Jump to content
Ant Dickson

[1835/1836] True love is, watching me play quidditch

Recommended Posts

De dag dat de perfect matches bekend zijn gemaakt.

_________________________________________________

 

Ergens had Ant kunnen weten dat Agatha zijn perfecte match was. Ze waren even oud, zaten in dezelfde afdeling en waren beiden knap. Meer was er toch niet nodig? Toch had hij die simpele rekensom niet kunnen maken totdat hij het zwart op wit aan de muren had zien ophangen. Jammer voor al die andere meisjes die zo graag aan hem hadden gekoppeld willen zijn. Volgens hem waren dat er een heel aantal. 

 

Hij had een van de papieren van de muren gerukt en was zijn jaargenote zo snel mogelijk gaan opzoeken. "Agatha, Agatha." Hij drukte het blad triomfantelijk tegen haar gezicht aan. "Kijk we zijn een perfecte match en daarom moeten we op date!" Hij legde de nadruk op het woord moeten, al zou Agatha wel met hem meewillen, want je perfecte match gaat toch niet weigeren om met je mee te gaan op date. Ook al is het eigenlijk bedtijd en mochten ze hun leerlingenkamer niet uit. 

 

"Ok we moeten heel stil zijn. Ik heb een verassing, maar als ze ons betrappen en straf geven is er niets leuk meer aan." Hij nam haar hand vast en trok haar de donkere gangen in, op weg naar de uitgang van het kasteel.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh. Juist ja, ze was met Ant Dickson gekoppeld. Nu wilde Agatha niet naar doen, want Ant was vast een hele leuke jongen en het was niet bepaald zijn schuld dat hij niet Raine Salisbury was (ja sorry, Agatha had echt een hele sterke crush), dus ergens probeerde ze zichzelf te dwingen om enthousiast te doen.

 

Maar misschien was het iets makkelijker geweest om enthousiast te zijn als hij haar niet had vastgegrepen en naar buiten had getrokken. Terwijl het het midden van de nacht was! "Oh Ant," zei ze, terwijl ze nerveus om zich heen keek. Wat waren die schaduwen in de verte? Leraren die hen kwamen betrappen? "Ik heb nog nooit de regels gebroken!" En dat was paniek in haar stem, geen opwinding.

 

Want echt, als hij gewoon netjes naar haar toe was gegaan en haar had gevraagd of ze in het weekend met hem naar een theehuis wilde, was ze vast stukken enthousiaster geweest.

 

"Waar gaan we nou heen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Nog nooit?" Antwoordde hij verbaasd. "Agatha regels zijn er juist om verbroken te worden, of toch om je er niet geheel aan te houden." Even twijfelde Ant of hij wel aan de juiste persoon was gekoppeld. Hij hield er juist van om dingen te doen die niet waren toegelaten, want dat was wat coole jongens deden. Al was dat vooral stoere praat, want wanneer zijn vader hem iets opdroeg, luisterde Ant meteen. 

 

Hij gaf Agatha een bemoedigend kneepje in haar hand. "Maak je maar geen zorgen. Ik zal je beschermen en mocht er een leraar zijn dan zal ik hem afleiden zodat jij kunt ontsnappen." In werkelijkheid zou hij bij het zien van een professor gewoon beginnen lopen en Agatha aan haar lot overlaten, maar dat was ten eerste niet wat Ant zelf geloofde en ten tweede niet de manier om een meisje voor je te winnen. Ook al was ze zijn perfecte match dus had hij in feite niets te verliezen toch? 

 

Hij leidde haar het kasteel door, via de trappen naar boven en dan naar de uitgang. Over het grasveld naar het zwerkbalterrein waar hij eerder die dag zijn bezem had verstopt. Want natuurlijk zou zijn match graag doen was hij graag deed en dat was in dit geval zwerkballen. "Tadaaa" zei hij triomfantelijk. Een uitleg was niet nodig, want ze waren een perfecte match en dat soort mensen begreep elkaar zonder woorden te moeten uiten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoezo waren regels er om gebroken te worden? Nee, regels waren regels om goede redenen! Die kon je niet zomaar verbreken! Maar Agatha wist niet of dat een goed gesprek was op zo'n eerste… date… dus beet ze op haar lip en liet ze zich gewillig meetrekken door de gangen heen. Ook al had ze het gevoel dat zij en Ant geen goede vrienden zouden worden, laat staan iets… meer.

 

Ze wilde niet eens denken aan meer, want dat hoorde helemaal niet. En dat ze een paar weken later een ander vriendje zou krijgen, kon ze maar beter niet weten op dit moment.

 

"Nou, dat is eh… aardig." Het was doodeng om door de lege gangen heen te lopen. Agatha had nooit beseft hoe erg ze het lawaai in Zweinstein was gaan waarderen, dat je altijd leerlingen kon horen. Nu voelde elk geluid doodeng, alsof er elk moment een leraar achter een pilaar kon springen en ze van school zou sturen.

 

Er gebeurde niet echt wat, maar dat betekende niet dat Agatha zich niet een paar keer doodgeschrokken was. Met een bonkend hart kwam ze uiteindelijk, nog redelijk heel, aan op het zwerkbalveld. En eh… nu? Ant keek haar een beetje afwachtend aan. "Ehm…" stammelde ze, terwijl ze om zich heen keek. "Als je sterren wilde gaan kijken, er zijn nogal veel wolken, denk je niet?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Sterren kijken, nee raad nog eens?" Agatha maakte vast een grapje. Ze plaagde hem gewoon ook al wist ze het antwoord natuurlijk al lang. Hij kon trouwens ook niet wachten tot ze nogmaals zou raden dus verklapte hij de verrassing. Hij haalde zijn bezem tevoorschijn en liet die in de lucht zweven. "Wat is er leuker dan een nachtelijk potje zwerkbal toch. Wel ik ga spelen en ondertussen kun je beneden staan en me toejuichen." Ant hield van aandacht en bevestiging. Zijn perfecte match zou er alles aan doen om hem gelukkig te maken, dus moest ze hem bijgevolg de aandacht en bevestiging geven die hij nodig had. Hij vloog de lucht in, wierp de slurk heen en weer en besefte al vrij snel dat alleen zwerkbal oefenen toch niet zo leuk was. 

"Agatha heb je toevallig ook een bezem mee, dan kunnen we samen spelen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verbluft bleef Agatha in haar eentje op de grond staan, terwijl Ant omhoog schoot met zijn bezem. Het was behoorlijk koud zo op de grond en Agatha wikkelde haar mantel om haar heen terwijl ze af en toe applaudisseerde, want daar had Ant om gevraagd. Nou ja, hij had haar niet echt gevraagd… hij had haar verteld dat ze hem moest toejuichen en Agatha wilde hem wel tevreden stellen, want dat was wat je deed op een date, toch? Ook al kon ze hem überhaupt nauwelijks zien omdat het zo donker was…

 

Eh, nee, Ant, Agatha had geen bezem mee. Ze had ten eerste niet eens haar eigen bezem en ten tweede had ze ook niet geweten dat ze zwerkbal gingen spelen. "Nee, sorry!" riep ze naar boven, terwijl ze zich even over haar armen wreef. "Maar ehm… misschien dat ik de slurk naar je toe kan gooien vanaf de grond?" 

 

Of ze gingen iets doen dat ze allebei leuk vonden, ANT. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De slurk naar hem toegooien, nee daar had hij niets aan. Je kon niet winnen als je enkel dingen naar elkaar moest toegooien. "Hey waarom klim je niet mee op mijn bezem. Hij is lang genoeg en kan ons zeker beiden dragen"  Hij had ook nog een ander soort bezemsteel waar Agatha weleens op mocht kruipen, maar dat was voor een andere keer. Op hun tweede date misschien? Aangezien Agatha zijn perfecte match was, zou ze het niet doen op de eerste date. Meisjes die het deden op de eerste date waren makkelijk en op zich had hij daar niets op tegen. Hij kon het hun ook niet echt kwalijk nemen met een goddelijke lichaam als het zijne. Echter zijn perfecte date was niet één van die meisjes. Ze had wat meer klasse dan hen. 

 

"We kunnen samen onder de sterrenhemel vliegen, over het meer of langs het kasteel, dat is romantisch toch? Zolang je je handen rond mijn middel legt en me stevig vasthoudt kan je niks gebeuren."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha wierp een bedenkelijke blik op zijn bezemsteel, die van hout, niet van vlees en bloed, en twijfelde even. Wilde ze echt bij hem samen op een bezem? Kon die dat gewicht eigenlijk wel aan? Ergens vond ze dat een rare vraag van zichzelf, want één persoon op een bezem was ook zo goed als onmogelijk en toch kwam het door magie goed. Dus dan zou twee personen ook wel moeten kunnen, toch? 

 

"Ehm, oké," zei ze en ze probeerde zeker van zichzelf te glimlachen. "Ja, natuurlijk dat lijkt me leuk." Ze zou maar op hem vertrouwen, hij zat nou eenmaal in Huffelpuf en Huffelpuffers waren altijd te vertrouwen.

 

Oké, niet altijd, maar meestal. 

 

Dus kroop Agatha bij hem op de bezem, wat niet zo makkelijk ging met al die rokken van haar, en sloeg stevig haar armen om hem heen. "Zit het zo goed?" vroeg ze en ze kon een nerveuze toon toch niet helemaal uit haar stem houden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×