Ga naar inhoud


Welkom op Pumpkins & Parchment RPG! - Een RPG uit een Magisch Verleden

Waan je in een wereld van historie en magie, van stoffige vellen perkament en sprankelende toverdranken, van donkere kerkers en flitsende duellen. Welkom in de wereld van Pumpkins & Parchment!







Houd je van schrijven? Heb je ook gedagdroomd bij een wereld als die in Harry Potter? Beleef deze wereld, tegen het decor van een industrialiserend Engeland, waar alles mogelijk lijkt te zijn, en misschien ook is...






Schrijf je snel in!

Guest Message by DevFuse
 

Foto

[1835/1836] Be careful what you wish for, sweetie


  • Please log in to reply
15 antwoorden op dit topic

#1 OFFLINE   Julian Hale

Julian Hale
  • Plotkarakter

  • 138 Posts
  • 53 Topics

Gepost dinsdag 23 mei 2017, 22:00

Er waren zo zijn voor- en nadelen aan het feit dat hij ‘studeerde’ aan Zweinstein en Evelyne, de dochter van zijn werkgever, behoorde helaas tot de beide categorieën. Zij was degene die de beslissingen maakten op zijn werkplaats en haar vader zag haar als een onschuldig prinsjes, iemand die nog heiliger was dan de Paus zelf. Het was iemand die hij beter te vriend kon houden als hij veel geld wilde verdienen, maar haar bijnaam ‘Onmogelijk’ deed haar alle eer aan. Ze was een onmogelijk mens om mee te praten, om geïnteresseerd te houden en gewoonweg tevreden te houden.

Op het einde van de zomervakantie telde hij dan ook elke keer weer af naar de dagen zodat hij van haar verlost zou geraken. Alleen deelden ze een speciale geschiedenis van het moment waarop hij hier nog maar net was komen werken. Alleen waren er dagen waarop Evelyne deed alsof het niet in het verleden aan het afspelen was of wilde ze graag verder bouwen op hun afgesloten hoofdstuk. Nu hij telkens voor langere periodes verdween leek dat gevoel steeds sterker aanwezig te zijn bij haar. En wat kon hij doen? Alleen maar meespelen met haar mind games waarvan zij de spelregels dicteerde en naar gelieven aanpaste.

Misschien mocht hij zichzelf gelukkig prijzen dat het Kerstmis, een periode waarin veel mensen zich eenzaam voelden ondanks dat er zoveel mensen rondom hun heen bevonden. Dat maakte het gevoel eens zo sterk, eens zo deprimerend en dus had zijn dagen te weinig uren. Daarnet had hij zijn tong nog maar in de keel van Evelyne gestoken en nu was hij alweer bezig met een Groentje.

Een Groentje was de naam voor alle mensen die, om een of andere reden, nog eerst tijd nodig hadden om de werkelijke reden voor hun bezoek te accepteren. Als ‘gastheer’ moest hij hen zo goed mogelijk proberen op gemak te stellen. Nadat hun lippen elkaar al verkennend werk hadden gedaan, dan zouden ze samen een ‘drankje’ gaan bestellen. Niet dat Julian dorst had, maar het maakte de overgang naar een meer intieme plaats dan ook eens zo gemakkelijk.

Een andere collega kwam naar hem toegelopen en maakte hem duidelijk dat er een wissel zou plaats vinden. Met een paar lieve woordjes was het Groentje overgedragen en Julian was onderweg naar een nieuwe klant. Blijkbaar had die speciaal naar hem gevraagd. Dat kwam wel vaker voor, maar hij hield er doorgaans niet van. Hoe meer variatie, hoe beter. Zo kwam hij niet in de mogelijkheid om gehecht te geraken aan iemand, dus beetje chagrijnig keek hij toe naar zijn collega en het Groentje die verdwenen naar een meer intieme plaats. Daar liep zijn geld, dacht hij nijdig.

“Darling,” zei hij en nam plaats naast een meisje wiens rug naar hem was gekeerd. Julian had geen idee wie het was, maar dat maakte voor hem niet uit, want hij zou hetzelfde gezegd hebben als hij wel een naam wist. “Ik heb op je zitten wachten.” Cliches kwamen wel regelmatig aan bod op zijn werk, maar dat was hetgeen wat mensen ten slotte wilde horen, dat ze speciaal waren.


OOC:
Posten mogelijk na overleg ~





 

benb02.gif


#2 OFFLINE   Yara Haviliard

Yara Haviliard

    Prinsesje met zelfkennis

  • Zwadderich Zesdejaars
  • 192 Posts
  • 10 Topics
  • Naam:Kelly

  • Personagedossier
  • IC leeftijd:18
  • IC Burgelijke Staat:Secret Stuff
  • Keuzevakken:Heelkunde, Aardse Magie, Verzorging van Fabeldieren, Kunst voor Beginners
  • Zwerkbalpositie:Toeschouwer

Gepost woensdag 24 mei 2017, 09:50

Het was kerstvakantie! Dat betekende dat ze bijna weer naar Zweinstein mocht, wat een ware verademing was na zolang bij haar ouders te moeten vertoeven en ook de overbezorgde zorg van haar zuster Igraine te mogen ontvangen. Omdat het vakantie was en Yara al een heel stuk meer conditie had én omdat ze toch weer moest oefenen met actief zijn, had ze toestemming gekregen om de dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw bij Aelin te logeren. Aelin verbleef deze periode immers bij haar broer Aiden en die werd door haar ouders wel als verantwoordelijk genoeg beschouwd. Daarbij was daar nu een kleine dreumes in huis en dat verhoogde toch de mate van ingeschatte verantwoordelijkheid. 

 

Yara's logeeradres was in Londen. Julian werkte in Londen. Dat maakte de volgende stap in haar denken redelijk voorspelbaar: Julian zou op zijn werk een verrassingsbezoek krijgen. Natuurlijk wist Yara wel een beetje wat hij deed, maar zover zij wist, deed hij dat voornamelijk bij rijke vrouwen thuis. Hij werkte ook in een bar en misschien dat hij daar wat ongepast gekleed zou gaan, had ze bedacht, maar meer dan dat kon daar toch niet gebeuren? Het was immers een openbare gelegenheid soort van.. Ze wist niet zeker of Julian het zou waarderen dat ze hem op zijn werk zou opzoeken. Aan de andere kant hadden ze elkaar al een half jaar niet gezien en ook al zouden ze elkaar over een ruime week zien, was het toch fijn om even een uurtje van zijn tijd te stelen! Daarbij wilde zíj hem wél gewoon zien.

 

Zo zelfverzekerd mogelijk was Yara het etablissement binnen gestapt. Het was er anders dan ze had voorgesteld. De atmosfeer was gevuld met prikkelende lading. Er waren prachtige vrouwen, met kleding waarbij je het figuur goed kon zien. De verlichting was schemerig en warm. Het was een schril contrast met de koude, winterse atmosfeer van buiten. Yara voelde zich er eigenlijk niet heel erg op haar gemak, maar ze probeerde dat niet te tonen. Ze kwam hier immers met een doel.

 

Een jongeman stapte op haar af en voor hij wat kon zeggen, glimlachte ze arrogant. "Ik kom hier enkel voor heer Julian Hale." De man knikte en begeleidde haar naar een, door een kamerscherm afgeschermde, tafel met zachte leren banken en een overvloed aan kussens. Ze bestelde een fles champagne en twee glazen en wachtte alles behalve geduldig.

 

Uiteraard gluurde Yara door de ruimte op zoek naar Julian. Uiteindelijk vonden haar ogen hem...innig zoenend met een andere vrouw. Ze voelde zich misselijk worden. Ze wist heus wel dat hij voor zijn bepaalde werk 'dingen' deed, maar om het zelf te zien, was toch een heel ander verhaal. Ze begon het plots een heel erg slecht idee te vinden dat ze hier was gekomen, maar het was al te laat. De jongeman bij de deur sprak Julian aan en na een korte woordenwisseling kwam hij nu haar kant op gelopen.

 

Om niet meteen de verrassing weg te geven en om zichzelf wat extra tijd te gunnen van de schok van zojuist, plaatste Yara zich zo dat Julian eerst haar rug zou zien. Ze was benieuwd hoe hij zou reageren, hoe zijzelf zou reageren. Door wat ze had gezien, wilde ze hier eigenlijk niet zijn en tegelijkertijd wilde ze het liefst tegen hem aan kruipen, hem knuffelen en hem niet meer loslaten. 

 

"Is dat zo?", vroeg Yara op lichtelijk sarcastische toon. Sorry Julian, maar dat hij een ander zojuist had gekust zat haar nog dwars en dat hij haar dan zo begroette, terwijl hij nog niet eens wist dat zij het was, maakte dat alleen maar erger. Om haar vraag kracht bij te zetten, draaide Yara zich naar Julian toe. Hij was nog even knap, misschien wel knapper, als de laatste keer dat ze hem zag. "Verrassing...", ze glimlachte moeizaam en keek hem wat gepijnigd aan. Ze wilde hem nu zo graag om de hals vliegen, maar ze kon het niet. 


1473795180_zpsplyimhnd.png

NDDHquW.pngH0Zq6WG.png

KpOlcXI.gifGZdcHIn.gif

z1RPrD9.gif


#3 OFFLINE   Julian Hale

Julian Hale
  • Plotkarakter

  • 138 Posts
  • 53 Topics

Gepost donderdag 25 mei 2017, 16:15

Oh God. Die stem. Vorig schooljaar was Yara plotseling verdwenen, aanvankelijk zonder enige uitleg en zonder enige signalen dat er iets aan de hand was. Het ene moment waren ze elkaar aan het ontdekken in een bad in de badkamers van Klassenoudste, het andere moment was ze niets meer dan een waardevolle herinnering. Misschien was het te mooi om waar te zijn, want het aandenken werd steeds vager en vager. Zelfs op een punt dat Julian moeite had om te herinneren hoe haar stem had geklonken. Er waren moeilijke momenten waarop hij bij haar wilde zijn en dan probeerde hij na te denken over hoe het was, maar het wilde gewoon niet meer terug komen. Het maakte daarbij niet uit hoe krampachtig hij vasthield aan die herinneringen.

Maar nu, nu hij haar stem hoorde was alsof hij er zo bekend mee was, dat het even vertrouwd aanvoelde als zijn eigen stem. Het voelde aan als een opluchting en Julian was aanvankelijk ook blij om haar weer te zien. Hij had letterlijk de dagen afgeteld naar de laatste dag van de Kerstvakantie. Subtiel zou hij Julian op haar wachten op het perron en van zodra haar ouders weg waren, dan zou hij haar ontvoeren naar een lege coupe. Ze zouden de hele namiddag praten over de afgelopen maanden en .. Hij wist het niet precies wat ze gingen doen, maar dat maakte niet uit. Het wederzien was hetgeen waar hij naar uit keek, maar dit was niet het soort waar hij op had gehoopt. Dit was letterlijk de laatste plaats waar hij haar ooit wilde zien. De gepijnigde blik op haar gezicht werd beantwoord met dezelfde pijn in zijn ogen. Dit was verschrikkelijk.

“Yara,” fluisterde hij zacht. Voorzichtig stak hij een hand uit en liet die rusten op haar wang. “Je hebt geen idee hoe lang ik dit heb willen doen.” Zijn stem klonk niet meer zo zelfzeker als daarnet, bang dat de pijn die hij had veroorzaakt te groot was en dat ze hem het liefst op dat moment wilde castreren. Natuurlijk was zijn beroep geen geheim, maar het was toch anders als je jouw vriend in actie zag. “Het spijt me dat je dat moest zien,” hij trok zijn hand weer weg, maar hij wist zich vooral geen houding aan te nemen. Hij wilde haar naar zich toetrekken, want hij had haar gemist; van het gevoel dat zij hem gaf als zij nog maar in zijn buurt kwam, de gesprekken die ze voerden, de heerlijke geur, .. Maar nu wilde hij nog liever verdwijnen. De schaamte dat zij hem in zijn ‘natuurlijke habitat’ zag, was eens zo groot en die rode kleur op zijn wangen waren daar een bevestiging van.




 

benb02.gif


#4 OFFLINE   Yara Haviliard

Yara Haviliard

    Prinsesje met zelfkennis

  • Zwadderich Zesdejaars
  • 192 Posts
  • 10 Topics
  • Naam:Kelly

  • Personagedossier
  • IC leeftijd:18
  • IC Burgelijke Staat:Secret Stuff
  • Keuzevakken:Heelkunde, Aardse Magie, Verzorging van Fabeldieren, Kunst voor Beginners
  • Zwerkbalpositie:Toeschouwer

Gepost zondag 28 mei 2017, 14:27

De pijn in zijn ogen was een weerspiegeling van hoe Yara zich voelde. Het was geruststellend dat hij dit net zo ongemakkelijk vond als hijzelf, maar het maakte de situatie ook niet echt beter. Het was gewoon... rot. Het meisje sloeg haar ogen neer toen zijn hand haar wang streelde. Een tinteling trok door haar huid, een effect dat hij altijd op haar had, maar weerstand trok door haar geest. Wie weet waar hij met die hand was geweest het afgelopen uur. Ze wilde het eigenlijk niet weten en toch vroeg dat irritante stemmetje achterin haar hoofd het zich af. 

 

"Ik had niet moeten komen", fluisterde ze haast onhoorbaar. Ze had een stomme fout gemaakt. Ze had hem gewoon willen zien. Ze was duidelijk te naïef of onwetend geweest. Ze wist wel van het bestaan van hoerenhuizen, maar dat er ook vergelijkbare clubs bestonden voor de meer welgestelde klant. Dat was gewoon nooit bij haar opgekomen. Ze wist dat het bestond, maar ze had gedacht dat zij hun 'vermaak' altijd gewoon aan huis lieten komen. Dit was namelijk een plek waar je gezien kon worden. 

 

Aarzelend pakte Yara Julians hand, nu zijn hand weer van haar wang af was. Ze had hem zo verschrikkelijk gemist. Nadenkend zoog ze haar onderlip een beetje naar binnen en ze keek hem peinzend aan. Zoenen wilde ze niet. Zijn tong had zojuist nog in een ander gehangen. Ze wilde hem eigenlijk slaan, maar dat was niet fair, want ze wist wat hij deed en hij was gewoon aan het werk, maar toch... Haar hart voelde alsof het zojuist was overreden door een koets met haast. Ze probeerde het te zien alsof hij een acteur was, die voor zijn toneelstuk de medespeelster moest kussen, maar dat was moeilijk.

 

"Kunnen we, denk je, even een stuk wandelen?" Desnoods betaalde ze hem als het moest, maar ze wilde liever niet langer in dit etablissement verblijven. En ze verlangde nu naar de koude, haast stekende, verfrissing van de winterlucht buiten. Hier binnen was het opeens zo verstikkend en benauwd dat ze haast bang was straks een appelflauwte te krijgen, (want dat had natuurlijk alleen met de temperatuur te maken en niet met alle emoties en het feit dat ze lang ziek was geweest).


1473795180_zpsplyimhnd.png

NDDHquW.pngH0Zq6WG.png

KpOlcXI.gifGZdcHIn.gif

z1RPrD9.gif


#5 OFFLINE   Julian Hale

Julian Hale
  • Plotkarakter

  • 138 Posts
  • 53 Topics

Gepost zondag 11 juni 2017, 10:48

Het viel hem nu pas op wat voor hard werk het poetsteam moest hebben om de boel altijd schoon te houden. Julian had zijn gezicht afgewend in een poging om zijn rode wangen te verbergen te houden voor haar. Ondanks dat er zoveel dingen waren die uitgesproken moesten worden, talloze dingen die hij misschien zou moeten zeggen, bleef hij akelig stil. Zelfs toen ze fluisterde dat zij niet had moeten komen. Zijn buikgevoel was hevig aan het protesteren, want hij had haar gemist. Van zodra hij wist dat ze terug naar Zweinstein zou keren had hij uitgekeken om haar weer in zijn armen te sluiten. Zijn verstand wist echter beter dan dat. Het had hem een lange tijd gekost om zichzelf weer in de spiegel te kunnen kijken. Zijn werk was niet bepaald iets waar hij trots op was, maar uiteindelijk was hij op een punt gekomen dat hij de schaamte voor een groot deel in een hoekje had kunnen stoppen. Yara sleurde het er allemaal weer uit en maakte het misschien zelfs nog erger. Hij wilde niet dat ze hem zo zag. En eigenlijk wist hij niet eens waarom. Uiteindelijk had ook zij hem betaald voor zijn diensten, dezelfde die hij op deze plaats aanbood. 

 

Zijn gedachtestroom werd onderbroken door haar zacht hand dat het zijne had omsloten. Zachtjes kneep hij erin en probeerde hij een troostende glimlach op zijn gezicht tevoorschijn te toveren, maar het had waarschijnlijk eerder iets weg van een boer die kiespijn had. Er was dan ook geen enkele reden om te lachen, hoewel het fijn gevoel, dat hij elke keer kreeg van zodra ze hem aanraakte, een verzachtend effect had op zijn gemoedstoestand. Moest hij dat haar zeggen? Wat ze telkens bij hem wist te veroorzaken? Dat dit gewoon werk was? Dat hij beter was geworden dankzij haar, omdat hij nu aan haar kon denken? Well, dat laatste beslist niet, maar over zijn werk misschien wel?

 

“Eh, .. “ aarzelend keek hij om zich heen. Hoe langer hij weg zou blijven, hoe minder geld Julian vandaag zou ontvangen. Alleen kon dit niet wachten tot ze naar Zweinstein zouden gaan, dat besefte hij ook maar al te goed. “Prima, denk ik. Even melden aan mijn baas dat -“ Zijn stem viel weg. Evelyne. Hahahaha. Ze moesten hier zo snel mogelijk weg, want als zij hem nu zag met haar .. Zij kon hem als geen ander lezen. “Ja, laten we gaan” zei hij deze keer wat meer gehaast, stond recht en waren binnen mum van tijd buiten. Aan zijn collega’s had hij laten weten dat hij ‘dit prinsesje terug naar de Wegisweg zou brengen, het kindje was verloren gelopen’. 

 

Buiten was het koud. Verschrikkelijk koud, maar het deed hem deugd die frisse buitenlucht. Het was voor de eerste keer dat Julian weer kon nadenken en dingen beginnen te verwerken. Yara was hier. Zij had hem gezien. Geen idee voor hoe lang of wat ze had gezien, maar het was duidelijk dat ze iets had gezien. Niet de reünie waar hij op gehoopt had nadat ze zo lang ziek was geweest. “Hoe - ehm, hoe gaat het nu met je nu je volledig bent genezen?”







 

benb02.gif


#6 OFFLINE   Yara Haviliard

Yara Haviliard

    Prinsesje met zelfkennis

  • Zwadderich Zesdejaars
  • 192 Posts
  • 10 Topics
  • Naam:Kelly

  • Personagedossier
  • IC leeftijd:18
  • IC Burgelijke Staat:Secret Stuff
  • Keuzevakken:Heelkunde, Aardse Magie, Verzorging van Fabeldieren, Kunst voor Beginners
  • Zwerkbalpositie:Toeschouwer

Gepost maandag 12 juni 2017, 10:20

De buitenlucht kwam als een verfrissing. Het gaf nieuwe adem, nadat het daar binnen zo ontzettend benauwd en verstikkend was geweest. En Julian was gelukkig met haar meegegaan naar buiten. Hij leek wat onwennig, maar hij had snel geregeld dat hij met haar meekon. Dat was goed, toch? Hij vond haar belangrijk. Het was misschien maar goed dat Yara niet wist in hoeveel mogelijke (geld)problemen ze hem hiermee kon brengen. Anders had ze zich misschien ook nog eens schuldig gevoeld in deze al complexe golf van emoties.

 

Hoe ze zich voelde? Hij bedoelde waarschijnlijk lichamelijk? Maar dat was haast een verwaarloosbaar aspect op het moment van hoe ze zich nu voelde. "Het gaat beter", antwoordde ze toch zijn vraag zoals de vraag bedoeld was. "Ik zou nog geen rondje om het kasteel kunnen rennen, maar ik ben weer hele dagen op en ik heb toestemming van de artsen om naar school te gaan." Dus het ging wel goed. Soort van. Toch?

 

Gelukkig waren ze inmiddels uit het zicht van de club gewandeld. Hoe kon Julian op een dergelijke plek werken, vroeg ze zich af. Waarom deed hij zichzelf zoiets aan? Die vraag stierf echter een vroege dood in haar gedachten, omwille van dat ze de boel niet meer op spanning wilde zetten dan hij nu al stond. Plots hield Yara halt. Ze waren uit het zicht. Dus dan zou het wel kunnen, toch? Het meisje draaide zich naar haar knappe vriendje toe en sloeg haar armen om zijn middel, drukte haar hoofd tegen zijn borst en hield hem gewoon maar even vast. Ze wilde hem nu niet zoenen, maar knuffelen deed hij vast niet met zijn klanten en anders ontkende ze nu gewoon heel hard dat hij dat deed, want dan was dit wel speciaal voor hen twee. "Ik heb je zo gemist", zei ze plompverloren. Ze kon niet bóós op hem zijn, maar blij lukte ook niet. Het was verschrikkelijk en rot en stom en erg én toch had niemand iets verkeerd gedaan. Was dat maar zo. Dan was het zoveel makkelijker geweest.

 

Na haar ontboezeming bleef Yara stil, teveel in gedachten, teveel in dubio en teveel gewoon even zijn warmte aan het opnemen en in stilte aan het genieten van de omhelzing. In deze steeg was ze niet bang een bekende tegen te komen en anders was haar gezicht toch teveel verborgen tegen zijn borst. Dus wat haar betreft konden ze best even zo staan.


1473795180_zpsplyimhnd.png

NDDHquW.pngH0Zq6WG.png

KpOlcXI.gifGZdcHIn.gif

z1RPrD9.gif


#7 OFFLINE   Julian Hale

Julian Hale
  • Plotkarakter

  • 138 Posts
  • 53 Topics

Gepost dinsdag 13 juni 2017, 17:13

“Goed. Dat is ehm .. goed om te horen. Educatie is belangrijk enzo.” Dom was Julian niet, maar ‘educatie’ behoorde niet tot zijn standaard woordenschat. Het was okay om te gebruiken in brieven gericht aan Yara, iets wat haar ouders hopelijk zouden waarderen als ze de brief zouden lezen voor hun dochter het perkament had gezien. Het was echter niet iets dat hij gebruikte als hij met Yara zelf sprak, of tegen wie dan ook. Op dit moment voelde het echter, gek genoeg, aan als een soort van steun. Het deed nog teveel pijn, het veroorzaakte nog teveel schaamtegevoel om te praten over wat er daarnet was gebeurd. Eigenlijk wilde hij er gewoon nooit over praten, maar diep van binnen wist dat hij gewoon niet anders kon, dat ze er wel over moesten praten. Julian zag niet een erg positieve uitkomst van dat gesprek en hij kon het haar niet helemaal kwalijk nemen. Het moest vast walgelijk zijn geweest om het te zien, maar dat gesprek probeerde hij uit te stellen. Voorlopig waren het nog gewoon Yara en Julian, twee tieners die interesse hadden in elkaar en die samen in de koude winter een wandeling maakte. De rest deed er even niet toe, alleen zij en haar gezondheid. Het was een opluchting om te horen dat het beter ging met haar. De jongen had nooit echt geloofd in een God -want wat voor persoon zou hem in dat gezin achter laten?-, maar hij had wel gevraagd om voor haar te zorgen. Zo wanhopig was hij afgelopen schooljaar geweest. 

 

Ergens in een klein steegje hield Yara plotseling halt. Nu hadden ze niet echt een bestemming, maar dit was - okay. De aarzeling was in de ogen van Julian te lezen, maar hij probeerde daarbij vooral naar zijn vriendin te kijken. De omhelzing was niet hetgeen wat hij had verwacht. Doordat het zo onverwacht was, kon hij niet jammeren over zijn ‘personal space’, maar slechts glimlachen. Elke keer als ze hem een knuffel gaf, dan voelde hij zich veilig, alsof er niks meer was waar hij zich zorgen over hoefde te maken. Hij plaatste zijn armen rond haar en drukte haar iets steviger tegen hem. “Ik jou ook.” Dat was het eerst zinnige wat uit zijn mond was gekomen sinds ze buiten waren. En dus bleef hij daar staan, met zijn armen rond haar heen geslagen, maar voornamelijk te bang om nog maar te bewegen en dit speciaal moment te verpesten. 

 

“Waar denk je aan?” vroeg hij uiteindelijk. Julian wilde niets liever dan gewoon stil te blijven staan, maar hij hield van de hevige, korte pijn en niet de zachte, lange pijn. 






 

benb02.gif


#8 OFFLINE   Yara Haviliard

Yara Haviliard

    Prinsesje met zelfkennis

  • Zwadderich Zesdejaars
  • 192 Posts
  • 10 Topics
  • Naam:Kelly

  • Personagedossier
  • IC leeftijd:18
  • IC Burgelijke Staat:Secret Stuff
  • Keuzevakken:Heelkunde, Aardse Magie, Verzorging van Fabeldieren, Kunst voor Beginners
  • Zwerkbalpositie:Toeschouwer

Gepost dinsdag 13 juni 2017, 21:25

Het was fijn om zo te staan. Julian sloeg gelukkig zijn armen om haar heen en trok haar dichter naar zich toe. Yara voelde hoe haar hart sneller begon te slaan en hoe erg ze zijn nabijheid en aanwezigheid had gemist. Toch stond het gebeuren van zojuist nog steeds op haar netvlies en dat zorgde toch voor dat ze een nare smaak had in haar mond.

 

De mijmeringen en wilde gedachten alle kanten op werden onderbroken toen Julians stem de winterse stilte doorbrak. Haar armen rond zijn middel konden elkaar nog raken en ze kneep zich even in haar arm om te zorgen dat ze niet meer zo verstomd was en misschien dat het hielp om de pijn uit haar stem te houden. Het trucje sloeg waarschijnlijk nergens op, maar het placebo effect hiervan hielp voldoende.

 

"Dat ik je eigenlijk moet slaan, boos op je moet zijn, weg moet rennen en niets meer met je te maken moet willen hebben... Maar dat ik niet boos op je kan zijn.' Ze trok een schouder op en keek Julian niet aan terwijl ze sprak. "Je bent hier nooit geheimzinnig over geweest. Ik kan je niets verwijten, maar het is gewoon..." Voorzichtig keek Yara heel even op, waarna ze snel weer wegkeek. "Hoe weet ik dan wat met mij is dat dat wel bijzonder is en alleen van ons samen..." Ze kon hem nu gewoon niet kussen en al die andere dingen, zoals toen samen in bad.. Ze wist niet of ze dat nu met Julian wilde, nu ze een tipje van de sluier had gezien van wat zijn werk écht inhield.

 

"Voel je je niet vies?", flapte ze er misschien iets te direct uit, al klonk het meer als een vraag dan een beschuldiging. "Waarom stop je niet?" Al hield ze zichzelf voor dat hij dat allang had gedaan als hij dat had gekund. Dus het waren stomme vragen, maar op dit moment had ze pijn en dacht ze gewoon net iets minder aan hoe het voor hem moest zijn om zulke vragen te krijgen. "Dat soort dingen denk ik."

 

"Wat denk jij?"


1473795180_zpsplyimhnd.png

NDDHquW.pngH0Zq6WG.png

KpOlcXI.gifGZdcHIn.gif

z1RPrD9.gif


#9 OFFLINE   Julian Hale

Julian Hale
  • Plotkarakter

  • 138 Posts
  • 53 Topics

Gepost woensdag 14 juni 2017, 15:51

Een grimas verscheen op Julian zijn gezicht, maar eigenlijk kon hij Yara alleen maar gelijk geven over hetgeen wat ze net had gezegd. Ze zou inderdaad boos op hem moeten zijn en hem slaan (als het idee van hem aan te raken haar niet teveel walging bezorgde). Natuurlijk was hij blij, opgelucht zelfs, dat ze niet was gelopen. Of beter gezegd: nog niet, want het was blijkbaar wel iets wat door haar hoofd aan het spoken was en Julian kon haar niet ongelijk geven. Wat kon hij nu nog zeggen? Was er iets dat hij kon vertellen wat dit allemaal miraculeus beter zou kunnen maken waardoor het weer kon worden als voorheen? Niet naar het gedeelte waarin ze blijkbaar onwetend was over wat hij deed, maar naar het gedeelte waarin het niet zo verdomd awkward was tussen hun twee. Nochtans had hij verhalen verteld over zijn opdrachten, over klanten die hij heeft gehad de afgelopen jaren. Het enige wat hij nog niet had verteld was het verhaal over Evelyne, maar dat was ingewikkeld. En overduidelijk een verhaal dat hun relatie, als dat het al was, alleen nog maar ingewikkelder zou maken als ze nu al zorgen maakte over of zij al dan niet speciaal was.

 

Daar moet je geen zorgen over maken. Dat was hetgeen wat Julian wilde zeggen, maar Yara maakte haar gedachtestroom af. Zijn mond viel open. De schaamte van daarnet keerde onmiddellijk terug en zijn wangen kleurden rood, wat toch bijzonder was voor een dag in de winter. Zijn kleren waren niet bepaald aangepast aan het seizoen. Als hij daarnet nog niet verschrikkelijk had gevoeld, dan wel op dat moment. De jongen zette enkele stappen achteruit waardoor hij ruimte creëerde tussen hun twee. “Nu wel,” zei hij met een gekwetste stem en keek naar de muur, de zeer interessante muur die bruinig enzo waren. Het was in iedere geval beter dan naar Yara te kijken. Hij wist niet of hij teleurgesteld of boos moest zijn of geen van de bovenstaande. Zij was alleen maar eerlijk met hem, iets wat hij zelf had gevraagd, en hij kon het haar niet kwalijk nemen. Julian begreep zelfs niet hoe ze hem nog niet had vergiftigd, maar het was moeilijk voor hem om dat te horen. Het was alsof ze hem niet eens kende? Ermee stoppen? Alsof het daadwerkelijk zo gemakkelijk was om ermee op te houden. Misschien voor haar, maar hij had het geld nodig om zijn schulden af te betalen, eten en een dak boven zijn hoofd. 

 

“Denk je dat ik dit graag doe?” vroeg hij retorisch aan haar. “Dat ik het nog maar leuk vind om gebruikt te worden of zelfs nog erger, vernederd te worden door mensen die denken dat ze alles met mij mogen doen voor geld? Ik heb een hekel aan lichamelijk contact, maar ik heb geen andere keuze. Ik heb dat geld nodig om eten te kopen, besef je dat? Wanneer was het de laatste keer dat jij honger had?” Het was er uit voor hij er een tweede keer over had kunnen nadenken, maar hij had genoeg van die prinsesjes die alles zo vanzelfsprekend vonden. “Sorry, dat was niet helemaal eerlijk van mij,” mompelde hij snel en keek vervolgens haar aan, te bang om nog iets te zeggen tot zij iets had gezegd.






 

benb02.gif


#10 OFFLINE   Yara Haviliard

Yara Haviliard

    Prinsesje met zelfkennis

  • Zwadderich Zesdejaars
  • 192 Posts
  • 10 Topics
  • Naam:Kelly

  • Personagedossier
  • IC leeftijd:18
  • IC Burgelijke Staat:Secret Stuff
  • Keuzevakken:Heelkunde, Aardse Magie, Verzorging van Fabeldieren, Kunst voor Beginners
  • Zwerkbalpositie:Toeschouwer

Gepost woensdag 14 juni 2017, 16:11

Geen antwoord. Hij zei niet wat hij dacht. Hij reageerde alleen op wat zij had gezegd en hij reageerde met een heleboel stekels. Yara haar mond viel een stukje open, terwijl ze naar Julian keek. Dat ging omdat hij inmiddels afstand had genomen. Het was alsof hij door een wesp gestoken was door hetgeen wat zij had gezegd. Ze wist heus wel dat wat zij zei niet heel aardig was en ze had wel vermoed dat er redenen waren dat hij ermee doorging, maar hoe hij nu ... Dit was toch buiten elke proportie.

 

Dat laatste had hij zelf ook door, maar misschien te laat. Van boosheid glommen de tranen in haar ogen en ze balde haar handen tot vuisten. "Als je geld nodig hebt voor eten, kon je dat best vragen," siste ze en daarna vroeg ze zich af waarom ze eigenlijk nog op zijn woorden inging. Het was niet redelijk. Natuurlijk dacht ze geen van die dingen die hij zei en ze wist heus wel dat hij zijn werk niet als een feestje zag, maar je kon je toch eens dingen afvragen! Vooral op zulke pijnlijke momenten.

 

"Laat maar",spoog ze de woorden bijna uit, "dit is de laatste keer dat ik je mijn ware gedachten vertel." Ze was boos. Ze was gekwetst. Net was ze ook gekwetst, maar hij had het nu naar een tweede level weten te tillen. Ze had er geen zin meer in, in dat hele gesprek niet. Het ging allemaal niet zoals ze wilde. Vandaag had leuk moeten zijn, maar het ging van kwaad tot erger. Ze wilde dat hij lief tegen haar was en haar vertelde waarom ze speciaal voor hem was. Dan had ze hem waarschijnlijk alles kunnen vergeven, maar hij gooide nu olie op het vuur van de onderdrukte woede. Over hetgeen in de club mocht ze van zichzelf niet boos zijn, maar het borrelde wel onderhuids natuurlijk en nu zijn worden... Dat deed de boel een beetje overlopen.

 

Yara draaide zich op haar hakken om en begon bij Julian vandaan te lopen, al had ze daar spijt van op het moment dat ze was begonnen met lopen, maar haar trots liet haar niet weer naar hem terugdraaien of halt houden.


1473795180_zpsplyimhnd.png

NDDHquW.pngH0Zq6WG.png

KpOlcXI.gifGZdcHIn.gif

z1RPrD9.gif


#11 OFFLINE   Julian Hale

Julian Hale
  • Plotkarakter

  • 138 Posts
  • 53 Topics

Gepost woensdag 14 juni 2017, 17:12

Hij moest een jaar of zes zijn geweest toen het was gebeurd. Julian zelf kon zich er eigenlijk niks meer van herinneren, maar het was het verhaal dat zijn adoptie familie het liefst vertelde; het verhaal hoe zijn ouders hem niet meer wilde en dat ze niet een achterom keken toen ze hem alleen hadden gelaten bij de familie. Van dat moment kon hij alleen maar de eenzaamheid herinneren en het verdriet, maar nooit het exacte moment dat ze hem ‘freak’ hadden genoemd en hem als afval hadden achtergelaten. Hoe hard hij ook probeerde te herinneren, het leek gewoon niet terug te komen. Er waren alleen de dromen waarin zijn ouders terugkeerden, maar daar bleef het ook bij; valse hoop. 

 

Het was de enige reden waarom Julian vloekte in het Spaans en achter haar aan liep. Het was erg onwaarschijnlijk dat hij de kans had gekregen om achter zijn ouders te lopen, maar dit angstig gevoel wilde hij niet meer en al helemaal niet meer geplaagd worden door de vraag: ‘wat als hij het wel had gedaan, achter haar aangelopen?’ Het was niet het romantische soort, hoor, zoals in de films dat hij haar hand nam en passioneel begon te zoenen. Eerder dat hij voor haar ging staan zodat ze voorlopig niet meer door kon. “Dit gaat zo hard niet over je ware gedachte te vertellen en dat weet je! Ik had alleen verwacht, gehoopt misschien, dat je mij beter kende dan dat, dat je ondertussen zou weten hoe verschrikkelijk ik het vind om aangeraakt te worden door iedereen, want niemand is zoals jij.” 

 

Een luide zucht ontsnapte over zijn lippen. Het was zijn manier om van zijn frustratie af te geraken. Vermoeid wreef hij met zijn handen door zijn ogen. Eigenlijk had Julian hier geen tijd voor en moest hij dringend terug gaan zodat hij geld kon verdienen, maar dat kon hij nu niet bepaald zeggen tegen haar. “En het ergste is dat je gewoon nog gelijk hebt. Ik ben vies. Mijn handen zijn vandaag al op plaatsen geweest dat ik niet eens meer wil herinneren, maar ik kan niet anders. Maar het is niet omdat ze mij geld geven dat ik het niet verschrikkelijk vind. Ik haat elke seconde ervan, maar jij hebt mij getoond dat het anders kan. Dankzij jou weet ik hoe het is als iemand naar je lacht of hoe goed het voelt om aangeraakt te worden.” Een klein glimlachje verscheen op zijn gezicht, ondanks dat hij probeerde boos te blijven. Ze had hem echt gekwetst met die vragen, maar het was niet gemakkelijk. Niet voor hem, maar ook niet voor haar. Het moest vast pijnlijk zijn om hem met iemand anders te zien. Normale mensen zouden kwaad kunnen worden, maar deze situatie schreeuwde ongemakkelijkheid uit. 

 

“Dat was ik daarnet aan het denken, dat ik mij voor de eerste keer in al die maanden weer goed voelde toen je mij omhelsde. Ik wou dat je dat niet had moeten zien, maar dat betekende niet. Voor mij is er alleen jij en ik. De rest zijn gewoon mensen die voor mijn eten betalen en mijn schulden afbetalen. Dat is alles.” Hij deed een stap opzij. “Maar ik snap dat je liever iemand hebt waar het simpel mee is. Dat mag ik je niet kwalijk nemen als je dat zou willen.”






 

benb02.gif


#12 OFFLINE   Yara Haviliard

Yara Haviliard

    Prinsesje met zelfkennis

  • Zwadderich Zesdejaars
  • 192 Posts
  • 10 Topics
  • Naam:Kelly

  • Personagedossier
  • IC leeftijd:18
  • IC Burgelijke Staat:Secret Stuff
  • Keuzevakken:Heelkunde, Aardse Magie, Verzorging van Fabeldieren, Kunst voor Beginners
  • Zwerkbalpositie:Toeschouwer

Gepost woensdag 14 juni 2017, 18:25

Natuurlijk stopte Yara met lopen toen Julian voor haar kwam te staan. Ze had al spijt van dat ze was gaan lopen en dit was een stuk betere reden om te stoppen, dan wanneer ze zich had moeten laten kennen en zich naar hem terug had moeten omdraaien. Ze sloeg uiteraard wel haar armen over elkaar en keek in eerste instantie nors, want stiekem had ze toch wel wat trots en ego in haar karakter zitten.

 

De woorden kwam wel aan. Julian had zo ook zijn punten en omdat dat dan weer een knagend gevoel gaven dat ze onredelijk was geweest, was het heel erg verleidelijk om in de verdediging te schieten, maar Yara beet op haar tong en luisterde zwijgend totdat Julian zijn hele verhaal had afgedraaid en hij alles had kunnen zeggen wat hij moest zeggen. Ze keek pas op toen hij een stap opzij zette. Bedoelde hij nou dat ze hem moest opgeven? Dat ze voor iemand anders moest gaan? Haar ogen vernauwden zich een beetje. "Ik hoop dat je mij toch ook een beetje beter kent, dan me in te schatten als iemand die zomaar opgeeft." Ze hief haar kin wat op en gaf hem een korte hooghartige blik. "Eveneens beslis ik zelf wel of ik voor moeilijk of simpel kies." En als hij het nog niet doorhad, ze koos natuurlijk niet voor simpel, want ze had al een hele tijd terug voor Julian gekozen.

 

Goed, ze was nog steeds een beetje opgefokt, maar zijn woorden hadden dat wel al grotendeels afgezwakt. Daarbij waren zijn woorden over hoe hij over haar dacht en op welke manier zij speciaal voor hem was zo oprecht en zo kwetsbaar dat ze ergens eigenlijk niet eens meer boos wílde zijn, maar ze kon dat gewoon niet in één keer weer uitzetten. Ze kon nu niet in één keer weer lief doen en lachen en deze hele situatie vergeven en vergeten. Dus ze stapte wat dichter naar hem en gaf hem een zachte tik tegen zijn borst. "Soms..." Maar wat ze wilde zeggen, wist ze eigenlijk niet.

 

Alles was dubbel en moeilijk en complex. Alle emoties waren begrijpelijk, maar alle verklaringen ook. En ze was wél speciaal. Ze had hem gelukkig(er) gemaakt. Ze had hem een stukje van de wereld laten zien die niet zo duister was als zijn alledaagse dag. Als iemand zulke dingen zei, dan kon je toch moeilijk echt boos blijven? Ook al had hij dan zo gereageerd op haar vragen, ook al had ze hem met zijn tong in een andere dame haar keel zien hangen. Ze wilde dat het weer goed was, maar ze wist gewoon even niet hoe ze het moest herstellen. Ze zuchtte. Haar hart deed gewoon pijn door de hele situatie. Yara wreef over haar voorhoofd, schudde even met haar hoofd. Ze wist gewoon niet hoe ze zich nu moest gedragen, wat ze moest doen. Ze wist wel wat ze wilde, maar dat botste ook met wat ze niet wilde of niet van zichzelf mocht willen.

 

"Julian." Haar hand reikte naar de zijne en ze glimlachte kleintjes. "Niet meer doen alsof ik zo ongevoelig ben, goed?" Ze beet op de binnenkant van haar wang. "Ik snap het wel, maar..ik vind het ook niet leuk." Understatement van het jaar. "Maar ik hoor je en meen je echt wat je net zei?" Ze deed nu echt keihard haar best om niet onredelijk te zijn en in haar hooghartige toren te klimmen.


1473795180_zpsplyimhnd.png

NDDHquW.pngH0Zq6WG.png

KpOlcXI.gifGZdcHIn.gif

z1RPrD9.gif


#13 OFFLINE   Julian Hale

Julian Hale
  • Plotkarakter

  • 138 Posts
  • 53 Topics

Gepost donderdag 15 juni 2017, 10:23

Ooh, Julian wist heus wel beter dan dat; hij wist heus zelf ook wel dat zij nooit voor de gemakkelijke optie zou kiezen, ze hield wel van een uitdaging. Onbewust was hij haar misschien dan ook een beetje aan het uitdagen om er zeker van proberen te zijn dat ze niet weg zou kunnen lopen. Tot op een zeker niveau meende hij echt wel wat hij daarnet had gezegd; hij zou het haar echt niet kwalijk nemen als ze dat wel zou willen en hij zou haar niet tegen houden. Uiteindelijk verdiende ze een jongen die met een simpele achtergrond kwam en niet hij, met zijn adoptie familie en zijn werk, maar hij hield zijn lippen op elkaar. De jongen maakte geen opmerking over de manier waarop ze naar hem keek of onderbrak haar niet. Het was pas toen ze tegen zijn borst mepte dat hij voor het eerst weer reageerde. De redenen waarom hij zachtjes lachte waren onduidelijk voor hem. Misschien dat het te maken had dat ze haar zin niet af maakte, maar hij voelde hij zijn spieren weer begonnen te ontsnappen. 

 

“Soms wat?” vroeg hij onschuldig om haar wat te plagen. Deze hele situatie kon dat wel gebruiken nadat het zo net in zijn gezicht was ontploft. Zonder erover na te denken nam hij dan ook haar hand en trok haar terug naar hem toe. Het was misschien moeilijk geweest om haar achterna te lopen, ook hij had zijn trots, maar Julian had er geen spijt van. Haar niet achterna lopen zou hij zichzelf nooit hebben kunnen vergeven. “Dat was niet mijn bedoeling,” mompelde hij. “Ik kan er alleen niet tegen als je gelijk hebt en dat kwam hard aan” probeerde hij zichzelf van enkele minuten geleden uit te leggen. 

 

Zachtjes kneep Julian in haar hand. “Gewoon jij en ik” verzekerde hij haar. “De rest doet er gewoon niet aan toe.” Zelfs Evelyne had geen enkele betekenis meer, maar hij was nog steeds niet klaar om daarover te praten. Het zou dingen alleen maar verbeteren tussen Yara en hem, meende hij, maar hij was er nog niet klaar voor. Ooit zou hij het haar wel uitleggen, maar niet nu. “Jij bent de enige die mij mag meppen, bijvoorbeeld” zei hij met een glimlach.






 

benb02.gif


#14 OFFLINE   Yara Haviliard

Yara Haviliard

    Prinsesje met zelfkennis

  • Zwadderich Zesdejaars
  • 192 Posts
  • 10 Topics
  • Naam:Kelly

  • Personagedossier
  • IC leeftijd:18
  • IC Burgelijke Staat:Secret Stuff
  • Keuzevakken:Heelkunde, Aardse Magie, Verzorging van Fabeldieren, Kunst voor Beginners
  • Zwerkbalpositie:Toeschouwer

Gepost donderdag 15 juni 2017, 12:39

Dat hij moest lachen, omdat ze hem een zachte tik had gegeven... Misschien was het maar de beste reactie ook. Het was niet hard genoeg om pijn te doen. Dus een erg indrukwekkende klap was het niet geweest en het haalde een beetje de angel uit de situatie.

Yara schudde haar hoofd. "Soms word ik gek van je. Naja soms... net even." Want zo vaak hadden ze geen ruzie. Als Yara goed had geteld, dan kwam ze uit op dat dit hun eerste echte ruzie was. Natuurlijk kibbelde iedereen wel eens, maar dit was de eerste keer dat ze boos was geweest.

 

Tja, en toen deed Julian iets wat natuurlijk heel goed werkte. Haar naar hem toetrekken en precies de juiste woorden zeggen, was een geniale zet. Ze glimlachte voorzichtig en kon zich nu toestaan nog wat verder te ontdooien. Ze kon dan nog zo'n grote mond hebben af en toe, maar stiekem was zij ook gewoon een pubermeisje met een grote verliefdheid voor deze ingewikkelde jongeman.

Yara kneep zacht in zijn had. "Samen." Samen kwamen ze er wel wat er ook gebeurde. Zeker als ze elkaar gewoon bleven steunen en niet zouden veroordelen. "Ik hou van je." Misschien niet de beste omstandigheden om dit zo te zeggen, maar tegelijkertijd kon ze geen beter moment verzinnen. Ze hadden elkaar heel lang niet gezien, de gevoelens waren onveranderd sterk gebleven en ze hadden zojuist hun eerste knallende ruzie overleefd.

 

"Enne, jij mag mij niet meppen, ook niet als enige." Lang leve gelijkheid. Ze bleef dichtbij hem staan. Ze was blij dat hij achter haar aan was gekomen. Dat maakte het leven een heel stuk makkelijker. Yara draaide haar hoofd, zodat ze zijn gezicht kon bestuderen en glimlachte toen alweer wat breder. al was dat niet voor lang. Ze zouden zo vast afscheid moeten nemen en dat bracht toch een probleem op de tafel. "Ik vind het alleen wel moeilijk je nu achter te moeten laten n de wetenschap dat je weer daar naartoe terug moet." Moet, ja, maar zij had ook geen oplossing voor hoe het anders zou kunnen. Het was geen vreemdgaan, maar het deed haar maag toch samenknijpen.


1473795180_zpsplyimhnd.png

NDDHquW.pngH0Zq6WG.png

KpOlcXI.gifGZdcHIn.gif

z1RPrD9.gif


#15 OFFLINE   Julian Hale

Julian Hale
  • Plotkarakter

  • 138 Posts
  • 53 Topics

Gepost donderdag 15 juni 2017, 13:24

De glimlach op Julian zijn gezicht werd steeds een tikkeltje breder. Eigenlijk vond hij het wel geruststellend, fijn zelfs, dat ze gek werd van hem. Hun ruzie was dat misschien niet geweest. Noodzakelijk misschien wel, maar het was akelig en iets wat hij niet gauw wilde herhalen. Dat ze gek werd van hem wilde alleen maar betekenen dat ze om hem gaf en uiteindelijk willen we allemaal minstens een persoon hebben die de moeite wilde nemen om met je ruzie te maken. 

 

Hoe blij hij was geweest dat Yara zijn woorden, min of meer, herhaalde, zo verbaasd was hij over de rest van haar woorden. Het kwam zo .. onverwachts en .. hij snapte er werkelijk niks van. Natuurlijk was Julian geraakt door wat ze zei, blij zelfs, maar het sloeg gewoon nergens op. Hoe kon ze van hem houden, wetende wat voor persoon dat hij was? Dat had ze altijd al geweten, maar nu had ze het ook gezien. Waarschijnlijk had ze daarvoor nooit echt een idee van wat hij precies deed, maar nu was er geen ontkennen meer aan. De woorden ‘hoe’ en ‘waarom’ waren dan ook gebrand in zijn gedachten in plaats van de meer romantische versie ‘ik houd ook van jou’.

 

“Martel jezelf niet met die gedachten,” zei hij vol met medelijden tegen haar. Dat hij terug moest gaan werken, was iets wat hij wel wist. Het was alleen anders na dit gesprek, maar Julian had ervaring hiermee. Hij had geleerd hoe hij er mentaal mee moest omgaan, of toch zo goed mogelijk. Yara werd zo onverwachts in zijn wereld gesleurd. “Probeer er niet teveel aan te denken en als je toch niet anders kan .. “ Hij keek naar de weg die hij zo dadelijk moest bewandelen. “Denk dan aan dat zij misschien mijn lichaam hebben, maar jij bent degene die mijn hart heeft.” 






 

benb02.gif


#16 OFFLINE   Yara Haviliard

Yara Haviliard

    Prinsesje met zelfkennis

  • Zwadderich Zesdejaars
  • 192 Posts
  • 10 Topics
  • Naam:Kelly

  • Personagedossier
  • IC leeftijd:18
  • IC Burgelijke Staat:Secret Stuff
  • Keuzevakken:Heelkunde, Aardse Magie, Verzorging van Fabeldieren, Kunst voor Beginners
  • Zwerkbalpositie:Toeschouwer

Gepost donderdag 15 juni 2017, 15:35

De woorden waren eruit geweest, voordat ze er erg in had. Ze meende het. Ze hield van hem. Dat had ze al gedaan. Ze hadden ook al bijna een jaar relatie. Misschien was het nooit zo uitgesproken geweest, maar voor Yara was dat ook niet nodig geweest. Op een zeker moment wist je gewoon dat het zo was. Maar de confrontatie van zojuist, hoe erg ze vond wat hij deed, dat ze hem ondanks dat nog steeds niet achter zich wilde laten en vanwege het feit dat zijn woorden zoveel impact op haar hadden, maakte het gewoon overduidelijk. Ze was zonder twijfel als een blok voor deze jongen gevallen. Ook zij kon zich vragen stellen over het hoe en het waarom, maar dat had geen zin, want het hart liet zich nu eenmaal niet altijd sturen door het verstand.

 

Julian probeerde haar gerust te stellen. Hij had wel gelijk; ze moest proberen er niet of zo min mogelijk over na te denken, maar dat was een van die dingen die makkelijker waren gezegd dan gedaan. Toch knikte Yara. Het waren misschien zijn laatste woorden die het meeste hielpen. Zij had zijn hart! Dus eigenlijk zei hij het terug. Ze had het wel gehoopt, maar niet verwacht, want zeggen dat je van iemand hield dat was toch iets wat je niet zomaar en lichthartig deed. En nu stonden ze hier in de kou, na een ruzie en in een of ander achteraf steegje en nu hadden ze allebei uitgesproken dat ze van de ander hielden.Yara's wangen gloeiden.

 

Het meisje drukte zich nog even tegen Julian aan. Ze wist verder even niet wat te zeggen, maar het was even goed zo. Het was nog niet optimaal. Niet alles van net was al helemaal uit het systeem, maar het was voor nu zo goed als dat het kon zijn. Maar aan alle fijne dingen kwam een einde. Julian moest terug en Yara moest verder. Ze logeerde bij Aelin, maar ze kon ook weer niet te lang wegblijven. Dan zou straks Aelins broer ongerust worden en ze moesten haar niet in de stegen gaan zoeken en vinden.

 

Het afscheid was moeilijk. "Nog heel even. School start bijna weer." Die laatste dagen moesten ze ook wel overleven nadat ze elkaar zolang niet hadden gezien. Er was geen kus bij het afscheid. Yara wilde dat nu niet, Julian maakte ook geen aanstalten. Dat zou misschien over een tijdje weer kunnen, maar voor dit moment zou het te snel zijn. "Ik denk aan je." Ze glimlachte nog even en wierp een aantal keer een blik achterom naar Julian, maar toen was het toch echt zover. Julian was uit het zicht en zij stond weer op de Wegisweg. Ze had het koud en niet door de sneeuw. Gelukkig zou het vast niet heel veel moeite kosten om Aelin over te halen straks een borrel te drinken.

 

OOC:
Einde topic


1473795180_zpsplyimhnd.png

NDDHquW.pngH0Zq6WG.png

KpOlcXI.gifGZdcHIn.gif

z1RPrD9.gif





1 personage(s) lezen dit topic

0 personages, 1 gasten, 0 anonieme wezens