Jump to content
Agatha Moore

[1835/1836] Nothing says romance like feeding ducks

Recommended Posts

De kus met Raine was niet perfect, maar op zich was dat ook niet logisch, toch? Er was nou eenmaal meer dan genoeg tijd om perfecte kussen met hem te maken.

 

Of niet? Agatha wilde er helemaal niet over nadenken, want hoe het met haar en Raine zou moeten in de toekomst was een vraag die je beter niet kon stellen in het begin van de relatie, zover was Agatha ook nog wel. Ze waren nog niet eens een maand bij elkaar en hem nu al lastig te vallen met 'ik kan overigens nooit met je trouwen' was… tja. Een ding. 

 

Dus liet ze zichzelf heel gewillig tegen zich aantrekken. Die hand op haar heup voelde wel… aanwezig, maar het was gewoon een hand. Op haar heup. Agatha wist er eerlijk gezegd weinig van, het enige wat ze kon benoemen dat haar was verteld was vooral BLIJF OVERAL VANAF EN RAAK NIETS AAN, maar Raine wist wel wat hij deed, toch? En Heaven had haar verteld dat zolang het goed voelde, het niet veel kwaad kon.

 

Experimenteel liet ze haar eigen hand wat meer omlaag glijden, naar zijn borst. Met al die lagen kleding die ze droegen, want het was koud, voelde je sowieso niets, dus dan was het wel oké. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ondanks dat ze door al die lagen dikke kleding eigenljk niets voelden, was het toch wel een beetje spannend. Raine keek om hen heen, maar er was niemand te zien. Dus het was niet alsof hij Agatha's reputatie nu in gevaar bracht. Natuurlijk was het makkelijk om te zeggen dat ze daar zélf verantwoordelijk voor was, maar dat stond weer haaks op zijn idee dat vrouwen nergens verantwoordelijkheid voor konden nemen, omdat ze dat gewoon niet aankonden en dat ze daar een man voor nodig had, dat Raine even niet meer goed wist wat hij nou vond en wie of wat de schuld moest krijgen als het misging, maar voor nu ging het niet mis. En daarom werd het een probleem voor een later moment als het al überhaupt een probleem zou worden.

 

Raine kuste Agatha nogmaals en humde goedkeurend bij haar hand op zijn borst.

 

Was Agatha niet net nog een soort van zusje? En wilde je dit soort dingen helemaal niet met haar? Och, dat was makkelijk vergeten nu ze aan het kussen waren. Niet dat hij dat perse met Agatha wilde, maar hey... nu de gelegenheid zich zo voordeed.... was er toch niets mis met een zoenpartijtje? Het was niet alsof Elara of wie dan ook, behalve de zedenpolitie, er wat van kon zeggen. "Heb je het naar je zin?", verifiëerde hij wel voor de zekerheid. Want het was allemaal fun and games, maar hij wilde niets hiervan tegen haar zin doen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Konden ze maar voor eeuwig zo blijven staan, zij en Raine, hun lippen af en toe op elkaar, langzaam en rustig aan. Ze had al besloten dat hier niets mis mee was, dat elkaar zoenen meer dan genoeg was, maar dat ze er wel vrolijk van werd, dat ze zich er beter door voelde. Dat ze zich, eerlijk gezegd, sowieso beter voelde bij Raine in de buurt. Ja, altijd zenuwachtig, maar wanneer was Agatha dat nou niet?

 

"Ja," glimlachte ze verliefd naar hem. "Ik heb het altijd naar mijn zin bij jou." En ze nestelde haar hoofd tegen zijn borst aan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoe moest hij hier nu op reageren? Ze had het altijd naar haar zin bij hem? Hoe dan? Verliefdheid was daadwerkelijk een fase van verstandsverbijstering. Nu had hij dat zelf ook wel al aan den lijve ondervonden, hoor. Hij was met zijn verliefdheden eerder misschien wel net zo erg geweest, maar hey... Nu had hij daar niet zo'n last van en het was makkelijker zoiets bij een ander te constateren en heel hard te ontkennen dat je daar zelf ooit last van had gehad.

 

Raine aaide over Agaha's haren en dacht na. Ja, zijn hart ging op het moment wat sneller, maar dat kon ze op verschillende manieren opvatten. Ze zou vast niet weten dat hij nu een beetje stress had over hoe hij dit verder aan moest pakken.

 

Ja, wat nu.. Ze hadden eentjes gevoerd, geknuffeld, gekust, romantische dingen gezegd. Heaven en hij zouden tegen deze tijd vast ruzie hebben gekregen. Elara en hij zouden vast wat ondernemen, zoals naar het Verboden Bos gaan, of naar de kassen, of huiswerk, of..iets.. Met Agatha had Raine géén idee wat te doen. Ha, maar de oplossing was altijd makkelijk. "Wat wil je nu doen?" tadaa, nu mocht zij het bedenken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hmm... dat was geen makkelijke vraag, de 'wat wilde ze nu doen'. Agatha wist eerlijk gezegd nooit echt wat ze wat dat betrof nou met Raine aanmoest, want hij was zo... anders. Hij was geen Huffelpuffer, hij was niet iemand van haar leeftijd en hij was geen meisje, dus alle dingen die ze normaal zou hebben genoemd die ze met haar vrienden zou doen, konden allemaal niet. Dus geen bordspelletjes, of in alle stilte lezen, of eh... wat dan ook.

 

Dus Agatha: bedenk iets! Bedenk nu iets!

 

"Verstoppertje?" vroeg ze. "Ik ehm... heb dat eigenlijk nooit gespeeld, maar het leek me wel altijd leuk om te doen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verstoppertje? Zei ze nu echt verstoppertje? Ze was toch wel ouder dan zijn zusje. Voor een moment was hij te verbluft om te reageren. Wat moest hij hier nu weer mee. Het was misschien zielig om al haar ideeën direct af te schieten, maar… verstoppertje? Sjonge. Dat was wel het laatste wat hij had verwacht.

 

Oplossing, oplossing… euh… Bij Merlijn, Agatha, serieus? Verstoppertje? “Je zit vol verrassingen, jij”, zei hij met een lachje, waarvan hij zelf ook niet wist of het uitlachen of toelachen was. “Wil je me dan echt loslaten?” Ahh, nee, wat zei hij nu? Maar hallo.., het alternatief was verstoppertje. “En straks vind ik je niet en dan vat je koud of wordt je ziek?” Vrouwen met hun zwakke gestel, enzo. “Kom, ik breng je wel terug naar het kasteel en dan euh..” En dan? Uilenpoep, hij kon toch wel íets bedenken wat hij nu met Agatha wilde doen. “Kan ik een portret van je tekenen?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh. 

 

Agatha kon het niet laten om toch een steek van teleurstelling te voelen, want ze wilde helemaal niet zitten voor een portret. Ja, ze hield ervan dat Raine kon tekenen en had er aan gedacht om hem te vragen of hij haar kon leren tekenen, maar had het uiteindelijk nooit gezegd, en ze wilde hem heus daarin steunen, maar zitten voor een portret betekende dat ze een hele middag niet mocht bewegen en dat was nou eenmaal niet de meest interessante manier om je middag door te brengen. Ook al was het met Raine.

 

"Dat is lief aangeboden," zei ze, met een glimlach gewoon om de boel een beetje te verzachten, "maar ik bedenk me dat ik nog een hele hoop huiswerk heb dat ik eigenlijk moet doen. Dus ehm... ja." Jeetje, hoe sloot je een date af? Was dit überhaupt een echte date of gewoon dat ze met zijn tweeën wat tijd doorbrachten? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ok..

 

Geen portret dus. Om de een of andere reden voelde Raine zich nu toch een beetje afgewezen. En dat was niet leuk. Hij had dit ook niet verdiend. Hij had vandaag heel erg zijn best gedaan. Hij had heel veel initiatief getoond. Hij deed moeite om een goed vriendje te zijn, ondanks dat hij haar vriendje niet wilde zijn. En dan zei ze nu gewoon nee. Nou, dan niet.

 

"Dan breng ik je terug naar je leerlingenkamer", besloot de jongen dan ook resoluut. Ze kreeg geen kus meer en hij verplaatste zijn hand naar tussen haar schouderbladen om haar al in de juiste richting te sturen. Zo sloot je dus een date af: passief agressief.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×