Jump to content
James Braxton

[1835/1836] I'm running just to keep my hands on you

Recommended Posts

14 februari 1836 - de oude rechtszaal - uurtje of 13.00

 

Weer een stagedag. Dit keer mocht James in de praktijk gaan oefenen op Zweinstein Hogeschool. Om een goede schoolinspecteur te worden moest hij de school van binnen en buiten op zijn pinkje kennen. Hij moest ieder geheim hoekje, subtiel gangetje en iedere bezemkast kennen om de meest geniepige stelletjes te kunnen vinden en betrappen... Oke dat was niet het hoofddoel, want hij moest er over een aantal jaren voor gaan zorgen dat hij als schoolinspecteur de school onder controle had en hij moest er voor zorgen dat alles volgens de juiste richtlijnen, volgens de etiquette en volgens de regels werd gehanteerd. En dat was tot op heden eigenlijk nog nooit het geval geweest, waardoor hij nu dus een extra stagedag had ingelast om 'onderzoek'  te doen binnen de school. Alexis had hem voor een keer fatsoenlijk aangekeken en instemmend geknikt (dan was ze vast ook een dagje van hem af... de arme vrouw). Hij moest zich in allerlei bochten wringen om meer praktijkdagen/bezoek-Georgiana-dagen te mogen uitvoeren, maar het was hem uiteindelijk gelukt.

 

Tegelijkertijd met zijn onderzoek kon hij ein-de-lijk weer eens tijd besteden aan zijn geliefde Georgiana, die hier haar laatste jaar op Zweinstein probeerde uit te zitten, terwijl ze regelmatig bij James op de universiteit te vinden was. Ondanks het feit dat ze elkaar nog regelmatig zagen, was het voor James nog niet regelmatig genoeg, zeker niet als je besefte dat hij haar eerst iedere dag kon zien en nu niet meer. Hij mist de geur van haar haren, de zachte huid van haar hals, haar strelende vingertoppen over zijn wang... Ook mist hij haar felle opmerkingen als hij weer eens iets fout had gedaan, of wanneer hij haar iets te hardhandig aanpakte. Hij miste zelfs de bordenwissers die ze regelmatig achter hem aan had gestuurd toen hij nog hier op school zat, want ja... dat was toentertijd haar ding. Tot ze allebei een hamer kregen voor hun project. Toen was de hamer hun ding. En de sok. Ha, een hamer en een sok. Hoe onsamenhangend...

 

En toch hing het allemaal met elkaar samen. Het was dan ook niet voor niets dat hij haar voor Valentijn een geheim briefje had gestuurd, om naar de oude rechtszaal te komen, hun oude plekje. Hij had zijn uiterste best gedaan om deze aan te kleden op een -volgens hem- passende manier. Overal hingen verschillende kleuren sokken, hamers en hij had zelfs gezorgd voor  een groot krijtbord met krijtjes, bordenwissers en een liniaal. Je wist immers nooit wat voor vreemde fetisjen Georgiana inmiddels had ontwikkeld buiten zijn aanwezigheid.

 

Maar goed, al wachtend -met een cadeautje in zijn handen- wachtte James geduldig in zijn 'pauze' -die inmiddels zo ver was uitgelopen dat je haast kon zeggen dat zijn hele werkdag een grote pauze was- tot Georgiana arriveerde...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Georgiana mistte James meer dan goed voor haar was, zoals ze het zelf zo graag romantisch verwoordde. Iemand missen was afleidend. Het zorgde voor avonden zonder slaap, omdat je maar niet kon stoppen met nadenken over de kleur van zijn ogen en voor dromerige momenten tijdens lessen waar ze eigenlijk goed op zou moeten letten. Zelfs Georgiana's brein kon dat soort dingen niet uitzetten. Vertrouw me, ze had het geprobeerd. Gelukkig zag ze James nog wel eens wandelen door school, met de trotse tred van een echte schoolinspecteur, of wanneer ze voor een van haar vakken op de universiteit was, omdat de vakken op Zweinstein niet uitdagend genoeg meer waren. Maar toch was het anders. Vroeger had ze hem elke dag kunnen zien, elke dag kunnen afspreken. Dat had ze nooit gedaan natuurlijk, want ze was nog steeds haar eigen persoon en Georgiana was niet van het al te kleffe gedoe, maar nu had ze er wel eens spijt van dat ze er soms niet meer gebruik van had gemaakt.

 

Het schooljaar vloog echter voorbij. Nog een paar maanden en ze zou haar laatste examens maken. Dan kon ze ook naar de Universiteit en misschien konden ze samen een kamer nemen in één van de studentenvestigingen op de campus. Georgiana was uiteraard al bezig met voorbereidend onderzoek doen, zodat ze de regels dat jongens en meisjes niet zomaar samen een kamer mochten konden omzeilen. Het was een leuke uitdaging om het te proberen. 

 

Vandaag was het Valentijn. Georgiana had nooit heel veel met die feestdag gehad en eigenlijk vorig jaar er pas voor het eerst iets mee gedaan. Vanavond was er een feest, maar Georgie wist nog niet zeker of ze wilde gaan. Ze was gematcht met een of andere stumper met één hand uit Zwadderich, maar misschien kon ze James overhalen om mee te gaan vanavond. Dit afspraakje van het geheime briefje wilde ze in ieder geval niet missen en met een sierlijke zwaai gooide ze om precies de afgesproken tijd de deur van het lokaal open. 

 

Even kon ze alleen maar met grote ogen naar de ruimte kijken. Overal... echt overal hingen sokken. Aan lijntjes bij het plafond, voor het bord, aan de tafeltjes en er hing er zelfs een aan een liniaal. Georgiana barstte in lachen uit en sloeg haar armen om de nek van haar vriendje. "Je bent gek," lachte. "Fijne Valentijn. Ik heb je gemist." Ze kuste hem op zijn mond en liet haar blik toen nogmaals door het merkwaardig versierde lokaal glijden. "Dus is het tegenwoordig ook al de taak van schoolinspecteurs om sokken te stelen? Of zat dit allemaal bij de gevonden voorwerpen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een grootse, uitbundige glimlach op het gezicht keek de blonde jongeman naar zijn geliefde en zette hij het cadeautje op het tafeltje nabij hem. Als in een droom liep Georgiana als een stralende prinses, in slowmotion op hem af, haar haren nog net niet achter zich aan wapperend als een glanzend en schitterend gordijn van bruin. Oke, nu wordt het echt te zoetsappig... James keek toe hoe Georgie, ZIJN Georgie, op hem af kwam lopen en zich hartstochtelijk in zijn armen stortte. Ze omhelsde hem gewoon lieflijk, laten we dat even voorop stellen. Als vanzelf sloten zijn armen zich om haar ranke lijfje heen en moest James zich ervan weerhouden om haar te stevig beet te pakken en haar rond te draaien als een draaimolen op de kermis.

 

"Gek op jou." Al grijnzend wiebelde de jongen met zijn licht borstelige wenkbrauwen. "Fijne Valentijnsdag, suikerbeestje..." Plagend stak hij zijn tong naar haar uit en kuste haar opnieuw op de lippen. Ha, tegen dit gevoel kon werkelijk niets opboksen. James was in zijn element, want Georgiana was er om zijn element voor te schotelen als een bordje met het heerlijkste eten van de wereld. Nee, Georgie was gewoon zijn element. Punt. "Ik heb jou ook gemist." Met nog altijd die grote grijns op het gezicht keek hij in het rond en wees hij naar een van de sok-lijnen, waar ook de o, zo bewuste sok hing van die ene avond in het mos van het bos, onder het maanlicht en de sterren. "Nee Georgie..." Zei James smalend. "...dit is mijn hoogstpersoonlijke, eigen collectie. Ik heb zelfs sokken meegenomen die ik allang niet meer pas. Ik vond ze wat feestelijker tussen de donkere, saaie kousen. Kijk vroeger droeg ik sokken met motiefjes en met iets meer kleur. Nu niet meer. Ik ben nu te stoer voor motiefjes en kleurtjes...Toch?" Opnieuw een kus op haar lippen. Hij kreeg er gewoon geen genoeg van haar te kussen. De zachte structuur van haar volle lippen was gewoon fijn tegen de zijne. Evenals haar slanke armen in zijn nek. Die lagen precies goed op die plek. Haar handen samengevouwen en haar polsjes tegen zijn hals. Die handen mochten ook nog op andere plekken rusten, maar dat liet hij nog even voor lief... Voor nu...

 

"De dagtaak van deze schoolinspecteur is namelijk om een heel speciale student te verrassen met een leuk cadeautje, maar ook om deze heel speciale student te verrassen met een geheel verzorgde prive lunch... De studente mag uiteraard kiezen wat zij als eerste wil hebben. Een lunch met champagne, of een speciaal cadeautje?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lange afstandsrelatie waren over het algemeen moeilijker, maar het maakte momenten als deze zoveel beter. Momenten die je eindelijk weer kon delen, dat je elkaar weer echt kon zien en vasthouden en elkaars stem kon horen in plaats van dat het alleen maar woorden waren die op een fel perkament waren gekrabbeld. Zelfs al had ze een hekel aan koosnaampjes, het was heerlijk om James stem weer te horen. "Nee, geen suikerbeestje," klaagde ze, al klonk het niet echt overtuigend omdat ze er toch wel om moest lachen en ze stompte hem tegen zijn schouder. "Als je dat nog één keer zegt noem ik je een maand lang alleen maar Honey Bunny en als dat niet werkt, dan maak ik er gewoon een regel van." Niet dat James nog op Zweinstein zat, dus de regels van hun zelfontworpen wetboek gingen niet echt meer voor hem op, maar daar was vast wel iets op te verzinnen. Een paar aanpassingen hier en daar en dan konden ze het wetboek vast ook wel doorvoeren op de Universiteit.

 

"Wauw, je eigen collectie," lachtte ze, stiekem wel een beetje onder de indruk van alle moeite die hij erin had gestoken. Er hingen best kleine sokken bij, maar misschien had zijn moeder die wel voor hem bewaard. Mrs Braxton leek haar daar wel echt het type voor. James was toch haar perfecte zoon, dan moesten alle herinneringen aan hem natuurlijk ook wel perfect bewaard worden. Van zijn eerste zakdoek tot zijn laatste sok. Georgiana had echt haar best gedaan de afgelopen kerstdiners, maar voorlopig zag het er niet echt naar uit dat zij en Mrs. Braxton werkelijk op juiste voet zouden komen, dus het was best fijn dat James nu op zichzelf woonde. Als ze dan langskwam op de Universiteit hoefde ze in ieder geval niet langs zijn moeder. "Ze zijn prachtig hoor," grapte ze. "Vooral die met de pompoenen erop daarzo en je kerstsokken."

 

Maar de sokken waren niet alles. Hij had ook nog een champagnelunch en... een speciaal cadeautje. Zoals elk vriendinnetje was Georgiana meteen nieuwsgierig. Verrassingen waren over het algemeen niet echt haar ding. Veel liever wist Georgiana precies wat er kwam, zodat ze alles mooi uit kon plannen. Nu had ze voor deze ontmoeting al een uitzondering gemaakt, maar ze wist niet zeker of ze nog een verrassing aan kon. "Een cadeautje!" knikte ze overtuigd. "Serveer je trouwens ook een stukje James bij die champagnelunch of alleen als toetje?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ach honeybunny..." Een stiekeme grijns verscheen op zijn gezicht. "...dat is nog altijd beter dan 'honingdropje' of 'poepjefloepje'... Ik kan ook nog een betere verzinnen, maar ik weet niet of het verstandig is om je zo te noemen in het bijzijn van andere mensen. Misschien is het beter als ik die bewaar voor een geschikter moment onder vier ogen." Al wiebelend met zijn wenkbrauwen bracht James opnieuw zijn gezicht zo dicht als hij kon naar dat van Georgiana en bracht nog net niet zijn lippen naar de hare. "Als jij die nieuwe regel instelt, heb ik nog wel een aantal andere leuke regels om in te stellen, bijvoorbeeld eentje waarbij duidelijk wordt geargumenteerd waarom jij in minder kledij zou moeten lopen dan je nu doet." Zijn vingerstoppen streelden zachtjes door haar donkere lokken, maar plots nam de jongen afstand van haar gezicht. "Maar dat bespreken we later wel."

 

Oh ja, zijn sokken. Verdorie. Was het nou wel zo slim geweest om zijn gehele sokkencollectie tentoon te stellen aan zijn vriendin? Was dit niet echt ontzettend knullig en stom? Voor het eerst sinds het bedenken van dit overigens briljante idee -al zei hij het zelf- krijg James er twijfels over en bedacht hij zich dat hij het meisje beter had kunnen ontmoeten middels een chique diner in de bibliotheek, bij Georgiana's favoriete afdeling. Maar goed, dat was al te laat, hij had nou die sokken allemaal al opgehangen. Hij kon zijn idee altijd nog voor een volgende keer bewaren. "Ach, je moet toch iets als je sokken de enige kledingstukken zijn die je zelf mag uitzoeken zonder gemok en gemor van het moederlijk gezag... Overigens weet ze niet dat ik tegenwoordig zelf mijn kleding koop, zonder dat zij zich er mee bemoeit. Ze hoopt nog steeds op een koninklijke uitnodiging tot het kopen van kledij voor haar 'onnozele en incompetente zoon'. Want dat ben ik tegenwoordig geloof ik. Althans, dat zei ze de laatste keer in haar brulbrief, omdat ik haar een week niet had geschreven... Belachelijk, niet?" James trok zijn lippen in als een verfrommeld mondje. "Het boeit me niet zoveel, ik negeer het. Lekker rustig." Al gauw glimlachte hij alweer naar Georgie en knikte hij bevestigend. "Oke een cadeautje. Speciaal voor jou uitgezocht... Ik hoop dat je het leuk vindt."

 

Het zweet begon zich inmiddels langzaam op het voorhoofd te staan. Wat zijn moeder ook niet wist, was dat hij zijn ouderlijke bijdrage voor een 'onbezorgd' leventje op campus had gebruikt voor Georgie's cadeautje. Zeg maar gerust, lichtelijk opgebruikt. In zijn handen had hij een heel klein doosje, met iets kostbaars erin...

 

Nee, nee, nee.

Geen verlovingsring.

 

James had voor zijn geliefde een gouden halssnoer gekocht met een klein hangertje eraan in de vorm van een hart. Een teken van zijn gevoel voor zijn meisje. Maar hij wist helemaal niet zo goed of Georgiana het wel leuk vond. Sieraden waren misschien wel helemaal niet haar ding. Misschien had hij beter toch een boek kunnen kopen, een boek over de intergalactische uitbreiding van zwarte gaten en dovende sterren... Of zo... Hij slikte en gaf haar met een zwak trillend handje het doosje. Tegelijkertijd stelde ze hem wel weer gerust en deed ze hem glimlachen. "Jij boefje... Heb je nu al honger...?"

Edited by James Braxton

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik denk niet dat de school het eens is met zulke nieuwe kledingvoorschriften," fluisterde ze terug, haar stem zacht langs zijn lippen glijdend. Als hij zo dichtbij stond kon ze haar eigen hartslag bijna in haar oren horen bonken. Ze wilde dat hij dichterbij kwam, zodat ze hem kon zoenen, maar ze wilde ook weer niet zelf het initiatief nemen, dus keek ze hem alleen maar verlangend in zijn ogen, terwijl ze haar hoofd schudde om de verschrikkelijke koosnaampjes. Nee, haar normale naam was prima. Al die zoetigheid pastte toch niet echt bij haar. 

 

Haar gezicht vertrok een beetje toen James vertelde dat zijn moeder hem een brulbrief had gestuurd. Ze mocht James moeder dan niet echt, de vrouw had iets te sterke meningen over dreuzels, hun magische afstammelingen en nog wel meer zaken, maar ze was wel zijn moeder en brulbrieven krijgen was nooit leuk. Dat had hij ook helemaal nergens aan verdiend. Hij was nu volwassen, studeerde aan de Universiteit. Het was heel normaal dat hij op kamers ging en de meeste studenten dachten er absoluut niet aan om elke week hun ouders te schrijven. Je zou denken dat zijn ouders wel wat gewend waren na zeven jaar Zweinstein, maar blijkbaar had Mrs. Braxton een eeuwige soort moeite met dingen loslaten. "Je bent niet onnozel en incompetent, je bent geweldig," glimlachte ze. "En als ze dat niet kan inzien, dan is ze gewoon dom."

 

Gelukkig leek James zich er ook niet teveel van aan te trekken van zijn moeders gedrag en konden ze gewoon door met mooie gedachtes en leuke dingen, zoals... cadeautjes. Ademloos keek ze naar het doosje dat hij tevoorschijn haalde en voor een moment schoot er een vlaag door haar heen waarvan ze niet zeker was of het paniek of enthousiasme was, of misschien gewoon allebei. Maar toen overhandigde hij het haar in zijn geheel en zorgvuldig opende ze het doosje. Georgiana droeg inderdaad niet zo vaak sieraden, niet omdat ze ze niet mooi vond, maar omdat ze niet wilde zijn zoals andere meisjes die ze vaak gebruikten om mee te pronken en maar te laten zien hoe mooi ze waren. Maar dit was anders. Dit was een cadeautje van James. Het goud glimde prachtig, als een vonkje van liefde in een echt hart. "Wat mooi," glimlachte ze. "Dankjewel." Georgie pakte zijn trillende hand vast, trok hem wat naar zich toe en gaf hem een lange, verlangende zoen. "Kun je hem voor me omdoen?" Zelf was altijd zo'n gepruts en het kon ook wel met magie, maar er was iets moois aan sommige dingen gewoon simpel met de hand doen.

 

"Ja," zei ze zachtjes, terwijl ze zich omdraaide en haar lange, donkere haar aan de kant schoof. "Eigenlijk heb ik wel heel erg honger." Ondeugend beet ze op haar lip.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met zijn lompe boerenvingers (dat viel op zich best mee, maar vergeleken met die van Georgie...) priegelde James het slotje open en drapeerde hij het sierlijke halssnoer om haar hals. Na drie pogingen om het slotje dicht te krijgen, lukte het hem uiteindelijk met wat licht gestuntel. Wat? Sieraden waren helemaal niet zo zijn ding, zeker niet het omdoen ervan. Maar voor Georgiana wilde hij het wel doen, zij zou zijn gepriegel alleen maar schattig vinden en zo, want dat vonden meisjes nou eenmaal en het was gewoon zo. Punt. Geen discussie. Hij kon haar al weer omdraaien, maar ze had haar lange haren zo keurig opzij gezwiept, dat een stukje hals zichtbaar bleef en dit was te verleidelijk om zo onberoerd te laten. "Zo, precies goed..." James legde zijn handen op haar schouders en plantte langzaam een kusje op haar blote huid en grijnsde er tegenaan. Zijn handen wreven lieflijk langs de ronding van haar schouders, langs haar armen, naar haar taille. Honger hè? Heel erg honger... "Misschien moeten we daar dan gelijk maar wat aan doen..." Fluisterde hij zachtjes te haar huid, zich bedenkend wat zijn volgende stap zou zijn.

 

Plotseling liet hij haar los en baande zich vluchtig een weg naar de mand met lekkernijtjes die hij had meegenomen. Met een blij hoofd keerde hij zich naar Georgie, haar gebarend dat ze naar hem toe moest komen. "Ik heb hier van alles in zitten! Koekjes, stukken taart, scones en toast met kaasjes en andere smeerdingen... De huiselven hebben zich enorm uitgesloofd, ik heb ze dan ook beloond met wat extra knoeten... Maar goed, champagne erbij?" 

 

Hoe bedoel je moodkiller.

 

Hij grijnsde onschuldig, alsof hij ontzettend braaf was geweest en nu een beloning had verdiend. Waarschijnlijk zou Georgie het hem iets minder in dank afnemen, maar ach... Ze hadden nog tijd genoeg om lekker even te eten en andere dingen te doen.

 

_______________________________________________________________________________________

OOC: Op 1 dag na is dit gewoon een jaar geleden... wat verschrikkelijk slecht van me... @Georgiana Ellice

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×