Jump to content
Sign in to follow this  
Jude Archibald

[1835/1836] You're waiting for someone to perform with

Recommended Posts

Jude Archibald was niet de meest aardige persoon ter wereld en daarom is het eigenlijk ironisch dat het eerste topic dat ik met hem post er juist een is met een van de weinige mensen waar hij echt mee bevriend is. Jude Archibald en Adeline Bruxley mochten dan dezelfde proffisie bekleden ze waren oprecht vrienden en geen con-collega’s. Want waar ze er beide plezier uit haalden om rijke mensen te versieren voor geld deed Adeline dat vooral bij de mannen van deze samenleving terwijl hij zich op de vrouwen focuste. En daarom waren ze het ideale team want Jude was slim genoeg om te beseffen dat als hij niet zo goed wist hoe vrouwen werkten hij gewoon advies aan Adeline kon vragen en omgekeerd zij ook aan hem. Bovendien mocht hij misschien wel een naar karakter hebben maar hij was wel een gezelschapsdier en hij stelde Adeline’s aanwezigheid dan ook wel op prijs.

 

Mensen oplichten was namelijk veel leuker als je al je grappige anekdotes over hoe je levens verpest had voor geld met iemand kon delen.

 

Ze zaten nu ergens in een kamer boven een kroeg die hij gehuurd had, hij had wel een huis hoor maar het was gewoon makkelijker om dit niet thuis te regelen. Stel je voor dat er iemand binnenliep waar hij momenteel mee bezig was en ze zouden Adeline zien. Dat kon hij nooit uitleggen zonder het te verpesten. En waren zich klaar aan het maken voor een of ander feestje waar een hele hoop rijke mensen kwamen. Jude zat al een tijdje aan het einde van zijn geld en het werd tijd dat hij weer opnieuw kon trouwen, en feestjes waren daar de beste manier voor. Nog een reden waar Adeline  handig was ook feestjes waren leuker met ze tweeën want mochten er niet de juiste dames zijn dan kon hij in elk geval nog een leuke avond hebben met zijn vriendin.

 

Verdomme deze dingen werken nooit mee”, riep hij gefrustreerd naar zijn stropdas want zijn schrijfster houdt van clichés.  “ Adeline, kan je helpen hem te knopen? Of weet je alleen hoe je mannen moet uitkleden inmiddels? ” en hij grinnikte even om zijn eigen kutgrap.

Edited by Jude Archibald

Share this post


Link to post
Share on other sites

Adeline zou waarschijnlijk haar leven moeten beteren en niet zodanig bezig moeten zijn met uit de meest wanhopige mannen geld kloppen, maar… ja. Ze vond het leuk, op de één of andere manier – ze vond het spel eromheen leuk, ze vond de rush, telkens ze ermee weg kwam met wat extra geld in haar zakken, geweldig en ze vond het, ergens, fantastisch om erachter te komen dat ze er steeds beter in werd. Het was nooit haar bedoeling geweest om hier zo hard in te verdwalen, maar eh, ja, hier was ze dan! Was niet erg, hoor. Als ze geen rijke man kon vinden om na een paar zoete woorden mee te trouwen, regelde ze wel op een andere manier geld. Kon best. En al helemaal als je back-up had in de vorm van Jude Archibald, die precies hetzelfde als jij deed, alleen dan met het andere geslacht. En dat kwam goed uit, echt, want ten eerste kwam je gemakkelijker binnen bij exclusieve feesten als je met twee was en zeker als je een beetje op elkaar afgestemd was, en ten tweede was het gewoon… tof als je iemand had met wie je het kon delen.

 

Met Dante… Ze wist nooit goed wat ze precies kon delen met Dante. Aan de ene kant wilde ze alles met hem delen, maar aan de andere kant was ze bang dat ze hem zou afschrikken met wie ze was. Dat was stom, misschien, maar het was wel een reële angst. Want zo geweldig was ze nu eenmaal niet, en hoewel hij zelf genoeg had gedaan om van hypocrisie te kunnen spreken als hij echt een probleem had met, eh, haar manier van een inkomen vergaren, was hij inherent wel goed. Als het erop aankwam, had hij het goed voor met de wereld. En zij… eh, ja, als de wereld nu in de fik zou vliegen, zou ze haar schouders ophalen en ervoor zorgen dat haar haar er geen last van ondervond.

 

Maar dat maakte niet uit. Niet vanavond. Ze grinnikte om Judes onkunde, liep op hem af en wierp een berekenende blik op de stropdas. Niet dat ze niet wist hoe ze het moest fiksen – dat wist ze wel, natuurlijk wist ze dat wel: ze zou maar een treurige controlefreak zijn als ze niet wist hoe ze alles moest aanpakken – het was meer een afweging of hij het wel verdiende na die laatste opmerking. Ze klakte met haar tong. ‘Ik kan alles goed,’ zei ze, vlak vooraleer ze aan zichzelf toegaf dat ze hem toch wel zou helpen en ze haar aandacht op de stropdas richtte.

 

‘Wel opvallend dat jij jezelf niet meer kan aankleden,’ merkte ze op, toen ze de laatste hand legde aan de stropdas (dit klinkt heel raar, maar ach, het is na middernacht), en ze glimlachte liefjes.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij grijnsde om hoe Adeline het grapje met hem meespeelde want hij kon het oprecht waarderen. Jude mocht misschien niet altijd even aardig of grappig zijn hij waardeerde mensen die plezier uit hun leven haalden, hij waardeerde humor en hij waardeerde het als mensen met hem meededen in zijn vaak niet al de grappige grappen. En eerlijk? Hij waardeerde Adeline omdat ze dat allemaal kon doen en tegelijkertijd ook nog van nut was. Ze konden samen de wereld oplichten en ondertussen ook nog goed lachen, het was een geweldige vriendschap.

 

Ach ”, hij haalde even zijn schouders op en grijnsde schaapachtig naar haar (instant wolf in schaapskleren grap die ik niet kan bedenken hier) “ Zoals je weet ben ik toch beter in wat ik doe zonder kleren dan met ”. Behalve die keer toen hij dat bij Adeline probeerde in een ver verleden en toen kwamen ze er halferwege achter dat bij beide partijen niks te halen viel. Oh wat was hij kwaad geweest. Nu kon hij zich echter niet meer voorstellen om ooit nog echt kwaad op haar te worden.

 

Hij wierp een vluchtige blik op zijn horloge “Als je je het niet meer kan herinneren hebben we nog wel tijd om wat op te halen hoor. Voor old time sake. Het was niet echt serieus maar hij wilde graag een reactie uitlokken. Vond hij grappig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, ja? Adeline trok een wenkbrauw op, terwijl ze haar ogen over Jude liet gaan en zijn verdere outfit beoordeelde. Zelf vond ze het niet zoveel speciaals, maar hey, kon ermee door. Het deed in elk geval geen zeer aan haar ogen en dat was ook al heel wat. Want ja, goh, ze was de eerste om toe te geven dat ze behoorlijk kritisch was voor haar medemens – voor zichzelf ook, hoor, maar dat manifesteerde zich niet zodanig luidop als voor de rest het geval was – en haar goedkeuring wegdragen was ook best een prestatie. Meer voor mensen die ze niet mocht, overigens, want om de één of andere bizarre reden vond ze bij hen altijd wel iets om te bekritiseren. Ja, ze wist zelf ook niet hoe dat kwam.

 

Of ze zou er de irrationaliteit niet van toegeven, in elk geval. Als er een karaktereigenschap was waar ze trots op was, was dat haar vaardigheid om zaken rationeel te bekijken. Dat deed ze verre van altijd, maar dan nog – ze kon het, en dan bedenken dat ze over sommige dingen nooit zo rationeel was als ze zelf vond, dat, eh, ging ze niet doen.

 

‘Oh, weet ik dat?’ zei ze plagerig. ‘Misschien moet je mijn geheugen opfrissen dan.’ Want er rinkelde niet helemaal een belletje – al was het maar omdat ze het leuk vond om hem op dat punt een beetje te plagen. Daarvoor was je vrienden toch?

 

‘Tegen wanneer wil je er zijn trouwens?’ informeerde ze daarna, luchtig, ‘want het begint toch zo, niet dan?’

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×