Ga naar inhoud


Welkom op Pumpkins & Parchment RPG! - Een RPG uit een Magisch Verleden

Waan je in een wereld van historie en magie, van stoffige vellen perkament en sprankelende toverdranken, van donkere kerkers en flitsende duellen. Welkom in de wereld van Pumpkins & Parchment!







Houd je van schrijven? Heb je ook gedagdroomd bij een wereld als die in Harry Potter? Beleef deze wereld, tegen het decor van een industrialiserend Engeland, waar alles mogelijk lijkt te zijn, en misschien ook is...






Schrijf je snel in!

Guest Message by DevFuse
 

Foto

[1835/1836]Didn't stop, didn't think, until I hit the wall


20 antwoorden op dit topic

#21 OFFLINE   Irwin Foulkes-Davenport

Irwin Foulkes-Davenport
  • IC Leraar


  • 62 Posts
  • 11 Topics

Gepost woensdag 21 juni 2017, 21:00

Kleren kopen. Oef. Dat moest hij misschien ook weer eens doen, nu hij weer buiten kwam en met mensen in interactie was en zo. De eerste tijd dat hij terug was was hij vooral door zijn stapels pyjama’s gegaan. Toen hij echter thuis was gekomen, en beter genoeg was geweest om voorzichtig weer mee te gaan doen aan wat bij de Foulkes-Davenports voor ‘normaal leven’ door moest gaan, had hij zijn oude kastdeuren maar eens opengedaan, om erachter te komen dat zijn ouders niets weggegooid hadden van zijn oude kledingstukken, en dat ze alles hadden laten wassen bovendien. Hij wist niet waarom. Hij was nooit van plan geweest terug te komen; hij had ze niet gevraagd of ze hem wel terug hadden verwacht. Vast wel, als het leven zonder hen te moeilijk bleek. Of misschien hadden ze gewoon gedacht dat hij een late puberteitsstunt was begonnen. Inmiddels geloofden ze hem als hij zei dat hij niet terug had willen komen, ze moesten wel. Maar hij vroeg zich wel af, als hij niet ziek was geworden, hoe lang die kast vol spullen er dan onaangeroerd zou hebben gestaan.

 

Punt was, ja, hij had dus nog een kast vol kleren, maar ze waren wel vier jaar oud, iets waarvan Elaine vast gruwde, en bovendien pasten ze eigenlijk niet meer zo goed. Niet meer als vroeger, tenminste. Irwin was nooit dik geweest, maar wel tamelijk voller dan nu, en de kleren leken dus zijn recente ziekte te accentueren en deden hem bovendien nog wat meer op een havik of iets dergelijks lijken, in rafelig profiel. Nu ja, aan de andere kant kon hij ook gewoon wat meer eten.

 

En ja, hoe hij eruitzag kon hem iets schelen. Dat was zijn eerste reactie geweest: dat het hem niet uitmaakte, dat hij geen reden meer had om er goed uit te zien, alleen acceptabel, want per slot van rekening was zijn reden om wat dan ook nog te doen dat het van zijn ouders moest en zijn ouders konden niet meer dan acceptabel van hem eisen. Maar... het klopte toch niet helemaal. Hij was niet ijdel, niet exact, maar hij hield er niet van om zich te schamen, om zich ongemakkelijker te voelen dan strikt noodzakelijk. Als hij dan toch een rol aan het spelen was dan wilde hij er wel voor gekleed zijn.

 

“Ja, heel graag,” zei hij oprecht, verbaasd door haar verzoek. “Er moet van alles nieuws weer in, dus het zou absoluut goed uitkomen. Ik heb laatst eindelijk de muren schoon gekregen, maar nu zijn ze allemaal grijs.” Hij grijnsde. “En het meubilair begint ook van antiek naar archeologisch te gaan. Ik heb er géén verstand van, maar dat vind zelfs ik te ver gaan.” Hij nam nog een slok Boterbier. “Heb je het niet te druk op het moment?”






1 personage(s) lezen dit topic

0 personages, 1 gasten, 0 anonieme wezens