Jump to content
Nicholas Seymour

[1835/1836] Research is creating new knowledge

Recommended Posts

Januari 1836

 

Sinds Nicholas de bibliotheek gevonden had, was hij er steeds vaker te vinden. Als hij dan tenminste niet aan zijn huiswerk moest of iets dergelijks. Of nou ja, dan was hij er óók, maar dan kon hij niet doen wat hij daadwerkelijk wilde en dat was zijn vader vinden. Hoe dan ook, Nicky was er in geslaagd zijn huiswerk van de dag enigszins rafelig af te ronden en was vervolgens voor de zoveelste keer naar de bibliotheek gehold.
 
Waar het op de één of andere manier wel héél druk was. Nicky fronste even, terwijl hij het grote aantal studenten bekeek dat zich deze middag in de bibliotheek had verschanst en daarmee vrijwel élke tafel in beslag nam. Er lagen overal boeken over de tafels verspreid, stukken perkament lagen in het rond geslingerd en er stonden her en der wat inktpotjes met schrijfveren verspreid. Het leek wel een slagveld. Een breinslagveld. Uh, als dat bestond. Daar had Nicky eigenlijk geen idee van, maar in zijn hoofd klonk het best acceptabel, dus ging hij daar maar vanuit. 
 
Het hield echter wel in dat er aan de tafels géén plek voor hem was, en dat terwijl hij toch écht verder moest met zijn onderzoek. Hij had zich nu al meerdere keren in de bibliotheek verscholen en hij had, behalve wat hij al eerder had gevonden, eigenlijk nog steeds niet heel veel zinnigs gevonden. Dus hij moest en zou ook vandaag wat doen. En wel, als er dan geen plek was aan tafel, dan uh, dan was de grond vast een prima alternatief.
 
Dus verzamelde Nicky zijn spullen en spreidde deze op een willekeurige plek in de bibliotheek uit over de vloer. Om er vervolgens in kleermakerszit bij te gaan zitten en zich te buigen over wat hij zoal had uitgestald. Wat niet van bijzonder lange duur was, want toen struikelde er iemand over zijn werk. “Ah!” riep Nicky verschrikt.

 

@@Desmond Thwaite

Edited by Nicholas Seymour

Share this post


Link to post
Share on other sites
Wow, ja, het viel Desmond ook al snel op dat de bibliotheek ontzettend vol zat. Hij keek een beetje verbaasd rond naar al die mensen, zat de helft überhaupt wel op Zweinstein en dat was waarom hij precies per ongeluk op het werk van Nicholas Seymour trapte, want ondanks dat de bibliotheek zo vol zat, had hij niet verwacht dat er iemand op de vloer zat. ”Oh, sorry!” zei hij gehaast terwijl hij op de vloer viel en hij rolde zoveel mogelijk bij de boeken weg. Ah nee, had hij nu een boek verpest? Hij hoopte het niet!

 

”Heb ik je pijn gedaan?” vroeg hij bezorgd en daarna: ”Heb ik één van de boeken kapot gemaakt?” 

 

Stiekem was dat een beetje belangrijker. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
“Oh, uh nee,” zei Nicky snel, toen de persoon in kwestie bij hem op de vloer neerviel en vroeg of hij hem misschien pijn had gedaan. Waarna hij vroeg of hij één van de boeken kapot had gemaakt. Nicky pakte een aantal van de perkamenten, die slachtoffer waren gevallen aan de voet van de vreemdeling en inspecteerde deze. Daarna tilde hij het boek op waar hij in bezig was en bekeek ook deze van alle kanten. “Ik denk het niet,” besloot hij vervolgens, terwijl hij het boek weer neerlegde en één van zijn perkamenten erop rechtstreek. 
 
“Gaat alles goed met jou?” vroeg hij, terwijl hij zijn hand schaapachtig door zijn rode krullen haalde. “Ik had hier waarschijnlijk niet moeten gaan zitten.”

 

 

Edited by Nicholas Seymour

Share this post


Link to post
Share on other sites

Desmond was nog even half in paniek op de grond blijven liggen, maar toen de jongen hem vertelde dat hij zowel niet hem als de boeken pijn had gedaan, kwam Desmond, voorzichtig overeind. "Gelukkig!" zie hij, terwijl hij op zijn knieën ging zitten. Hij had zich wel echt even zorgen gemaakt, hoor!

 

"Oh ja, met mij is alles goed." Hij haalde zijn schouders op. "Ik val zo vaak." Desmond was niet zo goed in dingen tegelijkertijd doen, maar deed dat altijd dan wel weer, waardoor het vaak voorkwam dat hij tegen dingen aanstootte of liep. Niet zo handig.

 

"Wat doe je hier eigenlijk?" vroeg hij nieuwsgierig. "Kon je geen plekje vinden?" Dat was rot…

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nicky knikte even, toen zowel hij als Desmond er van verzekerd waren dat er aan zowel hem, als de boeken niks mankeerde. Waarna Desmond hem verzekerde dat met hem ook alles goed ging. Aangezien het hem, naar het scheen, wel vaker gebeurde. Nicky had daar wel een zeker respect voor. Desmond leek namelijk, ondanks dat alles, inderdaad prima in orde. 
 
“Ik ben bezig met een onderzoek,” zei Nicky met een serieus gezicht, toen Desmond hem vroeg waar hij mee bezig was. Hij pakte één van zijn perkamenten en legde die zo, dat Desmond ook kon zien wat erop stond. Het was een krantenknipsel over de piraterij. “Oh, nee,” zei hij vervolgens, “het is best druk, maar uh, op de grond kan ook. Ik moet wel even aan mijn onderzoek, snap je?”

 

 

Edited by Nicholas Seymour

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een onderzoek… dat was interessant. Alleen Ravenklauwers zoals Desmond konden direct enthousiast en nieuwsgierig worden zodra iemand de woorden 'ik ben bezig met een onderzoek' in zijn mond nam. "Oh, echt?" vroeg Desmond gretig en zonder te vragen, sorry Nicholas, ging hij naast hem op de grond zitten.

 

"Wat voor soort onderzoek?" Hij wierp een blik op de boeken die Nicky had opengeslagen. Boten? "Ik houd van schepen!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×