Jump to content
Pumpkins & Parchment RPG
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander
Maia de Liedekerken

[1835/1836] Adorable + adorable = ?

Recommended Posts

Zondagmiddag 17 januari 1836

 

Het was rustig. Geen wonder, want ze zaten in de bibliotheek. Daarbij waren het ook twee meisjes waarvan je niet zou verwachten dat ze de boel op stelten zouden zetten. Maia was geen bijzondere prater. Ze was niet gewend aan praten, ze vond het niet fijn en ze dacht over het algemeen ook niet dat iemand haar ooit interessant genoeg zou vinden. Ben vond haar om één of andere reden interessant genoeg. Dat begreep ze nog steeds niet, maar ze had het inmiddels als een feit geaccepteerd en stiekem was dat wel een hele fijne wetenschap.

 

Op dit moment zat Maia echter niet met Ben in de bibliotheek, maar met Agatha. Ze hadden tot op heden  niet echt heel erg veel met elkaar gesproken, maar ze zaten beiden regelmatig hier te studeren en Agatha was prettig om naast te zitten, want zij was dan ook gewoon aan het werk en ze had een hele vriendelijke uitstraling en dat leek ook niet iemand die opeens flauwe plagerijtjes zou uithalen of je voor het blok zou proberen te zetten met een moeilijke vraag over jongens of je gaan vragen waarom je altijd zo saai en stil was. Agatha was... veilig.

 

Dus ongemerkt was er een soort onuitgesproken afspraak dat deze twee meisjes naast elkaar konden gaan zitten, wanneer ze aan het studeren waren in de bibliotheek. Inmiddels keek Maia zelfs dan even op en glimlachte ze, terwijl ze hallo zei. Zo vandaag ook. Het was tevens ook weer de eerste keer dat ze 'samen' studeerden sinds de kerstvakantie was afgelopen. En Maia had, waarschijnlijk niet toevallig, een klein feitje onthouden betreffende Agatha.

 

"Je bent bijna jarig, toch?", vroeg ze zachtjes en met een glimlach. "Dat hebben jullie vast al thuis gevierd?" Dat leek Maia een heerlijk idee. Zij had haar verjaardag nog nooit echt gevierd. Ja,met haar moeder een beetje en met de vaste bedienden, maar nog nooit met een feestje of dat ze de aandacht had van haar vader. Agatha had vast wel een hele leuke en lieve familie, want dat paste bij zo een lief meisje.

 

@@Agatha Moore

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heel eerlijk gezegd had Agatha zo onderhand genoeg van de bibliotheek. Het was een heerlijke ruimte, hoor, vol met boeken en plekjes waar je kon zitten en iedereen was er druk aan het werk en dat was heel inspirerend, maar Agatha was er al snel achter gekomen dat ze buitenproportioneel veel tijd in de bibliotheek doorbracht in vergelijking met haar klasgenoten en zo leuk was dat eigenlijk niet. Ze bracht veel liever haar tijd buiten door of in de leerlingenkamer… Maar ze kon niet anders. Ze moest hard studeren en dit was nou eenmaal de beste plek om dat te doen.

 

Gelukkig waren er wel andere mensen die ook heel veel tijd in de bibliotheek doorbrachten en Maia de Liedekerken was er één van. Agatha kon niet zeggen dat ze ontzettend goed bevriend was met Maia, maar ze kon eigenlijk niet zeggen dat ze met iemand ontzettend goed bevriend was, dus als je daar over nadacht, was Maia eigenlijk één van haar beste vriendinnen.

 

Was dat triest? Een klein beetje.

 

Maar goed, vandaag zaten ze zoals vaker weer naast elkaar, tot Maia ineens vroeg of Agatha bijna jarig was. En nog erger… dat ze het vast thuis hadden gevierd. "Oh, eh…" zei Agatha ongemakkelijk, "niet echt. Iedereen heeft het zo druk tijdens de kerstvakantie, dus eh… ja." Waar hadden ze het dan zo druk mee? Nou, met alles wat niets met Agatha te maken had, natuurlijk.

 

"Maar ja, ik ben inderdaad snel jarig." Over minder dan een week zelfs, maar Agatha deed eigenlijk nooit wat met haar verjaardag. Het was al heel wat als mensen haar een gelukkige verjaardag wensten of haar feliciteerden! Laat staan dat ze haar cadeautjes gaven. Dat was nog steeds zo'n vreemd concept for Agatha… cadeautjes geven aan anderen was prima, maar zelf cadeautjes krijgen?

 

"Ehm… ik weet niet wanneer jij jarig bent," gaf ze toe. "Sorry."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja! Ze had het goed gehad! Agatha was bijna jarig, maar ze hadden het niet gevierd. Oh. Dat was naar. Maia wist hoe naar dat was. Ze hadden het druk met andere zaken. Mmh. Ja. Herkenbaar. Toch was dat iets wat vervelend was, want ze wist van zichzelf dat hoe klein je de kans ook achtte dat iemand met je verjaardag bezig was, toch was er altijd dat klein beetje hoop dat men het belangrijk zou vinden. Nu kreeg Maia van haar moeder altijd wel iets en tegenwoordig ook van Ben, maar juist van de personen van wie je het niet kreeg, wilde je die erkenning hebben.

 

Maia nam zich voor om Agatha voor haar verjaardag een cadeautje te geven. Ze kende Agatha eigenlijk helemaal niet zo goed, behalve dat ze dus wist dat het meisje ook van boeken hield en van de bibliotheek. Dus zou Maia haar moeder een brief sturen en vragen of ze aan een vriendin - dat was de beste benaming voor deze omgang- een dichtbundel wilde geven. Met een beetje geluk zou dat mogen en zou haar moeder het geschenk per post opsturen.

 

"Ik was een tijdje terug jarig. Op 31 oktober." Ze glimlachte vriendelijk. "Bij mij thuis is het ook niet echt gevierd." Misschien dat Agatha zich dan beter voelde. "Sorry dat ik het vroeg." Het was toch een beetje ongemakkelijk. Wat je dan verder moest zeggen als je net de verkeerde vragen had gesteld, wist Maia ook niet en dus sloeg ze maar een pagina uit haar boek om, zodat ze zich een beetje een houding kon geven. "Ach, zo belangrijk zijn verjaardagen toch niet?" Ja, want door op deze manier er ongemakkelijk over te praten , werd het allemaal een stuk beter.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh nee, daar hoef je geen sorry voor te zeggen," zei Agatha snel met een glimlach, want als er iets was dat ze naar vond, was het dat andere mensen zich rot voelden vanwege haar. Dat was helemaal niet nodig, ze had toch een prima leven? Voor hetzelfde geld kon ze op straat zijn beland, dan was dit vele malen beter. Dat was het opofferen van je verjaardag wel waard.

 

Maar ja, als haar familie een moment zou hebben gekozen om wat aardiger tegen haar te doen, zou Agatha stiekem wel haar verjaardag hebben gewild…

 

"Het lijkt me wel leuk om op Halloween jarig te zijn… Voelt het dan een beetje alsof de hele school voor jou versierd is?" Haar verjaardag was helemaal niets. Misschien dat ze haar verjaardag deelde met wat heiligen in de Rooms-Katholieke kerk, maar Agatha was niet eens Katholiek, dus dat hielp dan weinig. "Maar ja, verjaardagen zijn ook maar verjaardagen."

 

Maar stiekem kreeg ze de gedachte dat als, als, als ze ooit moeder zou worden (en dat zou ze nooit worden), dat ze er dan voor zou zorgen dat haar kind een hele leuke verjaardag had, elk jaar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh... Ja... Hier op school wel een beetje. Thuis werd het huis niet versierd voor Halloween." En ook niet voor haar. Dus dat was heel anders sinds ze hier was. Niet dat Maia hier op school haar verjaardag had gevierd. Ze was wel naar de feesten geweest, maar ze had aan niemand verteld dat ze dan jarig was. Ze wilde niet de aandacht naar zichzelf toetrekken of anderen het gevoel geven dat ze haar iets verplicht waren of iets dergelijk. Ze had het eerste jaar op Zweinstein toen wel met een jongen genaamd Silver gesproken. Uiteindelijk hadden ze niet echt gedanst, maar dat was net erg. Hij was wel aardig tegen haar geweest..totdat er iemand bijna was vermoord. Dus dat was ook een beetje rare verjaardag geweest.

 

En afgelopen Halloween had Maia zich verstopt, want anders zou ze met Ben naar het feest zijn gegaan en ze had niet geweten hoe ze zich had moeten gedragen en stel dat hij dan wist dat ze jarig was... Ze had het hem niet gezegd, nooit verteld, want dan had hij haar er vast niet mee laten wegkomen dat ze echt belangrijke huiswerkopdrachten te doen had gehad.

 

En precies, verjaardagen waren maar gewoon dagen. Je werd een jaartje ouder. Dat ging helemaal vanzelf. Zo bijzonder was dat niet. Maia bladerde wat door haar boek. Ze kende Agatha eigenlijk niet zo heel erg goed, maar nu ze toch had besloten om een gesprekje aan te knopen, kon ze net zo goed doorzetten. "Kun jij magisch schaken? Ik heb wel het gewone spelletje geleerd, maar ik wilde het graag een keer met een magisch schaakbord proberen." Oh.. "Ik ben in een dreuzelhuishouden opgegroeid," voegde ze er voorzichtig aan toe. Het kon best zijn dat Agatha dat stom vond -Maia wist niet dat dat voor de ander ook gold namelijk- en ze wilde niet haar praktisch enige vriendin om zoiets verliezen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, bij Agatha thuis werd Halloween ook niet gevierd, dus ze knikte even naar Maia. Het was pas sinds Zweinstein dat ze überhaupt tot de ontdekking kwam dat mensen Halloween vierden, maar het was dan ook niet geheel een Christelijk feest. Maar het was wel altijd leuk om heen te gaan. "Ik vind het leuk om verjaardagscadeautjes te geven, dus de volgende keer krijg je er één van me!" beloofde ze.

 

Schaken? Ja, Agatha had het wel eens gezien, maar ze had het nooit zelf gedaan. "Ik kan niet schaken," gaf ze toe, "dus behalve als je me het wilt leren…" Maar dat wilde ze vast niet. Van wat Agatha wist, was schaken best moeilijk om te leren en daar wilde Maia vast niet haar tijd aan besteden. "Maakt niet uit hoor! Ik ben ook gewoon in een dreuzelgezin opgegroeid." Ze glimlachte naar Maia. "Ik begreep echt niets van die brief toen ze me het voor het eerst opstuurden! Ik dacht echt dat ze de verkeerde hadden of misschien een grap aan het uithalen waren."

 

Ze had heel netjes teruggeschreven en toen was gebleken dat het allemaal echt was.

 

"Het eerste jaar was er een meisje dat me allerlei leugens vertelde over magie," gaf Agatha beschaamd toe. "En ik geloofde alles, dus ik was er heel erg bang voor…"

 

@@Maia de Liedekerken

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dan waren ze nu officieel vrienden, toch? Als je allebei aangaf dat je de ander een cadeautje wilde geven voor de verjaardag? Maia had eigenlijk geen idee hoe je precies vriendschappen sloot. Bij Ben was het destijds vanzelf gegaan. De jongen had haar ook steeds opgezocht en zij had hem geholpen met zijn huiswerk en hij kende als enige of in ieder geval een van de weinigen haar geheim. Ben had daar helemaal nooit moeilijk over gedaan en daarmee had hij Maia een heel klein beetje zelfverzekerdheid gegeven.

 

"Oh, dat wil ik wel. Ik weet niet of ik het goed uit kan leggen, hoor, maar ik wil het best proberen." Maia kende alle regels uit haar hoofd en ze kon ook redelijk schaken in haar hoofd, door alle keren dat ze geen tegenspeler had gehad en toch een spelletje had willen doen. Hopelijk was het goed genoeg als je iemand vertelde hoe de stukken zich bewogen en wat verder de regels waren en verder moest je gewoon een paar maal een potje spelen.

 

"Mijn moeder bleek een heks te zijn, maar dat had ze voor mijn vader verborgen gehouden, totdat ik de brief kreeg. k vertoonde bij mijn geboorte al tekenen. Dus.." En dat was een zin,die ze verder nooit af zou maken als het aan haar lag. Ze wilde geen slechte dingen over haar vader zeggen, "Maar deze wereld is zo bijzonder en ik denk dat die brief krijgen het beste is wat me ooit is overkomen." Nu had ze een heel kasteel waarin ze kon rondlopen en een buitenterrein! Dat was voor Maia meer dan zat om gelukkig mee te zijn.

 

"Oh nee. Echt? Wat stom." Maia beet op haar lip. "Ik hoop dat je er nu niet meer bang voor bent?" Zie je.. het was maar goed dat ze niet vertelde over dat ze een transmagiër was. Anders was Agatha straks ook bang van haar of zou ze haar een freak vinden. Net als haar vader.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat was eigenlijk ook raar… dat je opgevoed was als dreuzel, terwijl je moeder al die tijd heks was! Eigenlijk vroeg Agatha zich af waarom Maia's moeder dat verborgen had gehouden, maar dat was vast een hele persoonlijke vraag. Dat soort dingen deed je niet omdat je het grappig vond en Maia had er waarschijnlijk erg last van gehad. "Het is inderdaad een hele bijzondere wereld," zei ze dus maar, met een gelukkige glimlach want het was ook een hele bijzondere wereld. Agatha was er eerst zelf ook bang voor geweest, maar nu… nu zou ze niet meer zonder willen.

 

"Ik ben er ook echt niet meer bang voor! Ja, soms zijn dingen nog wel wat raar en anders en soms zelfs gevaarlijk, maar er zijn zoveel mogelijkheden." Het gaf haar stiekem het gevoel dat er van alles mogelijk was. Ook al was dat in de praktijk natuurlijk niet zo, want ze moest gewoon thuis blijven werken. Later zou ze gouvernante worden, daarom spendeerde ze ook zoveel tijd in de bibliotheek, om eigenlijk twee opleidingen vol te houden. Maar toch zou ze niet willen ruilen.

 

"Wat voor tekenen had je getoond vanaf je geboorte?" vroeg ze, nieuwsgierig. "Ik heb zelf echt niets laten zien, denk ik…" Of waren dat allemaal dingen die ze voor zichzelf op een andere manier uitgelegd had?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er was zoveel mogelijk, de wereld lag gewoon open."Ja, en je hebt soms het gevoel dat je net wat meer te kiezen hebt in het leven.Als ik geen heks was geweest, dan was ik thuis geschoold en had ik nooit een ander gebied gezien dan het kasteel waar we woonden, tot ik op leeftijd was en dan zou je worden uitgehuwelijkt en dan zou je ooit wat anders zien dan het landgoed van je man, tenzij er ergens een feest was. En nu... Nu zijn we al hier en we kunnen naar Zweinsveld en de Wegisweg en er is vast nog veel meer." Ja, sorry, Maia had natuurlijk geen idee dat Agatha nog steeds maar weinig te kiezen zou hebben in het leven. Maia was dan ook al uitgehuwelijkt, maar dat was aan Ben. Het zat niet in haar gedachten dat Ben haar zou opsluiten.

 

"Oh. Ehm." Maia keek een beetje ongemakkelijk. Ze vertelde liever niet welke tekenen ze had getoond, want dan zou ze verraden dat ze een transmagiër was. Ze streek dus een plek achter haar oren. "Dat doet er niet toe." Maia glimlachte wat ongemakkelijk en keek Agatha voor even niet recht in de ogen aan. Ze zocht in haar tas en haalde een eenvoudige set voor Magisch Schaken tevoorschijn. "Zal ik je de regels uitleggen?" Ja,dit was een heel subtiele overgang naar een ander onderwerp.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aan de ene kant zaten er veel overeenkomsten tussen het leven van Maia en Agatha, blijkbaar, maar aan de andere kant zaten er ook weer veel verschillen. Agatha hield een beetje met moeite een neutrale glimlach op haar gezicht, want het leven dat Maia schetste zou niet haar leven zijn. Ze zou nou eenmaal nooit trouwen, ze was nooit opgegroeid in een kasteel en eerlijk gezegd was ze thuis ook nooit naar een feestje geweest. "Dat klinkt inderdaad best naar." Want ze zou nooit en dan ook nooit zeggen dat ze een erger leven had dan iemand anders en dat die persoon niet mocht klagen. Want iedereen had het op zijn eigen manier lastig.

 

"Ja, prima!" Natuurlijk ging Agatha niet ergens doorvragen als Maia het er niet over wilde hebben, hoewel ze zich wel afvroeg wat het dan daadwerkelijk kon zijn. Misschien had ze iets gevaarlijks gedaan, magie kon zo gevaarlijk zijn als je er niet aan was gewend, of als je emoties hoog opliepen… Gelukkig ging het nu met Maia een stuk beter. "Ik denk dat ik wel een paar schaakstukken ken… Je hebt de toren en het paard, toch? En de koningin?"

 

Ironisch dat de koningin alle kanten op mocht, terwijl Agatha en Maia allebei behoorlijk vast zaten in hun leven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Misschien was het jammer dat Agatha zo beleefd bleef, want zo zou Maia natuurlijk nooit ontdekken dat ze op een hoop vlakken eigenlijk vrij weinig te klagen had. Al was het natuurlijk wel zo dat Maia haar hele jeugd in een toren opgesloten had gezeten en nooit iemand anders had gezien dan haar moeder en haar leraar en een vaste bediende. Een paar keer per jaar had ze dan ook nog haar vader en broer gezien, maar dat waren weinig prettige momenten geweest. Haar vader was de persoon die zo streng en onverbiddelijk was. Dus haar angst voor een dergelijke man als partner te krijgen was niet onterecht. Gelukkig had Maia nu Benedict.

 

"Ja, dit is de toren. Die herken je aan de kantelen en het relief van stenen." Ze glimlachte. "En dit is het paard." Dat had ook echt het hoofd van een paard. Dus dat behoefde verder geen uitleg. "Deze kleintjes zijn de pionnen." Ze wees vervolgens naar de koning en koningin. "Me de koningin kan je het meeste, die kan eigenlijk alles en moet haar man beschermen. De koning. En die kan hetzelfde als de koningin, maar waar zij hethele bord over kan, kan hij maar een vakje. Als de koning af is, dan heb je het spel verloren. Dus hij is het belangrijkste." Net als in het echte leven. "En dan heb je nog de loper. En die kan alleen maar schuin, want die kan alleen op zijn eigen kleur staan. De kleur waarop hij het spel begint." Zo, dat waren de stukken een beetje.

 

Maia legde nu ook per stuk uit welke bewegingen ze konden maken. Het paard was dan nog het ingewikkeldste. Ze legde uit hoe je stukken kon slaan en op welke manieren je dus schaak kon hebben, schaakmat kon hebben of hoe je een ijzeren mat had. (Dan kon je de koning niet slaan, maar de tegenstander had ook geen zetten meer om te doen).

 

"Wil je een potje proberen? Ik help je wel. Of als je het even niet weet, dan geef ik tips." Ze speelden nu sowieso nog met een niet-magisch schaakbord. Dus ze konden zoveel fouten maken als ze wilden, zonder dat ze bijdehand commentaar van de stukken zouden gaan krijgen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

De andere schaakstukken werden haar snel uitgelegd en Agatha deed haar uiterste best om te onthouden hoeveel stappen elk stuk kon maken. Uiteindelijk begon ze maar snel notities te maken van Maia's uitleg, want als ze iets wilde leren, hielp het haar altijd om haar eigen notities te maken. Agatha's hutkoffer lag altijd vol met rollen perkament, waarop ze in haar nette handschrift haar eigen samenvattingen van de lesboeken had geschreven.

 

"Oh ja, ik wil wel proberen!" Enthousiast zette ze de schaakstukken neer op de plekken die Maia haar had aangewezen. "Welke kleur begint er eigenlijk? Wit of Zwart?" Ik zocht naar een manier om hier netjes te vertellen welke kleur Agatha had, maar eigenlijk weet ik niet meer of dat veel uitmaakt en of Maia een keuze had gemaakt over welke kleur Agatha mocht hebben. Als ze zelf had gekozen, zou het zwart zijn, want wit vond ze op de één of andere manier bij Maia passen.

 

"Wat raad je overigens aan, om te beginnen met een pion of met een paard?" Want Agatha had te horen gekregen dat een paard over pionnen heen mocht springen. De rest niet.

 

Als ik het goed heb. Het is lang geleden dat ik heb geschaakt.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Wit begint. Welke kleur mag je zijn. Jij mag kiezen." Maia was dat betreft heel vriendelijk en eel geduldig. Het maakte haar oprecht ook niet uit wat Agatha zou kiezen, want het was ten eerste een oefenpotje. Daarom was zowel zelf als eerste gaan, zodat je dingen kon uitproberen of als tweede gaan, zodat je bij de ander kon afkijken, een prima keuze.

 

Agatha koos zwart en Maia was dus als eerste en ze opende de beurt door een pion naar voren te zetten. Nu ben ik zelf niet goed in schaken en kan ik zeker geen potjes in mijn hoofd spelen. Dus ik was niet van plan een volledige schaakpartij uit te schrijven, maar zo een beetje basaal is prima en leuk. Ja, ik maak nu ook een hartje met mijn handen om mijn liefde voor dit topic te tonen.

 

"Het is allebei goed. Een paard is heel wendbaar en die kan je altijd ook weer achteruit laten gaan. Pionnen kunnen enkel naar voren lopen. Ik vind in het begin wat pionnen naar voren zetten altijd wel handig, want dan maak je wat ruimte voor de andere stukken, zodat die zich ook kunnen bewegen,zoals bijvoorbeeld de loper. Dan hoef je maar één vakje naar voren en hij kan er al uit!" Maia sprak zelden zoveel woorden achter elkaar. Dat gaf dus alleen maar aan dat ze het leuk vond om Agatha wat te leren en het was altijd leuk om samen met iemand een spelletje te doen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Schaken was… nou ja, het was iets. Agatha lette goed op de zetten die Maia maakte, maar het was sowieso al snel wel duidelijk dat Maia er een stuk beter in was dan Agatha. Was natuurlijk wel logisch, dit was Agatha's eerste spel en ze moest nog steeds naar haar notities kijken om te zien wat ze wel of niet kon doen, laat staan dat ze over dingen na kon denken als stukken schaak zetten.

 

Valt het op dat ik ook niet veel van schaken af weet? Ik probeer heerlijk vaag te blijven.

 

"Pfoeh," zuchtte ze. "Dit is lastiger dan verwacht!" Ja, geen wonder dat mensen schaken echt een denksport noemden! Ze had echt wat meer ontzag voor schakers, hoor, want hoe konden ze alle regeltjes zo onthouden? Nou ja, veel oefenen waarschijnlijk. "Schaak je veel thuis?" vroeg ze, terwijl ze weer een pion naar voren schoof.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, het spelletje was ook niet erg makkelijk. "Geen zorgen! Je leert het vanzelf. Ik was er in het begin hel slecht in hoor. Je bent veel beter dan ik in mijn eerste potjes was," probeerde Maia haar vriendin gerust te stellen. En ja, Agatha, inderdaad door heel veel te oefenen werd je er een stuk beter in. nou moest je het dan ook wel een beetje onderhouden, want als je het dan vervolgens bijna tien jaar niet meer speelt, dan raak je toch ook wel de finesse en handige zetten een beetje kwijt.

 

"Oh, thuis schaakte ik wel eens met mijn moeder of met mijn leraar. Maar alleen als er tijd voor was. Ik schaakte veel tegen mezelf." Ze haalde haar schouders op. "Dan kan je in ieder geval niet verliezen." Ze probeerde het weg te glimlachen, want ze wilde niet dat Agatha de juist aannames zou doen.

 

"Wat voor spelletjes deed jij thuis vooral?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, Agatha betwijfelde dat ze beter was dan Maia was geweest, maar om daar nou een hele discussie over te beginnen zag ze ook niet zitten, dus ze glimlachte maar een beetje. Beginnersgeluk, als ze er al daadwerkelijk goed in was. Maia zei het vast alleen om haar op te beuren, wat niet eens nodig was, want Agatha vond het wel prima gaan voor haar eerste potje! Daarbij was ze niet zo heel competitief ingesteld, ze hoefde niet per se te winnen.

 

"Oh ja, misschien kan ik dat ook wel doen," zei Agatha, half tegen zichzelf, want het zou niet zo zijn alsof haar neef en nicht met haar zouden willen spelen. Of haar oom en tante. Bah, ze moest er niet eens aan denken! Nee, tijdens de zomervakantie zou ze veel alleen zijn, dus dan zou een potje schaken misschien wel helpen. "Oh, ehm… Ik deed niet zoveel spelletjes," gaf ze toe.

 

En toen omdat ze toch snel van onderwerp wilde veranderen: "Sta ik nou schaak?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh." Agatha deed ook al niet veel spelletjes vroeger. "Ik ook niet." Het waren in ieder geval geen spelletjes die je met anderen deed. Ze had zichzelf wel leren patience te spelen en een zelfbedachte variatie op Yahtzee, maar dat waren niet echt de spelletjes die je snel en trots aan een ander leren zou. Graag zou Maia vertellen dat ze spellen als dammen en ganzenbord kende, maar dat was niet het geval. Ze had er wel van gehoord, omdat ánderen het speelden, maar bijdie anderen werd zij nooit betrokken en ze had ook niet de moed om zich er zelf bij te betrekken. Ze ging er vanuit dat ze het toch wel weer verkeerd zou aanpakken.

 

"Nee, je staat niet schaak. Kijk je loper staat er hier nog voor, maar als ik die de volgende beurt zou slaan. Dan zou je wel schaak staan. Je zou dan alleen nog je koningin kunnen gebruiken om het te blokkeren, maar die wil je natuurlijk ook niet kwijt." Ja, snapte je het nog? We doen ook gewoon alsof dit helemaal klopt aan informatie.

 

"Vind je het wel een leuk spelletje?" Want zo niet, dan konden ze er natuurlijk altijd weer mee ophouden. Ze konden weer terug gaan naar huiswerk maken.. of in stilte lezen. Maar stiekem, heel stiekem, vond Maia het eigenlijk wel fijn om een meisje te hebben om mee te praten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hmm… Agatha beet aandachtig op haar lip terwijl ze naar het bord keek, in de hoop een manier te zien waarop ze de boel nog kon redden. Het was wel veel nadenkwerk, hoor! En ze wist nog niet alle opties ook, dus haar hand dwaalde even aarzelend over het bord, voordat ze toch maar de koningin naar voren schoof. Maia zei al dat dat het enige was dat ze kon doen.

 

"Oh, ja hoor!" zei ze vrolijk. "Het is leuk om eens een keer met iemand een spelletje te doen!" Die opmerking was niet raar, toch? Ze wilde niet dat Maia zich zorgen maakte om haar. Want er was niets mis met Agatha. "Maar als jij liever iets anders wilt doen?" Ze keek Maia aandachtig aan. "Ik ken niet zoveel spelletjes, maar je kunt ze me vast wel leren?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, dat vind ik ook." Uiteraard ontging het Maia dat het mogelijk een vreemde opmerking kon zijn, want zij had precies hetzelfde toch? Dus dan zou ze zich ook niet zo snel zorgen gaan maken. Was het slecht dat ze het als een soort geruststelling zag dat ze n iet de enige was? En dat het dus redelijk normaal kon zijn dat je niet zo heel mensen had om spelletjes mee te doen.

 

"Ik ken vooral spelletjes die je in je eentje kan doen," bekende Maia en ze beet even op haar lip. "maar die wil ik je ook wel leren?" Ze glimlachte even. "Maar eerst dit potje afmaken, toch?" Want het was leuk. De kans was groot dat Maia zou winnen. Ze stond er nu eenmaal beter voor, maar een spelletje was niet alleen voor de winst. Het was ook leuk om weer nieuwe patronen en opties te hebben gezien en misschien zou Agatha, met haar ongeoefende oog, wel een heel onverwachte zet doen. Dat was leuk om te zien en dan zou ze haar eigen zetten die ze vooruit had gedacht ook weer moeten aanpassen.

 

"Wat is jouw favoriete vak?", begon ze wat onhandige wijze verder als conversatie. Ze was er overigens echt wel benieuwd naar. Maar voor bruggetjes en het mooi inkleden van vragen, had ze de sociale ervaring niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, Maia kende ook vooral spelletjes die ze in haar eentje kon spelen. Ja, daar kende Agatha er ook een paar van, maar vooral spelletjes die ze zichzelf aangeleerd had en waarvan ze waarschijnlijk niet eens de regels kon uitleggen, omdat ze ze ook veranderde zodra ze er in zin had. Dat was wel weer het voordeel van alleen met jezelf spelen, er was niemand die het met je oneens kon zijn. "Oh, die zijn nooit verkeerd om te leren," zei Agatha snel, want het was wel handig om een paar manieren te hebben om zichzelf te vermaken tijdens de eindeloos lange zomervakantie die eraan kwam.

 

"Hmmm…" Eigenlijk had Agatha geen idee. Ze hield van, bijna, al haar vakken. "Ik denk… Heelkunde misschien? Of Geschiedenis van de Toverkunsten. Maar Bezweringen vind ik ook weer leuk." En waarzeggerij had weer wat. En leer der oude runen. "Ik zou niet kunnen kiezen," gaf ze toe. "En jij? Heb jij er één die er ver bovenuit steekt dan?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, goh. Ik vind Geschiedenis van de Toverkunst ook leuk. En kruidenkunde en astronomie. Eigenlijk een heleboel wel. Behalve de vlieglessen en Verweer tegen de Zwarte Kunsten." Dat laatste vond ze namelijk maar spannend en ze keek nu al op tegen de dag dat ze Boemannen zouden behandelen.

 

"Gewoon alles waarbij je niet zo hard hoeft te praten of in je eentje iets voor de klas hoeft te doen." De rest vond ze allemaal wel prima eigenlijk. "Heb jij dat ook?" Ze glimlachte. Het was leuk dat ze Agatha met dit soort dingen kon delen en dat ze zich niet heel vreemd hoefde te voelen. Ze had iemand gevonden, die misschien heel klein beetje hetzelfde was als zij.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, vliegles en verweer tegen de zwarte kunsten waren ook niet echt Agatha's ding. Je moest er heel snel bij nadenken, je kon eigenlijk niet echt rustig overwegen wat de goede optie was en het gevaar was altijd dat je andere mensen zeer deed. Ze knikte dus serieus toen Maia haar opsomming gaf.

 

"Wat minder," gaf ze toe, "maar dat was wel waar ik in het begin bang voor was. Maar nu ken ik iedereen wat beter, dus dan voelt het zo minder eng." Ze haalde haar schouders op. "Plus, ik kom van een dreuzelfamilie, dus ik was heel bang dat iedereen me dom vond omdat ik niet de dingen wist die zij wel wisten." En in het begin had ze zelfs allerlei leugens geloofd van iemand…

 

"Vlak na het eerste jaar wilde ik eigenlijk niet meer terug naar Zweinstein," gaf ze toe.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat herken ik wel. Ik voelde me ook dom. Mijn moeder is dan wel een heks, maar dat wist ik helemaal niet, totdat ik de brief kreeg. Daarna is ze me pas dingen gaan uitleggen. Alles wat ik daarvoor wist, was vrij summier." Alles wat ze wist,was enkel boekenkennis geweest. Dus Maia had een hoop in te halen gehad, zowel op het gebied van mens zijn als dat van tovenaar zijn.

 

"Het eerste jaar was wel moeilijk, maar ik wilde juist niet naar huis. Hier is fijner dan thuis. Hoe kwam het dat jij niet terug wilde?" Het was een persoonlijke vraag, maar goed, dat had je dan met Maia, die had dat soort dingen dus niet altijd door: wat je wel en niet behoorde te vragen.

 

"Ben jij ook al verloofd?", vroeg ze toen, want dat was toch wel iets wat heel belangrijk was in haar leven en waar ze zich niet echt raad mee wist. Misschien had Agatha, die toch weer een jaar ouder was, wel tips of adviezen. Ze kon het in ieder geval proberen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha probeerde zich voor te stellen hoe dat was, om erachter te komen dat je een moeder had die overal vanaf had geweten, maar niets tegen je had gezegd. Haar moeder… ze dacht niet dat haar moeder een heks was geweest, maar het was ook niet alsof ze dat zeker zou weten, want haar moeder was er niet meer. En haar oom en tante waren zeker geen heksen. ”Ik was bang voor magie,” legde ze uit, een beetje beschaamd. ”Er was iemand die me allerlei enge verhalen vertelde en ik geloofde erin.” Maar er was zoveel vreemd geweest aan magie, het was moeilijk te geloven dat magie goed was. Nu wist ze natuurlijk beter.

 

”Verloofd?” vroeg ze verbaasd. ”Nee, nee, absoluut niet. Ik ga nooit trouwen.” Want ze zou gouvernante worden voor haar familie, want dat was hoe ze hen terug kon betalen. ”Jij wel, toch?” Ja, goh, Agatha, dat was net wat Maia had gezegd. ”Is hij aardig?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat moest verschrikkelijk zijn: als je dacht dat magie eng en gevaarlijk was. "Wie doet zoiets?" Dat was echt heel erg gemeen. Zeker als je met een dreuzelopvoeding deze wereld binnenkwam. Maia had hier gelukkig nog de goede en lovende verhalen over gehoord. Anders was zij misschien ook wel bang geweest als ze de verkeerde tegen het lijf was gelopen. Nee,bang voor magie was ze niet. Bang voor interactie en sociale confrontaties was weer een heel ander verhaal.

 

"Ja, ik wel. Benedict. Je kent hem misschien? Hij zit in jouw jaar en zijn moeder is nu Minister van Toverkunst." Maia glimlachte voorzichtig en knikte toen. "Ja, ik vind hem heel aardig. We waren eigenlijk ook al vrienden toen onze ouders ons verloofden. En nu is het... een beetje raar. Maar we denken allebei dat het beter is om aan een vriend gekoppeld te zijn, dan straks een stomme wildvreemde." Helemaal als je iemand stiekem wel leuk vond, maar dat niet echt kon zeggen, want dat was raar? Ze zuchtte dan ook. Misschien haalde ze zich al die dingen wel gewoon in haar hoofd, omdat je opeens anders naar iemand ging kijken als hij je verloofde was. "Ik was altijd bang dat ik een gemene en strenge man zou krijgen. Dus ik ben er wel blij mee." Benedict was namelijk heel lief en alles behalve streng.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×