Jump to content
Isis Fae Abellio

[1835/1836] Sometimes I just need a book

Recommended Posts

12 december 1835:

 

Isis liep door de bibliotheek, nou ja liep? Het zag er meer uit als huppelen voor andere mensen. Isis was het soort meisje dat altijd, standaard liep met een huppel. Ze leek ook altijd meer te dansen dan te rennen. Maar goed, we raken off topic. Waar was ik? Oh ja...

 

Isis liep door de bibliotheek op zoek naar boeken om te lezen. Ja, je hoorde het goed. Ze was op zoek naar een boek om te lezen. Niet voor een bron in een studieproject maar gewoon om te lezen. Ze was het namelijk niet helemaal eens met iedereen over leren. Isis had besloten dat leren helemaal niet zo goed voor je was als altijd werd verteld. Leren was niet leuk dus kon het ook nooit gezond voor je zijn... Okay misschien is de logica ver te zoeken maar dit is wel hoe Isis er over dacht. Hoe konden dingen nou goed voor je zij als ze niet leuk zijn om te doen of als ze niet lekker zijn om te eten. Wie haar wijs kon maken dat het gezond was om mango te eten had een epische battle gewonnen... 

 

Isis rende van boekenkast, naar boekenkast en had al meerdere leuke boeken gevonden over Fabeldieren, planten en sprookjes. Isis hield van sprookjes, vooral de sprookjes die een gelukkig einde hadden. Ze hield van sprookjes als de ganzenhoedster, assepoester en rapunzel. Isis wist nog dat ze de uitnodiging had gekregen voor Zweinstein. Een hele nieuwe wereld aan sprookjes en dieren lag voor haar open. 

 

Ze wilde net met haar stapel (een veel te grote stapel, zo groot dat ze hem bijna niet kon tillen) naar de tafels lopen toen ze uitgleed over een stukje papier op de grond. Ze kom op een vervelende manier op de grond terecht, op haar stuitje, en voelde de tranen in haar ogen springen. De boeken vielen op en om haar heen. Er was er een precies op haar knie terecht gekomen. Isis stond moeizaam op en wilde net haar boeken op ruimen toen ze een helpende hand kreeg.

 

@

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Alexander Davis Jones   
Guest Alexander Davis Jones

Alexander was weer eens op zijn meest favoriete plek in het hele kasteel. De plek waar zijn gehele fantasie en gedachtes de vrije loop konden en de plek waar hij het beste kon nadenken. De Bibliotheek! Lezen was toch wel een van Alexanders favoriete hobby's ondanks dat hij dat sinds zijn avontuur op Zweinstein wel minder is gaan doen. Alexander had eigenlijk nooit helemaal begrepen waarom hij op Zweinstein minder las. Tenminste zelfs dan was het nog de vraag wat mensen minder vonden. Voor Zweinstein las hij gerust 3 boeken in 1 week uit. Toen hij naar Zweinstein ging werd dat 1 boek in 1 week. Dus in principe las hij nog vrij veel. Alleen niet zoals hij gewend was. Maar hij had zichzelf voorgenomen dat lezen iets is wat hij wel de rest van zijn leven bleef doen. Wat er ook gebeurde.

 

Alexander liep langs een paar hoge kasten die vol zaten met allemaal verschillende boeken. Grote boeken, kleine boeken, dikke boeken, dunne boeken, rode boeken, bruine boeken... noem het maar op! Alexander had net een prachtig boek gevonden dat blijkbaar een dreuzel sprookje was. Alexander had net het boek in zijn handen toen hij een harde dreun horde. Hij liep direct op het geluid af en toen hij net om de bruine boekenkast liep zag hij daar Isis op de grond met allemaal boeken verspreid om haar heen. Hij zag de tranen in haar ogen en merkte meteen een beetje medelijden bij zich opkomen. Snel liep hij naar haar toe toen ze opstond. "Hulp nodig?" Vroeg hij vriendelijk toen hij naast haar stond en meehielp de boeken op te rapen. Het viel Alexander al snel op dat hij bijna de helft van de boeken al eens gelezen had. Al snel kwam hij weer uit zijn gedachten over de gelezen boeken en keek naar Isis. "Dus... hoe is het je gelukt om te vallen met al deze boeken?" Natuurlijk kon Alexander al meteen raden wat er gebeurd was.

 

@@Isis Fae Abellio

Share this post


Link to post
Share on other sites

Isis begon een beetje te blozen. Ze wist wat Alex van haar zou denken als ze hem vertelde dat ze weer door de bieb had gerend. Hij vond haar al zo irritant. Ze waren vrienden, natuurlijk maar dat betekende niet dat je je niet aan elkaar kan irriteren. "Ik ben gestruikeld" ze ze snel. Hey, het was niet niet waar. Ze bukte zich om het laatste boek van de vloer te rapen. Het was een fabeldierenboek met een gigantische Thunderbird op de voorkant, een Thunderbird... Ze wilde er zo graag een zien. 

 

"Het was misschien meer rennen..." Zei Isis twijfelend. Ze was raar, dat wist zij ook wel. Maakte het uit? "Er zijn zoveel dingen die ik wil doen later, als ik van Zweinstein af ben, maar voor ik ze kan doen moet ik eerst weten wat ik wil doen, Toch? om je weet wel, het te doen?" ze sprak in een rap tempo. Ze ratelde altijd door. Ze kon haar broer bijna horen zuchten. "Soms, praat je zo snel als een luipaard rennen kan. Adem, word rustig en denk aan de luiaard, dat is namelijk een betere snelheid"  Ze was het niet altijd met hem eens. Een luiaard was toch veel te langzaam? Ze keek naar de stapel vol met boeken. Sprookjesboeken, sprookjes, de vertelsels van baker de bard, eerste jaar, nieuwe kans, nieuwe vrienden, Alex, de bootjes en water. Zoveel verhalen, zoveel bruggetjes om over een te huppelen. "Alex, mis je soms wel eens het eerstenjaar?"  Zij wel, ze wilde weer terug. Zou hij dat ook zo zien. 

Edited by Isis Fae Abellio

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Alexander Davis Jones   
Guest Alexander Davis Jones

Alexander zijn voorspelling klopte dus. Isis zij niet het hele verhaal maar die ene zin was al genoeg voor Alexander. De rest kon hij er onderhand wel bij verzinnen. Later bevestigde ze zijn extra gedachten die hij erbij bedacht had ook nog. 

 

 

Het was voor Alexander onderhand niet meer zo moeilijk om de gedachtes van Isis te begrijpen of haar kleine onhandig acties te achterhalen. Alexander kende Isis nu ook al bijna 4 jaar. Of nou ja... bijna 4 jaar... Je kon gerust zeggen 3 en een half maar dat was voor Alexander bijna 4 jaar. Alexander kon zich hun eerste ontmoeting nog goed herinneren. Het was hier! In de Bibliotheek! Alexander was toen net als nu naar een boek aan het zoeken om te lezen. Het schooljaar was nog niet zo lang begonnen en het boek voor in de trein had Alexander al uit gelezen. Dus het werd tijd om het allereerste boek te gaan lezen uit de bibliotheek. In de bieb zocht hij een speciaal boek. Het liefst eentje die lekker dik was, Veel fantasie verhalen had en eentje die een heel diepgaande achtergrond verhaal had. Alexander wilde een perfect boek voor de eerste keer lezen en dus duurde het ook echt even voor hij een boek gevonden had. Na meer dan 10 minuten zoeken had hij een goed boek gevonden. Hij wilde het boek pakken en net op dat moment wilde een andere leerling hem ook pakken. Die andere leerling was Isis. De eerste indruk die Alexander van Isis had was dat ze er nogal... speciaal uit zag. Tenminste voor in Alexander zijn ogen speciaal. Het was een blank meisje met mooi bruin haar en Groenige ogen. Of was dat grijs? Iets groen grijzig. Alexander wist niet meer precies wat hij tegen haar zij maar waarschijnlijk kwam het neer op zoiets als "O wilde jij ook dat boek pakken? Ben jij ook geinteresseerd in dat soort verhalen?" Alexander ging een beetje met haar zitten praten en hij kwam erachter dat hij heel veel dingen omtrent lezen hetzelfde leuk vond als Isis. Zijn eerste indruk bleef jaren hangen en dat vond hij nu nog steeds. Ze was... Speciaal! Anders dan andere en dat vond Alexander wel leuk aan haar. Isis is misschien wel een van de betere vrienden sinds dien van Alexander. En daar had Alexander zeker geen spijt van.

 

 

Alexander werd uit de gedachten gehaald door een vraag van Isis. Hij merkte dat hij een glimlach had bij de gedachtes. Of hij het eerste jaar nog miste? Misschien was missen nog een best slechte uitdrukking. Hij zou een moord plegen om terug te gaan naar zijn eerste jaar. Het eerste jaar was een speciaal jaar voor Alexander. Het begin van zijn avontuur op Zweinstein, Allemaal nieuwe vrienden die hij maakte waaronder Isis, een geheel nieuwe wereld vol boeken voor hem en bovenal was het het jaar dat hij nog veel minder huiswerk en leerwerk had dan nu. Het vierde was echt zwaar vergeleken met het eerste jaar. "Ja, je wilt niet weten hoe erg ik het eerste jaar mis! Mis jij het?

 

 

@@Isis Fae Abellio

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Of ze het eerste jaar miste? Natuurlijk, altijd. Ze keek naar Alexander, Alex. Ze wis niet wat ze zonder hem gedaan zou hebben. Ze liep naar de tafel om de boeken neer te leggen en glimlachte naar hem. Hij was anders, hij keek haar niet aan alsof ze gek was, dat had hij nooit gedaan. Hij was daarin altijd de enige geweest, behalve haar broer dan. 

 

In het eerste jaar waren mensen vaak te druk bezig om tijd voor haar vrij te maken, ze was te druk. Ze hadden andere dingen te doen, leren, trainen, of slapen. Ze vond dat altijd heel vervelend. Alex was de enige die met haar om ging. Ze hadden elkaar ontmoet in de bibliotheek. Eigenlijk is het gek dat een vriendschap kon beginnen met een jongen die haar boek probeerde te pakken. Zij was er eerder, ze was er altijd eerder. Ze hadden uren gepraat. Het gesprek was alle kanten op gegaan, het begon met boeken, sprong over naar families, dook in dromen en reizen die ze wilde maken en eindigde met Zweinstein.  Ze had het gehele jaar last gehad van heimwee. Ze miste haar broer en ouders. 

 

Alex maakte het echter altijd beter, zo gingen ze samen naar de eerste Zwerkbalwedstrijd van het seizoen. Ze hield zelf niet echt van sport maar ze had nog nooit van Zwerkbal gehoord en was dan ook best benieuwd geweest. Het was een sport waarbij mensen vlogen op bezemstelen natuurlijk vond ze dat interessant. Ze zaten naast elkaar in het stadium en deed haar best om het spel te begrijpen, het leek niet al te moeilijk. Ze snapte alleen niet helemaal waarom er 4 ballen in het spel waren en ze vond de beukers niet echt een goed idee. Na de wedstrijd had ze Alex bij de hand gepakt en hem mee het stadium uit getrokken zodra ze het stadium uit waren had hij haar hand los gelaten en waren ze naar de leerlingenkamer gelopen waar ze samen nog uren hebben gezeten. Ze hadden spelletjes gespeeld en gelachen. Ze hadden nog heel veel huiswerk gehad voor de volgende dag maar Isis is niet goed in het huis werk maken, waarom zou je tenslotte iets doen wat je niet leuk vind? 

 

Ze waren die dag laat naar bed gegaan, Isis had nog niet kunnen slapen. Ze was te rusteloos geweest en had nog een lange tijd nagedacht over haar familie. Ze miste ze maar nu ze met Alex om ging was ze tenminste niet meer alleen en zo voelt ze zich nog steeds. Alex was haar beste vriend en dat is hij nog steeds. "Ik mis het eerste jaar soms echt verschrikkelijk, weet je nog die eerste zwerkbalwedstrijd en het eerste kerstfeest op Zweinstein! Ik wist niet dat er zulke grote kerstbomen bestonden!"

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Alexander Davis Jones   
Guest Alexander Davis Jones

Logan had het gevoel alsof hij in een hersenpan vol met zijn eigen herinneringen aan het zwemmen was. Zoveel herinneringen kwam nu op bij hem. "De zwerkbalwedstrijd! Ja! Toen je me mee sleurde naar de leerlingen kamer. we hebben toen nog uren zitten praten!" Dat was altijd wel 1 van de favorietes herinneringen geweest van Alexander. En ach het kerstfeest was ook inderdaad heel leuk. Isis en Alexander gingen samen naar het kerstfeest. Ze hadden daar ontzettend lol gehad. Behalve dan dat ene moment toen er trage muziek werd afgespeeld. Volgens mij was daar een naam voor... Alexander kon er maar niet op komen. Hij was niet zo goed in die chique termen. Maar het was dat soort muziek waarbij je als jongen en meisje dan tegen over elkaar rustig danst. Alexander vond het beetje raar maar had het toch gedaan. Niet omdat hij haar leuk vond hoor! Maar omdat het er eenmaal bij hoorde. Natuurlijk was het niet erg. Met haar vond Alexander niks erg. Alleen het was ook weer niet... Speciaal leuk. Naar de dans pakte Alexander Isis bij haar hand en nam haar mee naar boven. Naar de torens. Hij liet haar de mooie sterrenhemel zien en vertelde allemaal leuke dingen die hij heeft geleerd door een boek over de sterren. We hebben uren naar de sterren zitten kijken en gekletst en uiteindelijk zijn we in slaap gevallen voor het raampje.

 

"Oja het kerstfeest was ook echt geweldig. Met jou leuke dans pasjes. En die sterren waar we uren over door konden kletsen!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Leuke dansjes... Isis kan niet dansen, had ze nooit gekund. Ze wist nog dat ze samen met Alex naar het debutantenbal was gegaan in de tweede. Niemand had haar als date gevraagd en eigenlijk had Alex niet willen gegaan. Isis had heel lang gehoopt dat ze gevraagd zou worden maar toen de dag van het debutantenbal was aangebroken was ze nog steeds dateloos. Ze had er heel erg mee gezeten. Op de dag zelf had Alex haar gevraagd, ze had heus wel geweten dat het uit medelijden was maar nu hoefde ze tenminste niet alleen te gaan. Alex had snel zijn pak uit de eerste aan gedaan en Isis had de jurk gedragen die ze speciaal voor de gelegenheid had gekocht. 

 

Ze hadden heel veel lol gehad, waren wezen dansen. Hadden naar de muziek geluisterd en hadden never have i ever gespeeld in de Zweinstein keukens met bessensap als vervanger voor alcohol. Het was uiteraard niet echt een spannend potje maar hé moesten er altijd bijzondere ontdekkingen over elkaar gedaan worden tijdens dat spelletje. Je kon het ook doen voor de lol, toch? Ze waren pas laat gaan slapen, voor ze naar de slaapzalen gingen waren ze bij het vuur gaan zitten en hadden ze gepraat over verschillende drakensoorten. "Ik en dansen... Ik ben der nooit goed in geweest en zal er ook nooit goed in worden. Kijk naar het debutantenbal. Daar stond ik ook op iedereens tenen."

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Alexander Davis Jones   
Guest Alexander Davis Jones

Ah het debutantenbal. Dat was ook een heel leuk moment. Alex had eerst daar helemaal geen zin in. Hij had ook geen date of pak gekocht. Alleen toen hij zag hoe belangrijk het voor Isis was besloot hij toch te gaan. Hij kwam dus vooral uit medelijden met haar mee. Hij vond het gewoon zielig voor haar dat ze niemand had. Ze was zoon gezellige en leuke meid. Ja oke ze kon niet geweldig dansen want Alex moest de volgende dag al zijn tenen zowat verbanden omdat Isis er op was gaan staan. Maar ondanks dat was het wel gezellig.

 

Dat was overigens niet de enige keer dat Alex iets uit medelijden deed voor Isis hoor. Zo kon je vorig jaar tijdens Valentijn een annoniem liefdes briefje in de brievenbus stoppen. Alex had zoon voor gevoel dat niemand Isis een brief zou sturen maar uiteraard had ze dat waarschijnlijk wel gehoopt. Dus had Alex een klein lief briefje geschreven en vervolgens in de brievenbus gedaan. Oke het was niet heel netjes om een valse aanbidder te zijn maar hij wilde gewoon dat ze blij was.

 

"Oke je was niet de beste danseres. Maar wel een mannen verslinder vorig jaar met Valentijn. Met die liefdes brief". Oh waarom begon Alex hier eigenlijk over?

 

@@Isis Fae Abellio

Edited by Alexander Davis Jones

Share this post


Link to post
Share on other sites

Valentijn... ze was zo bang geweest om overgeslagen te worden, zoals eigenlijk altijd. Ze wist dat het niks uit hoefde te maken, er waren zoveel meisjes die nog geen verkering hadden gehad en ze had tenminste vrienden toch? Ze moest van binnen een beetje lachen. Valentijn. Dat was het moment dat ze zich gewild had gevoeld. Ze wist dat het zielig klonk, misschien was het ook wel zielig om te denken maar het voelde heel fijn en daar ging het om. Ze keek naar Alex, ze was niet dom. Na een tijdje kwam ze er achter dat de brief van hem was. Het handschrift had hem verraden, maar ze had het hard nooit gehad om dat hem te vertellen. Hij was er altijd voor haar net als die keer met Alaric Müller. 

 

Alaric Müller was een vijfdejaars Griffendor, hij was niet bijzonder knap en misschien was hij wat slungelig maar hij wilde met haar op date. Hij had haar verteld dat ze mooie ogen had en hij had haar verteld dat hij haar stiekem al een tijdje leuk had gevonden. Ze was er eigenlijk gelijk voor gevallen. Alex had haar vanaf het begin verteld dat het een slecht idee was maar voor de mensen die Isis al kennen is het geen verrassing dat ze toch ging. Alaric had haar laten betalen, had haar vervolgens gezoend (iets dat ze niet wilde) en was boos weg gelopen toen ze hem met die reden had geslagen. 

 

Ze had in dat restaurant zitten huilen en niemand wilde haar helpen tot Alex binnen kwam lopen. Hij had Alaric alleen weg zien lopen en hij had zich zorgen gemaakt en was haar komen halen. Hij had bij haar gezeten en een milkshake voor haar besteld. Hij had niet gezegd; "Ik zei het toch" of "Ik had je toch gewaarschuwd". Hij had gewoon bij haar gezeten en een arm om haar heen geslagen. "Of met Alaric..." zei ze twijfelend tegen hem. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Alexander Davis Jones   
Guest Alexander Davis Jones

Alaric... Ja dat wist hij nog al te goed. Alexander vond het maar een rare gozer en totaal niet bij Isis passen. Hij had dan dus ook verwacht dat het snel mis kon gaan. Dat het meteen op hun eerste date mis zou gaan had de jonge Huffelpuf niet verwacht. Hij zag Alaric voorbij lopen en wist meteen dat het goed mis was. Hij was direct Isis aan het zoeken en toen hij haar eindelijk had gevonden zag hij haar helemaal nat van de tranen die ze maakte door het huilen. De jongen liep naar haar toe ging bij haar zitten en legde zijn arm om haar heen. Hij wist niet wat hij voor de rest moest doen en om nou iets te zeggen als "Ik zei het toch" vond hij te onaardig om te zeggen tegen zijn lieve vriendin. 

 

Alex vond Liefde altijd al moeilijk. Ook vorige zomer toen Isis bij Alex op bezoek kwam tijdens de vakantie. Ze was er pas net of de jongen wist niet hoe snel hij haar om hulp moest vragen. Er waren 4 meiden die bij hem in de buurt woonde en die waren totaal verliefd op hem. Ze probeerde hem allemaal te versieren en Alexander werdt eer nogal nerveus van en raakte erdoor in de stres. Hij had Isis dus gevraagd of zij wilde doen alsof ze zijn vriendin wilde spelen. Het waren toch dreuzel meisjes dus na de vakantie zou hij ze toch niet meer zien. En hij hoopte dat ze zouden ophouden al zouden ze denken dat de Huffelpuf een vriendin had. 

 

"Ah ja Alaric... Ik moet zeggen ik was ook niet bepaald de beste met liefde hoor. Weet je nog vorige zomer? Met die meiden?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

De zomer van de meiden, vanbinnen moest Isis giechelen.  Alex had haar in paniek om hulp gevraagd. Al de meisjes in zijn buurt waren verlieft op hem. Ze hadden naar hem gestaard en geknipoogd. Ze probeerde hem te versieren! De arme jongen. Ze had het nooit over haar hart kunnen verkrijgen o m hem te vertellen dat ze met hem aan het spelen waren. 

 

Hij had haar in paniek gevraagd wat hij moest doen met al die meisjes die achter hem aan liepen, en Isis had al het idee dat er iets mis moest zijn. Ze had hem beloofd op onderzoek uit te gaan. Ze hadden het plan bedacht dat hij door de straat zou rond lopen en dan zou Isis hem volgen om te kijken hoe de meisjes reageerden. Het was haar meerdere keren opgevallen dat er meisjes aan de kant stonden te giechelen. Toen Alex een hoekje om liep kwamen ze met zijn vieren om hem heen staan en begonnen ze hem de hemel in te prijzen. Ze had gezien dat zijn gezicht helemaal rood was aangelopen en hij het stiekem wel leuk vond! Maar daar was ze niet blij mee! Alex kon die trutjes toch niet serieus leuk vinden?

 

Alex had zich na een aantal minuten eindelijk vrijgevochten en was weg gerend na een veelbetekenende blik op Isis te hebben geworpen. Ze had geluisterd naar de dingen die de meisjes zeiden en ze was der niet blij mee geweest. "Hahahaha, het is echt zo grappig als hij rood word!" had een van de meisjes tegen haar vriendin gezegd. Zo gedroeg je je toch niet richting een jongen? Ze was boos weggelopen en ze had niet geweten wat ze tegen Alex moest zeggen. Dus had ze maar tegen hem gezegd dat hij de meisjes moest negeren want dan zouden ze vanzelf weggaan.

 

Isis werd weer een beetje ongemakkelijk bij de herinnering.  Ze had het echt niet leuk gevonden dat hij zo naar de meisjes had gekeken. Ze zuchtte en keek Alex aan. Alex was haar beste vriend. Ze glimlachte even en draaide met haar rechter hand aan de ring die ze droeg aan haar linker middelvinger.  Ze kuchte even. "Die meisjes waren gewoon een beetje anders, ze hadden de situatie wat beter moeten aanpakken. Welke jongen zou daar nou interesse in hebben?"  Ze keek naar hem en moest een beetje lachen. "Felicia pakte het tenminste nog beter aan!" Felicia was een nichtje van Isis. Ze was nou niet bepaald de knapste of de slimste en sinds Isis weet wat voor monsters er bestaan in de toverwereld is ze er van overtuigd dat haar nichtje een half mens, half kobold is. Ze wist dat het niet aardig was maar het is toch wel verdacht dat de vader van Felicia spoorloos is verdwenen sinds ze geboren was....

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Alexander Davis Jones   
Guest Alexander Davis Jones

Wie er interesse zou hebben in die monsters? Ja Alexander noemde die vier meiden monsters. Hij kon ze niet verdragen en vond ze bloed irritant. "Monsterlijke jongens" zij de huffel tegen het meisje. Die meiden waren misschien de laatste met wie Alexander ooit verkering zou willen nemen. 

 

En toen begon Isis over Felicia. Felicia was zover Alexander wist het nichtje van Isis. En Isis geloofde er heilig in dat ze een half kobold was. Alex had nog zijn twijfels over die theorie. Maar Felicia herinnerde Alex ook nog aardig goed. Vorig jaar probeerde het nichtje Alexander te versieren. Ze stuurde allemaal uilen met chocola en allemaal andere dingen. Ze deed altijd heel aardig tegen Alexander en hij had zelfs ooit gedacht dat ze hem probeerde te zoenen. Maar dat wist hij niet zeker en hij was er altijd van uit gegaan van niet. Alexander had Isis om raad gevraagd voor de zoveelste keer als het ging om liefde. En had naar haar advies duidelijk tegen Felicia gezegd dat hij niks met haar wilde. Alexander had al sinds zijn tiende vol gehouden dat hij nooit een relatie aan zou gaan voor hij echt honderd procent zeker wist dat hij een ware echtgenoot zou vinden. Eentje waarmee hij zou trouwen. Geen idee waarom hij die gedachten had. Hij vond het gewoon een mooie gedachte. "Ach ja die arme Felicia. Maar jouw familie was altijd al een rare hoor." zij hij met een grote glimlach. "Herinner je nog mijn eerste ontmoeting met je ouders? Toen ik bij jullie kwam eten." Alexander moest er nog elke dag om lachen als hij eraan dacht.

 

@@Isis Fae Abellio

Share this post


Link to post
Share on other sites

Isis moest een beetje lachen van binnen, haar ouders hadden heel slecht gereageerd op een mannelijke vriend. Ze had die dag samen met haar broer in de tuin gespeeld, ze had samen met hem gelachen en gerend door het hogere gras. Ze wist dat Alex zou komen en ze was best bezorgd geweest, ze had niet geweten hoe haar broer en vader zouden reageren en zoals verwacht ging het niet zoals ze wilde. Zodra er op de deur werd geklopt had ze naar de deur gerend maar haar broer was haar te snel af geweest. Hij had de deur snel open getrokken en was op de beschermende grote broer manier in de deur opening gaan staan. Isis had gezien hoe Alex gespannen naar haar broer had gekeken. "Dus jij bent het scharminkel dat interesse heeft in mijn kleine zusje?" Arawn had zijn armen over elkaar heen geslagen en was een tikkeltje strenger naar Alex gaan kijken. 

 

"Ja, de eerste ontmoeting men met mijn broer was net zo goed geslaagd" Ze moest haar lach nu heel erg inhouden. Alex had er uitgezien of hij flauw zou vallen. Ze keek haar broer aan met een wenkbrauw omhoog en toen Arawn haar blik zag had hij de houding laten varen. "Joh, ik maak maar een grapje. Maak je geen zorgen kom binnen." Alex was voorzichtig binnen gestapt en had Isis hulp vragend aangekeken. Zodra hij twee stappen de gang in had gezet werd hij ontvangen door haar moeder, die op een subtiele wijzen duidelijk maakte dat Alex beter met Isis kon trouwen voor hij haar überhaupt aan mocht raken. 

 

Ze waren met zijn alle gaan zitten om de grote tafel toen haar vader binnen kwam, die overigens wat te veel Wiskey had gedronken. De man kwam binnen met een rood en zwart geruiten pak en knal roze schoenen. Vervolgens was hij aan het hoofd van de tafel gaan zitten en had hij Alex vol overtuiging verteld dat hij ook een toveraar was met magische krachten waarmee hij Alex zou omtoveren in een kikker. Een probleem, Isis kwam uit een familie met alleen maar Dreuzels en Alex wist dit natuurlijk.  De gehele avond was op zijn zachts gezegd niet te genieten. Aan het einde van de avond was Isis recht overeind gaan staan en had tegen haar ouders gezegd "Luister, hij wilt niet met mij trouwen, hij zoekt niks achter onze vriendschap. We zijn gewoon goede vrienden meer niet!" Ze was vervolgens boos weg gelopen. Ze was er een beetje klaar mee... 

 

Ze keek Alex lachend aan, daar in de bibliotheek. "Ja, dat was mij het etentje wel. Gelukkig kan mijn broer je nu beter hebben."

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Alexander Davis Jones   
Guest Alexander Davis Jones

Isis broer was het enige famillie lid van Isis waarvan alex dacht dat hij nog kans maakte om in de friendzone te komen. Wel grappig dat die ouders dachten dat Alex met Isis wilde trouwen. Alex had eigenlijk nooit stil gestaan bij trouwen. En dus ook niet met Isis. Nu hij zo nadacht heeft hij sowieso nooit stil gestaan bij of hij misschien Isis uberhoupt leuk vond. Hij zag haar altijd als gewoon een super vriendin. En zover hij wist wilde hij dat ook niet anders. Toch? Alex probeerde snel die gedachte uit zijn hoofd te zetten. Hij zag vanuit het raam achter Isis dat de zon onderging. "Uhm... het is al laat. En volgens mij hebben we wel genoeg herinneringen opgehaald. Ik ga maar weer snel naar de leerlingen kamer nog wat huiswerk doen". Alex legde zijn boek neer die hij eigenlijk wilde lenen om te lezen, gaf Isis nog snel een knuffel en liep de bibliotheek uit. Alex had al eerder dit gesprek gezegd maar hij was niet goed met meiden en al helemaal niet met liefde. Hij had dus geen zin in stomme gedachtes en dus ging hij snel naar de leerlingenkamer om afleiding te zoeken. 

 

@@Isis Fae Abellio

Share this post


Link to post
Share on other sites

Isis bleef alleen achter in de bibliotheek. Had ze wat verkeerds gezegd? Ze wist wel dat er waarschijnlijk niks achter zat maar toch maakte ze zich een beetje zorgen. Ze hoopte in ieder geval van niet.  Ze draaide zich om en haalde haar schouders op, het zou allemaal wel. Ze pakte haar boeken op en ruimde ze weer op behalve het boek dat Alex had achtergelaten, ze zou het voor hem meenemen. Hij zou het boek misschien vergeten zijn...

 

OOC:
einde topic

Share this post


Link to post
Share on other sites

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×