Jump to content
Pumpkins & Parchment RPG
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander
Sign in to follow this  
Irwin Foulkes-Davenport

[1835/1836]Didn't stop, didn't think, until I hit the wall

Recommended Posts

OOC:
Privé

 

7 Januari

Irwin’s gloednieuwe kantoor

 

De meeste Fabeldierendocenten namen over het algemeen een kantoortje dichterbij het terrein waar ze hun lessen gaven. Dit zodat zij naar de dieren konden komen in plaats van de dieren naar hen. Iedereen die ook maar drie weken in de professie zat zou je kunnen vertellen wat een dramatisch idee dat laatste was. Irwin kon zich nog goed herinneren hoe zijn eigen docent dat hier had gedaan, vroeger. En hij zou er niet per se op tegen zijn geweest, want wat verder afgescheiden leven van Zweinstein en haar gangen vol studenten en collegae die hij niet zo goed kende en niet veel beter wilde leren kennen eerlijk gezegd klonk voor hem als bepaald geen slecht plan. Maar zijn moeder had zich in haar hoofd gehaald dat dat wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn, als hij weer ziek werd of dat hij ervan zelfs ziek zou kunnen worden – waarvan, van de buitenlucht? Daphne Davenport was toch ook naar deze school gegaan, ze wist toch als ieder ander dat het hier overal tochtte? – en de discussie zou langer geduurd hebben dan Irwin erom kon geven, dus was hij maar op de begane grond neergestreken. Dat was toch nog dichtbij alles.

 

Het was ook heel dichtbij de Huffelpuf leerlingenkamer, en dat had tot voor kort op het pro’s lijstje van Irwin geprijkt. Maar nu hij vanmiddag aan de slag wilde – snel nog even een paar eenhoorns bestellen – begon hij te overwegen of hij die kwalificatie niet wat te haastig had gemaakt.

 

Hoe kwam je als docent een leerlingenkamer binnen?

 

Gelukkig had Irwin altijd een bijzonder talent gehad voor goede omgang met huiselfen – hahaha, hij kon ze vinden, meer was daar niet voor nodig – en snel genoeg had hij van een van hen de locatie en instructies losgepeuterd. Toen daalde hij wat bedremmeld de trappen af, betrad de leerlingenkamer, en keek onwennig om zich heen. “Nee hoor, er is geen mededeling,” zei hij haastig, op een vraag. “Ik zoek Elaine Foulkes-Davenport.” No way dat hij in haar slaapzaal rond ging rennen. Was ook niet nodig, je doorsnee Huffelpuffer was even behulpzaam als een huiself, dus al snel had iemand zijn zusje opgetrommeld. “Elaine,” groette hij haar, terwijl hij naar een punt iets naast haar op de muur keek. “Uh, kom je even mee naar mijn kantoor?”

Edited by Nicholas Eversly

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoe ging je ermee om als je broer waar je ooit heel close mee was geweest je had verlaten maar na drie jaar ineens weer opdook en ook nog eens als je nieuwe leraar. Nou, in het geval van Elaine Faulkes-Davenport niet zo heel erg goed. Ze wilde graag met hem praten, ze wilde hem laten merken dat ze kwaad was en dat hij dit nooit had mogen doen. Ze wilde antwoorden op alle waarom vragen, waarom was hij weggegaan, waarom had hij haar niet meegenomen (tuurlijk haar ouders waren daar vast niet zo blij mee geweest maar waar ze hield van haar ouders was ze altijd closer geweest met haar broer). Ze wilde ook een soort bevestiging dat hij haar nooit meer in de steek zou laten. En hopelijk, hopelijk kon ze dan eindelijk vrede maken met de situatie. Voor hem maar vooral voor zichzelf.

 

Het punt was omdat soort dingen voor elkaar te krijgen moest je gewoonlijk in gesprek gaan en de confrontatie aangaan en als er iets was waar Elaine niet van hield was het confrontatie. Ze wist zich nooit een houding te geven en raakte het meeste van de tijd in paniek. Elaine was als het moest het type persoon dat heel goed was in ja en amen knikken en mensen pleasen om de vrede te bewaren. Maar niet nu, niet in deze situatie. Want als er iets was waar ze slechter tegen kon dan confrontatie dan was het onrecht en vooral als het haar betrof. Irwin moest dus op een of andere manier weten dat ze boos was zonder dat ze zelf echt dat hoefde uit te spreken.

 

Dus  had ze alle spullen in zijn kantoor die ook maar enigszins op zijn bureau hoorden te liggen vastgeplakt met een permanente plakbezwering zodat hij ze niet meer kon gebruiken.

 

Zoals ik al zei ze was niet echt goed in probleemoplossend denken. Maar dat hoefde ook niet echt vandaag, ze had gewoon een Punt willen maken.

 

Dat Irwin ineens voor haar stond en vroeg of ze mee wilde komen was ook niet bedoeling want dat had ze niet ingecalculeerd. Misschien was het dom en misschien had ze hem beter moeten inschatten, maar hallo ze had hem drie jaar niet gezien, maar ze had verwacht dat hij er wel gewoon mee zou dealen. Hij had dit immers verdiend dus er gewoon mee dealen was het minste wat hij voor haar kon doen. Zo werkte het systeem van rechtvaardigheid en karma immers. Maar neehoor hij stond hier en vroeg of ze mee wilde komen en Elaine die totaal niet wist wat ze hier mee aanmoest ging maar gewoon mee. Want anders werd het misschien en scene en daar kon ze al helemaal niet tegen.

 

Waarom moest ik komen professor”, vroeg ze beleefd maar wel met opzet hun oh zo ingewikkelde familieband negerend. Ondertussen leunde ze een beetje in de deuropening zodat ze gewoon heel hard weg kon rennen als het haar te ongemakkelijk werd. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, eh. Misschien dat de Irwin van drie jaar geleden inderdaad gereageerd zou hebben op Elaine’s gerommel zoals Elaine verwacht en gewenst zou hebben. Hij had ook nooit de confrontatie met zijn zusje opgezocht. In feite zou je het punt kunnen maken dat hij ook nooit de confrontatie had opgezocht, überhaupt. Elaine stond in de deuropening van zijn kantoortje zodat ze weg kon rennen: hij was weggerend. Twee keer. En als het aan hem lag was hij nooit gevonden. Helaas was er in Engeland nu eenmaal maar één magisch hospitaal, en als je daar buiten bewustzijn naar toe werd gesleept dan had je de verdere progressie van het standaard verhaal niet meer in de hand. Als je vader je op zijn patiëntenlijst kreeg enzo. Note to self: volgende keer verder weg, naar de jurisdictie van een ander ziekenhuis. Niet dat hij dacht dat er een volgende keer zou zijn. Maar ja, de redenen dat hij dat niet dacht had hij met niemand willen delen, en daarom snapte hij eigenlijk wel de argwaan van zijn ouders. En zeker van zijn zusje.

Elaine. Een groot deel van de reden dat hij nooit confrontatie met haar had gezocht was dat ze het altijd heel goed hadden kunnen vinden samen, in dat grote huis met de ambitieuze ouders. Al sinds ze piepklein was en per ongeluk onhandig. In plaats van expres. De laatste keer dat hij haar kwaad had gemaakt...

 

Ja, nu hij erover nadacht had ze toen ook wat leuke verrassingen voor hem verzorgd, en hij had gewoon stilletjes gewacht tot het over ging. En wat chocola voor haar gekocht. Misschien had hij dat nu beter ook kunnen doen. Maar de vorige keer had iets te maken met dat hij gezegd had dat ze eruitzag als een zuurstok in haar roze jurk, of misschien was het die keer dat ze niet mee had gemogen naar Cambridge. Hoe lang zou het duren voordat ze hem zijn huidige vergrijp vergeven had? Zou ze het ooit doen?

 

Zie je, dit was waarom het beter was om niet terug te komen in dit soort situaties.

 

“Dat weet je best,” zei hij ongeduldig – professor, serieus? – en hij schoof een stoel voor haar naar voren met een zwaai van z’n toverstok. “Ik zou je een kopje thee aanbieden, maar al m’n kopjes zitten vast.” Hij zuchtte. “Vind je het vervelend dat ik hier ben? Je weet dat ma en pa dat bedacht hebben, toch?” Ja, dat weet ze, en nee, ze vindt het vervelend dat je hier niet was, eikel.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze grijnsde even triomfantelijk om zijn opmerking over de kopjes. Elaine mocht dan niet het persoon zijn dat graag mensen dingen aandeed maar in de speciale gevallen dat dat precies haar doel was was ze redelijk trots op haar acties. Voor de hele wereld leek het misschien vooral heel nutteloos en kinderachtig maar het had een systeem. Het moest niet gevaarlijk of pijnlijk of omonekeerbaar zijn want dat wenste ze niemand toe, en het moest ook vooral zo min mogelijk collateral damage veroorzaken want mensen die niks fout deden moesten natuurlijk niet geraakt worden. Iedereen hoorde te krijgen wat ze verdienden niks meer en niks minder. En hoewel op het eerste gezicht dingen als vastgeplakte kopjes of alle spiegels in het huis zo vervloeken dat ze wazig leken als de persoon die waar je kwaad erop erin keek misschien niet erg leken had Elaine een groot talent en dat was koppigheid. En kleine irritaties werden vanzelf grote irritaties als ze te lang doorgingen dus uiteindelijk bereikte ze haar doel wel alleen dan met zo min mogelijk schade.

 

 Liever bleef ze in de deuropening staan en nog liever rende ze weg maar ze was te nieuwsgierig naar wat hij te zeggen had. Hoewel ze eigenlijk nooit had durven vragen naar de antwoorden die ze zo graag wilde hebben zou ze zichzelf ook niet kunnen vergeven als ze nu weg zou lopen. Want dan zou ze zich uiteindelijk alleen nog maar meer druk maken.

 

Dus ging ze zitten en sloeg demonstratief haar armen over elkaar om te laten merken dat ze het er niet mee eens was. “ Dus je bent hier omdat het van mamma en papa moet ”, vroeg ze terwijl ze haar best deed niet verwijtend te klinken. Ze verweet het hem wel heel erg (dus zo goed lukte dat neutraal zijn ook weer niet) maar als je een nare toon aansloeg maakte je de situatie alleen maar erger. Maar dat hij alleen maar terugkwam omdat het moest en niet omdat hij het wilde was pijnlijk. Ondertussen staarde ze heel aandachtig naar de poten van een stoel voor haar en vroeg zich af hoelang het zou duren voor hij iets merkte als ze de poten van de stoelen elke dag een klein stukje korter maakte.

Edited by Elaine Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, grote goden, wat had hij gedaan? Wat had hij zich op zijn hals gehaald? Hoe kwam hij er in vredesnaam weer vanaf? Al zijn vastgeplakte bureauspullen daargelaten – met een uurtje of drie had hij dat waarschijnlijk wel weer opgelost en anders kon hij er altijd een project van zijn leerlingen voor maken, vindt het beste beestje om een Permanente Plakspreuk tegen te gaan – begon hij zich ook oprecht weer rot te voelen. Deed hij tegenwoordig altijd als hij wat langer bij Elaine zat. Daarom deed hij dat maar niet meer zo veel. “Eh, ja,” gaf hij toe. “Iets met ritme, vertrouwde omgeving, je kent het wel.” Natuurlijk deed hij dit omdat het van zijn ouders moest. Dat deden ze allebei. Ze waren wel twee verschillende interpretaties van ‘hier’ aan het hanteren. Hij was hier, op school, aan het lesgeven, omdat zijn ouders dat een goed idee hadden gevonden. Misschien omdat alles nog goed was geweest toen hij hier zelf leerling was en ze dachten dat dat aan de school lag en niet gewoon aan het feit dat naarmate je ouder werd de verdorde plekken van de wereld je meer op begonnen te vallen.

 

Ze wisten overigens niet alles, want niet alles was goed geweest toen hij hier op school had gezeten, maar het had nooit zin om daarover te beginnen.

 

Maar Elaine had het niet over die ‘hier’, maar over ‘hier’ in het algemeen, hier weer bij haar in plaats van ‘daar’ waar hij drie jaar was geweest en waarvan zij niet wist waar het was. Antwoord: af en aan, hier en daar, en meer antwoord ga je niet krijgen. Hij wist het soms niet eens.

 

Enfin, daar had zij het over, en daar wilde hij het niet zo graag over hebben, dus ging hij koppig verder op zijn definitie van ‘hier’. “Maar als je het echt heel vervelend vindt, ik wil hier niet in je vaarwater zitten op school, natuurlijk. Misschien dat ik ze wel kan vragen...” Haha, mooi niet. Hij kon het ze vragen, het werkte nooit. Maar dan had hij tenminste zijn best gedaan. En Elaine zou hem in elk geval geloven als hij zei dat hij daarmee niet veel verder was gekomen. “Welke vakken heb je eigenlijk genomen dit jaar?” Laten we nog maar eens onderstrepen hoeveel er was wat hij al over haar had moeten weten.  

Edited by Irwin Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er was inderdaad zoveel dat hij al had moeten weten, en zoveel waar hij gewoon had moeten zijn. Drie jaar geleden was hij weggegaan toen ze dertien was en in de tussentijd had hij zoveel gemist. Momenten dat ze gewild had dat hij er gewoon was, momenten dat ze zo graag wilde dat hij er gewoon was dat ze hem zelfs onmiddellijk had vergeven als hij gewoon ineens was teruggekomen. Dingen als het feestje vorig jaar toen ze eindelijk haar slijmballen gehaald had, en nog goed ook Elaine mocht dat wel in Huffelpuf zitten ambitie had ze van huis uit wel meegekregen en goede cijfers hoorden daarbij. Of dingen als haar eerste debutantenbal waar ze zich even mooier had gevoeld dan ooit in haar leven. Het ware mooie herinneringen en ze zou elk moment over willen doen zelfs als ze het  moest overdoen precies zoals het was geweest, maar het zou gewoon beter zijn geweest als hij er was geweest.

 

En om te horen dat hij hier liever niet wilde zijn (goed ze had het inderdaad over een andere hier dan hij maar kon je het haar kwalijk nemen? Hij was wel gewoon ineens drie jaar weggegaan zonder enige vorm van contact dus ze mocht het wel even dramatischer inzien dan het was) en er alleen was omdat haar ouders dat wilden was niet iets waar ze gelukkig van werd. Want dat betekende dat hij vast weer weg zou gaan zodra haar ouders hun grip verloren.

 

Doe waar jij je prettig bij voelt ”, antwoorde ze koel terwijl ze de vloer en haar schoenen aanstaarde alsof het het meest interessante was wat ze ooit gezien had. “ Als ik er last van heb doe ik wel gewoon alsof je er niet bent. Dan is het alsof er niks veranderd is”. Niet dat ze in staat was zich daar aan te houden maar ze wilde niet dat hij haar vroeg of ze wilde dat hij wegging, ze wilde dat hij inzag dat dat het laatste was wat ze wilde. Kon hij niet gewoon uitleg en excuses geven? Was dat nou echt zo moeilijk. “ Ik heb trouwens bijna alle praktijkvakken gekozen, nooit zo goed geweest in theorie”, ze haalde even haar schouders op en durfde hem eindelijk weer aan te kijken, “ ben je trouwens… beter nu?

 

Dat ze boos was betekende niet dat ze niet wilde dat hij nog lang en gelukkig zou leven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het eerlijke antwoord? Ja, dat was echt zo moeilijk. Als dat was wat Elaine wilde, uitleg en excuses, dan zouden ze nog wel een tijdje stroef tegen elkaar moeten doen, want Irwin was niet bereid om uitleg danwel excuses te geven. Uitleg niet, omdat hij niets hiervan kon uitleggen. Het was pijnlijk, en hij wilde niet weer door die drie jaar heen, noch aandacht besteden aan wat tot die drie jaar had geleid; en het was gevaarlijk; en het was gewoon beter als Elaine sommige dingen niet wist. Beter als ze sommige dingen niet begreep. Zoals hun ouders. Zij had altijd goed met hen om kunnen gaan, had altijd van hen gehouden, en hoewel het voor Irwin gecompliceerder lag gunde hij haar dat met heel zijn hart. Dus er waren dingen, redenen, voor zijn vertrek die hij haar niet wilde verklaren. Omdat hij het veel fijner zou vinden als ze ze nooit zou weten, omdat hij heel erg hoopte dat ze ze nooit zelf opmerken zou. En dat zou best kunnen. Hun situaties waren niet echt vergelijkbaar, per slot van rekening.

 

En excuses wilde hij haar niet geven omdat... omdat hij geen spijt had van gaan. Hij had spijt van hier weer terug te zijn, van het niet een keer kort en goed af te hebben kunnen maken. Hij had spijt ervan dat hij haar gekwetst had in het proces, dat wel, spijt ook dat hij ziek genoeg terug was gekomen dat iedereen zich nog extra zorgen had moeten maken, maar hij zou het zo weer doen, weggaan dan, en dus vond hij ‘het spijt me’ lastig om over zijn lippen te krijgen. Hij wilde van alles voor Elaine verzwijgen, maar zou liever niet tegen haar liegen.

 

Tegelijkertijd, terwijl hij naar haar luisterde, klonk dat wel steeds aantrekkelijker. En misschien, had hij geweten dat dat was wat ze nodig had, dat hij het dan toch wel had gedaan. Wat kostte het hem, een leugen om bestwil, als zij er zoveel beter van werd? Dan is het alsof er niets veranderd is... was er maar niets veranderd. Óf omdat hij nog weg was, óf omdat hij nooit weg was gegaan. Op het moment zou hij beide geaccepteerd hebben.

 

Hij knikte begrijpend. “Ik vond de theorievakken ook nooit zo geweldig,” erkende hij, maar het volgende moment werd hij verrast door haar blik. “Eh... jawel,” zei hij, opgelaten, terwijl hij aan wat van zijn papierwerk pulkte, wat natuurlijk weinig uitrichtte. “Stukken.” Hij moest nog steeds opletten, hij moest nog af en toe op controle en het zou waarschijnlijk weer drie jaar duren voordat hun ouders ermee akkoord gingen dat hij beter was, maar hij stond weer overeind, kon weer werken en kraamde niet de helft van de tijd klinkklare onzin uit, dus ja, hij zou het als beter beschrijven. Hij beet op zijn lip. “Wil je anders even in Zweinsveld een Boterbiertje gaan drinken? Heb je er ook nog een keer profijt van dat ik hier werk nu.” En ze was zo groot geworden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met of zonder excuses uiteindelijk ging ze hem wel vergeven. Omdat het haar broer was, omdat hij in hun thuissituatie met ouders die echt wel van haar hielden toch de enige was die er altijd was geweest. Die het nooit net iets te druk gehad of net een iets te belangrijke zaak had om gewoon even met haar te praten of tijd aan haar te besteden. Elaine had nooit veel aandacht nodig gehad, altijd gevonden dat als er dingen of mensen waren die meer aandacht nodig hadden dat ze dat maar moesten krijgen, Maar ze had het wel nodig dat ze wist dat er mensen om haar heen waren die er zouden zijn als ze het nodig had, vertrouwen was een van de belangrijkste dingen in haar leven. En in haar zestienjarige leven was Irwin altijd de persoon geweest waarvan ze wist dat ze hem kon vertrouwen hoe dan ook.

 

En toen hij weggaan was was dat langzaamerhand wegevallen en ze zou liegen als ze zou zeggen dat ze niet wat minder vertrouwen in de algemene mensheid had gekregen (dat zou ze nooit hardop zeggen trouwens dat deed je gewoon niet). Maar aan het eind van de dag wogen die tien jaar van haar leven dat hij er wel was geweest op tegen die drie jaar dat hij er niet was, dat was simpele wiskunde. Maar als hij niet met excuses en uitleg kwam dan werd het lastiger. Voor beide want Elaine moest zich over dingen heen zetten op manieren die ze niet gewend was, door er gewoon ‘vrede’ mee te hebben zonder dat ze het gevoel had dat het onrecht was opgelost. En Irwin, Irwin moest de komende tijd nog heel wat vervelende truckjes doorstaan omdat ze nog niet klaar was om zich eroverheen te zetten.

 

Maar uiteindelijk kwam het vast goed want het zou zonde zijn om hem nu echt voor altijd kwijt te raken uit pure koppigheid. Ze was koppig maar momenteel vooral destructief voor anderen en niet voor zichzelf.

 

Dus hoewel ze boos was en waarschijnlijk een uur zou gaan doen om iets te kiezen, hij was niet de meest geduldige persoon op aarde en bovendien kon ze hem op die manier meer dwingen om tijd met haar te spenderen (ze hadden wat in te halen), ging knikte ze toch wel. “ Boterbier dat is geen excuus”, ja Irwin Elaine had niet door dat je niet je verhaal en je excuses ging maken en daarom besloot ze maar niet zulke subtiele hints te droppen. “ Maar het is een begin. Weet je iets stils ik bedoel.. ik vind het niet erg dat je leraar bent maar nouja klasgenoten”, het laatste wat ze wilde was dat mensen dachten dat ze voorgetrokken werd omdat haar broer les gaf. Want dan zou ze zelf onrechtvaardig bezig zijn en dat was iets waar haar systeem al helemaal niet op gemaakt was. Gaat leuk worden mocht dat ooit de case zijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, het was geen excuus, en nee, ze ging hem misschien niet snel vergeven. Maar ze ging wel met hem mee, en voor Irwin op dit moment was dat ruim voldoende. Als ze de komende tijd nog op creatieve manieren zijn leven er lastiger op wilde maken dan vond hij dat eigenlijk ook wel prima. Hij had het per slot van rekening een beetje verdiend. En hij had haar gemist: als dat was wat ze nodig had om weer met hem om te gaan dan was dat een prijs die hij meer dan bereid was om te betalen. Hij Sommeerde snel voor hen beiden een mantel, mutsen en voor hemzelf een nieuwe sjaal – aangezien zijn reguliere vastgeplakt zat aan de stoel waarover hij ze vanmiddag had gehangen – en knikte. “Maak je geen zorgen, we zullen dit niet adverteren. Maar het is een doordeweekse avond, je klasgenoten zijn niet in Zweinsveld.” Hij pauzeerde, stilstaand bij zijn eigen gedrag als zesdejaars. “Of althans, dat zouden ze niet moeten zijn.”

 

Ze liepen het terrein op, in elk geval was dat vanuit zijn kantoortje heel goed te doen, sinds hij terug was had hij zich nog niet aan de trappen gewaagd om je eerlijk te zeggen. De zware sneeuwval was iets kalmer geworden, al zou je niet zeggen dat het donker werd wanneer je keek naar de dofgrijze lucht boven het kasteel, vanwaar losse, dikke vlokken langzaam naar beneden dwarrelden. De winters waren altijd strenger in Schotland, strenger dan in de rest van het land, en de witte vlokken in Elaine’s blonde haren deden hem aan zoveel jaren terug denken, momenten die hij toen altijd voor lief had genomen. Winters waarin hij haar nog had gedragen omdat zijn kleine zusje minder hoog kwam dan de sneeuw en er half in zonk bovendien. Lang geleden. Maar dat was normaal, nietwaar? Dat je keek naar je kleine zusje en je verwonderde over hoe groot ze was geworden? Dat zou vast zo voelen of hij nu weg was geweest of niet. Het enige verschil waren drie winters waarin hij deze herinneringen niet had gemaakt.

 

Anderen, wel.

 

Ze arriveerden snel genoeg bij de pub, eentje een beetje uit het reguliere vaarwater, waar ze zich weer uit konden gaan pakken, en Irwin bestelde twee Boterbiertjes, alvorens hij op een van de twee bankjes in de booth ging zitten. “Zelfs al zijn er hier klasgenoten, dan zien ze je nog niet,” beloofde hij, met een glimlach. “Heb je een leuke klas, eigenlijk?” Hij wachtte even tot de biertjes naar hun tafel kwamen zweven, hief er vervolgens een half. “Proost. Op je gezondheid.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nog iets wat je merkte als je broer ineens na drie jaar terugkwam was dat je ineens hele grote stappen maakte. Toen ze dertien was had ze er nooit overna gedacht dat ze wel eens een keer met Irwin in een café bier zou zitten drinken, toen was alcohol, hoe weinig dan ook, vooral iets wat ze net begon te proberen en dan vooral stiekem in bijvoorbeeld de kassen na kruidkunde of een feestje van ouderejaars dat je stiekem was binnengesmokkelt. Het was niets wat je met je ouders of met je veel oudere broer deed, Elaine wist niet eens of ze het erg hadden gevonden maar veel van haar vriendinnen deden het stiekem dus had ze niet de moeite genomen het te vragen. Het was altijd spannender als het niet mocht, zelfs al wist je eigenlijk niet of het wel mocht. Ze zou nooit opzettelijk tegen haar ouders ingaan of ruzie maken om het ruzie maken. Maar ze wilde wel graag haar vrienden tevreden stellen dus dan deed ze dat soort dingen nog wel.

 

En het hoorde vast bij opgroeien en dat soort dingen dus het was niet dat haar ouders het haar kwalijk namen. Vast niet.

 

Maar nu was ze zestien en was drinken niet meer iets wat je deed om stoer en volwassen te zijn dus het hoefde niet meer stiekem. Je deed het gewoon omdat het goed smaakte of omdat het erbij hoorde. Maar het was vreemd om het ineens zo open en bloot met haar broer te doen omdat hij die hele fase ervoor er niet geweest was. Nu zou ze daar trouwens niet over gaan klagen want het bier smaakte goed en hij deed zijn best toch? Ze had nog het hele jaar om hem dwars te zitten en over elk klein dingetje een probleem te maken. Deel een daarvan hadden ze net achter de rug en nu wilde ze ook even gewoon een fijne sfeer.

 

Mijn klas is best leuk maar het is jammer dat jaar vijf en zes niet bij elkaar zitten want mijn beste vriendin, Imogen Bowman, zit in jaar vijf en we hebben dus weinig les samen ”, ze nam een grote slok en veegde even het schuim dat aan haar wang bleef plakken weg met haar mouw, “ kan jij daar als leraar niks aan doen? Zorgen dat ze jaar zes en vijf samen lesgeven want dat lijkt me wel beter. Voor eh hoe we dingen van elkaar kunnen leren!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Irwin grinnikte. “Ik ben er nog maar net, ik vermoed dat je wel iets meer krediet op zult moeten bouwen als leraar voordat je dat soort drastische dingen kunt gaan veranderen.” Hij reflecteerde even op zijn kersverse collegae, en bedacht zich. “Of althans, dat zou ik verwachten.” Maar hier op Zweinstein was wat je zou verwachten over het algemeen niet zo’n goede maatstaf voor wat er daadwerkelijk ging gebeuren. Desondanks, hij was niet van plan om zo direct fundamentele roosterwijzigingen aan te brengen. Er was een erg goede reden voor jaar vijf en zes niet samen doen, per slot van rekening: het een was pre en het ander post SLIJMBAL examen. Als je ze samen deed, zouden de zesdejaars onherroepelijk veel van hun afgelopen jaar moeten gaan herhalen, want je kon de vijfdejaars niet en masse voor hun examens laten zakken door ze niet voor te bereiden op de stof die daar behandeld zou worden.

 

Maar voor een van zijn eigen lessen zou het misschien niet veel kwaad kunnen. Hij kon de vijfdejaars altijd extra huiswerk geven. “Heeft Miss Bowman Fabeldieren?” Anders was dit sowieso niet binnen zijn bereik. Maar zo ja... goh, dan kon hij Elaine best een keer een gunst doen – hoezeer hij zich ook niet verheugde op een les met haar en haar beste vriendin, dat kon alleen maar fout gaan. Maar hij had wat goed te maken, dus hij wilde dit best regelen. Yep, dat was voortrekken, maar, zo dacht hij wrang, dan begon hij tenminste een keertje op zijn familie te lijken.

 

Was zijn zusje overigens altijd zo doorzichtig geweest? Dat lijkt me beter zodat we van elkaar kunnen leren? Serieus?

 

Hij nam een klein slokje van zijn Boterbier en registreerde verbaasd de smaak, terwijl hij zich realiseerde hoe lang het geleden was dat hij dit gedronken had. Het was nog steeds lekker, al kon hij het momenteel niet zo enthousiast drinken. “En hoe is het verder? Al haast om van Zweinstein af te zijn? Of nog even aan het genieten van een wat rustiger jaartje?” Hij glimlachte voorzichtig. “Ma heeft me al je SLIJMBAL-resultaten en de foto’s van je bal laten zien. Ze is echt trots.”

Edited by Nicholas Eversly

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja het was zeker voortrekken, maar dat kon niet want dan zou het oneerlijk zijn. En Elaine wilde dat de wereld vooral zo rechtvaardig mogelijk was, het hoefde niet altijd leuk te zijn maar wel rechtvaardig. Maar ze wilde ook heel graag haar zin. Elaine was namelijk best wel gewend dat dingen gingen zoals zij wilde. Ze zeurde nooit veel en werd daar door haar ouders, nou eigenlijk vooral ouders van anderen, om geprezen. Maar eerlijk gezegd had ze ook nooit een reden gehad om te zeuren want ze was opgegroeid met geld en een goede achternaam met een broer die minder goed bij haar ouders lag waardoor zij het sowieso altijd wat makkelijker had, met diezelfde broer die dol op haar was, met mensen die alles voor haar deden als ze er maar vriendelijk om vroeg. Ze had nog nooit in haar leven echtte moeilijkheden gehad. (Behalve het drama dat Irwin verdwenen was maar dat had niks met haar te maken gehad. Hij had het gewoon gedaan maar niet om haar dwars te zitten )(hoopte ze). Kortom , ze was dus gewend dat dingen volgens haar wil gingen , simpelweg omdat dat het altijd zo geweest. En ze wilde met haar beste vriendin in de klas maar ze wilde niet dat het leek op voortrekken. Dus ja ze was doorzichtig, heel doorzichtig, en dat was vooral om aan zichzelf goed te praten dat ze zo verwend was dat het tegen haar eigen principes inging. Want als er een reden was dan was het niet voortrekken toch? Dan was het gewoon goed voor iedereen en toevallig precies zoals zij wilde.

 

Ja Imogen heeft fabeldieren”, knikte ze enthousiast. Dat zou zo leuk zijn om eindelijk weer met haar vriendin samen in de les te zitten, vorig jaar was het wel zo geweest maar die vervloekte slijmballen hadden alles verpest. Die slijmballen waar haar ouders kennelijk zo trots op waren!

 

Heeft ze dat echt gezegd? ”, Elaine glunderde verwonderd. Natuurlijk had haar moeder het ook tegen haar gezegd maar dan hoefde het nog niet perse waar te zijn. Ouders zeiden nou eenmaal dat ze trots op hun kinderen waren dat was iets wat in de handleiding van ouderschap stond. Dat begon al op het moment dat haar moeder de vreselijke tekeningen die ze vroeger maakte op de muur hing en deed alsof het de beste kunstwerken waren die ze ooit had gezien. Elaine glimlachte even terwijl ze daaraan dacht. Ze had er bijna een cadeau gedaan aan van haar vaders zakenpartners, er heilig van overtuigd dat het inderdaad echt kunst was, maar daar hadden ze zich uit weten te praten. Gelukkig maar.

 

Het punt was als haar moeder tegen Irwin zei, of had laten merken, dat ze trots was, dan moest het echt waar zijn. Ze was immers aan Irwin niet verplicht haar op te hemelen, ze was aan hem alleen verplicht hem op te hemelen. “ Het bal.. het was zo mooi! Oh je had erbij moeten zijn ”, ze keek heel even schuldig over hoe ze nog altijd verwijtend klonk als ze het over zijn afwezigheid had maar nam snel een slok bier om het te negeren. “ Ik heb de jurk wel nog misschien kan ik hem naar een ander feestje aan dan is het net alsof je erbij bent” Het zou nooit echt zo zijn maar het was beter dan niets toch? Soms moest je jezelf gewoon een beetje voor de gek houden als de wereld daar beter van werd.

 

Ik vind Zweinstein wel prima eigenlijk. Ik ken hier alles en het voelt prettig en ik.. nouja ik weet niet eens wat ik moet gaan doen als ik straks weg moet hier ”. Stiekem was ze doodsbang om af te studeren, ze had zich gehecht aan dit kasteel het voelde vertrouwd en als een tweede thuis bijna. Elaine hield van dingen die vertrouwd voelden, die veilig voelden. En als ze dacht aan alle veranderingen die over twee jaar kwamen dan werd ze al helemaal misselijk. 

Edited by Elaine Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dus Elaine’s beste vriendin volgde zijn vak. Mooi: hij zou binnenkort eens gaan nadenken over een logische les voor vijf en zes, een les waarbij hopelijk beiden, ha, inderdaad van elkaar zouden leren. Het was een beetje doortrapt, natuurlijk, maar gezien Irwin’s geschiedenis met Elaine vond hij niet dat het hem erg kwalijk te nemen was. Welke broer zou in deze omstandigheden niet iets liefs voor zijn zusje willen doen, en met zo’n kleine moeite? Één les had op een heel jaar nauwelijks impact, per slot van rekening, en hopelijk was Elaine hiermee tevreden genoeg dat ze geen eindeloze campagne ging starten en zijn collegae ging overtuigen van deze zelfde noodzaak. Wat hem betrof, hij zou er gewoon voor zorgen dat het geen super intensieve les was. Elaine was al nooit zo geconcentreerd tijdens zijn vak, dat zou er vast niet op vooruit gaan als ze ondertussen met haar vriendin kon kletsen, en hij had géén zin om dit verzoeknummer te laten uitlopen met zijn zusje in de ziekenvleugel dankzij een Fabeldier wiens handleiding ze niet had gevolgd.

 

Hij glimlachte. “Heus.” Het verbaasde hem altijd een beetje om te zien in hoeverre Elaine blij was met de lof van haar ouders: zelfs voor zijn recente, ah, beslommeringen had hij er nooit veel waarde aan gehecht. Hij had dan ook niet evenveel gekregen. Vroeger, toen hij nog op Zweinstein zat, en voordat hij twee verlovingen waarvoor zijn ouders jaren hadden gewerkt onceremonieel had afgebroken, was Irwin misschien niet een erg moeilijke zoon geweest, maar toch ook niet een heel makkelijke. De warmte van Elaine, haar oprechte lief-zijn, had hij nooit kunnen evenaren en ook niet heel toegewijd geprobeerd. Bovendien waren de verwachtingen in zijn geval misschien hoger geweest. Het was dus heel logisch dat zijn ouders heel Elaine’s leven wat blijer met haar geweest waren dan met hem. Zou hij ook zijn, eerlijk gezegd.

 

Oké, dat zei niet zoveel, Irwin was niet zo blij met zichzelf, zoals misschien is opgevallen.

 

Hij beet op zijn lip bij haar volgende woorden. “Ik weet het. Het spijt me.” Alleen dit, alleen dat hij iets gemist had wat voor haar belangrijk was, want het Debutantenbal kon hem zo ongelooflijk gestolen worden – goh, de jongen die twee huwelijken heeft ontweken is niet geïnteresseerd in een avond waar je een huwelijkspartner zou moeten vinden – en weggaan zelf speet hem nog steeds niks. Niet op die manier. “Maar de foto’s waren mooi.” Hij meende het, hij vond het alleen moeilijk om er wat uitgebreider over te zijn.

“Je hebt nog even,” stelde hij haar vlotjes gerust toen hij zag hoezeer ze zich hier niet op verheugde. “Die laatste anderhalf jaar duurden voor mijn gevoel best lang, hoor. En je hebt zeker nog alle tijd om erover na te denken.” Hij nipte van zijn bier. “Anders kun je best een keertje in Cambridge langskomen, kijken of dat wat voor je is? Ik zou je een keertje op kunnen pikken als ik toch heen en weer reis."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het mocht hem dan puur alleen om die specifieke situatie van het debutantenbal gaan de verontschuldiging hielp toch een beetje. Elaine mocht zichzelf dan wel prijzen om haar koppigheid, en terecht, uiteindelijk was alles wat ze zocht mensen die ze kon vertrouwen. Mensen waarop ze kon vertrouwen dat als ze een fout maakten ze zichzelf zouden verbeteren, mensen die ze kon vertrouwen dat ze hun best zouden doen voor zichzelf voor haar en voor de wereld. En natuurlijk zat dat niet in die sorry verstopt en natuurlijk had ze nog altijd geen bevestiging dat hij het niet meer zou doen, dat hij haar niet weer zou verlaten. Maar toch hielp het een beetje. Want ze kon koppig zijn maar eigenlijk was ze heel simpel, een verontschuldiging was voor haar vaak al genoeg om de dingen die haar waren aangedaan te verzachten en dan kon ze mensen vergeven. En dat wilde ze heel graag want boosheid was een conflict zowel een innerlijk en een openlijk conflict. En ze haatte conflicten.

 

Dus toen hij sorry zei voor het ding met het debutantenbal voelde ze zich onbewust wat meer ontspannen. Alsof de eerste ongemakkelijkheden nu officieel weg waren. Er was nog genoeg het was nog lang niet goed en ze was nog altijd doodsbang dat ze volgende week wakker zou worden en hij niet in zijn kantoor zou zitten, dat hij weer op reis was of zoiets. Maar het was beter dan eerst.

 

Naar Cambridge gaan lijkt me sowieso leuk ja! Zelfs al is het niets dan heb ik het in elk geval geprobeerd en als het wel wat is dan kan ik alvast kijken ”, dan voelde het minder eng als ze er straks heen zou gaan “ Denk je dat mam en pap me er laten wonen? ”. Je weet wel nadat jij het zo verpest bij ze hebt door ineens te vertrekken. Ze mocht dan wel bang zijn voor veranderingen maar als je studeerde hoorde je gewoon op kamers. Dat deden er zoveel en Elaine wilde niet achterblijven. Wilde niet een ervaring missen die een groot deel van haar klasgenoten zou meemaken. Fear of missing out enzo.

 

Ze zuchtte hopeloos en leunde wat naar achter in haar stoel. “ En er zijn zoveel studies, wat nou als ik de verkeerde kies?

Edited by Elaine Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, Elaine, blijf alsjeblieft zo makkelijk om blij te maken. Haar een keertje de tour rond Cambridge geven was nauwelijks moeite voor Irwin. Het leek hem leuk zelfs. Zijn zusje was een van de weinige personen waarbij hij interactie eigenlijk niet in termen van moeite moest meten maar in termen van plezier: dat hij iets samen aan het doen was was niet langer een nadeel wanneer het samen was met haar. Dat ging weer even wennen worden. Alles aan hun huidige situatie ging weer even wennen worden, voor Elaine ongetwijfeld ook... maar, dacht hij wrang, gelukkig hadden ze alle tijd van de wereld. Voorlopig kon hij toch niet weg. Waarschijnlijk nooit, maar dat was niet iets waar hij al te lang over na wilde denken. Zeker niet in bijzijn van zijn zusje, waarin hij moest accepteren wat nu weer vertrekken zou doen. Dat het ergens nog veel erger zou zijn dan de eerste keer... zoveel erger misschien zelfs dat hij het niet kon verantwoorden.

 

Enfin, een aangenaam vooruitzicht dus en ook nog eens simpel, want hij bracht een fors deel van zijn tijd door in Cambridge, al woonde hij er tegenwoordig niet meer. Ah. Over in Cambridge wonen gesproken. “Wie weet,” hield hij zichzelf maar een beetje op de vlakte. In alle eerlijkheid verwachtte hij niet dat zijn ouders dat goed zouden vinden. Dat had niets met hem te maken – oké, dat had misschien iets met hem te maken, voorlopig vonden zijn ouders het al vervelend als hij onaangekondigd een avondwandelingetje deed, iets daarvan zou ook wel op Elaine overslaan, het idee dat je kinderen beter thuis kon houden zodat je op hen kon letten, al was hij de keer dat hij verdwenen was gewoon uit het ouderlijk huis vertrokken. Maar met of zonder invloed van zijn streken leek het hem niet waarschijnlijk dat Thanatos en Daphne hier echt happig op zouden zijn. Elaine was per slot van rekening een meisje en hoewel ze wel vonden dat meisjes het best konden studeren – dan had je er nog wat aan – zouden ze het een stuk minder prettig vinden als ze dat deed temidden van de invloed van het grote boze studentenleven. Jongens hoorden daar door heen te gaan. Meisjes niet.

 

Bovendien vermoedde hij dat ze Elaine na haar schooltijd wel spoedig zouden uithuwelijken. Dat hadden ze zelfs met hem gedaan, per slot van rekening. Wel, ze hadden het althans geprobeerd.

Maar dat was niet leuk om te zeggen. “Misschien als je met wat andere meisjes samen zou wonen. Dat is ook meteen gezellig,” suggereerde hij. “En als het echt niet lukt kan ik tegen die tijd ook weer daar neerstrijken.” Al wist hij momenteel niet of dat in het voordeel of nadeel zou werken. De slechte invloed van studentenhuizen was mogelijk op dit punt in de ogen van hun ouders niets vergeleken met de slechte invloed van hun zoon.

 

“Je hebt er ook geen haast mee, je kunt ook het eerste jaar brede vakken kiezen en er wat langer over doen. Vind je nu al iets extra leuk, van de praktijkvakken?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als ze met een meisje samen zou willen wonen zou dat waarschijnlijk Imogen worden en Ha Bowmans en meisjes die studeren, dat kwam vast helemaaaal goed. Maar dat was niet Elaine’s zorg want ze hield zich nooit zo bezig met de problemen van andermans families. Niet dat ze niet een luisterend oor wilde bieden mochten haar vriendinnen dat nodig hebben maar ze had gewoon niet de behoefte zich bezig te houden met andermans leed als ze niet naar haar toekwamen om het te vertellen. Roddels waren nooit zo haar ding geweest want leedvermaak deed haar helaas nooit beter voelen over haar eigen situaties, niet dat ze heel veel leed had trouwens in haar leven daar niet van, het zorgde alleen maar dat ze zich meer druk maakte over alle narigheid die aan de hand was.

 

Dus Elaine was zich niet echt bewust van het feit dat op kamers gaan met haar beste vriendin nog al eens moeilijk kon worden. En als het niet aan Imogens familie lag dat het wel eens aan de hare kon liggen. Want het andere probleem, uithuwelijking, was al helemaal nooit in haar opgekomen. Niet echt heel erg als in dat het een serieuze optie kon zijn. Tuurlijk was ze wel zenuwachtig geweest toen ze het met Irwin deden, tweemaal, maar ze had het goedgepraat door zichzelf te vertellen dat ze dat alleen maar deden omdat Irwin het persoon leek dat dat niet zo erg vond. En gezien het mis was gegaan en hij het wel erg vond zouden ze het vast nu nooit meer proberen met een van hun kinderen toch? Ze moesten toch wel begrijpen dat ze echt alleen kon trouwen met iemand waar ze een band mee had, iemand waar ze van hield. De rest van haar leven delen met iemand zonder dat die gevoelens aanwezig waren leek haar verschrikkelijk en haar ouders konden haar dat gewoon niet aandoen.

 

 Voorzover Elaine nu wist, dankzij het antwoord van haar broer,  zou ze dus volgend jaar op kamers mogen zolang ze het maar met vriendinnen deed. Duidelijk.

 

Ik vind bezweringen wel leuk ”, zei ze terwijl ze even nadenkend op haar lip beet “ En toverdranken ook wel maar soms moet je dan met dode dieren werken en dat is vreselijk dus ik denk bezweringen.” Ze staarde even de kroeg rond in hoop dat door gewoon te kijken ze ineens het beste idee ooit zou krijgen van wat ze wilde studeren. Om een of andere manier wilde ze haar broer onder de indruk krijgen door ondanks dat ze het echt niet wist met het beste idee ooit te komen, ze vond het belangrijk dat mensen van haar onder de indruk waren. “ Toverdranken met dode dieren als ingredient zouden verboden moeten worden”, mompelde ze uiteindelijk maar toen haar niks te binnenschoot. En hey het was wel waar!

Edited by Elaine Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was het onaardig van hem om valse verwachtingen te scheppen bij zijn kleine zusje? Dat was een moeilijke vraag. Want wat was onaardig? Irwin was over het algemeen onaardig, maar juist dan weer niet tegen Elaine: normaal had hij onaardige bedoelingen en onaardige reacties, zij het doorgaans gewoon ‘zonder veel gevoel erbij’ en niet veel sterker dan dat. Voor een keertje was hij juist niet expres gemeen aan het doen, allesbehalve. Hij had de beste bedoelingen. Hij vond het gewoon lastig om Elaine teleur te stellen. Ook voordat hij drie jaar verdwenen was zou hij dat pijnlijk gevonden hebben. Elaine teleur stellen had altijd iets weggehad van een puppy schoppen: die blik waarin iemands hele wereld voor korte tijd van jou afhing en waarvan ze gewoon niet konden geloven dat je het in gevaar had gebracht, het zo sterk niet konden geloven dat ze nog steeds van je hielden en je kopjes wilden geven. (Dit was overigens waarom Irwin meer had met Fabeldieren. Probeer dat bij een Kneazle-kitten, en ze zouden een prettig patroon schrammen op je achterlaten. En zo hoorde het.)

 

En ja, het was waarschijnlijk vriendelijker geweest om open met haar te zijn. Aan de andere kant, misschien zag hij spoken, misschien zou het allemaal meevallen, en nu kon ze zich in elk geval er nog een tijdje niet druk over maken. Bovendien... hij was niet hier om het slechte nieuws voor zijn ouders over te brengen. Dat was hun zaak. Hij was hen dat niet verschuldigd.

 

Hij was hen bar weinig verschuldigd, eerlijk gezegd.

 

Hij glimlachte bij Elaine’s volgende woorden. Bezweringen... ze had nooit duidelijk gezegd dat ze daarvoor interesse had, maar ja, ze hadden het nooit veel over haar school gehad. En dertien, dan wist vrijwel niemand nog wat ze gingen doen. Hij toevallig wel, een beetje, maar de meeste mensen niet. Zestien, in je zesde jaar, dan had je al SLIJMBALlen doorgemaakt, je gesprekken gehad met je afdelingshoofd over je vervolgstudie. Zelfs als je het dan nog niet wist, dan had je er tenminste al veel over nagedacht. En voelde je je misschien mild schuldig dat je nog geen goed antwoord had.

 

“Tja... ze zijn vaak heel nuttig,” zei hij, een beetje ongemakkelijk, want hoewel hij het niet met Elaine oneens wilde zijn op zoiets kon hij hier ook echt het niet mee eens zijn. “Maar de meeste Toverdranken gebruiken ook vooral dingen van nog levende dieren, hoor. En soms is het ook echt verboden, met eenhoornbloed bijvoorbeeld.” Ja, Irwin, gezellig gespreksonderwerp weer. “En verder? Wat doe je zoal in je vrije tijd?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eenhoornbloed? Elaine rilde even onbewust, waarom zo iemand eenhoornbloed in toverdranken willen gebruiken.  Sowieso bloed als een concept was al vreselijk en Elaine had er een hekel aan, vroeger toen ze klein was al als ze gevallen was of iet dergelijks was ze meer van slag van het bloed dan van de pijn, maar eenhoornbloed voelde als een next level in de schaal van verschrikkingen. Stiekem wilde ze wel verder vragen gewoon omdat ze wilde weten waarom het een ding was, of er echt mensen zo waren. Maar aan de andere kant wilde ze het vooral niet weten. Soms was het lastig als je een beetje de neiging had vooral zoveel mogelijk de wereld om je heen te willen begrijpen maar aan de andere kant heel graag je ogen dichtdeed als er dingen gebeurden die je niet prettig vond.

 

Gelukkig leidde Irwin haar af met een fijner onderwerp en hoefde ze niet een keus te maken tussen die twee opties.

Oh ik winkel graag! Zweinsveld is geweldig om doorheen te lopen met alle magische etalages en dergelijke. Ik bedoel het is natuurlijk niet de Wegisweg maar daar mogen we niet tijdens schooltijd heen dus het is de next best thing”. Liet ze dat vallen omdat ze wilde dat haar broer met zijn nieuwe leraar positie nu zou regelen dat studenten gewoon overal heen mochten waar ze heen wilden? Misschien een beetje, maar aan de andere kant het was niet alsof ze hem vroeg en als hij er niks mee deed dan zou ze er niet over gaan zeuren. Bovendien was het waar.

 

En jij? Wat ga jij doen met je vrije tijd “ , vroeg ze geïnteresseerd want het ging nu vooral om haar en Elaine was dol op verhalen vertellen maar ze wilde ook wel wat meer van hem weten. Het was drie jaar geleden en hoewel het op haar angst dat hij morgen weer ineens verdwenen kon zijn voelde als vanouds was het natuurlijk niet als vanouds. Er was drie jaar verstreken waarin ze elkaar niet hadden gezien of gesproken en het was belangrijk dat ze leerde wie hij nu was. Want dan zou alles uiteindelijk echt weer zijn als vroeger.

Edited by Elaine Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elaine had wel een heel hoge pet op van wat hij allemaal al zou kunnen veranderen als kersverse leraar; wederom dacht Irwin dat ze jammerlijk misgreep, want toestemming voor tripjes naar de Wegisweg ging hij echt niet voor elkaar boksen, zelfs al was het louter voor de studenten die al in staat waren om te Verschijnselen. Hij zou het ook niet per se graag willen regelen, eerlijk gezegd. Er was een goede reden dat de school louter tripjes naar Zweinsveld faciliteerde. Verantwoordelijkheid nemen voor meer dan dat zou een regelrechte nachtmerrie zijn. Zweinsveld was klein, overzichtelijk, en compleet magisch. Als je mensen naar de Wegisweg zou laten gaan zouden ze gegarandeerd doorstappen naar Dreuzellonden, of de Verdonkeremaansteeg, en succes om ze daar ooit nog terug te vinden als er iets mis was gegaan. Hij kon de klachten van ouders al direct zien aankomen. Nee, als hun kroost naar de Wegisweg of naar iets anders wilde dan moesten de ouders dat maar faciliteren. Dat betekende wel dat het alleen kon met ouders die of tijd voor je namen of geld voor je hadden, maar zulke misstanden in gelijkheid bekeek Irwin eerlijk gezegd van een koel afstandje. Zo werkte de wereld, het had geen zin om je erover op te winden.

 

En het was nooit in zijn nadeel geweest. Hij had altijd tot de bevoorrechte elite behoord. Al was dat tegenwoordig lastiger om vol te houden.

 

“Wat jammer,” hield hij zich dan ook maar een beetje op de vlakte. “Misschien kunnen we eens wat met pa en ma regelen.” Dit keer wist hij wel heel zeker dat die dat prima zouden vinden. Shoppen was een hobby die Elaine mocht hebben, en als hij met zijn zusje op stap ging dan was hij tenminste geen andere minder gewenste plannen aan het maken. Dat ze wilden dat hij weer met Elaine optrok was wel duidelijk, anders hadden ze hem niet hierheen gestuurd. “Wat koop je zoal? Of is het meer van alles en nog wat bekijken?”

 

Helaas had ze een wedervraag. Elaine vertelde veel en graag en Irwin niet, nooit overigens, ook niet voordat hij verdwenen was. Hij was docent, allee, maar dat betekende dat je dingen over dieren kon vertellen, over interessante zaken, niet puur alleen over hem en zijn besognes. Bovendien mocht hij ook weinig met Elaine delen momenteel. “Oh, eh,” sprak hij hakkelend, en hij nam nog maar een voorzichtig slokje bier. “Er moet nog heel veel aan het oude huis gebeuren, denk dat dat me de komende tijd wel bezig houd.” Het was een vreemd effectieve bezigheidstherapie. “En verder is het te lang geleden sinds ik een grote bibliotheek had, ik verwacht niet dat ik me ga vervelen.” Hij lachte een beetje scheef. “Jij de laatste tijd nog wat leuks gelezen?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze had inderdaad misschien een te hoge pet van hem op. Dat was deels een beetje opvoeding, waar het op Irwin niet echt effect had gehad had Elaine het altijd maar aangenomen als haar ouders dingen zeiden als “we weten gewoon wat het beste is omdat we ouders zijn”, nu waren leraren geen ouders maar ze waren wel ouder en ze hadden een positie waar ze dingen voor elkaar kregen dus het was logisch dat leraren alles voor elkaar konden krijgen als het het beste was (dat het niet de beste optie was dat kwam dan weer niet in haar op. Elaine was nooit echt goed geweest in gevaar herkennen, wilde ze ook niet worden werd je wereldbeeld alleen maar droeviger van en er was al genoeg wat ze wel moest zien en al liever niet zag). En bovendien hij was haar broer, haar oudere broer waar ze tegenop gekeken had vanaf het moment dat ze mensen kon herkennen. En in haar ogen kon hij alles dus waarom zou hij dit niet ook kunnen regelen?

 

Maar hij bood niet aan het op te lossen dus ze ging er niet over door want ze wilde niet zeuren of vervelend zijn. En als ze vervelend wilde zijn had ze andere manieren dan mensen lastig vallen om haar zin te krijgen, daar won je immers nooit harten of gevechten mee. “ Meestal kleren want daar heb je altijd wel wat aan en er is altijd iets nieuws. Maar ik vind spreukenboeken ook leuk, er is een winkel en daar hebben ze ze met magische kaften die je dan zelf met bepaalde spreuken kan stylen zoals je wilt ”. Elaine had niet echt de concentratie om een boek te kunnen lezen maar als ze ze dan toch moest kopen voor school dan wilde ze in elk geval dat het er mooi uit zag, dan pakte ze ze al gelijk met meer plezier. “Maar kijken is eigenlijk wel het leukst, vooral nu met Kerst en straks Valentijn, sommige winkels pakken zo mooi uit in hun versieringen

 

Mag ik je helpen met het huis opknappen? Ik heb een goed gevoel voor stijl dus ik denk dat ik echt heel goed kan helpen met de inrichting”. En als ze dan daarmee klaar was kon ze hem gewoon overhalen dat ze er ook mocht wonen en dan had ze gewonnen. Want als ze bij hem woonde kon hij niet meer weg.

 

Ja ze had het al helemaal gepland in haar hoofd en er kon vast niks misgaan. Ha

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kleren kopen. Oef. Dat moest hij misschien ook weer eens doen, nu hij weer buiten kwam en met mensen in interactie was en zo. De eerste tijd dat hij terug was was hij vooral door zijn stapels pyjama’s gegaan. Toen hij echter thuis was gekomen, en beter genoeg was geweest om voorzichtig weer mee te gaan doen aan wat bij de Foulkes-Davenports voor ‘normaal leven’ door moest gaan, had hij zijn oude kastdeuren maar eens opengedaan, om erachter te komen dat zijn ouders niets weggegooid hadden van zijn oude kledingstukken, en dat ze alles hadden laten wassen bovendien. Hij wist niet waarom. Hij was nooit van plan geweest terug te komen; hij had ze niet gevraagd of ze hem wel terug hadden verwacht. Vast wel, als het leven zonder hen te moeilijk bleek. Of misschien hadden ze gewoon gedacht dat hij een late puberteitsstunt was begonnen. Inmiddels geloofden ze hem als hij zei dat hij niet terug had willen komen, ze moesten wel. Maar hij vroeg zich wel af, als hij niet ziek was geworden, hoe lang die kast vol spullen er dan onaangeroerd zou hebben gestaan.

 

Punt was, ja, hij had dus nog een kast vol kleren, maar ze waren wel vier jaar oud, iets waarvan Elaine vast gruwde, en bovendien pasten ze eigenlijk niet meer zo goed. Niet meer als vroeger, tenminste. Irwin was nooit dik geweest, maar wel tamelijk voller dan nu, en de kleren leken dus zijn recente ziekte te accentueren en deden hem bovendien nog wat meer op een havik of iets dergelijks lijken, in rafelig profiel. Nu ja, aan de andere kant kon hij ook gewoon wat meer eten.

 

En ja, hoe hij eruitzag kon hem iets schelen. Dat was zijn eerste reactie geweest: dat het hem niet uitmaakte, dat hij geen reden meer had om er goed uit te zien, alleen acceptabel, want per slot van rekening was zijn reden om wat dan ook nog te doen dat het van zijn ouders moest en zijn ouders konden niet meer dan acceptabel van hem eisen. Maar... het klopte toch niet helemaal. Hij was niet ijdel, niet exact, maar hij hield er niet van om zich te schamen, om zich ongemakkelijker te voelen dan strikt noodzakelijk. Als hij dan toch een rol aan het spelen was dan wilde hij er wel voor gekleed zijn.

 

“Ja, heel graag,” zei hij oprecht, verbaasd door haar verzoek. “Er moet van alles nieuws weer in, dus het zou absoluut goed uitkomen. Ik heb laatst eindelijk de muren schoon gekregen, maar nu zijn ze allemaal grijs.” Hij grijnsde. “En het meubilair begint ook van antiek naar archeologisch te gaan. Ik heb er géén verstand van, maar dat vind zelfs ik te ver gaan.” Hij nam nog een slok Boterbier. “Heb je het niet te druk op het moment?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×