Jump to content
Heaven Priest

[1835/1836] tfw ur ex man's new girlfriend is TINY AS FUCK

Recommended Posts

Begin maart 1836

 

Heaven was geen verbazingwekkend volwassen persoon. Dat wist ze, dat negeerde ze soort van het merendeel van de tijd (tenzij ze zichzelf zielig wilde voelen of zo), maar ze was wél volwassen genoeg om niet op het eerste gezicht een hekel te hebben aan wie Raine dan ook na haar zou gaan daten. Aan genoeg mensen zou ze wel meteen een hekel hebben, maar hey, het telde. Ze had zelfs een mentale lijst gemaakt van mensen van wie ze het allemaal wél zou kunnen hebben dat die haar opvolger zou zijn! Nu, meneer was nooit goed geweest in het opvolgen van duidelijke instructies en had dus iemand gekozen die niet op de lijst stond. Ze had geen hekel aan de keuze zelf, maar ze had nu wel nog een grotere hekel aan haar ex, want kom op, van alle mensen die je op de hele wereld kon kiezen, moest je toch niet voor Agatha Moore gaan?

 

Agatha was klein! En schattig! En Raine was een zak van formaat en hallo, als hij echt een lief had gewild dat braafjes alles deed wat hij zei, had hij minstens voor iemand kunnen gaan die Heaven niet oprecht heel lief vond. Want dit… kijk, als ze heel gelukkig samen waren, vond zij het allemaal best, maar ze kon zich niet voorstellen dat iemand als Agatha gelukkig kon zijn met iemand als Raine. Agatha verdiende zoveel beter.

 

En dus wachtte ze ongeduldig totdat Agatha in haar blikveld verscheen na één of andere huffelpuffer in een rolstoel lastiggevallen te hebben (ha, shout out naar mezelf) en nu ze haar zag, sleurde ze haar half en half mee naar een plek waar ze wat meer privacy hadden en zette ze haar daarna praktisch op een stoel. Ze was niet dwingend, ga weg.

 

‘Raine en jij?’ vroeg ze, zonder de moeite te doen om een degelijke inleiding te verzinnen. ‘Serieus? Je weet dat je veel beter kan krijgen, toch? En hij doet niets wat je niet wil, toch? Ik bedoel, hij kan weleens lastig doen en soms is hij echt gewoon een zak, maar meestal luistert hij wel naar een nee. Dat deed hij in elk geval wel bij mij, maar als hij echt niet luistert, moet je gewoon iets naar hem gooien. Een kussen of zo. Of een baksteen. Vindt hij vast niet leuk, maar dan is de hint wel duidelijk. Maar je voelt je toch niet gedwongen, hè? Anders wil ik wel voor je met hem gaan praten, hoor.’

 

OOC:
Privé met Gianna! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, eh, Raine en Agatha dus. Ze kon het zelf ook niet helemaal begrijpen, want waarom Raine nou interesse had in iemand als zij was haar nog niet helemaal duidelijk geworden, want de eerste dag had hij redelijk poëtisch gewemeld over dat ze de beste vrouw op aarde was en daarna was het allemaal een beetje ongemakkelijk geweest, wat Agatha maar opdroeg aan het feit dat dit haar eerste relatie was.

 

Maar goed, toen Agatha zomaar plotseling aangesproken werd door Heaven ging ze er direct vanuit dat Heaven boos was op haar. En Heaven leek best wel boos! Maar eh… niet op haar dus. Niet op Agatha omdat ze haar ex-vriendje stal, of niet op Agatha omdat ze nu haar en Raine in de weg stond om weer samen te komen, of zelfs niet op Agatha dat ze zich beter hoorde te gedragen dan zomaar een vriendje te krijgen.

 

"Oh, eh," stammelde Agatha, terwijl ze haar boeken stevig tegen zich aan drukte als een soort van schild tegen de schaamte die ze ineens voelde. "Nee, nee, hij gedraagt zich uiterst keurig!" Ja, die ene dag niet echt toen hij haar zo'n beetje op zijn schoot had gesleurd, maar daarna was het allemaal prima gegaan. Rustig.

 

Zou dat komen omdat hij niet echt gevoelens voor je heeft, Agatha?

 

"Hoezo denk je dat ik beter kan krijgen?" vroeg ze nieuwsgierig. Ja, sorry, dat was een beetje een vreemd concept voor haar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij gedroeg zich uiterst keurig? Huh. Het was natuurlijk fijn dat dat zo was, maar ze had eigenlijk totaal niet verwacht dat ze een geruststellend antwoord zou krijgen. Dat, eh, was misschien dom van haar; de kans dat iemand als Agatha de eerste de beste gelegenheid zou aannemen om vijf uur lang te zeuren over wat Raine zoal verkeerd had gedaan, was klein, maar… alsnog! Het was niet zo dat Heaven niets positiefs over haar ex kon verzinnen (gelieve dat hem niet te vertellen), maar ze kon zich niet voorstellen dat ze het ergens op die dit-is-waarom-ik-het-met-hem-uithield-en-stiekem-hem-best-wel-graag-zag-lijst zou hebben over zijn manieren. Want als er iets was dat hij nooit had gedaan, was het zich wel uitermate netjes gedragen tegenover haar. Was niet erg, hoor, dat had ze zelf ook nooit gedaan voor hem.

 

Ze fronste. ‘Keurig?’ herhaalde ze sceptisch. ‘We hebben het over dezelfde Raine toch? Vijfdejaars, ongeveer zo groot,’ ze gebaarde even, ‘donkerblond, een zak 99% van de tijd?’ Oké, ze moest niet stoken. Kon je überhaupt stoken bij Agatha? Ze leek haar precies het type dat altijd netjes beide kanten van het verhaal wilde horen, vooraleer ze besloot wat ze er nu zelf van dacht. ‘Maar oké, als hij zich keurig gedraagt, ben ik blij om dat te horen.’ Ze geloofde het wel niet, maar hey, details. ‘Zodra hij dat niet meer doet, moet je duidelijk maken dat je dat niet pikt, hoor.’

 

Ze kon nu een waslijst geven aan manieren waarop ze het ooit aan Raine duidelijk had gemaakt dat ze Het Er Niet Mee Eens was – wat een verbazingwekkend creatieve lijst zo blijken, en nog lang ook, voor hoelang ze het eigenlijk met elkaar uitgehouden hadden – maar eh, Agatha moest zelf maar uitvissen hoe ze dat aanpakte. Zolang ze het maar deed. Ze was soort van al klaar om in haar plaats tegen Raine te gaan gillen als ze het zelf niet deed, maar ze deed het vast wel zelf, toch? Agatha was ontzettend lief en zo, maar als Raine zich al keurig gedroeg tegenover haar, ging ze er maar vanuit dat ze a. een goede invloed op hem had en b. goed genoeg was in duidelijk maken wat ze wilde.

 

‘Dat is logisch, toch? Je bent lief en slim en behulpzaam voor iedereen en hij is niets van die dingen.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Je verdient gewoon iemand die geen misbruik maakt van hoe lief je bent, snap je?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh, ja, hun beschrijvingen kwamen redelijk overeen, maar Agatha was nooit op het idee gekomen om Raine te beschrijven als een zak 99% van de tijd. Bezorgd fronste ze haar wenkbrauwen, want… nou ja, ze mocht Heaven en Raine allebei en als ze op de één of andere manier ruzie hadden gekregen en daardoor allebei boos op elkaar waren, was dat erg sneu.

 

Stiekem was er een zelfzuchtig deel van Agatha dat naar haar fluisterde dat zolang Heaven en Raine ruzie hadden, de kans klein was dat Raine haar zou dumpen voor Heaven. Die kans was natuurlijk duizend maal groter als Heaven en Raine het bijlegden want… kom op, had je Heaven ooit gezien? Wie kon zich nou ooit met Heaven vergelijken?

 

Ik besef net dat het merendeel van mijn posts met Margaux gaan over hoe knap mijn karakters de hare vinden.

 

"Oh, ehm… dank je wel." Agatha bloosde een beetje want het was echt ontzettend lief dat Heaven zo over haar sprak. "Maar… Raine is ook altijd lief en behulpzaam richting mij geweest!" Hoe gedroeg hij zich in vredesnaam bij andere mensen in de buurt dat Heaven zo'n hekel aan hem had? "Ik kan me niet voorstellen dat hij misbruik van me zou maken."

 

Ongemakkelijk gleden Agatha's vingers over de schouderband van haar schooltas, want ze wist zich niet echt een houding te geven en nu had ze tenminste wat te doen met haar vingers. "Is het zo slecht tussen jullie geëindigd?" vroeg ze spijtig.

 

Ja nou, dat ze het leuk had met Raine betekende niet dat ze het niet rot vond voor Heaven.

 

En Raine.

 

Jeetje, Agatha.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als Raine en Heaven nu op een degelijke manier met elkaar zouden kunnen omgaan, was ze fronsend verhaal gaan halen bij haar ex, want eh, hallo, waarom wel lief tegenover Agatha en niet tegenover haar en waarom had hij Agatha Moore nu weer gehersenspoeld, dat kind was daar toch veel te onschuldig voor, maar helaas, helaas had ze geen zin om hem aan te spreken. Nu ja, wilde ze wel, hoor. Maar dan ging ze hem afkatten, want aardig zijn tegen iemand als Raine was te veel moeite, en met afkatten kreeg je telkens zo weinig antwoorden. Dus nu hield ze het maar op Agatha sceptisch aankijken. En zich afvragen of ze het wel écht over dezelfde persoon hadden. Het kon toch? Ze kende niet meteen een andere Raine, maar hij zat twee jaar onder haar en zo raar zou het vast niet zijn als ze er ene had gemist of zo.

 

Ja, dat geloofde ze zelf ook nauwelijks. Maar serieus, Agatha kon zich niet voorstellen dat Raine ooit misbruik zou maken van iemands naïviteit? Dat was een alarmbel op zich.

 

‘Dat is, eh, mooi,’ zei ze, echter, want als Agatha hem lief vond (???), ging ze daar niet over zeuren. Al had ze er wel vragen bij. Maar dat was duidelijk genoeg. Heaven was nooit goed geweest in subtiel dingen poneren, altijd te fel in haar verwoordingen, een eeuwige neiging om zich sterker uit te drukken dan de nuances van de wereld waarheid aan zou doen. En daar kwam ze ook wel op terug – meestal, meestal – maar over het algemeen was dat ook alweer iets te laat om de frons van een ander te vermijden.

 

Was het slecht geëindigd? Wel… nah. Viel best mee. Op een ochtend was ze wakker geworden, naast Raine, en ze had hem verteld dat ze uit elkaar gingen, zonder verdere reden, zonder zin om iets uit te leggen. Gewoon dat simpele feit dat het gedaan was. En zo hoorde je een breuk niet aan te pakken, maar het had wel als een last van haar schouders gevoeld, net alsof ze de juiste keuze had gemaakt, net alsof ze nu weer vrij was, en veel te snel was ze op dat gevoel teruggekomen en had ze aan zichzelf moeten bekennen dat ze misschien, misschien, misschien een fout had gemaakt, want ze miste hem en ze miste hoe ze zich voelde als hij bij haar was en ze miste de discussies, de ruzies, en de wetenschap dat ze als opgelost telden op het moment dat hun lippen elkaar weer raakten. Maar eh, ja, daar was ze ook weer overheen geraakt. Zat wel goed. Maar dat had hier niets mee te maken en eerlijk gezegd snapte ze niet waarom Agatha ernaar vroeg.

 

‘Eh, niet slechter dan voor ons normaal was,’ wuifde ze de vraag weg, ook al was dat ook weer zo’n nietszeggend, cryptisch antwoord en al helemaal voor het begrip van “wegwuiven”. Goed zo, Heaven. ‘Hoezo?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh… niet slechter dan voor ons gewoon was klonk een beetje alsof Heaven en Raine een hele slechte relatie hadden gehad. Want relaties hoorden niet slecht te zijn, toch? Ah, Agatha moest nog veel leren, want al haar ideeën over romantiek kwamen vooral uit boeken en boeken waren fantastisch, maar niet altijd even realistisch. Daarom zou het zo fijn zijn geweest als Heaven zichzelf duidelijk had uitgelegd, MARGAUX.

 

"Oh, nee, niet echt een reden…" zei ze aarzelend. "Het is gewoon… ik weet zo weinig van relaties af en zo." Ze haalde haar schouders op. Het voelde rot om hardop te moeten zeggen, maar Agatha wilde het gewoon niet verkeerd doen. En met Raine was het gewoon niet logisch dat hij gevoelens voor haar had. Ook al had hij zichzelf duidelijk uitgelegd, het bleef gewoon een beetje een raar verhaal.

 

"Jij weet er vast veel van?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, eh, Heaven was ook niet bepaald een deskundige. Ze had één vriend gehad en dat was Raine geweest, wat een relatie was geweest van enkele maanden vol ruzies en ruzies en verhitte kussen met nog een ruzie achteraf (om het af te leren, of zoiets, maar als ze eerlijk was, had ze het nooit echt afgeleerd, en hem afleren was ook maar met horten en stoten gegaan), en, eh, over de rest van haar liefdesleven wilde ze het niet echt hebben. Beetje zielig, eigenlijk, dat het meest waardige deel van haar amoureuze historie een relatie met meer gesnauw dan lieve woorden was. Ha. Ze was fantastisch bezig.

 

Maar nu had Agatha schijnbaar besloten dat ze er veel van wist en eh…. Heel even keek ze het meisje met een mond vol tanden aan. Want… ja, ze wist er vast meer van dan Agatha – hé, ze stond nog altijd een paar maanden met Raine voor, dus eh, yay? – maar om te veronderstellen dat ze heel goed wist waar ze mee bezig was, was ook weer een brug te ver.

 

‘Dat, eh, valt wel mee? Ik heb ook alleen maar wat met Raine gehad, hoor.’ Wat zei je in vredesnaam op zoiets? ‘Maar weet je, je moet gewoon doen wat goed voelt.’ Dat was geen ontzettend slecht advies, hè? Of misschien wel. Wist zij veel. Zelf had ze voornamelijk naar haar impulsen geluisterd en alles gedaan wat ze op het moment zelf had willen doen, zonder ergens lang bij stil te staan, zonder bij ook maar iets stil te staan bij momenten, en dat had ze allemaal prima gevonden, maar aan Agatha zou ze het eerlijk gezegd niet aanraden. Want Agatha verdiende meer dan willen en gewild worden – Agatha was het type dat zou moeten gaan voor iets waarbij het gedeelte waar je van elkaar hield niet tussen de regels door gelezen moest worden. ‘Heb je het wel leuk met hem? Want dat is het belangrijkste, vind ik.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, eerlijk gezegd was 'je moet gewoon doen wat goed voelt' een ontzettend slecht advies, want dat was nou juist het probleem. Ten eerste was alles nieuw dus ze wist niet wat goed voelde of niet want ze had het nooit meegemaakt en ten tweede waren er allerlei regels waar ze zich aan hoorde te houden, maar alle dingen die die regels braken (zoals bij Raine op schoot zitten terwijl hij haar zoende) waren eerlijk gezegd de dingen die juist het leukste waren. En het beste voelden.

 

"Maar dat weet ik niet," protesteerde Agatha zwakjes. "Ik… ik snap het gewoon allemaal niet." Sorry Heaven, ze wist wel dat ze haar niet lastig hoorde te vallen met alles, maar… er was eerlijk gezegd niemand met wie ze hierover kon praten. "Ik hoor dit helemaal niet te doen, relaties en zo, dus alles hoort slecht te voelen, maar dat doet het niet."

 

Oh God, ze was een slecht persoon. Dat was het, he? Ze deed zo haar best om een goed mens te zijn, om haar familie te respecteren en hard te werken en dan bleek dat ze gewoon een… een… een… sloerie was.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, wauw. Kijk, eh, Heaven had niet echt recht van spreken, in feite, want Raine en zij hadden in het begin nog niet eens aan elkaar willen toegeven dat ze elkaar wilden zoenen (waarna ze het toch hadden gedaan, want ze waren even koppig als subtiel en zo), maar dat gegeven negeerde ze met alle liefde. Want de vraag of zij het allemaal beter had gedaan, die deed er niet toe – wat ertoe deed, was het simpele feit dat Agatha het beter kon doen en dat ze dat niet ging doen als ze niet eens zeker was of überhaupt een relatie wíllen oké was. En dat was niet eens omdat zoiets per se betekende dat de liefde waaraan je je waagde per definitie verdoemd was dan of zo, het was meer… dat een vreesachtig hart slechter advies gaf dan een hart dat zeker van zijn stuk was. Er waren bepaalde materies waarbij je angsten moest loslaten, achter je moest laten, zonder al te vaak nerveus achterom te kijken, en dit was er één van. Had ze zelf ook geleerd. Net iets te laat, dat wel. Maar hey, ze had ’t nu geleerd, en dat was alles wat ertoe deed.

 

‘Dat het goed voelt, is ook belangrijk,’ zei ze, daar alvast maar beginnend. Heaven… was hier niet de juiste persoon voor. Ze kon heel veel zeiken in theorie en onderhand had ze ongeveer een mentaal dossier van wat ze zoal beter had kunnen doen, wat ze beter ging doen in ‘t vervolg, maar het was één ding om je eigen fouten te analyseren en een ander om het ook effectief te doen. Ha. Kijk, dat kon ze dan wel weer degelijk overbrengen. ‘Oké, kijk, eh, Zweinstein is anders dan… dan de rest van de wereld, zeg maar? En hier vindt niemand het raar als je een relatie hebt.’ Ze wist eigenlijk niet eens of dat zo was – zelf had ze de school gewoon altijd gezien als een plaats waar ze net iets vrijer kon ademen, dus eh, laten we er allemaal vanuit gaan dat dat voor iedereen zo was, al was het maar voor haar eigen gemoedsrust. ‘Negeer gewoon even alles waarvan je denkt dat het niet mag. Wat vind je zoal leuk aan, eh, hem en jullie relatie?’

 

Ging ze dit echt met Agatha bespreken… Blijkbaar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was dat belangrijk? Dat het goed voelde? Zo had ze het eigenlijk nooit bedacht, want dat was veel minder belangrijk dan je moralen, toch? Je moest het juiste doen en als iets slecht voelde betekende dat je het niet moest doen en als het niet slecht voelde, maar wel slecht was, dan lag dat aan jou en was je een vreselijk persoon. En juist Agatha moest zich aan die hele hoge standaarden houden, want ze had alleen haar oom en tante die voor haar wilden zorgen en als zij dat niet meer wilden, had ze niemand anders.

 

Oh en ze hield veel van ze en was ze erg dankbaar, blablabla.

 

Maar het ding met Raine, het ding met hun relatie dus, was… dat het wel goed voelde. Veel te goed. "Ik…" Ze bloosde een beetje. "Bij hem is het gewoon dat hij me laat voelen dat hij me interessant vindt, dat hij wilt dat ik zekerder ben over mezelf… En hij is heel lief voor me." Klonk dat te zelfzuchtig? Dat ze hem vooral leuk vond omdat hij haar het gevoel gaf dat ze ook belangrijk was. Er toe deed.

 

"Klinkt dat heel slecht?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bedenkelijk keek Heaven Agatha aan, iets wat ze niet al te zeer probeerde te laten zien. Zei niet veel trouwens. Heaven was een expressief iemand, iemand die gemakkelijk liet zien wat ze dacht en wat ze voelde (goed, niet als het echt niet geoorloofd was – zo welopgevoed was ze nu ook weer wel dat ze aanvoelde wanneer het een doodzonde was om iets te doen, of dat nu voortkwam uit een angst voor de veroordelende blikken van mensen van wie ze het niet kon hebben of uit een eeuwige queeste een goed mens te zijn) en dus toonde ze net iets te vlotjes precies wat ze ergens van vond. En in dit geval was het onbegrip. Want… nee, kijk, ze snapte wel waar het vandaan kwam, die zorgen en zo, maar in welke wereld zou dit slécht moeten klinken?

‘Nee, dat klinkt niet slecht,’ antwoordde ze dan maar, terwijl ze een nonchalante schouderophaling tegenhield. ‘Dat klinkt best wel zoals het zou moeten voelen?’ Ze keek in een spiegelend oppervlak in de buurt, ijdel genoeg om telkens geïnteresseerd te zijn in hoe het nu met haar gezicht en haar gesteld was en het dan maar snel even te bekijken, en legde een weerbarstige lok waar die zou moeten zijn, waarna ze zich weer op Agatha richtte. ‘Waarom denk je dat dit allemaal zo slecht is?’ informeerde ze. ‘Als jij het leuk hebt en hij geen zak is, dan is er toch helemaal geen probleem?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, maar. Wat er naar die maar hoorde te volgen wist Agatha ook niet, maar ze wist dat er een maar hoorde te volgen en dat ze precies hoorde te weten wat die maar dan inhield, al had ze geen enkel idee. Dus daar probeerde ze over na te denken, terwijl ze fronsend toekeek hoe Heaven haar haren herinrichtte. Ze hoopte echt op een dag zo zelfverzekerd, en, stiekem nog even belangrijker, ook zo knap te zijn. Ze hoopte echt dat als zij zou opgroeien, ze ooit net zoals Heaven zou zijn. 

 

"Omdat…" Ze fronste weer. Haar tante zei altijd dat je van fronzen rimpels kreeg, maar Agatha had liever rimpels dan dat ze haar hersenen niet even net dat stukje kon helpen door te fronzen. "Omdat we nooit zullen trouwen! En ik mag niet eens trouwen, maar straks heb ik mezelf al verpest." Want ze moest zich puur houden.

 

Voor een huwelijk dat nooit zou komen.

 

Aaaaah

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh. Heaven wist niet goed welk bezwaar ze had verwacht, misschien dat Agatha last had van het leeftijdsverschil of dat ze zich gewoon onzeker voelde over Relaties In Het Algemeen, maar dat ze niet gingen trouwen? Wauw. Ze kon zich niet eens herinneren of ze ooit tijdens de maanden van haar leven die in het teken van Raine hadden gestaan zich had bedacht dat ze al dan niet met hem zou moeten gaan trouwen omdat hij toevallig wel erg dichtbij kwam. Maar blijkbaar was dat iets waar Agatha zich zorgen over maakte.

Godallemachtig. Was Heaven gewoon heel nonchalant of Agatha rigoureus? Ze zou het nooit weten.

Schuin keek ze Agatha aan. ‘Een relatie met Raine gaat je niet verpesten en jij gaat jezelf ook niet verpesten.’ Heaven was nooit goed geweest in waarzeggerij – het vak ging net iets te zeer tegen het concept van Gods wegen in om zich er goed bij te voelen, en daarnaast had ze er ook gewoon zero aanleg voor, maar als er iets was waar ze zeker van was, was het de voorspelling die ze zonet uitgesproken had. Want… ja, goh, behoefde dat enige toelichting? Raine had niet de macht in handen om Agatha zodanig te brandmerken dat ze onder “verpest” viel en ze wist niet goed wat Agatha onder “verpest” schaarde, maar ze kon zich niet voorstellen dat ze ooit onder haar definitie zou vallen. ‘En zo erg is het niet dat je waarschijnlijk niet met Raine gaat trouwen, toch? Je kan net zo goed genieten van hoe weinig het mensen hier boeit dat je je kustechniek op punt stelt.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Agatha was rigoureus als het hierop aankwam, want ze had nooit iets anders gehoord dan dat ze hier rigoureus over moest zijn. Van alle kanten was haar verteld dat de reputatie van een jong meisje het meest belangrijke was, maar ook het meest fragiel. En hoe kon ze dan leven met zichzelf als ze wist dat ze iets deed dat gevaarlijk was? Het was hetzelfde als dat iedereen je constant vertelde dat je niet over het einde van een klif moest stappen, maar dat er niets aanlokkelijker leek dan de eindeloze lege vlakte en de grote val naar beneden.

 

"Maar…" zei ze zachtjes, want leg maar eens uit tegen iemand die kan vliegen waarom je niet dezelfde sprong durft te maken. "Denk je echt dat het niemand boeit?" Haar familie zou het boeien, maar… kon ze dit voor hen verbergen? "Is het niet… liegen als ik niets tegen mijn familie zeg, dan?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, eh, dat was vast wel liegen, maar liegen was ook gewoon zo’n ding in het leven. Het was een heel nobel doeleinde om niet te willen liegen, maar als je het aan Heaven vroeg, was het morele element van liegen grotendeels overroepen, want ja, hoor, op zich was nooit liegen beter, maar wél liegen had ook zo zijn voordelen. Ten eerste was de waarheid soms best wel hard en vond niemand het leuk om nare dingen over zichzelf te horen, of die nu echt zo waren of niet. Ten tweede hoefde niet iedereen simpelweg alles over je te weten – op elke vraag een waarheidsgetrouw antwoord geven hield alleen maar in dat je ook dingen waarvan je niet wilde dat anderen ze wisten, moest gaan delen. En ten derde… ten derde was het ook gewoon zoveel gemakkelijker.

Want als Heaven haar ouders over Raine had verteld, waren ze vast niet heel blij geweest en als ze haar ouders had verteld over de precieze reden waarom ze bijna een opgeblazen hoopje mens was geweest, waren ze nu nog altijd niet klaar met haar geweest. En daar had ze geen zin in. Ze had geen zin om toe te geven dat ze hun ideaalbeeld achter zich gelaten had en ze had geen zin in de gevolgen van ouderlijke teleurstelling. Dat was vast wel egoïstisch en zo, maar… wat niet weet niet deert.

En dus haalde ze nonchalant haar schouders op. ‘Vast wel, maar iedereen liegt weleens, toch? Ik heb mijn familie ook niet over Raine verteld. Dat… zijn gewoon hun zaken niet, vind ik,’ antwoordde ze. ‘Kijk, op Zweinstein kan dit allemaal zomaar en niemand gaat je tegenhouden, dus daar kan je net zo goed gebruik van maken. Als je niets tegen ze zegt, komen ze er niet achter, zou ik denken.’ Ze fronste. ‘Vertel je normaal gesproken altijd alles aan je familie dan?’

Want zo ja… wauw.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Nee," gaf Agatha toe. Niet bepaald. Ze vertelde haar familie eigenlijk nauwelijks iets, ze vertelden haar af en toe dingen, als ze geluk had, en dan viel het ook te betwijfelen of ze daar überhaupt geluk mee had, maar haar familie zou niet eens naar haar willen luisteren. Maar dit was iets groots, op zich. Dit was iets dat mogelijk invloed zou kunnen hebben op de rest van haar leven.

 

Agatha beet op haar lip. Als ze er gewoon voor zorgde dat het geen gevolgen had, dan… was het allemaal wel oké, toch? Hoopte ze. "Ik denk niet dat mijn familie me op Zweinstein zou willen hebben als ik ze echt vertelde hoe het hier was," zei Agatha maar. Haar familie zou het er vast niet mee eens zijn als ze wisten dat Agatha überhaupt zou praten met een oudere jongedame die ze om advies kon vragen. In hun mening, hoefde Agatha alleen maar advies aan hen te vragen.

 

"Je vindt het niet erg, toch?" vroeg ze ineens bezorgd, "dat ik nu wat met Raine heb?" Ze hoopte niet dat Heaven het erg vond, want dan hoorde Agatha te kiezen en… dat wilde ze niet, eerlijk gezegd. Agatha had nooit van zichzelf geweten dat ze een gulzig kind was, maar als ze Raine als haar vriendje en Heaven als een vriendin kon hebben, zou ze pas echt gelukkig zijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heaven haalde haar schouders op. ‘Volgens mij is dat voor veel mensen zo.’ Tja. ‘Maar zolang ze het niet weten, is er niets mis mee, toch?’ Uhu. Ze had heus wel een tijd gehad dat ze bang was geweest dat dat niet helemaal zo was, maar de ervaring had haar geleerd dat het wél zo was. Dat het aan haar was hoeveel haar ouders wisten, want er was niemand, niemand, niemand anders die uit de biecht zou klappen. Het enige wat je moest doen, was op een goede manier leren filteren uit de schoolse herinneringen als ze er thuis naar vroegen. ‘Gewoon alles doen wat je wil en leren hoe je moet liegen.’

Ta-da, Heavens zeven jaar op Zweinstein samengevat in één advies.

Ergens was dat zielig.

‘Waarom zou ik dat erg vinden?’ vroeg ze verbaasd. ‘Raine en ik zijn al een jaar of zo uit elkaar.’ Was het de bedoeling dan dat ze hem stiekem nog terug wou of zo? Eh. Daar had ze zich vast wel wat eerder aangezet, aan één of ander stiekem plan hem terug te winnen. Zo goed was ze nu ook weer niet in uitstellen. ‘Zolang hij je niets laat doen wat jij niet wil doen, vind ik het allemaal prima.’ Als haar probleem elders had gelegen, had ze wel iets naar zijn hoofd gegooid om aandacht te krijgen of zo.

Heaven was een heel volwassen persoon, oké.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, een jaar uit elkaar was op zich heel lang, vooral voor Zweinstein-termen waarbij alles wat langer dan een week in de toekomst of in het verleden lag direct werd vergeten, behalve als het ging om de vakanties of zelfs een lang weekend, want dan hield iedereen dwangmatig een kalender bij, maar Agatha had altijd een interesse gehad voor de regels die vrouwen zichzelf oplegden. Grote delen van haar tijd ging op aan dat ze in de leerlingenkamer zat en luisterde naar de gesprekken van andere meisjes. 

 

"Nou," zei ze dus, voorzichtig, want het laatste wat ze eerlijk gezegd wilde was Heaven aan een regel herinneren die ze misschien vergeten was, maar Agatha voelde zich tegelijkertijd verplicht om Heaven uit te leggen wat ze bedoelde omdat ze daar naar gevraagd had, "Ik hoorde dat het een soort van regel tussen vrienden is dat je niet verliefd wordt op hun vriendjes, of ex-vriendjes." Natuurlijk had Agatha die regel al lange tijd geleden gebroken, maar er was een verschil tussen een verliefdheid voor jezelf houden en in andermans gezicht duwen. "Dus misschien dat je dat vervelend vond…" 

 

Onzeker begon ze aan haar jurk te plukken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, dat. Eh. Ja. Wat moest ze zeggen? Het was er wel, die regel, en als Agatha eerder met Raine was gegaan dan nu, had ze zich er vast wel rot over gevoeld, want hoewel zij degene was die het uitgemaakt had, bestond er wel een zekere overgangsperiode of zo, één die niemand aanvoelde behalve degenen die erdoorheen moesten, maar die periode was allang voorbij. Heaven dacht niet dat ze Raine gemakkelijk zou vergeten – eerste liefde en alles, bleef je bij, ook als de kleinere details je meer en meer begonnen te ontglippen – maar dat betekende niet dat ze gevoelsmatig nog veel bij hem voelde. Hij was haar ex. Klaar. Als Agatha ’t met hem wilde doen, moest ze dat vooral doen, zolang ze maar niets deed waar ze zich niet fijn bij voelde.


‘Agatha, als je echt wat met Raine wil hebben, moet je dat gewoon doen.’ Ta-da, korte samenvatting van eerdere alinea. ‘Het is lief dat je aan me denkt, maar ik heb er écht geen problemen mee.’ Ze glimlachte, hopelijk geruststellend. ‘Je moet er gewoon voor zorgen dat je niets doet wat je niet wil doen en als hij je op de één of andere manier onder druk zet om iets te doen waar je geen zin in hebt, kom ik hem slaan.’ Ja, eh, ze was over hem heen en alles, was langzaamaan elk woord waarvan ze indertijd had gedacht het nooit te kunnen vergeten uit haar geheugen aan het wissen, maar hem slaan leek haar nog altijd best leuk.


Ze ging het niet doen, hoor. Heaven was niet zo agressief, eerlijk was eerlijk – haar woorden waren bijtend en haar stem was snerpend als ze daar behoefte aan had, maar ze had eigenlijk nog nooit iemand echt een mep verkocht, enkel met dingen gegooid of zo, en dan nog voelde ze zich ergens schuldig als het doel raakte – maar eh… een kussen naar zijn gezicht gooien viel vast ook wel onder de definitie van “slaan”.
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat voor vreselijke ervaringen had Heaven überhaupt dat ze er telkens op hamerde dat Agatha Raine niets slechts moest laten doen? Zelf was Raine meer dan lief tegen haar geweest en begreep ze het probleem dus niet echt. Ze fronste even nadenkend in de verte zodat ze haar gedachten kon ordenen.

 

"Zo gedraagt hij zich echt niet tegen me," gaf ze toe. "Hij zegt dat we het rustig aan kunnen doen en dat als ik denk dat hij te ver gaat, ik het moet zeggen." Maar tot nu toe had alles fijn gevoeld. Een beetje kussen, elkaar aanraken... 

 

"Maar fijn om te weten dat je voor me op zou komen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×