Jump to content
Sign in to follow this  
Julian Hale

[1835/1836] Wanneer jij de leukste bent van de groep, dan hebben we maar een zielige groep ..

Recommended Posts

Oudjaar - Londen - Rijke mensen thuis.

 

 

 

“Gelukkig nieuwjaar, mylady. Moge je veel geld verdienen voor weinig moeite!” Middernacht was net gepasseerd, de mensen van een verdieping lager hadden dat duidelijk gemaakt door het aftellen en het geluid dat daarna was uitgebarsten. Hij stak zijn glas uit naar Lucinda FitzClarence, of dat dacht hij toch, want hij zag haar niet zitten. In de letterlijke zin van de betekenis. De kamer, waar ze nu zaten, was helemaal donker. Het laatste wat een van de beide wilden, was dat iemand er achter zou komen dat zij hier alleen zaten en dus moesten ze stil zijn en vooral in het donker voor zich staren. Het had misschien wel iets spannend, gratis dure champagne drinken en dan vervolgens niet doen waar hij betaald voor werd. De entertainment werd immers niet betaald om elkaar te plezieren, maar voor de gasten.

 

Wacht, wat?

 

——

 

Julian keek chagrijnig naar de naakte rug van Evelyne, de dochter van zijn werkgever. Niet dat het prinsesje dat nog maar kon zien, want haar gezicht keek verveeld naar de andere kant van de kamer. (En toegegeven, dat was de enige reden waarom hij zijn emoties niet verborg.) Hij ging recht zitten en gooide de lakens van zich af.

 

“Je had het beloofd!” waarbij hij vooral probeerde te klinken alsof hij smeekte. Er was haast geen enkele manier om haar van gedachten te doen veranderen, maar smeken was misschien nog de meest efficiënte manier en dat had ook geen gevolgen voor later. Misschien was het niet eens zo’n grote leugen, want wanhopig was hij eigenlijk wel. Alleen had hij eerder de neiging om naar haar te brullen. De woorden achterbakse teef, leugenaar en andere fijne woorden zouden dan zeker vernoemd worden.

 

“Niet waar,” verbeterde Everlyne hem en hij voelde hij ze dichter bij hem kwam zitten, haar armen rond zijn middel sloeg en een kusje in zijn nek plante. Ugh. Dat ook nog. “Ik had beloofd dat ik met Papa zou praten, maar ik heb niet gezegd waarover. Stop nu met zeuren, want van jou krijg ik hoofdpijn. Je gaat naar dat feestje. Doe je ene costume aan. De vrouwen gaan je ter plaatsen willen bespringen en ik wil een nieuw paar schoenen.”

 

En dus was het zo dat hij enkele minuten na zeven uur verscheen op het feestje. Het waren mensen waar hij al vaker mee had samengewerkt en dat was iets waar Julian niet stond om te springen. Variatie was het enige wat hij vroeg aan zijn werkgever. Nu Yara in het beeld was, was dat iets wat hij eens zo belangrijk vond. Hij wilde niet een band dat nog maar enigszins in de verste verte enige kenmerken vertoonden van wat hij met zijn klasgenote had.

 

“Een dubbele vuurwhiskey, alsjeblief.” Het was zoals hij het had voorgesteld; verschrikkelijk gezelschap, droge mensen en mensen die over het algemeen of dringend opium moesten roken of dringend een beurt nodig hadden. Het laatste het liefst door iemand anders verzorgd, want het waren doorgaans de mensen die huilden als ze eenmaal klaar waren en dat was het ergste soort.

 

“Het is verwonderlijk wat voor uitschot ze tegenwoordig allemaal binnen laten op dit soort feestjes”, zei de blondine die naast hem aan de bar zat. Die stem kon hij niet vergeten, want het was er een die hij al vaker had gehoord. Een keer toen ze boven op hem zat en dat was de reden waarom ze altijd zo lief waren tegen elkaar, het feit dat ze de eerste keer gedwongen waren seks te hebben met elkaar. Het was een misplaatste vorm van haat, maar ze konden niemand anders haten buiten elkaar. Een grimas verscheen. “Hallo to you too.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lucinda's halfbroer was recent overleden, wat een fantastische manier om het nieuwe jaar in te zetten. Ze had er gemengde gevoelens over. Langs de ene kant was er een persoon minder die kon verraden dat ze geen druppel koninklijk bloed bezat, langs de andere was hij wel familie. Ze kende hem niet goed, maar de enkele gesprekken die ze samen hadden gehad waren haar positief bijgebleven. De beste manier om problemen zoals deze te vergeten was ze wegdrinken tijdens een oudejaarsfeest. 

 

Ze was van plan geweest zelf iets te organiseren, niet te grootschalig, in haar huis. Veel drank, goed gezelschap. Al werden haar plannen verstoord door een aanlokkelijk aanbod. Een hertog die haar rijkelijk zou betalen om aan zijn arm te pronken. Wel het bleef een feest. Er zou vast en zeker ook alcohol zijn, dus had ze ingestemd met zijn voorstel. 

 

Haar jurk en make-up tastten de grenzen van het aanvaardbare af. Een oplettend oog kon een deel van haar blote schouder zien, of een stuk van haar enkel. De eerste minuten van het feest waren genieten. Zodra je binnenkwam stond je in de belangstelling. Er werd druk gefluisterd over je kledingkeuze, totdat een nieuwe gast zijn entree maakte. De manier waarop de hertog met haar omging was amusant. Alsof de man echt dacht dat een dame zoals zij om zijn grappen zou lachen moest hij haar niet hebben betaald. Echter ook dat ging na een tijd vervelen. Dit was het soort feest waar imago een hoog vaandel droeg. Niemand wilde teveel drinken uit angst dingen te doen waar ze later spijt van zouden krijgen. De gesprekken waren saai, en van dansen was nauwelijks sprake. Daarom had Lucinda haar toevlucht tot de bar genomen. Misschien zou dit evenement leuker worden als er meer alcohol in haar bloed zat.

 

Zodra ze de jongeman opmerkte, verscheen er een glimlach op haar gezicht. Niet omdat ze blij was hem te zien. God nee, zijn gezicht deed haar steeds terugdenken aan hun eerste ontmoeting. Echter na verloop van tijd had ze in hem een soort bondgenoot gevonden. Iemand die hetzelfde lot als haar deelde, enkel een paar standen lager. 

 

"Laat me raden wie er wanhopig genoeg was iemand als jij in te huren." Vervolgde ze hun gesprek. Ze tuurde naar de menigte mensen. "Misschien zij daar, niet eens rijk genoeg om echte edelstenen te dragen. Je ziet van hier dat ze nep zijn. Of die vrouw aan het raam. Ze heeft gigantische wallen en je weet wat ze zeggen hoe voller de wallen onder je ogen, hoe leger de portemonnee van je man. Of ben je gewoon ingehuurd om wat rond te paraderen en gelijk wie gezelschap te houden, dan ben ik erg gevlijd dat je mij hebt gekozen." Ze walste haar wijn in het rond en nam een slok. De manier waarop ze met Julian omging was uniek. Haat en walging was duidelijk aanwezig, maar tevens appreciatie en zelfs wat medeleven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geluidloos was hij aan het lachen en schudde zijn hoofd zachtjes heen en weer. Het was al enkele jaren dat ze ‘het geluk’ hadden om kennis te hebben gemaakt, maar Julian snapte deze vrouw nog niet .. helemaal. Het was een ding dat anderen hem begonnen af te zeiken omwille van zijn beroep, maar om een of andere reden kon hij er niet aan gewend geraken dat Lucinda hetzelfde deed. Eigenlijk hoorde hij beter te weten, maar het bleef toch steken. 

 

En toch liet hij toe om haar te beledigen. Terwijl hij een slok nam van zijn vuurwhisky draaide hij zich om en keek mee naar de vrouwen die Lucinda begon uit te kiezen. “Sommige van ons twee begrijpen het concept ‘discretie’”, probeerde hij de vraag te ontwijken. Haar kennende zou ze die informatie alleen maar aangrijpen om hem nog meer te doen herinneren dat hij zogezegd tot de laagste klasse van de maatschappij behoorde. “Misschien moet je het ook eens proberen in plaats van te pronken aan arm van dat lelijk monster” waarbij hij naar de Hertog knikte. 

 

 

“Uiteraard verkies ik jouw heerlijk gezelschap boven elk ander! Welke man zou het niet fantastisch vinden om ofwel elke keer uitgescholden te worden ofwel jouw overduidelijk vals gekreun willen horen in hun oor? Ik kan mij geen betere gezelschap bedenken.” Het sarcasme droop van zijn stem. Daarna dronk Julian het glas helemaal leeg en bestelde er een tweede. “Jij ook nog wat of kan je dat, net zoals ons fijn gezelschap hier, niet aan?” 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Noem het wat je wilt, maar we weten allebei dat ze te arm is om echte kwaliteit te betalen." Julian had het inderdaad zien aankomen en wie was zij om niet aan zijn verwachtingen te voldoen. "En met kwaliteit bedoel ik natuurlijk mezelf." Zo'n dingen accentueren kon nooit kwaad. Zeker niet als de volgende belediging reeds op de loer lag. Dat was nu eenmaal de manier waarop ze met elkaar omgingen. Enkel vrienden kon je om de haverklap beledigen zonder dat ze er erg in hadden. Al zag Luce hun relatie niet bepaald als vriendschappelijk. Volgens haar waren ze lotgenoten. Bijeengebracht door een akelig voorval dat enkel viel te verwerken door te lachen om alle onvolkomenheden van het leven. 

 

"Hoor ik daar nu enige vorm van jaloezie." Haar wijn gleed naar binnen alsof het water was. Julian had gelijk, haar date voor de avond was niet bepaald moeders mooiste. Ach niet iedereen was mooi geboren. Daarbij er waren manieren genoeg waardoor ze die nacht zijn gezicht niet zou moeten zien. In al haar jaren ervaring had ze geleerd zich anderen voor te stellen wanneer het gebeurde.  

 

"Dan mag je van geluk spreken, want mijn beste beledigingen hou ik speciaal voor ons. Je zou er vanop kijken hoeveel van de mannen hier wel houdt van wat dominantie in de slaapkamer. Overdag doen ze zich groot voor, maar s'nachts pff." Het ding met werken in deze sector was dat Lucinda er niet veel gêne meer over had. Zeker niet als ze praatte met Julian, iemand die evenveel of misschien wel meer en vreemder gewoon was. Het was zoals leerkrachten die hun favorieten leerling bespraken, maar dan over seks. "Oh en als ik vals moet kreunen is dat niet mijn schuld. Zoiets ligt aan de incompetentie van de bedpartner. Volgende keer wat beter je best doen Hale." Niet dat er ooit een volgende keer ging komen. Dat hoofdstuk had ze volledig afgesloten. Ze zette haar lege glas op de bar en wierp een blik naar haar hertog. "Wijn alsjeblieft, rode. Misschien zou ik even met hem moeten gaan dansen, maar daar ben ik absoluut nog niet dronken genoeg voor."

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×