen en wegstoppen in een flesje. 

 

"Ga je me ooit zien als een vader. Nooit ben ik er voor je geweest wanneer dat wel had gemoeten, dit zou zoveel anders zijn gegaan als ik het wel had geweten Heaven. Zie je James meer als een vader dan ik? Als je mij niet ziet als een vader, als wat dan wel?" Hij probeerde, deed zo zijn best haar als zijn dochter te zien, maar soms, te vaak, leek hij daar gewoon niet in staat toe te zijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze wilde hem niet eens als vader zien.

 

Kut.

 

Dat was echt het tegenovergestelde van waar ze zou moeten zijn. Heaven vertelde zichzelf heel graag dat ze over Olyvar heen was en ergens was dat ook zo, maar hem zo zien, met hem praten herinnerde haar eraan dat er een verwrongen hart in haar borstkas huisde en dat ze dat niet kon loslaten, dat ze alles wat ze hadden kunnen zijn en nooit zouden zijn moest loslaten, maar dat ze dat niet kon, gewoonweg niet. Heaven was sowieso niet goed in loslaten – al helemaal niet als er helemaal geen einde was. Het enige wat ze hadden, was het besef dat ze aan een nieuw verhaal moesten beginnen. En dat kon ze niet. Niet nu. Misschien wel nooit.

 

‘Ik wil het niet hebben over hoe ik jou zie,’ fluisterde ze, en meteen had ze er spijt van. Ze wilde hier niet over praten, ze wilde die ver, ver weggestopte gevoelens niet bovenhalen, ze wilde ze gewoon uit het raam gooien en ze nooit, nooit, nooit meer voelen. Dan hoefde ze zich tenminste niet zo verdorven te voelen. ‘James Priest heeft me opgevoed,’ zei ze met wat meer kracht in haar stem. ‘Klaar. Die plek kan je niet meer opnemen, maar dat betekent niet dat je mijn vader niet bent en dat je je zo zou moeten gedragen.’ Konden ze hier nu over ophouden… Ze kon niet alles negeren als ze erover moest praten. ‘Er valt niets aan te veranderen.’ Ze haalde haar schouders op, ongemeend nonchalant. ‘Tja. Is gewoon zo. Je kan alleen wat doen aan de toekomst en in het verleden blijven hangen gaat daar geen goed aan doen.’ Dat... had ze niet willen sissen, maar hij moest hiermee kappen. Het was gebeurd. En nu voelde zij zich als een verdorven ziel, maar daar kwam ze vast ooit wel weer overheen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"En dat probeer ik. Ik probeer zo hard om me als een vader te gedragen." Hoe was het zo ver kunnen komen dat ze zich zo kil tegenover hem gedroeg. Waar was de tijd dat ze lachend samen op onderzoek gingen? Die tijd was ver vervlogen, bevond zich in een periode vooraleer de waarheid hun beide levens voor goed zou verwoesten. Hij deed echt zijn best, maar zelfs dat leek niet goed genoeg te zijn en waarvoor zelfs? De plaats als vader was reeds ingenomen. Een vader zou hij nooit voor haar kunnen zijn, een vriend dan misschien? Nee daar was hij niet sterk genoeg voor. 

 

"Is dat wat ik ben, het verleden. Ga je gewoon proberen me achter te laten, te vergeten? Het ding met het verleden is dat hoe ver je ook in de toekomst gaat het, zolang je er niets aan doet. Je problemen van eerder niet oplost, ze je zullen blijven achtervolgen." Niet dat hij haar overal naartoe zou volgen, dat zou eng zijn. "We moeten dingen duidelijk maken, vooraleer we elk een eigen leven kunnen leiden."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat moest ze anders doen? Wat moest ze in vredesnaam anders doen? Ze wilde hem vergeten. Gewoon. Omdat ze hem niet kon vergeten, omdat alles wat ze ooit samen hadden gedaan – van elke onschuldige bries langs haar handen tot die verboden kus, van elk smalltalkwoord tot elke stilte met meer betekenis dan zo’n afwezigheid van geluid zou mogen hebben – zich in haar geheugen geklauwd had. En als ze hem verdomme niet kon vergeten, konden ze minstens geen nieuwe herinneringen maken. Want. Ja. Want wat? Waarom was hij verdomme altijd weer hier? Waarom vond hij het zo erg om dit simpelweg te vergeten? Had hij haar anders bekeken dan zij hem?

 

Kijk, dat was precies zo’n gedachte die niet zou moeten kwetsen.

 

Maar dat deed het wel. En dat was precies waarom hij moest oprotten.

 

‘Wat vált er duidelijk te maken, Olyvar? Jij,’ ze wees naar hem,’ bent mijn vader. Ik ben jouw kind. Ik zou niet verliefd op je moeten zijn. Dat is duidelijk, toch?’ Wat was er niet duidelijk? Alles was te duidelijk, te scherp afgelijnd, zodanig scherp dat elke overschreden grens striemen op haar huid vormde. Waarom, waarom, waarom kon hij het niet gewoon met rust laten? Zodat ze het kon vergeten? (Ze kon niet vergeten. Had dat talent nooit gehad. Maar ze kon dat wel negeren, ze kon wel negeren dat ze niet kon vergeten – maar dan moest hij meewerken.) ‘Wat wil je van me?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Het enige wat ik van je wil is dat je gelukkig bent." Was dat echt wat hij wilde, want het was duidelijk dat als hij Heaven gelukkig wilde maken, hij voor eeuwig uit haar leven zou moeten verdwijnen. Was hij in staat dat te toen? Zijn eigen dochter nooit meer te zien. Dochter, dat hatelijke woord. Altijd had hij zichzelf voorgehouden dat het wel goed zou komen tussen hen, maar tijd, waarheid, leek hen steeds verder uit elkaar te drijven. Het kwelde hem, vrat aan hem.

 

Hij stak zijn hand in zijn broekzak en haalde en twee kleine flacons en een opgevouwen papiertje uit. "Ik zou je dit eigenlijk niet mogen geven." en toch had hij het bereid en meegenomen. "Het is niet de meest pure magie." toch had dat hem niet tegengehouden de spreuk op te zoeken en neer te pennen. "Het is een spreuk die tijdelijk al je emoties wegneemt en ze in deze flacons steekt. Ik denk dat het voor ons beide kan helpen even al onze gevoelens kwijt te raken, de pijn." en de liefde, maar dat woord durfde hij niet luidop uit te spreken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij wilde dat ze gelukkig was.

 

Heaven kon zo een paar manieren geven waarop hij haar gelukkig kon maken en geen enkele daarvan was ethisch verantwoord. Maar God, ze wilde het, ze wilde het verdomme graag en dat zou niet mogen, dat zou niet eens mogelijk moeten zijn, maar dat verlangen speelde wel, onderhuids, een venijnig gesis in haar achterhoofd dat ze zou negeren als ze de vlammende waarheid van de woorden niet in haar hart zou voelen. Ze keek hem aan, niet goed wetend wat ze moest zeggen – het enige wat ik van je wil is dat je gelukkig bent, dat hij haar gelukkig máákte – en keek vervolgens naar de flacons in zijn hand.

 

Kijk, daarop wist ze al helemaal geen reactie meer, geen reactie die ze aan zichzelf zou kunnen verantwoorden, geen reactie waarop ze trots kon zijn. Want ze zou vast nee moeten zeggen. Dit walgelijk moeten vinden, alles wat niet puur was moeten afwijzen. Maar dat deed ze niet, want zo stak ze niet ineen, niet echt, want hoewel Heaven het heel leuk vond om te doen alsof, was ze bijlange niet zo integer als ze zichzelf wilde voorhouden. ‘Hoelang is tijdelijk?’ vroeg ze, meteen. Alles wegnemen. Poef, alles weg, elk gevoel dat ze had en haatte en daardoor nog meer had weg, weg, weg, alles gewoon weg. ‘Denk je dat dit zou kunnen helpen om meer… familie te zijn?’

 

Kijk, dan was dat hoge woord er ook alweer uit. Ha.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Het is oud, de teksten zijn onduidelijk. Om eerlijk te zijn weet ik zelf niet hoe lang tijdelijk is in dit geval." en dan had hij het nog niet eens gehad over mogelijke bijwerkingen. Er stond niets gespecificeerd, maar met dit soort magie. Het is een laatste redmiddel, enkel te gebruiken in uitzichtloze situatie en was dat niet precies waar zij zich in bevonden. "Ik weet niet zeker of dit ons meer familie kan maken, maar we kunnen het proberen." Familie, dat woord. Hij zou blij moeten zijn bij het uitspreken, maar het wrong in hem, kon slechts met moeite zijn mond verlaten. "Denk er alsjeblieft over na. Mocht je het willen gebruiken dan zouden we dat misschien samen kunnen doen, om te zien in hoeverre het werkt, maar ik begrijp het ook als het je te riskant lijkt." Was er nog iets dat hij wilde zeggen, nee eigenlijk niet. Heaven had daarbij vrij duidelijk gemaakt dat ze hem niet wilde zien. Dus afscheid nemen, voor de zoveelste keer. Het bleef ongemakkelijk, moeilijk. Zou hij haar kunnen omhelzen. Nee fysiek contact zou alles enkel maar moeilijker maken. "Wel hopelijk zie ik je nog, tot de volgende keer dan, misschien." Hij draaide zich om en wandelde tergend langzaam de gang uit, twijfelend of hij achterom zou kijken, nee zo maakte hij het enkel moeilijker voor zichzelf en voor haar.

 

OOC: uitgeschreven

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er goed over nadenken. Ha. Alsof ze niet elke kans zou aangrijpen om een normale dochter te kunnen benaderen. Heaven bekeek de flacon in haar hand, alsof de antwoorden te zien zouden zijn in de ondoorzichtige verpakking, lang genoeg om Olyvar niet meer in de ogen te kijken vooraleer hij vertrok. Uhu. ‘Dag,’ mompelde ze, en in haar hoofd zei ze nog een miljoen andere dingen. Dat ze hem graag zag – op de verkeerde manier, op de meest perverse manier die ze had kunnen uitkiezen, maar dat deed geen afbreuk aan dat ze hem graag zag, dat ze hem niet half zo hevig kon haten als ze zou willen. Dat ze hem wel nog wilde zien. Dat ze zich schuldig voelde dat ze zei van niet, want ze wilde hem wel zien, ze wist gewoon niet hoe ze hem moest zien op een manier die ze van zichzelf mocht bevatten.

 

Dat het feit dat ze hem niet als vader wilde, niet betekende dat ze hem niet in haar leven wilde.

 

Dat… ze wist niet eens wat ze wilde zeggen. Ze keek hem gewoon na, die trage voetstappen doorheen de gang, en ergens brak haar hart met elke stap die hij nam, alsof hij nu haar leven ontglipte en daarmee haar hart meteen ook ontvreemdde.

 

Ze draaide zich om toen hij de hoek om was, verdween naar haar leerlingenkamer om haar boek te droppen en nog even naar de flacon te staren, vooraleer ze het impulsief doorheen haar keelgat smeet en het lege ding wegsmeet en Felicia opzocht om haar vrolijk te gaan vertellen dat het te lang geleden was dat ze haar eens Russisch had geleerd door vooral vodka te gaan drinken.

 

Heaven kon heel goed om met dit soort beslissingen.

 

OOC: Uitgeschreven <3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×