Jump to content
Pumpkins & Parchment RPG
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander
Enjolras Sauveterre

[1835/1836] Disney on Ice got nothing on us - Kerstfeest

Recommended Posts

Vrijdag 18 december 1835 - het kerstfeest

 

Enjolras was het hier niet mee eens. Hij hield van feestjes, dat was het probleem niet. Zijn ouders hadden vroeger ook feestjes gegeven. Het was dan voor de hele buurt en iedereen nam eten en drinken mee, als ze dat konden betalen. Men speelde muziek als ze een instrument hadden en zongen als ze dat niet hadden en niemand maakte het wat uit of mensen vals zongen of niet. Alles was vrij en vrolijk om te doen en laten wat ze wilden. Dus nee, Enjolras had geen problemen met feest. Ook niet met het kerstfeest. Waar hij wel een probleem mee had, was dit.

 

Dit was een kerstbal. Leerlingen liepen rond in dure kleding en er was een buffet, gemaakt door huiselven, de arme wezens, met meer eten dan de meeste kinderen in zijn oude buurt ooit zouden zien. Er was drank voor de leraren, pompoensap voor de leerlingen. Alsof de leerlingen geen manier konden vinden om de drank te stelen. En dan waren ze ook nog eens op het ijs van het Grote Meer. Op schaatsen. Want dat ging goed. Enjolras ging echt niet zijn kantoor delen met nog meer geesten als dit mis ging. Als ze dat maar wisten.

 

Waar hij het dan wel mee eens was, was het podium. Het was open en iedereen kon erop springen en zingen, dansen, instrumenten spelen, wat ze maar wilden. De valse, maar vrolijke tonen van de eerstejaars die nu stonden te zingen gaven hem een nostalgisch gevoel en hij kalmeerde een beetje, terwijl hij over het ijs zweefde en rondkeek. En... oké, het was natuurlijk een bal voor iedereen. Ook voor de arme leerlingen. Hij moest toegeven dat hij als kind altijd enorm onder de indruk was van de feesten op Beauxbatons en dat het goed was dat leerlingen hier goed konden eten, zodat ze sterker waren in de zomer. Dus was hij er maar stil over. Al was hij het er niet mee eens.

 

“Hey, kijk uit!“ Riep hij tegen een stel leerlingen die gevaarlijk aan het doen waren. Waarschijnlijk voor de lol. “Wil je de kerstvakantie in de ziekenzaal doorbrengen?“

 

OOC:
Kerstfeest! Het is een kerstbal op het ijs met schaatsen! Er is een buffet en een open podium, dus leerlingen kunnen daar doen wat ze willen. Have fun! Also, shout out naar Margaux. <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha was niet alleen op dit feestje en dat was eigenlijk op zichzelf al een heel ding. Ze was nog nooit met iemand naar een feestje geweest, laat staan een semi-officieel Zweinsteinbal (op schaatsen, en ze kon niet schaatsen, maar dat was een ander punt). En nog erger was dat ze met een jongen was. Niet zomaar een jongen, overigens, niet een jongen zoals Noah Leadley die ze mocht, maar waarvan ze ook nooit meer kon zeggen dan dat ze hem mocht, maar Raine Salisbury.

 

Dit was geen date. Natuurlijk niet. Agatha was dertien, Raine was… zestien? Zeventien? Een heel stuk ouder in ieder geval en natuurlijk absoluut niet geïnteresseerd in haar. Nee, het was gewoon dat ze even hadden gesproken en dat hij haar toen, als vriend, had meegevraagd naar het schaatsbal. En natuurlijk had Agatha ja gezegd.

 

En daar had ze nu spijt van gekregen, want ze had zich nog nooit zo zenuwachtig gevoeld. Wat best verbazingwekkend was, want Agatha was een redelijk nerveus persoon, maar ze was eigenlijk ook altijd een beetje uit de buurt gebleven van situaties waar ze nerveus van kon worden en dit was er zeker één van. Maar ja, ze ging echt niet tegen Raine zeggen dat ze geen zin meer had, dus zat er gewoon niets anders op dan maar heen te gaan! En proberen zichzelf een beetje te vermaken.

 

Wat niet zo heel makkelijk ging op schaatsen. Gelukkig kregen leerlingen die niet zo heel goed waren in schaatsen een stoel voor extra stabiliteit en er waren genoeg plekken langs de kant om te blijven zitten. Plekjes waar er eten was en drinken… Agatha had nu al zin in warme chocolademelk en ik beslis net dat dat er ook is. Voordelen van crew zijn, yo.

 

"Kun jij zingen of muziek maken?" vroeg ze nieuwsgierig aan Raine, terwijl ze de laatste lussen van haar veters maakte. "Er zitten vast veel getalenteerde leerlingen op Zweinstein!" Zij niet, overigens. Voor haar was het niet belangrijk geweest om dat soort dingen te kunnen. "Zullen we?" Ze wierp even een nerveuze blik op het ijs.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Raine had geen date gehad voor het kerstbal. Hij was immers vrijgezel. Dus Heaven was (al langere tijd) sowieso geen optie. Met Elara ging hij net weer een beetje op een normale manier om en zeker omdat haar broertje Galahad ook op het bal aanwezig zou zijn, was samen gaan zeer uit den boze. Waarschijnlijk had ze zijn uitnodiging niet eens geaccepteerd, want zover was het normaliseren van hun vriendschap nu ook weer niet gevorderd. Verder was Raine de laatste tijd niet zo heel erg veel met vrouwen versieren, of vergelijkbare praktijken, bezig geweest.

 

Een tijdje terug had hij toevallig met Agatha zitten praten. Hij kende het meisje door de treinreis naar Zweinstein van vorig jaar. Het was een lief meisje, dat veel te naïef was en hij mocht haar wel. Ze was lief, maar meer zoals een broer zijn kleine zusje lief vindt en niet... anders.., dacht hij. Hij wist het niet en wilde er eigenlijk niet eens over nadenken. Hij wilde haar in ieder geval niet kwetsen door bijvoorbeeld op een dronken avond uit te testen op welke manier hij haar lief vond. Daar was hij goed in, in mensen kwetsen, bleek. Dus hij hield het gewoon op 'lief als een zusje'. Punt. Maar tijdens dat gesprekje hadden ze het gehad over het bal. Agatha had (ook) niemand gehad om mee naar het bal te gaan en toen had hij, galant als hij is, haar gevraagd om dan samen te gaan, als vrienden uiteraard. Maar samen naar een feestje gaan en in ieder geval een danspartner hebben, was nu eenmaal leuker dan alleen gaan. Zelfs als dat betekende dat je als vijfdejaars Zwad een derdejaars Hufse aan je arm had een hele avond. 

 

Raine had Agatha netjes opgehaald bij de ingang van de leerlingenkamer van Huffelpuf en haar naar de grote zaal begeleid als een heer. Ze konden beiden niet schaatsen, dus gingen ze samen schaatsen met een stoel. Logica.

 

Ook Raine legde de laatste hand aan het onderbinden van de schaatsen en stond toen wat wankel op. "Ik vrees dat ik niet over kwaliteiten beschik om straks op het podium te gaan staan." En behalve dat, wilde hij dat eigenlijk niet eens echt... Het waren vast de populaire leerlingen die daar gingen staan of de mensen met echt verborgen talenten of de personen met een bord voor hun kop. Raine hoorde in geen van die categorieën. "En jij?" Misschien was Agatha nog zo'n verborgen talent. 

Met beide handen pakte Raine zijn stoel en maakte minipasjes in de richting van het meisje. "Zal ik je even helpen opstaan?" Niet dat hij nou zo stabiel stond, maar stel dat de stoel zou wegglijden of omkukelen: zoiets wilde hij niet op zijn geweten hebben.

Wát?..hij vond haar gewoon aardig okee.. Soms kan Raine best prima zijn.

 

@@Agatha Moore

Edited by Raine Salisbury

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah, eigenlijk vond Agatha het best jammer dat Raine blijkbaar geen muzikale talenten had, want Agatha vond het logisch dat Raine overal goed in zou blijken te zijn. Dat hij een instrument bespeelde, zoals de manier waarop hij zo mooi kon tekenen, had haar niet meer dan logisch geleken, want Raine kon in haar hoofd alles. Ah, Agatha, de neiging om je verliefdheden op die manier te romantiseren gaat je zo erg in de problemen brengen in de toekomst.

 

Geen zorgen, ik heb daar nog geen plannen voor.

 

"Oh nee," zei ze snel, met een lichte blos. "Ik heb nooit een instrument leren bespelen en zingen doe ik alleen in de kerk." Als de rest meezong en haar stem in het niets verdween bij de rest. Ze begon nooit als eerste en eindigde nooit als laatste. En zelfs al kon ze wel prachtig piano spelen, het idee van dat ze op het podium moest staan om dat allemaal uit te voeren… nee, ze zou flauwvallen van de zenuwen.

 

"Dank je wel!" zei Agatha, haar blos nog ietsjes dieper, terwijl ze haar handen uitstak naar Raine. Hij was zo aardig tegen haar! Ja, er waren wel meer jongens aardig tegen haar, maar bij Raine voelde het op de één of andere manier specialer. Alsof hij alleen maar aan haar aandacht gaf en dan even aan niemand anders. Bij de andere mensen als ze aardig tegen haar waren, was het gewoon uit beleefdheid of omdat ze dat bij iedereen deden.

 

"Ik had toch liever een feest binnen gehad," zuchtte ze even, terwijl ze haar wankele schaatsen uittestte. Hoe bleven mensen hier op staan? "Maar tot nu toe lijkt het me nog wel te gaan." In tegenstelling tot de andere feesten van dit jaar… het openingsfeest waarbij alle magie was verdwenen en Halloween waarbij de leraren waren verdwenen.

 

Zou er nu ook iets verdwijnen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, dan maak je me toch wel nieuwsgierig naar je zangkunsten," merkte Raine een tikkeltje plagend op. Hij verwachtte heus niet dat ze dat op het podium zou gaan laten, maar misschien zou hij haar een keertje kunnen overhalen dat ze voor hem alleen wat zong. Als haar zangstem een beetje klonk als haar praatstem, dan was het vast een heel schattig en aandoenlijk optredentje.

 

Raine pakte haar uitgestoken arm en ondersteunde haar bij het opstaan en naar de stoel komen. "Geen zorgen. Ik hou je vast en als we vallen, dan zorg ik wel dat je op mij een zachte landing maakt,"stelde hij haar gerust. Het was misschien geen belofte die hij waar kon maken, want hij was zelf het schaatsen ook niet machtig, maar hij zou het wel proberen. Zoveel kon Agatha niet wegen immers en het was ook een stuk ongepaster wanneer hij over haar heen zou kukelen. Beter niet met zoveel toeschouwers. Daarbij zou hij ook niet willen da Heaven het zag en dat Agatha dan gepest zou gaan worden, net als Elara.

 

"Zeg je het wel als je het koud krijgt? Dan gaan we warme chocomel halen." Eigenlijk had hij willen zeggen dat hij haar dan wel warm zou houden. dat had hij bij iemand anders in ieder geval wel gezegd, maar bij Agatha voelde het dan toch alsof hij een soort wolf was bij een onschuldig lammetje, terwijl hij nog geen vijf minuten geleden had bedacht dat hij een grote broer voor dit lammetje wilde zijn. Zucht. Puber zijn met hormonen en gedachten in de goot was maar moeilijk. Hij hield het maar gewoon beleefd. Dat was de meest veilige optie.

 

Wankelend kwam ook Raine van de plek waar hij stond. Hij zorgde dat hij wel naast Agatha bleef. Pasje per pasje kreeg hij een klein beetje door hoe die krengen werkte. Hij zou nog niet weten hoe te remmen of een bocht te maken, maar hij kwam in ieder geval vooruit en met steun van de stoel viel hij tot dusver niet op zijn achterste. Zonder stoel zou hij zich er nog niet aan durven wagen. Daarvoor was zijn evenwicht te onstabiel.

 

@@Agatha Moore

Edited by Raine Salisbury

Share this post


Link to post
Share on other sites

Feesten was nooit echt Elvira haar ding geweest. Maar in het kader van “sociaal” doen zoals haar ouders het altijd zeggen, had ze toch maar besloten om naar het kerstfeest te gaan. Niet dat ze zou opvallen. Elvira had altijd het geluk dat niemand haar opviel vanwege haar lengte. Misschien kon het voor haar nu wel in haar voordeel werken. Misschien kon ze wel een fles drank stelen, en deze mengen met de “onschuldige” drankjes van de rest van de leerlingen? Het zou best komisch zijn als er leerlingen ziek werden of zich raar gingen gedragen van de alcohol. Zoals haar vader wel eens deed als die weer te veel had gedronken tijdens de feestjes die wel eens thuis gegeven werden. Iets waar Elvira zich altijd om gegeneerd had. Hij kwam dan met de meest idiote verhalen aanzetten en vond zichzelf altijd enorm humoristisch! Net zoals wel meer mensen zich vonden als ze te veel gedronken hadden. Zelf had ze ooit eens stiekem een glas whiskey te pakken gekregen alleen had ze dat snel weer uitgespuugd. Bah! Wat was dat vies zeg! En de misselijkheid die er daarna kwam. Nee voor haar nooit meer! In iedergeval voor nu nooit meer wellicht als ze ouder zou zijn dat ze er anders over zou denken.

 

Blijkbaar had ze gemist dat ze als eerste jaars op een podium had moeten staan om te gaan zingen. Nu was het ook niet aan haar besteed om daar op dat podium te gaan staan een een riedeltje te gaan zingen en bovendien wat er nu ten gehoren gebracht werd klonk verschrikkelijk. Ze wilde zichzelf daar nu niet bepaald aan toevoegen om voor schut te gaan staan. Elvira keek niet bepaald goed uit waar ze liep. Het was wellicht beter geweest toch schaatsen om te binden in plaats van heel eigenwijs stug door te lopen op haar schoenen. Wellicht als ze die stomme brief van haar oma niet had gehad had ze wellicht wat vrolijker geweest. Ze kon dit jaar niet naar huis toe met de kerstvakantie, iets waar ze zich wel op verheugd had. Maar nee het zou anders te druk worden en nu ze hier toch zat kon ze beter daar blijven eventueel ook om een betere band te krijgen met diverse leerlingen.

 

Doordat ze zo in gedachten verzonken was en niet op het ijs gefocussed was en waar zij haar voeten neerzette, gleed Elvira uit. Waarbij ze iemand in haar voorbij glijen mee trok. Toen ze tot stilstand kwam nam ze niet eens de moeite om te kijken wie ze mee getrokken had. Het kon haar eigenlijk ook niet zo heel veel schelen dan had diegene maar niet in de weg moeten staan. Ze liep naar de kant toe en ging daar verder zitten mokken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het probleem van geheime relaties was dat je nooit naar het bal kon met je grote liefde. Of dat was in ieder geval iets waar Evangeline vroeger wel eens een probleem van had gemaakt. Ze had het nooit leuk gevonden om maar toe te moeten kijken hoe Keane zijn verloofdes rond zwierde als de trofee die ze waren tijdens de eerste dans die ze zo graag eens een keer met hem wilde delen, maar die zelfs als zijn verloofde niet in de buurt was, niet voor haar was weggelegd. Nu was ze ouder en hoewel het haar natuurlijk nog steeds wel iets deed, had ze zich er langzaam een beetje bij neergelegd. Als je je niet constant ergens druk over maakte kon je toch beter van het feest genieten. 

 

Gelukkig had Eva nooit echt moeite gehad om iemand anders te vinden om mee te gaan of mee te dansen en ook dit bal was daarop geen uitzondering. "Ik kan niet geloven dat je je vrijwillig hebt opgeofferd om met mij te gaan dansen op ijs," grijnsde ze richting de donkerblonde jongen die ze sinds een tijdje gelukkig weer tot haar vriendenkring kon rekenen. Het was algemeen bekend dat Evangeline's evenwichtsorgaan niet altijd zo goed werkte als die van anderen. Dansen, had ze ondertussen geleerd. Maar schaatsen was iets anders en schaatsend dansen al helemaal. Vroeger had ze wel een geschaatst, maar nee, het was niet echt een sport voor Eva, dus was het alweer jaren geleden dat ze echt op het ijs had gestaan. Ze had aan haar ouders gevraagd om haar oude schaatsen op te sturen. Ze waren oud en een beetje te klein, iets waar ze over een uur waarschijnlijk absoluut last van zou krijgen, maar het was het beste wat ze had dus deed ze het er maar mee. Eva was bang dat als ze ze probeerde te transfigureren ze uit elkaar zouden vallen. En wat leren we hiervan? Als je godverdomme schaatsen koopt voor je vriendin, geef ze dan gewoon Keane. 

 

Met de nodige moeite en gestruikel trok Evangeline zichzelf omhoog aan de boom op de kant, die ze heel zorgvuldig uit had gezocht als houvast. Voorzichtig zette ze een stap richting de kant van het meer en verloor bijna meteen weer haar evenwicht, maar gelukkig had ze ook nog een andere steunpaal. Hihi, paal. Oke, ahum. Nee niet die paal. Gewoon een stevige schouder om zich aan vast te groepen. Ze lachte even verontschuldigend naar Charlie en knikte toen richting het meer. "Oke, ik stel voor dat ons eerste doel is om naar de dranktafel te komen." Er was een tafel aan de kant, maar er was er ook een op het ijs en dat was een grotere uitdaging. Groot genoeg voor Evangeline in ieder geval. "Als we dat overleven, dan kunnen we vast de rest ook aan. Ik vrees alleen dat je me een beetje moet helpen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nieuwsgierig naar haar zangkunsten? Agatha kon het zich niet voorstellen. Haar zangkunsten waren niets bijzonders, er waren vast tientallen meisjes op Zweinstein die het beter konden dan zij. Die zouden wel op het podium gaan staan, om het aan iedereen te laten horen. "Het is echt niets om nieuwsgierig over te zijn," protesteerde ze nog snel tegen, maar daarna was ze sterk afgeleid doordat hij haar overeind hielp.

 

Mannen waren erg anders dan vrouwen, niet waar?

 

"Dank je wel," zei ze, half ademloos, toen ze eindelijk op twee schaatsen stond. Het was een beetje wankel, maar het ging allemaal best. En daarbij was Raine in de buurt. Bij hem was ze toch een beetje afgeleid van wat er allemaal fout zou kunnen zijn, want ze was gewoon te druk bezig met alles in zich opnemen. "Ik zal het zeggen!" beloofde ze nog wel even snel, en toen zetten ze zich af om langzaam over het ijs te bewegen.

 

Kijk, dit was echt een ongemakkelijk feestje. Een heel klein beetje jaloers, maar ook vol bewondering, keek Agatha naar degenen die hen een stuk sneller voorbij schaatsten. "Ik kan me voorstellen dat dit op een gegeven moment leuk is," zei ze, een klein beetje zuur, "maar ik had toch graag een paar schaatslessen van tevoren gehad…" Ze wilde het al bijna opgeven en om chocolademelk vragen, maar ze wilde ook weer niet dat Raine haar laf vond.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat bepaal ik wel," zei Raine plagend. Agatha was echt te verlegen hoor. Hij gaf haar alle gelegenheid om een beetje over haar kwaliteiten op te scheppen en dan bleef ze zo bescheiden. Goed, dat was voor een groot deel wel weer waarom hij haar zo mocht. Het was een lief en bescheiden meisje dat gewoon haar plek kende in de maatschappij en die nooit een gooi deed om haar positie ten opzichte van hem aan te vallen. Hij was gewoon de alfa van hen twee en die wetenschap was prettig en rustgevend. Zo hoorde de wereld te zijn. Er waren best wat vrouwen hier op school *kuch* Heaven *kuch* , die een voorbeeld mochten nemen aan dit meisje. Soms zelfs Elara, hoewel die al wat milder leek geworden nu ze ook werd opgevoed door een familie die wel keurige normen en waarden had (en omdat hij ook zijn schuld had erkend en excuses had gemaakt, maar ssht).

 

Maar goed. Ze stonden zo goed en zo kwaad als dat ging. Beiden hadden ze geen overduidelijk talent om te schaatsen, maar er waren anderen die het slechter hadden getroffen dan zij. Hier en daar ging een leerling op zijn snufferd en je zag ook mensen tegen elkaar op botsen. Schaatsen was maar een gevaarlijke sport, maar het kwam vast goed, zolang ze n het gebied bleven waar je met de stoelen kon schaatsen. Ze moesten wel zorgen dat ze niet op de snelle(re) banen kwam.

 

"Je doet het hartstikke goed. Kijk, die Raaf daar is nu sinds wij rechtop staan al vier keer op haar achterste gevallen." Die zou dat vast wel merken met zitten de komende dagen. Waar Agatha keek naar iedereen die het beter deed, keek Raine juist naar iedereen die het slechter deed. Een grappig verschil, dat hij vast zelf niet doorhad. "Misschien kunnen we het straks wel zonder stoel." Wiebel. Maar nu nog niet! "Al vrees ik dat ik dan wel je hand of schouder moet vasthouden voor evenwicht." En dat zei hij juist omdat ze op een vriendschappelijke date waren en zodat ze het kon zeggen als ze dat niet wilde. Of zoiets. Hij deed heus heus heus zijn best om het netjes te doen, maar sorry..zijn gedachten zaten soms ook in de goot. Agatha was nu eenmaal een meisje en hij.. niet, maar hij deed moeite respectvol met haar om te gaan ondanks verschillende interessante scenario's die in zijn hoofd afspeelden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eri was lichtelijk geïrriteerd over het feit dat kerst dit jaar buiten gevierd werd. Ze hield niet van kou, en ze hield niet van feestjes en ze hield niet van kerst. Eigenlijk was er voor haar dus geen reden om hier te zijn. In feite, je zou verwachten dat ze niet eens zou opdagen. Echter, had ze als motto dat ze alles wat op haar pad verscheen, tenminste één keer uitgeprobeerd moest hebben. Zo ook schaatsen. Hoewel ze niet precies het nut inzag van deze sport, had ze besloten om een poging te wagen. Ze had de schaatsen van haar broer passend getoverd en aangetrokken.

 

Haar ervaring tot zover was niet positief. Haar trots die ze om de een of andere reden had, weigerde te zwichten aan het idee om een stoel als houvast te nemen. Ze had het imago van een klein kind dat net op zijn twee pootjes ging staan in haar hoofd en wel... zij was geen klein kind. Ze was al vijftien en dus een bijna volwassen vrouw! Dus accepteerde ze het feit dat ze vier keer achter elkaar op haar snufferd was gegaan. Ergens voelde ze de ogen in haar rug prikken. Misschien was het hebben van de stoel minder genant geweest dan zovaak achter elkaar vallen maar daar was het nu toch te laat voor. Bovendien, nu ze wist dat ze iets niet kon, wilde ze dit beheersen voor het feest was afgelopen. Soms wilde ze dat ze wat socialer was aangelegd zodat ze kon vragen hoe mensen bij Merlijns afgevroren tenen overeind konden blijven. Oh, het waren haar tenen die er bijna afgevroren waren. Misschien moest ze iets warms drinken. Maar het buffet was aan de andere kant van de ijsbaan en ze kon nauwelijks bewegen. Ze stond eindelijk recht overeind maar moest zo stil als een vogelverschrikker blijven om niet om te vallen. Wat een feest.

 

Ps.De prikkende ogen zijn hoogstwaarschijnlijk van @@Raine Salisbury

Edited by Erichtonia Promacha

Share this post


Link to post
Share on other sites

In tegenstelling tot veel van haar schoolgenoten vond Alysha het geweldig dat het kerstfeest op het meer gehouden werd. Ze had zelfs haar moeder geschreven om haar eigen schaatsen op te sturen, want niks rijd zo fijn als haar eigen schaatsen. Thuis in Dalston schaatste ze iedere winter op het meertje vlak bij hun huis, en in de loop van de jaren was Alysha er best goed in geworden, ze kon zelfs een pirouette.

 

Alysha bond haar schaatsen onder en stapte op het ijs, het was alweer bijna een jaar geleden dat ze geschaatst had dus het was even onwennig. Maar naar een paar rondjes zat het er weer helemaal in. Al was ze niet gewend aan het zigzaggen, in Dalston was het nooit zo druk op het ijs en het meertje was daar ook niet groot genoeg voor. Al snel probeerde Alysha om een pirouette te maken, blijkbaar te snel want met een doffe klap kwam ze op haar achterste terecht. Snel stond ze op om te zien of iemand haar had zien vallen maar dat leek het niet op. Totdat er geroepen werd dat ze uit moest kijken voordat ze de hele kerstvakantie op de ziekenzaal door moest brengen. Waarschijnlijk een leraar, ze keek om en zag professor Sauveterre. "Sorry professor" zei ze snel terwijl ze naar de kant schaatste om een beker warme chocolademelk te halen.

 

Alysha had haar chocolade melk rustig aan de kant opgedronken en besloot het ijs weer op te gaan. Na een paar rondjes tussen de wankelende leerlingen door te schaatsen. Besteedde Alysha wat aandacht aan het podium waar een groepje leerlingen een optreden gaven. Ze waren best goed, zelfs zo goed dat Alysha zin kreeg om te dansen. Ze schaatste richting het podium en begon te dansen op het ijs, iets wat ze nog nooit gedaan had. Maarja hoe moeilijk kon het zijn? Ze kon dansen en ze kon schaatsen. Ze begon rustig met wat pasjes, maar dat was toch anders op het ijs. Dus deed ze maar iets, en ze vond het geweldig. Ze schaatse een paar rondjes om snelheid op te bouwen om nog maals een pirouette proberen. Yes, deze keer gin het goed. Nu begon ze nog enthousiaster te dansen, maar een kleine misstap en daar lag ze weer op het ijs recht voor de voeten van iemand. "sorry, het spijt me" zei ze voordat ze ook maar op het gekeken

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nederlanders konden schaatsen, toch? Zelfs in achttienhonderd waren de Nederlandse schaatsers awesome. Helaas voor Tim was hij in Engeland opgegroeid en was hij een uitzondering op die regel. Tim kon niets van schaatsen. Het balanceren, het vooruitkomen en het niet vallen waren allemaal onmogelijk voor hem. Stiekem deed hij thuis nog van die hulpstukjes onder zijn schaatsen, zodat zijn enkels niet meer zo erg gingen draaien. Nee, Tim was geen schaatser. Het liefst stond hij aan de kant van het meer, bij het eten, maar hij had een weddenschap afgesloten met iemand dat hij een half uur zou gaan schaatsen en niet zou vallen. Als hij niet zou vallen, kreeg hij chocola, als hij wel zou vallen, moest hij chocola geven. Dit was weer eens een van zijn minder slimme weddenschappen die hij had afgesloten. Maar vandaag ging het verrassend goed. Tim schaatste al vijf minuten zonder dat hij gevallen was. Dat was een record. Zijn "schaatsen" bestond eigenlijk uit: 

- heel erg wapperen met zijn handen en armen

- hierdoor al drie mensen hebben geslagen

- waardoor hij terug werd geslagen

- niet vooruit komen

- bijna gillen als een meisje als hij bijna uitglijdt. 

 

Want Tim vond schaatsen niet leuk, omdat hij het niet kon. Met een zielige blik keek hij naar de zijkant, waar degenen waren met wie hij de weddenschap had afgesloten. Kon het half uur niet snel voorbij zijn? Dan kon hij weer gaan drinken. 

 

OOC:
OOC: Je kan gewoon zeggen dat Tim de weddenschap heeft afgesloten met je karakter, want ik heb niets afgesproken met iemand.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zijn hand vasthouden.

 

Oh Agatha, lieve Agatha. Lieve Agatha die in tegenstelling tot Raine en zijn gedachten al puur in paniek raakte door het idee dat hij haar hand vast zou houden. Ook al droeg ze handschoenen omdat het koud was en zou ze niet eens zijn blote huid aanraken, het was toch zijn hand aanraken. Dat deed je over het algemeen niet.

 

Maar natuurlijk bedoelde Raine er helemaal niets romantisch mee. Want Raine was veel ouder dan dat zij was en Raine was natuurlijk totaal niet geïnteresseerd. Waarom zou hij dat überhaupt moeten zijn? Hij had een prachtige vriendin gehad, en nu had hij vast duizenden meisjes die om zijn aandacht vochten. En Agatha… Agatha was dertien jaar oud en zou sowieso nooit kunnen trouwen want ze moest gouvernante worden, dus het kon sowieso nergens heen.

 

"Ja, natuurlijk," antwoordde ze dus maar, met een blos. Want het was gewoon voor het evenwicht. En Raine had geen interesse in haar, buiten dat hij bevriend met haar wilde zijn. En was dat al niet fantastisch? "Denk je?" Ze was inderdaad nog niet gevallen, maar dat kwam gewoon vanwege de stoel, toch? Ze kon zich niet voorstellen dat ze hier daadwerkelijk talent voor zou kunnen hebben. "Die arme Ravenklauwer… zouden we haar moeten helpen?" Maar dat wilde ze helemaal niet, ze wilde heel stiekem Raine's aandacht met niemand anders delen, niet vandaag.

 

Zou ze natuurlijk nooit hardop zeggen.

 

"Dit is best wel vermoeiend," zei ze in plaats daarvan. Haar benen begonnen zeer te doen van de kromme bewegingen die ze de hele tijd maakte. "Dit is heel wat anders dan een rondje wandelen!" En zo onderhand waren haar wangen vanwege hele andere redenen dan Raine's aanwezigheid rood.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh help, je moest natuurlijk nooit tegen een Huffel zeggen dat er iemand anders het slechter deed of mogelijk hulp nodig had, want dan wilden ze gaan helpen. Zo ook Agatha. Raine trok even zijn wenkbrauwen op en schudde zijn hoofd. "Nee, het is een Raaf, die wordt vast alleen maar boos als je haar de mogelijkheid ontneemt om haar oplossend vermogen uit te testen. Het is vast een of ander experiment waar ze mee bezig is," probeerde hij haar gerust te stellen. Of dat echt zou werken, wist hij niet, maar hopelijk zou ze dan hoogstens nog van een afstandje naar het meisje willen kijken.

 

Agatha gaf, na haar toestemming haar hand vast te houden, aan dat ze moe werd. Raine knikte. "Nou, dan gaan we toch lekker van de baan af en warme chocomel drinken?" Hij vond het allemaal best. "Maar zullen we dan het stukje naar de kant toe," en dat was een stuk van op zijn meest zo'n twee meter lang, "zonder de stoelen proberen?" Met een uitdagende grijns stak hij zijn hand naar haar uit. Wat kon er mis gaan op zo'n kort stukkie?

 

Nou, een heleboel dus.

 

Raine had duidelijk hun gezamenlijke evenwicht zwaar onderschat. Hij had de stoelen dan wel leuk weggeduwd, maar daar had hij nu toch aardig spijt van. Agatha en hij begonnen te zwalken en te wiebelen. Recht vooruit werd een bocht en bochten maken was überhaupt iets waar hij nog niet mee geoefend had. En toen ging het snel. Hij of zij of allebei gleden uit. Door schrik trokken ze elkaar naar elkander toe en voordat Raine wist wat er gebeurd was, kwam hij met een klap -kont eerst- op het ijs terecht en vrijwel direct erna lag Agatha bovenop hem. In een reflex hield hij haar vast, zodat ze niet van hem af zou stuiteren of haar hoofd nog tegen het ijs zou stoten.

 

Even was Raine stil. Hij voelde al zijn ledematen nog en behalve zijn kont en een elleboog deed er ook niet echt iets pijn. Dus nu kon hij eens zien hoe Agatha, nog steeds in zijn armen, eraan toe was. "Gaat het? Heb je je pijn gedaan?" Over het vraagstuk hoe ze ooit op zouden kunnen staan en nog aan de kant zouden komen, boog hij zich nog maar even niet. First things first.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, eigenlijk had Agatha het helemaal niet gewild om zonder stoel te gaan schaatsen, want ze wist zeker dat ze zou gaan vallen, maar Raine had zo naar haar gegrijnsd en toen had Agatha zich voor een moment heel moedig gevoeld. Want het zou vast wel goed komen, toch? En zelfs al ging het fout, hoe erg zou het nou echt worden…

 

Je begreep vast wel dat Agatha een paar minuten later spijt had (maar op de één of andere manier die ze zelf niet eens begreep ook weer niet) toen ze bovenop Raine terecht kwam.

 

Ze was zonet nog zenuwachtig geweest over het feit dat ze zijn hand vast moest houden, laat staan hoe ze zich nu voelde. Want overal voelde ze Raine. Ze had geen pijn, ze was nou eenmaal bovenop hem terecht gevallen en hij had zijn armen om haar heen geslagen, het enige wat ze was was een beetje ademloos. Een beetje heel erg ademloos. "Ja," probeerde ze te zeggen, maar er kwam niet veel lucht naar buiten. Misschien was ze vergeten adem te halen. "Ja," zei ze nog een keer, ditmaal een stuk duidelijker. "Het gaat, ik heb geen pijn."

 

Agatha wilde hem vragen of hij haar nooit meer los wilde laten, maar dat leek haar een beetje te ver gaan.

 

"En jij?" vroeg ze bezorgd. "Heb je een harde klap gemaakt?" Arme Raine…

 

Zelfs gewond zag hij er knap uit.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, de jongen had echt geen idee wat hij het arme meisje aandeed aan gedachten en emoties. Agatha was dertien. Wist hij veel dat meisjes van die leeftijd al verliefd op iemand konden zijn en als ze dat al waren, dan had hij toch eerder verwacht dat ze verliefd op een klasgenootje zou zijn en niet op hem. Maar hoe dan ook, hij wist het niet. Dus het maakte hem niet zo uit. Hij wilde vooral proberen om Agatha een beetje uit haar schulp te trekken, want het was een lief en leuk meisje en hoewel ze heus geen snob hoefde te worden, mocht ze wel iets meer zelfvertrouwen hebben.

 

Gelukkig. Ze had geen pijn en het ging wel. Hij glimlachte en knikte toen. "Goed zo, anders was het mijn schuld geweest." En of hij pijn had. Hij grimaste even. "Ach, ik heb wel eens een zachtere landing gemaakt, maar niets aan de hand. Geen zorgen. Het gaat prima met me." Heus.Ze hoefde zich echt geen zorgen om hem te maken.

 

En oeps, hij hield haar nog steeds vast. "Lukt het je om op te staan, denk je?" Raine pakte zijn staf uit zijn zak en zorgde dat een van de door hen verlaten stoelen weer in handbereik kwam, maar dat ijs was spekglad en een stoel zo weggeduwd. Dus hij hoopte dat het haar zou lukken. Daarna zou hij het ook zelf proberen. "Ik lig hier in ieder geval als kussen voor als het misgaat." Want dat zou haar vast minder zenuwen geven om te vallen...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja hallo, natuurlijk had Agatha best verliefd kunnen worden op een klasgenootje, maar had je haar klasgenootjes gezien? Ze waren lang niet zo lief, knap of charmant als Raine. Ja, soms was hij een beetje ruw, maar tegen haar gedroeg hij zich altijd heel vriendelijk. En het was niet alsof Agatha met andere ideeën was opgegroeid over hoe een jongen hoorde te zijn.

 

Daarbij was Raine inderdaad één van de weinigen die tot nu toe een poging had gedaan om Agatha zich wat beter te laten voelen door haar wat meer uit te dagen.

 

"Gelukkig," zei ze, toch wel opgelucht, hoewel haar fantasieën over hoe ze nu zuster zou spelen voor Raine wel direct uit de lucht waren geschoten. Jeetje, Agatha, hou je een beetje in, zeg. In ieder geval liet hij haar los, heel teleurstellend, en met moeite om hem vooral niet al teveel aan te raken, rolde Agatha van hem af. "Ik ga het proberen," zei ze moedig, want eh… ja, hij als kussen.

 

Nee, ze ging zich niet expres laten vallen. Zo erg was het nou ook weer niet gesteld.

 

Ze kreeg het in ieder geval voor elkaar om weer op haar knieën te komen. Maar overeind komen was behoorlijk lastig met de punten van haar schaatsen in de weg en de stoel gleed telkens een stukje weg…

 

"Is het erg beschamend als ik naar de kant ga kruipen?" vroeg ze maar aan Raine. "Dat lijkt me de beste kans om zonder verdere ongelukken ergens te komen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Terwijl Agatha op haar knieën krabbelde, kwam Raine langzaam wat overeind, zodat hij op zijn billen op het ijs zat. Hij grinnikte bij haar vraag en schudde zijn hoofd. "Ach, iedereen is te druk bezig om op te letten joh." En zo niet, ach, dan was er nog niets ernstigs aan de hand. Raine probeerde niet al teveel te kijken naar het achterwerk dat nu zijn kant op was gericht, want dat was toch wel een tikkeltje ongepast en ongemakkelijk. Toch viel hem iets vanuit zijn ooghoek op.

 

"Niet schrikken." Voorzichtig pakte hij een hoek van haar rok en trok er zachtjes aan, zodat de stof wel goed over haar benen viel en ze er dus wel netjes bijliep.. kroop. Dat was waarschijnlijk ook niet netjes, maar hij kon haar niet over ijs laten kruipen en dat dan iedereen haar maillot zag. Ze moest wel een beetje netjes aangekleed zijn. Ja, ja, liet het maar aan Raine om de vrouwtjes aan te kleden.

 

Voorzichtig probeerde Raine nu ook zelf op te staan en dat ging ook verre van vloeiend. Ach wat. Hij kroop gewoon achter Agatha aan en liet zich uiteindelijk met een lach op de rand van de ijsbaan ploffen. Het eerste wat hij deed, was snel de schaatsen uitgooien. "Nou, die warme chocomel hebben we nu dubbel en dwars verdiend."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha kleurde dieprood en ze was blij dat haar gezicht van Raine afgewend was zodat hij het niet kon zien, maar aan de andere kant betekende dat dus wel dat haar eh, andere kant naar hem gekeerd was en dat was ook niet bepaald de meest charmante positie. Maar blijkbaar had hij zomaar haar benen kunnen zien! Ze had het niet eens opgemerkt, wel dat het allemaal een beetje koeler was daar onder, maar ze kroop wel over ijs heen, dus had ze zich geen zorgen gemaakt. Verdorie, waarom had ze niet op haar jurk gelet? Ze was een keurige jongedame!

 

Nou ja, Raine had haar wel gered van nog meer beschamend gedrag en Agatha kroop snel naar de kant, waar ze zich snel in de sneeuw liet zakken. Vaste land! Hoera! Ook zij begon snel haar veters los te rijgen. "Ik weet niet of ik dat nooit nog een keer ga doen," zei ze, met een kleine grijns, terwijl ze de ijzers van haar schoenen afhaalde. Nu kon ze weer lopen, gelukkig. Niet over het ijs heen, natuurlijk, maar de hut met de chocolademelk was ook wel te bereiken zonder over het ijs te moeten. Misschien wel wat om, maar zoveel stabieler.

 

"Maar dank je wel," vertelde ze Raine, terwijl ze overeind krabbelde en alle sneeuw van haar rokken afsloeg, en er ook goed op lette dat ze nu wel allemaal netjes naar beneden hingen. "Zonder jou had ik het nooit geprobeerd."

 

Zie je, hij had een verrassend goede invloed op haar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ook Rane stond zijn kleding af te kloppen van de sneeuw. Hij draaide verder ook even met zijn enkels en rolde zijn schouders een beetje. "Ah, daar ga ik morgen spierpijn van krijgen." Misschien moest hij Elara maar om een massage vragen, dacht hij met een grijns, maar hij vermoedde dat de Grifse hem dan eerder een tik tegen zijn achterhoofd zou geven, dan dat hij daadwerkelijk die massage zou krijgen. Dat was natuurlijk heel ongepast voor een jongedame om te doen, maar het hield het wel... uitdagend. Niet dat hij dat ooit toe zou geven natuurlijk. Nee, in theorie hield hij van het type meisje zoals Agatha dat was.

 

"Had je het echt niet geprobeerd?" Zo speciaal was hij toch niet? Eer was een feestje met schaatsen, dan moest je dat toch op zijn minst even voor 10 minuten proberen, tenzij je al wist dat je het niets vond. Zoals Raine dus bij een eventuele volgende keer zou weten. "Daar hoef je me toch verder niet voor te bedanken. Ik vind het gezellig met je." Dan was het logisch dat je dingen samen deed.

 

"Kom, madame." Raine bood Agatha zijn arm, zodat ze gezamenlijk het stuk om door de sneeuw konden banjeren. "Nog steeds nergens pijn? Anders draag ik je hoor..", plaagde hij haar. Wist hij veel dat ze daar stiekem van zou kunnen dromen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha wist niet dat ze was opgevoed als het soort meisje waar jongens zoals Raine interesse in hoorden te hebben. Ze was namelijk helemaal niet opgevoed om ooit te gaan trouwen, maar ja, geheel toevallig kwamen de ideeën van wat haar oom en tante handig vonden om een wees mee op te voeden en wat de maatschappij verwachtte van meisjes overeen. Maar ja, om in theorie nou het juiste meisje te zijn maar niet in de praktijk was niet zo fijn. Gelukkig wist ze dat niet.

 

Nog niet.

 

"Ehm, nee, ik denk het niet," gaf ze toe. "Ik ben niet zo moedig." Agatha bleef altijd het liefste bij wat ze kende, want dan was het niet beschamend als het fout ging, toch? Dat ze daardoor nieuwe dingen miste die ze misschien heel leuk vond, vond ze wel een beetje jammer, maar wanneer ging ze nou na Zweinstein ooit nog schaatsen? Straks zou ze het wel heel leuk vinden en het missen…

 

"Nee, nee," zei ze snel, met een blos, toen hij haar aanbood haar te dragen. "Als je al spierpijn krijgt wil ik het niet erger maken!" En daarbij had ze helemaal geen pijn, gelukkig. "Is er iets dat ik daar aan kan doen?" vroeg ze bezorgd terwijl ze zijn arm aannam, "want het is wel een beetje mijn schuld dat je straks spierpijn hebt."

 

Vraag haar maar niet om je een massage te geven, Raine.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, wat zou Raine haar nu toch gaan vragen?

 

Goed, hij zou haar dan niet dragen, want dat wilde ze niet. Een beetje spierpijn was heus niet erg en het werd vast niet veel erger van Agatha een stukje dragen. Zo zwaar was ze vast niet.Ze had niet zo'n dikke kont als Heaven. Dus dat zou vast al haast tien kilo schelen. Raine had weinig verstand van de massaverdeling in vrouwen, maar hey, hij probeerde nu ook niet aardig te zijn naar zijn ex, zelfs niet in zijn gedachten. Of misschien wel juist niet in zijn gedachten.

 

"Nou, je zou me kunnen masseren," suggereerde hij met een grijns. Verrassing. Hij was benieuwd of ze dat wel zou durven. Vast wel. En ze zouden alle kleding heel netjes aanhouden. Masseren was overigens heel leuk als voorspel hoor, maar daarvoor moest je dan wel iets minder kleding aanhebben dan zij hier hadden op dit winterse feest dat zich ook nog een buiten afspeelde.

"En wil je dat voor of na de chocolademelk doen?" Want ja, als je het liet klinken alsof het heel vanzelfsprekend was dat ze het gíng doen,dan zou Agatha het vast niet meer weigeren, toch? Nee, Raine had hier geen achterliggende motieven voor, behalve dat hij Agatha gewoon net wat meer uit haar schulp probeerde te krijgen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een massage, echt? Agatha had nog nooit iemand een massage gegeven, ze had er zelfs eigenlijk nooit meer over gehoord dan wat vage opmerkingen en een hoofdstuk in een boek in de bibliotheek dat ze ooit verveeld open had geslagen, dus ze hoopte sowieso al dat hij geen wonderen verwachtte van haar. Maar massages, dat was veel eh… lichaamscontact, niet waar? En ja, nu hadden ze vandaag wel al veel lichaamscontact gehad, dankzij Agatha die bovenop hem was gevallen, maar… nou ja.

 

Maar.

 

"Oh, ehm… na de chocolademelk?" gokte ze maar. Want van de chocolademelk kreeg ze warme handen en dat was fijn voor massages, dacht ze. Eigenlijk was ze nog steeds bezig met het hele idee van dat ze hem zo zou aanraken, maar het zou wel prima zijn, toch? Het was Raine, dus hij zou vast geen dingen met haar doen die een jongen niet hoorde te doen met een meisje voor hun huwelijk.

 

Oh Agatha, wist je maar wat er over een paar maanden kwam.

 

"Wat voor smaak wil je? Ga jij maar zitten, dan haal ik wel." Ze knikte naar een paar zitjes, die stevig en stabiel aan de kant stonden. Ja, hallo, hij kreeg straks spierpijn, zij waarschijnlijk niet, dus wat moeite kon ze best voor hem doen. "En met of zonder slagroom?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, na de chocomel is goed." Natuurlijk was dat goed.Raine had überhaupt niet verwacht dat Agatha hem zou durven of willen masseren. Hij had het kunnen weten dat ze dat nu wel zou gaan doen. Waarom zei hij nu ook weer van die stomme dingen. Achja, hij hield toch zijn kleren aan. Dus wat zou er mis kunnen gaan. Het was niet alsof hem masseren haar trauma's op zou leveren. het zou haar misschien wel een beetje goed doen. Ha! En haar toekomstige vriendje vast ook.

 

Ha! Nou. Had hij dan over een paar maanden even geluk.

 

"Oh.. Ja. Goed hoor." Raine ging zitten en fronste even. Prima. Hij liet zich wel bedienen hoor. Hij had al het harde val-werk gedaan. Dus dan kon zij wel drinken halen. Het was niet alsof dat zwaar tillen was. En hij liet zich graag bedienen. Al was dat bij Agatha toch altijd net weer een beetje anders. Ze was, zoals eerder gezegd, als een soort zusje voor hem en daarvan wilde je dan altijd liever dat ze niet te gedienstig waren. "Met slagroom!"

 

"Niet uitglijden!"

En dit is natuurlijk erom vragen dat Gianna Agatha laat uitglijden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik wil iedereen even laten weten dat Kelly me uitdaagde om Agatha een been te laten breken, of zoiets, maar dat ik daadwerkelijk veel aardiger ben dan dat.

 

Dus Agatha gaat haar been niet breken.

 

"Oké, ik ben zo terug!" zei ze snel toen ze er zeker van was dat Raine goed zat en niet weer op het punt stond om te vallen, voor ze er vandoor liep om chocolademelk te halen. Twee grote bekers met slagroom. Ze twijfelde nog even over marshmallows, maar Raine had niets gezegd over marshmallows en straks vond hij dat vreselijk, dus keerde ze maar terug met twee bekers met slagroom en zonder marshmallows.

 

En dat was het moment waarop Agatha uitgleed. Hey, ik had alleen maar gezegd dat ze haar been niet ging breken. Wat ze wel deed was één van de bekers laten vallen, op de grond (het was een wonder dat ze geen vlek op haar jurk kreeg). Oeps.

 

"Kijk," zei ze, terwijl ze de beker die nu van Raine was omhoog hield. "Hier is je chocolademelk!"

 

Die van haar was eh… weg. Laten we het daar maar op houden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×