Jump to content
Sign in to follow this  
Samuel Everett

[1835/1836] The 5-minute Date

Recommended Posts

14 februari 1836 - De eerste etage van de toren - 19:30

 

Gezien de drukke periode van de kerstdagen weer voorbij was en Samuel's leventje in Rusland weer was begonnen, werd het voor de jongeman weer eens tijd om een bezoekje te brengen aan het thuisfront. Hij kon het zich permiteren; zoals gewoonlijk liep hij voor met zijn schoolwerk en zijn Russische kamergenoot was op familiebezoek vanwege een sterfgeval, Merlijn hebbe diens ziel... Het was een beetje eenzaam daar, in het koude Rusland en Samuel verlangde meer dan ooit naar zijn eigen bed in de zevendejaars slaapzaal. Hij verlangde naar dat verfrommelde kussen, die zachte sprei en naar de zachte zonnestraaltjes die 's ochtends op zijn gezicht schenen, door de kier van zijn licht versleten gordijnen. Normaal gesproken redde hij zichzelf wel, maar als je zo alleen was, na een periode van drukte, gezelligheid en feestjes, kreeg je op een gegeven moment toch heimwee naar je eigen plekje.

 

Het was nog niet eens zo heel lang geleden dat hij weer voet had gezet aan de Schotse grond, maar toch voelde het als een eeuwigheid geleden. Tijdens de kerstdagen had hij zelfs nog wat dansjes gemaakt op het debutantenbal, waaronder met Kathryn, die hij toen had beloofd om gauw weer eens op bezoek te komen. Ze had lief naar hem gelachen, haar mooie glimlach... Tja, die zat nog een beetje in Samuel's hoofd. Iedere keer als hij dacht aan die glimlach, of aan de conversaties die ze hadden gehouden, of zelfs hun schaakspelletje, dan verscheen er een ontoombare, gelukkige glimlach op zijn gezicht. Eentje die je niet kon tegenhouden en die je niet kon verbergen achter de mouw van je trui. Zijn ogen verrieden hem sowieso al, men hoefde niet eens naar zijn mond te kijken. Hij kon glimlachen met zijn ogen, zoals men wel eens zei. Je zou kunnen zweren dat je sterretjes kon zien stralen in zijn blik, alsof de nachtelijke hemel een plekje in zijn bruine kijkers had gevonden.

 

Het was wel een beetje gek, dat gevoel in zijn binnenste, want hij had zich in een hele tijd niet meer zo gevoeld. Het was weer een beetje zoals een aantal jaren geleden, toen Felicia en hij eindelijk aan elkaar hadden toegegeven dat ze elkaar leuk vonden. Het stiekeme kijken naar elkaar, het gniffelen, het briefjes schrijven tijdens de les... Ook nu kreeg hij een glimlach toen hij daar aan terugdacht. Een andere weliswaar dan wanneer hij aan Kath dacht, maar wel eentje die geluk en plezier uitstraalde. Felicia en hij hadden mooie herinneringen samen en het bracht hem dan ook direct op het idee om haar op te zoeken in de leerlingenkamer, maar eerst moest hij nog iets anders doen.

 

De jongen trok zijn kraagje even netjes recht en schraapte zijn keel. Voor de zekerheid checkte hij nog even zijn adem en liep rustig af op de muur, waarvoor een aantal grote, houten tonnen stonden. Ze zou vast zo komen... Toch?

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×