Jump to content
Pumpkins & Parchment RPG
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander
Enjolras Sauveterre

[1835/1836] Disney on Ice got nothing on us - Kerstfeest

Recommended Posts

Ik wilde helemaal niet dat Agatha haar been zou breken! Ik zei dat je haar nu vast ging laten vallen door mijn suggestie, maar dat ik niet zo evil was, want ik zou haar in ieder geval haar been niet laten breken. En Gianna is daar natuurlijk wel toe in staat. Maar het is niet gebeurd. Dus dat is winst.

 

Niet dat Raine het winst vond, want die zag nu voor zijn neus een meisje met twee bekers chocomel zo onderuit schuiven. De jongen sprong op van het bankje. Hierbij voelde hij meteen dat hij wel degelijk een spier had verrekt bij zijn val van zojuist -auw-. Een beetje stijfjes door het stilzitten snelde hij richting Agatha. Allereerst pakte hij de uitgestoken beker chocomel aan. Nee, dat is niet omdat hij een ass is (ja ook, maar detail), maar het is nu eenmaal een reflex om aan te pakken wat men je aanbiedt.

 

Dus nu stond hij met een beker hete chocomel in zijn handen en lag er een Agatha aan zijn voeten. He verdorie, bij de harige hangtieten van Merlijn, dat had hij weer. Met een spreuk liet hij de beker naast zich in de lucht zweven en met de volgende spreuk bracht hij het hoopje chocolademens weer in oorspronkelijke staat. "Gaat het? Heb je je verbrand? Heb je je pijn gedaan? Moeten we naar de ziekenzaal?" Hulpeloze meisjes waren, in tegenstelling tot huilende, wel zijn forte.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Redelijk rood door schaamte krabbelde Agatha weer omhoog. Verdorie, nu was Raine vanwege haar omhoog gesprongen en dat was helemaal niet nodig gehad! Nu had hij vast nog meer last van spierpijn. "Oh nee, het gaat wel!" zei ze, terwijl ze de sneeuw van haar jurk afklopte. "Het spijt me, ik had beter uit moeten kijken." Ze keek een beetje twijfelend naar de chocolademelk die hij voor haar bijeen getoverd had. Het was vast niet vies, maar eh… het had wel op de grond gelegen.

 

"Kom, laten we gaan zitten," zei ze en ze schuifelde snel langs hem zodat ze veilig neer kon zakken op het bankje. Was ze nou maar wat voorzichtiger geweest! Dan had ze zich op dit moment ook niet zo hoeven schamen. "Heb jij geen last van dat je zo snel moest opstaan?" vroeg ze bezorgd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gekke Agatha. “Geeft toch niet, deed je toch niet expres? En als je het wel expres deed, dan ben je het meisje met het vreemdste gevoel voor humor dat ik ken.” Zover vrouwen humor hadden natuurlijk. De meesten hadden geen humor. Dus het feit dat het dan überhaupt geluk was om grappig te zijn was een wonder. Dat mocht worden opgevat als compliment.

 

Raine nam weer plaats naast het meisje op de bank. “Nee, nee, het gaat wel. Opstaan kan ik heus wel. Ik ben niet zo breekbaar, hoor.” Een massage was leuk, wilde hij best voor elkaar krijgen, maar niet als ze nu ging denken dat hij bij ieder pijntje vrijwel direct in huilen uit zou gaan barsten.

 

“We kunnen de chocomel wel delen anders? Als je niet vies van me bent.” Want die van haar was door de sneeuw vast ook afgekoeld.

Edited by Raine Salisbury

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, nee, natuurlijk deed ze het niet expres, maar dat leek over het algemeen weinig uit te maken, eerlijk gezegd. Als je iets fout deed, dan moest je je daarvoor verontschuldigen en hopen dat mensen je na een dag of twee vergaven. Maar dat was haar familie. Op Zweinstein waren mensen altijd aardiger geweest, maar dat betekende niet dat de schuldgevoelens minder werden. Misschien zelfs nog meer, want deze mensen mocht Agatha daadwerkelijk, terwijl haar familie…

 

Oeps. Dat hoorde ze niet te denken.

 

"Oh, oké," zei ze, maar opgelucht dat het ging met Raine en ze bleef even zwijgend op het bankje zitten, tot hij aanbood om zijn chocolademelk te delen. "Dat hoeft niet!" zei Agatha snel. Niet dat ze vies van hem was! Absoluut niet. Het tegenovergestelde. Het was alleen… "Ik heb toch niet zo'n dorst." Het was zijn drankje en niet de hare.

 

En toen viel er een ongemakkelijke stilte, waarbij Agatha half onbewust naar een romantisch koppeltje even verderop staarde. "Zij lijken zich prima te vermaken op het ijs…"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Raine was wat sceptisch, maar als ze zei dat ze geen dorst had, dan ging hij niet als een bezorgde moederkloek haar ervan proberen te overtuigen dat ze toch echt wat moest drinken. Ze kon prima zelf haar vochtgehalte op peil houden. Dus hij haalde zijn schouders op en nam zelf een slok van de chocolade.

 

De blik van Agatha werd gevolgd en ook Raine zag het romantische stelletje op het ijs. Hij trok even zijn wenkbrauwen op. "Oh. Ja. kerst, romantiek, mistletoe, zoetsappige gedachten en cadeautjes. Zou jij dat ook willen?" Hij grinnikte. "Zij zijn voorspelbaar en saai joh, wij hebben tenminste origineel een buikschuiver over het ijs gemaakt,"probeerde hij haar wat op te beuren.

 

"Zeg, komt er nog wat van die massage?", plaagde hij haar, want hij had geen zin om al te lang en ongemakkelijk naar romantische stelletjes te staren. Dat deed hem denken aan Elara en dat was niet wenselijk, want daar werd hij toch alleen maar somber van. Op dit moment in de tijd leek het hem immers nog zeer onwaarschijnlijk dat gevoelens voor hem vanaf haar kant totaal onmogelijk waren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze haalde snel haar schouders op. ”Ik heb er nooit zo over nagedacht,” zei ze, wat niet helemaal de waarheid was. Natuurlijk had ze er wel over nagedacht, iedereen denkt toch over dat soort dingen na? Maar Agatha had die gedachten altijd streng weggestopt zodra het moest, want dat zou niet haar toekomst zijn. Ze moest zich keurig gedragen en hard werken en een relatie zou maar… afleidend zijn. Maar aan de gedachte van dat ze dat soort dingen met Raine zou doen, zou ze wel blij zijn geworden.

 

Maar Raine Salisbury was veel te fantastisch voor haar.

 

”Oh,” zei ze, terwijl ze opschrok en ietwat rood kleurde. Ja, zijn massage dus. Ze ging snel achter hem staan en zette haar vingers op zijn schouders. Had ze ooit de schouders van een jongen aangeraakt? Vast wel eens een keer, maar dit was natuurlijk niet zomaar een jongen. Dit was Raine. Maar ze deed haar best om op en neer te bewegen op een manier waarvan ze dacht dat het zo hoorde.

 

”Is het zo goed?” vroeg ze nerveus. ”Ik maak het toch niet erger?” Dat was een grapje, hoor.

 

Grotendeels.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh Raine, als je toch eens wist wat je allemaal met dat arme meisje deed én wat je allemaal nog met haar ging doen. Dan had hij ongetwijfeld wel wat meer afstand gehouden. Of niet. Want dat iemand zo verliefd op hem was, streelde natuurlijk wel weer zijn ego en dat is veel te prettig om af te slaan. Daarbij kon hij er niets aan doen dat iemand verliefd op hem was geworden, want hij deed gewoon normaal en aardig. Dus het was niet zijn schuld. Dus dan hoefde hij er niet van weg te lopen, toch? Daarbij kon zo'n meisje maar beter verliefd zijn op hem, want andere mannen hadden vast kwadere bedoelingen dan hij had.

 

De massage was overigens prima. "Goed hoor. Het wordt zeker niet slechter, maar het mag wel wat harder." Anders werd het er ook niet beter van. Een beetje aaien deed immers niets met de spieren in je nek en schouders. Niet dat hij er heel erg veel verstand van had, maar hij had door zwerkbal wel vaker spierpijn en dan hielpen meestal de warme douches en de harde massages het beste.

 

"Wil je straks nog iets doen? Of zal ik je zo terugbrengen naar je leerlingenkamer?" Zo galant was hij wel hoor. Hij leverde meisjes terug af bij de deur. Kon je niet van iedereen zeggen hoor. Dat dat dan was nadat er allemaal wat minder nette dingen waren gebeurd -die hij keihard zou veroordelen, tenzij het met hem samen gebeurde-, tsja wat moest hij daar over zeggen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goed, harder dus. Agatha probeerde zijn bevelen goed op te volgen en haar vingers wat steviger op zijn huid te zetten. Zelfs door alle lagen kleding heen had ze het gevoel dat ze zijn lichaamswarmte kon voelen. Dit was misschien dan niet zo dichtbij als toen ze bovenop hem was gevallen, maar het was belachelijk intiem. Gelukkig dat het maar een massage was. Die waren hartstikke onschuldig!

 

Toch?

 

"Oh, ehm…" Ze beet even op haar lip. Natuurlijk wilde ze alle tijd doorbrengen met Raine die ze kon krijgen, maar hij wilde vast niet meer. En het laatste wat ze wilde was dat hij genoeg van haar had. "Je mag me wel terugbrengen naar mijn leerlingenkamer." Dan had ze tenminste nog die tijd met hem samen. "Is het zo beter?" vroeg ze, doelend natuurlijk op de massage die ze hem probeerde te geven.

 

En oh ja, zijn spierpijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was lief zoals Agatha direct zijn suggesties opvolgde. Het was fijn dat ze naar hem luisterde en zijn woorden serieus nam. Hij vond het leuk om haar dit soort dingen te leren en dan was hij wel gewillig proefpersoon hoor. Iets als een massage was immers onschuldig.

 

Toch?

 

"Goed, dan breng ik je straks keurig tot de deur. De leerlingenkamer van Zwadderich is gelukkig dichtbij." Dus geen zorgen, het was geen extra moeite. Dat dat misschien niet was wat Agatha wilde horen, wist hij toch niet? Het was niet alsof hij nu al bewust een derdejaars Huffelpuffer aan het paaien was. Dat kwam pas vanaf februari. Ze waren gewoon vrienden. En die deden soms dingen voor elkaar, zoals nu dus masseren. "Ja, stukken beter. Ik voel m'n rug al wat meer ontspannen." Hij glimlachte en keek naar achteren naar haar om. "Geen kramp in je handen?" Raine masseerde eigenlijk nooit iemand en als hij het al deed -dat was ongetwijfeld bij Heaven geweest ooit- dan was hij het altijd snel weer zat.

 

Na een tijdje stond hij op en bood Raine Agatha zijn arm. "Mag ik u begeleiden, schone dame?",vroeg hij opgewekt. Het was een leuk feestje geweest. En het was weer mooi geweest.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, precies, de leerlingenkamers van Huffelpuf en Zwadderich lagen dicht bij elkaar. Tenminste, dat was wat Agatha altijd hoorde, want ze was nog nooit persoonlijk bij de leerlingenkamer van Zwadderich geweest. Maar het was dus inderdaad geen extra moeite, wat fijn was, want anders had ze zich weer schuldig hoeven te voelen, terwijl ze nu enkel blij hoefde te zijn dat Raine haar wilde brengen. Ja, stiekem hoopte ze natuurlijk op iets meer genegenheid dan enkel een vriendschap, maar die gedachte maakte haar ook weer nerveus.

 

"Oh, nee hoor!" zei ze snel. Ze voelde haar vingers wel een beetje, maar niet serieus genoeg om hem schuldig te laten voelen. In plaats daarvan stond ze snel op zodat hij niet op haar hoefde te wachten en legde ze haar hand in zijn arm. En als ze dan haar ogen dicht deed en kon dromen alsof ze een koppel waren, dan was de wereld al helemaal perfect…

 

Maar ze waren gewoon vrienden. Einde verhaal.

 

OOC:
Raine en Agatha uitgeschreven <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×