Jump to content
Sign in to follow this  
Irwin Foulkes-Davenport

[1835/1836]There is no love without forgiveness. 'Course, sometimes, there's neither

Recommended Posts

 27 maart 1836

 

Irwin en Elaine hadden vroeger nooit zo veel ruzie gehad. Dat was ten dele omdat Elaine heel schattig was en Irwin vrij gemakkelijk – als in, hij gaf zijn zusje vaak met liefde haar zin – ten dele omdat ze zich niet zoveel met elkaars zaken bemoeiden – want Irwin was tien jaar ouder en zat dus veel op Zweinstein en zelfs wanneer hij niet weg was deed hij heel andere dingen dan Elaine – en ten dele omdat ze allebei nogal de neiging hadden om conflicten te vermijden, Elaine omdat ze er panisch van werd en Irwin omdat hij het ongemakkelijk vond, want ruziemaken met anderen had nooit zoveel zin. Het simpele feit dat je ruzie had betekende dat je een verschil van mening had en een verschil van mening liet zich in zijn ervaring nooit oplossen met geschreeuw.

 

Voor zijn ouders maakte hij overigens graag een uitzondering, maar ja, met zijn ouders had hij ook voornamelijk ruzie wanneer hij er iets uit geflapt had, niet omdat hij het nou per se op was gaan zoeken.

 

Maar voor elke levenshouding was een moment waarop hij weloverwogen niet meer werkte, op elke regel was een uitzondering of dan toch twee, en dit keer was Irwin naar de leerlingenkamer van Huffelpuf gekoerst met het simpele doel om ruzie te zoeken. Of liever, om ruzie te kríjgen – veel speurwerk hoefde hij er immers niet meer voor te doen. Hij had een behulpzame Huffelpuffer (een pleonasme) verteld wie hij nodig had, zijn zusje was naar buiten gekomen met een grote glimlach, en Irwin had haar wat kerkers verder getrokken zodat ze in hun eentje zouden zijn. Nu draaide hij zich grimmig naar haar om. “Elaine, liefdesdrank? Hoe kón je!” Hij keek haar strak aan. “En ik wil m’n sleutel terug!”

 

Nog een reden waarom hij nooit ruzie zocht: het luchtte eigenlijk helemaal niet op. 

 

OOC:
Privé

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een ‘voordeel’ voor Irwin was hier dat Elaine oprecht niet besefte hoe fout de actie met de liefdesdrank was. In haar hoofd had ze niks anders gedaan dan haar broer een handje helpen naar het lang en gelukkig huwelijk. Dat gunde ze ieder maar zeker de mensen dichtbij haar. Dit was een voordeel omdat Elaine dus totaal geen conflict verwachte, simpelweg omdat ze niet de ernst van de situatie inzag. Omdat ze niet verder gedacht had dan ‘met liefdesdrank worden ze verliefd en dan komt alles goed’. Had ze wel ruzie verwacht dan was ze namelijk niet meegegaan toen hij haar kwam zoeken, was ze niet eens naar buiten gekomen en had ze zich waarschijnlijk opgesloten in de leerlingenkamer tot het allemaal voorbij was. Want als je conflicten niet kon voorkomen dan kon ze altijd nog ontwijken.

 

Alles was beter dan ze aangaan.

 

Maar ze had dus niet verwacht, nooit kunnen bedenken dat dit zou kunnen gebeuren en dus werd ze in de situatie gegooid zonder een mogelijkheid om te doen alsof het niet bestond. En even kon ze hem alleen geschrokken aankijken, gewoon omdat ze altijd dichtklapte als dit soort dingen gebeurden omdat ze totaal niet wist wat ze moest doen. Sowieso Elaine en ruzies was een slechte combinatie maar ruzie met Irwin was nog duizendmaal erger want hij was zo’n beetje de meest belangrijke persoon in haar leven. Hij was ook die persoon waar ze zich altijd extra veilig had gevoeld omdat hij toch nooit boos op haar werd dus er was minder het idee dat er dingen konden gebeuren waar ze niet mee om zou kunnen gaan.

 

Ik.. ik snap niet dat je zo reageert ”, perste ze eruit terwijl ze demonstratief haar armen over elkaar sloeg om zich wat sterker in haar schoenen te voelen en vooral heel erg naar de muur langs hem probeerde te kijken zodat ze hem niet aan hoefde te kijken. Zodat ze niet hoefde te zien hoe kwaad hij leek. “ Ik wilde gewoon dat jullie gelukkig zouden zijn

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nog een reden dat Irwin over het algemeen geen ruzie met Elaine maakte: hij wíst dat ze er nog slechter tegen kon dan hij, het was altijd nogal duidelijk dat ze er nog slechter tegen kon dan hij, en hij voelde zich derhalve direct een superschurk op het moment dat hij ook maar een onvertogen woord jegens haar bezigde. Maar vandaag kon het hem niet bijster veel schelen, want vandaag had hij zich al een superschurk gevoeld dankzij haar, had zij hem al in een persoon doen veranderen die veel ergere dingen op zijn geweten had dan een boze preek afsteken tegen zijn kleine zusje, en hoewel Elaine er zielig uitzag en haar geknepen stem dolksteken in zijn grote-broer-hart opleverde had Yara er nog wel zieliger uitgezien en had zij nauwelijks meer kunnen spreken. Dus ja, hij was woest, niet mild te stemmen, en dit keer ging zijn zusje er niet zo makkelijk onderuit komen.

 

Helaas was Irwin geen redelijke ruziemaker. Misschien was het het gebrek aan oefening, al was het waarschijnlijker dat het gewoon zijn tamelijk onaangename karakter was dat slechts in ruzie geheel tot uiting kwam. En dus zei hij niet netjes: ‘Maar Elaine, het was toch’ of ‘Dat snap ik, het is alleen, ik voelde me’. In feite lapte hij alle feedbackregels op de meest drastische wijze aan zijn laars – wat je hem misschien niet kwalijk kunt nemen al was het bepaald niet effectief - en sneerde haar toe. “Oh, en dát is goed gelukt, zeg! Wat ben ik nu blij. Om over Yara nog maar niet eens te beginnen!” Woorden die natuurlijk net als ‘met alle respect’ vreselijke woorden waren, want in die situatie had je geen respect, en in deze situatie was hij wel over Yara begonnen. Hij kon het niet helpen, het was het ergste aan vandaag. Al wilde het wat zeggen dat het een moeilijke keuze was.

 

In elk geval was hij nog tot op die hoogte dol op Elaine dat hij er niet meteen over verder ging. 

 

“Sleutel. Nu.” 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze voelde zich meteen schuldig toen ze zijn reactie merkte, toen hij liet merken dat hij verre van gelukkig was en dat Yara het ook allemaal niet zo rooskleurig inzag. Ze begreep het nog altijd niet, waarom deze situatie nu zo was, wat er fout was aan iemand gewoon een beetje liefde gunnen. Maar het punt bleef dat de persoon die ze het allerliefst gelukkig wilde zien ongelukkig was en dat het haar fout was. En ja, dan voelde ze zich schuldig.

 

Maar ze wilde ook die sleutel niet geven. Ja ze voelde zich rot maar omdat ze de situatie niet kon begrijpen vond ze het wel onrechtvaardig dat ze zich zo voelde, dat hij zo boos op haar was. Het was ingewikkeld want ze was ook boos op zichzelf omdat ze hem ongelukkig had gemaakt maar ze wilde daar ook niet aan toegeven. Toegeven aan dat ze iets fout gedaan had zou betekenen dat ze niet alleen onbewust maar ook bewust moest accepteren dat ze het verpest had en ze wist niet hoe ze daar mee om moest gaan. Ruzie met jezelf daar kon je namelijk niet voor weglopen.

 

En stiekem was ze ook een beetje bang dat als ze die sleutel zou geven het nooit meer goed zou komen alsof ze dan een soort strijd verloren had en Irwin in het proces ook kwijt was. Dus schudde ze haar hoofd en deed een paar stappen achteruit. “ Nee! "

Edited by Elaine Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh! Nu was Irwin kwaad, én voelde hij zich ongemakkelijk. Elaine stapte zelfs van hem weg en stiekem vond hij dat behoorlijk naar, want gaf hij nu echt de indruk dat hij naar die sleutel zou gaan grijpen ofzo? Gewoon het feit dat hij woedend op haar was betekende niet dat ze hem direct niet meer kon vertrouwen, betekende niet dat hij gewelddadig ging worden. Dat zou hij bij zijn zusje nooit doen. Dat zou hij sowieso niet zo snel doen, want Irwin was een koele kikker die snijdend en sarcastisch werd wanneer hij zich naar voelde, maar die nog haast nooit vanwege boosheid op geweld over was gegaan. “Best,” zei hij kil. “Ik vervang het slot wel.” Wederom een bewijs dat hij zijn zuster mocht, dat hij haar niet tien minuten liet priegelen met een magisch bewerkt slot en het verkeerde sleuteltje ervoor, al zou het mooi haar verdiende loon zijn ook. “Ik zou er geen Alohomora op proberen, overigens.” Dat ging hij ogenblikkelijk onmogelijk maken.

 

Al kende hij Elaine goed genoeg om te weten dat hij het niet dódelijk ging maken.

 

Het idee van Elaine die bij hem probeerde in te breken, waarschijnlijk om al z’n spullen weer ergens aan vast te lijmen, was toch teder, toch te hard om te laten gaan, en hij zuchtte, dwong zichzelf tot kalmte. “Elaine... je kunt mensen niet dwingen om gelukkig te zijn.” Hij slikte. “Dat weet je, toch?” Anders moest ze nu maar even mee komen naar de suite waar hij haar zojuist onceremonieel uit verbannen had, moest ze nu maar even met Yara praten, moest ze nu maar even naar het geblakerde plafond en de restanten van hun bed komen kijken. Maar dat wilde hij haar niet aandoen. En alle andere momenten dat hij ongelukkig was geweest had hij ook niet met haar willen delen, alle momenten die hadden geleid tot zijn uiteindelijke vertrek, wat hij zo graag voorgoed had willen laten zijn. Want hij hield van haar.

 

Dus had ze het nooit kunnen leren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Je kon mensen niet dwingen om gelukkig te zijn.

 

Ze wist niet wat ze daar van vond want in theorie was het waar. Niet omdat het onmogelijk was maar omdat je mensen gewoon niet moest dwingen. Maar je kon mensen wel leren om gelukkig te zijn, je kon ze leren om dingen anders te zien, om jezelf te verbeteren en dat was wat ze gedaan had toch? Ze had hem nergens toe gedwongen ze had hem alleen een zetje in de juiste richting te duwen. Haar ouders waren immers ook gelukkig toch? En die waren ook aan elkaar uitgehuwelijkt dus het kon gewoon. Je kon gewoon mensen leren om gelukkig te zijn.

 

Ik heb je helemaal niet gedwongen ”, zei ze terwijl ze moeite had om zichzelf bij elkaar te houden toen hij haar dat verweet. Ze keek hem nu wel aan, nu hij in elk geval weer echt tegen haar sprak durfde ze dat weer een beetje. “ Het enige wat ik wilde doen was gewoon laten zien hoe het kon zijn. De enige reden dat jullie niet gelukkig zijn is dat jullie te koppig zijn om het te willen zijn”. Iedereen kon gelukkig zijn immers, je kon van elke situatie iets maken zolang je er maar gewoon voor open stond. En Irwin en Yara hadden zichzelf duidelijk geblokkeerd op dat vlak dus het enige  wat ze had willen doen was ze helpen om die blokkade op te breken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Irwin balde zijn handen samen, niet tot vuisten exact, gewoon tot het punt waarop hij net last had van zijn nagels. Was Elaine altijd zo geweest? Het gaf een heel andere betekenis aan de term ‘optimistisch tot de fout (optimism to a fault, sorry, Anns brein is Engels)’. “Ja, dat heb je wel,” sprak hij gedecideerd. “Laten zien is van een afstandje, als een show, of op een suggestie. Liefdesdrank...” hij struikelde een klein beetje over het woord, en bedacht zich ineens dat misschien hij nooit had moeten proberen om vandaag Elaine aan te spreken, dat hij had moeten wachten totdat dit verder weg was, totdat hij er meer overheen was, totdat het makkelijker was om het erover te hebben. Aan de andere kant, wie had het er nu makkelijk met zijn kleine zusje over de nacht niet onplezierige seks die zij geïnstigeerd had?

 

“Liefdesdrank is anders,” besloot hij daarom maar, met moeite. “Het geeft je geen... keus. Daar heb jij geen ervaring mee, Elaine.” Hij ging spijt krijgen van die woorden maar dat is van later zorg. Nu sprak hij ze uit niet alleen wetend dat het het laatste was wat hij haar toe zou wensen maar eveneens in het volste vertrouwen dat het zijn zus nooit zou overkomen. Omdat hij wel bij zijn gezonde verstand was, bijvoorbeeld, en omdat hij al haar echtgenoten binnen de kortste keren duidelijk zou maken waartoe zijn ‘gezond verstand’ heel wel in staat was. “Yara en ik... Elaine, ze is even oud als jij!” Technisch gezien twee jaar ouder, maar op tien was dat niets.

 

Twee jaar was niets op tien, Myra. Kom op zeg.

 

Hij trok een gezicht. “Het komt nooit goed tussen ons. En nu zeker niet meer.” Ze hadden zich eerst nog... redelijk gevoeld in elkaars bijzijn, momenteel konden ze elkaar nauwelijks aankijken. “Dus wil je kappen met ons gelukkig maken? Alsjeblieft?” En ik hoop dat je alles krijgt wat de wereld voor mij niet in petto heeft. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze had er nooit bij stil gestaan eigenlijk wat liefdesdrank nou echt in de kern was. Had ook nooit perse de insteek gehad dat Irwin en Yara.. dat zouden doen. Elaine was preuts, ontzettend preuts en hoewel ze wist dat seks bij het huwelijk hoorde en het niet kon dat mensen gescheiden sliepen als ze eenmaal getrouwd waren. Dat kon niet goed zijn. Maar ze was meer op de naam af gegaan, had gehoopt dat Yara en Irwin na haar stunt gewoon wisten hoe fantastisch het was om verliefd te zijn en het daarom maar zo zouden houden. Ze had er niet eens bij stil gestaan dat wat er gebeurd was een logisch gevolg was. Had ze misschien wel moeten doen.

 

En nu begon het dus een beetje door te dringen dat ze dat wel had moeten doen. Dat het een ding was wat gebeurde als er liefde bij kwam kijken en dat dat zij nog nooit zich met dat soort dingen had willen bezig houden niet betekende dat haar broer en zijn vrouw zich niet eens daar wel mee gingen bezig houden als zij ze koekjes voerde met liefdesdrank.

 

Ze haatten haar vast nu.

 

Eigenlijk wilde ze niet huilen want ze wilde het niet moeilijker maken of over haar maken want daar hadden zij niks aan en zij voelde ze zich er alleen maar schuldig door. Maar ze kon het niet helpen dat ze moest huilen als ze dacht aan Yara aan Irwin en dat als hij echt nooit meer gelukkig werd dat het dan haar schuld was.

 

Dat wilde ik niet eens ”, wist ze tussen haar snikken door te brengen terwijl ze nog iets verder weg ging staan. Niet omdat ze bang voor hem was maar omdat ze eigenlijk gewoon weg wilde rennen nu. “ Ik wilde gewoon dat jullie verliefd werden ”. Ze veegde met haar gewaad even verwoed wat tranen weg en vervloekte zichzelf even om deze hele situatie. “ En ik zorg wel dat het goedkomt dat beloof ik ”, vervolgde ze iets feller dan de mental breakdown die ze net gehad had. Want ze had dit verpest dus ze ging dit ook oplossen. Want dan zou ze zichzelf misschien kunnen vergeven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat was dan ook het probleem met Elaine, nietwaar? Dat ze er nooit echt bij stilstond. Dat ze dingen deed zonder na te denken over de eventuele gevolgen, dat ze teerde op het idee dat de wereld wel goed zou komen en dat haar goede bedoelingen goede uitkomsten garandeerden. Irwin’s probleem was feitelijk gezien het tegenovergestelde. Hij dacht over alles, letterlijk alles, na. Hij ondernam geen actie tot hij het uitgebreid had geanalyseerd en zodoende had hij een heel aantal van zijn beste momenten gemist, gewoon door er net iets te lang over te piekeren, door net iets te lang te denken van... wat als dan? En toen hij vertrokken was, niet had nagedacht, was hij blijer geweest dan ooit.

 

Maar ja, dat kon hij tegen Elaine moeilijk zeggen, want hij wist dat ze dat uit context zou trekken. Als in, ‘toen ik jou niet zag was ik blijer dan ooit tevoren’. Dat was niet het soort van boodschap wat je je kleine zusje mee wilde geven, hoe boos je ook op haar was en hoezeer ze ook jouw leven en dat van jouw echtgenote had verstierd.

 

Help, en nu moest ze echt hard huilen en voor de tweede keer vandaag werd Irwin geconfronteerd met een meelijwekkend meisje dat een centrale rol in zijn leven speelde – waarbij hij bij Elaine ook nog eens echt zielsveel om haar gaf – en moest hij tot de conclusie komen dat hij geen flauw idee had wat hij moest doen. Misschien was dat een van de redenen dat hij blijer was geweest toen hij weg was, dat toen tenminste niemad iets van hem vereiste wat hij niet geven kon. Ietwat onhandig sloot hij zijn zusje dus maar in zijn armen. “Nee, dat weet ik ook wel,” zei hij zachtjes. Maar alsnog ben ik woest want het is wel gebeurd. “Maar liefde kun je niet maken. Het enige wat zo’n drankje doet is lust. En ik wíl ook helemaal niet van Yara houden.” Hij beet op zijn lip. Hoe legde hij dit uit, met alles wat hij niet kon, wilde zeggen?

 

“Je hoeft niets op te lossen. Dat kan ook niet. Het is beter als je het gewoon met rust laat.” Hij keek haar strak aan door haar betraande ogen. “Oke, Elaine?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze klampte zich aan hem vast toen hij haar omhelsde want hoewel het voor hem misschien momenteel voelde alsof hij niet wist wat hij moest doen was wat hij nu deed juist wat hielp. Zijn acties dan in elk geval. Wat ze vond het fijn dat ze hem omhelsde het gaf haar een soort houvast, een bevestiging. Dat hij misschien wel boos was, dat hij misschien nog wel boos kon blijven maar dat ze hem niet kwijt was. Want er was niks in het leven waar Elaine banger voor was dan mensen verliezen.

 

Maar dat ze het niet op kon lossen, dat hij dat zei dat stak. En het klopte niet, niet met haar wereldbeeld waar altijd wel een oplossing of een manier was. Waar als dingen niet opgelost werden je ze nooit zou kunnen afsluiten waar door de situatie altijd door zou gaan. En aangezien er geen verhalen bestonden zonder einde moest er ook een afsluiting zijn.

En aangezien Elaine nog altijd geloofde in sprookjes en lang en gelukkig moest die afsluiting goed zijn.

 

Maar als ik het niet kan oplossen kan ik het niet goed maken” sprak ze wanhopig tegen zijn borstkast waar ze haar gezicht in duwde.

 

En als dat niet kon dan wist ze het niet meer.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, ze was hem niet kwijt. Nog altijd voelde hij zich schuldig – gek genoeg zowel over dat hij weg was gegaan, als dat het hem speet dat hij terug was gekomen. Hij had Elaine niet alleen moeten laten, niet met hun ouders, niet in hun leven maar aan de andere kant had hij weinig voor haar kunnen doen, had hij met veel dingen moeten leren leven omdat hij de oudste was en de zoon en de belangrijkste, maar pijnlijk genoeg minder, een stuk minder, perfect. Maar voor nu bleef hij bij haar, of hij nu wilde of niet. Hij had geen keuze. En in een leven waarin zo ongelooflijk veel werd afgedwongen was het misschien niet vreemd dat hij op de zoveelste pijnlijke forcering op deze manier had gereageerd, zeker niet gezien het onderwerp, gezien de effecten, gezien waar hij nu mee verder moest. Hij en Yara beide.

 

En dus hadden het huwelijk waarvan zijn ouders verwacht hadden dat het hem hier zou houden, in combinatie met Elaine waarvan hij geweten had dat ze het moeilijkst zou zijn om weer te verlaten, in vloeiende samenwerking ervoor gezorgd dat hij nog nooit zo graag weg had willen lopen als nu. Dus dat deden ze allemaal goed dan.

 

Hij schudde zachtjes zijn hoofd boven de omhelzing. “Dat kan ook niet,” gaf hij toe, want dit was een lastige wereld zonder een in de prijs begrepen goede afloop, terwijl hij haar op haar rug klopte. “Er is niets aan te doen. Maar je moet me beloven dat je het ook niet probeert, oké? Zeker niet weer met drankjes.” Voordat ze er een van Yara terugkreeg. “Of met vloeken. Je moet gewoon niet met andermans geest rotzooien.” 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze wilde het niet geloven dat er geen oplossing was maar als hij wilde dat ze hem beloofde dat ze niks zou proberen dan moest dat maar. Elaine was koppig, heel koppig. Koppig in haar wereldbeeld en ideeën en alles wat ze deed.  Maar als Irwin niet wilde dat ze probeerde het op te lossen dan deed ze het niet. Niet omdat ze niet geloofde dat er een oplossing was, wat dat was nog te bitter om te slikken, maar ze kon het hem niet weigeren. Ze wilde hem de wereld geven als ze kon. Dus als dit het was dan was dit het.

 

Ze kon immers nog altijd in elk geval met haar eigen geest rotzooien zoals Irwin het noemde dan hoefde ze in elk geval niet meer om te gaan met het innerlijk conflict van wat ze gedaan had. Hoewel ze zich schuldiger voelde dan ooit, en dat waarschijnlijk ook wel verdiend had, was ze te laf om daarmee te leven als ze het niet recht kon zetten. Dus ze moest gewoon dan voor zichzelf maar een oplossing vinden om het gewoon niet meer te voelen of te weten.

 

Oke beloofd”, zuchtte ze maar en keek naar hem op. “ Ga je ooit niet meer boos op me zijn? ” vroeg ze voorzichtig. Eigenlijk wilde ze het niet weten maar ze kon zichzelf niet helpen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verdorie. Het eerlijke antwoord was nee. Of het eerlijke antwoord wist Irwin eigenlijk niet, want het zou nee moeten zijn. Wat Elaine gedaan had had reële, pijnlijke consequenties gehad, niet alleen voor hem maar ook voor Yara, had hen beiden nog net dat beetje kapotter gemaakt, en had ervoor gezorgd dat ze beiden de ander het liefst uit de weg zouden gaan. Ze hadden ook allebei verraden wie ze wilden zijn. Yara met Julian (al wist Irwin dat niet) en Irwin, wel, ten eerste had hij dit nóóit maar dan ook nooit willen doen want Yara was te jong en ze hielden niet van elkaar en zijn verlepte romantische geest vond dat toch wel erg nodig, en ten tweede... nu ja, ten tweede. Ten tweede alles van zichzelf waarom hij dit niet had gewild, eerder dan van Yara.

 

Maar hij was al veel minder boos dan hij geweest was, en Elaine stond snuffelend in zijn armen en hij wist dat hij het moeilijk ging vinden om boos op haar te blijven. Eigenlijk was hij nu ook gewoon gefrustreerd. Want zij had goede bedoelingen gehad, en Yara en hij hadden goede bedoelingen gehad, en toch was alles zo hopeloos verkeerd uitgepakt.

 

Hij zuchtte. “Vast wel,” zei hij voorzichtig. “Van Yara weet ik het niet zo zeker.” Hij trok een gezicht. “Ik zou de komende tijd van haar ook maar geen eten accepteren. Je gaat dit niet aan pap en mam vertellen, toch?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee ze zou het niet aan haar ouders vertellen, want hoewel ze zich wel nog zorgen maakte over de hele situatie hoewel ze nog stiekem ergens zeker was dat ze het allemaal wel konden oplossen wilde ze doen wat hij van haar vroeg. Want waar ze oprecht van haar ouders hield had ze altijd meer van Irwin gehouden dan van haar ouders. Haar ouders waren lief en ze was nooit in haar leven iets te kort gekomen. Maar Irwin hield ook van haar op de momenten dat het niet hoefde. Op de momenten dat er geen kindermeisjes aanwezig waren om het werk over te nemen of andere ouders om indruk op te maken. En ze had het haar ouders nooit kwalijk genomen dat ze vooral op die momenten aandacht aan haar besteden, ze had gewoon gedacht dat het iets was wat gewoon zo hoorde. Maar had als resultaat Irwin wel altijd meer vertrouwt gewoon omdat ze meer op hem kon rekenen.

 

En ja dat had hij flink verpest dat gevoel van vertrouwen maar drie jaar verdwijnen was niet genoeg om de levenslange ingegroeide loyaliteit die ze had opgebouwd ineens af te breken. Ja, ze vertrouwde hem misschien minder dan eerst maar ze vertrouwde hem nog altijd meer dan de rest van de wereld. En ze hield nog altijd van hem zoals ze deed voor hij was vertrokken. Dat verander je niet zo.

 

En eh nu had ze ook best wel goed te maken dus misschien.. misschien had ze niet meer het recht om daar stiekem nog wat moeite mee te hebben. Daar moest ze over nadenken want ze wilde graag dat de wereld klopte met haar eigen verzonnen systeem van rechtvaardigheid

 

Dus als hij niet wilde dat ze haar ouders erbij haalde en ze op dit moment geen hoger doel zag om dat wel te doen dat deed ze het niet. “ Nee ik zal niks zeggen ”, ze keek hem twijfelend aan, “ als je echt ongelukkig ben dan moet je toch gewoon stoppen met getrouwd zijn? Ik weet zeker dat pap en mam je gelukkig willen zien en we vinden wel iemand anders! Ik heb een lijst vol met geschikte mensen

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×