Jump to content
Sign in to follow this  
Maia de Liedekerken

[1835/1836] Wanneer struisvogelpolitiek niet meer werkt..

Recommended Posts

Woensdag 25 november, 's avonds

 

Over een maand waren ze een jaar verloofd. Dat was best wel een heel erg gek idee. Zo gek dat ze, ondanks dat ze nog steeds wel vrienden waren en met elkaar omgingen, elkaar toch een beetje uit de weg waren gegaan. Tenminste.. Maia was Ben een beetje uit de weg gegaan en hoe dat andersom was, dat wist ze niet zo goed, want dat had ze hem niet gevraagd. 

 

Het was heel eenvoudig. Maia had geen idee hoe om te gaan met de nieuwe situatie. Ze vond het moeilijk om te bepalen hoe ze om moest gaan met vrienden of met mensen in het algemeen. Dus hoe ze dan met een verloofde om moest gaan? Het was haar een raadsel en het maakte haar zo ongemakkelijk, dat ze de situatie maar gewoon zoveel mogelijk ontliep. Wegrennen was immers de beste oplossing voor alle problemen en anders was het op zijn minst de eerste optie die ze wilde proberen. Nee, ze was niet zo goed in het confronteren van zaken. 

 

En vandaag? Vandaag was het ontlopen niet meer gelukt. Ze had geen smoesjes meer over waarom ze niet samen met Ben huiswerk kon maken. Daarbij waardeerde ze hem teveel om hem te beledigen door met flutsmoezen aan te komen. Dus er zat niets anders op dan dat ze vanavond wel wat tijd samen door zouden brengen.

 

Maia was zenuwachtig, merkte ze. Dat had ze lange tijd niet gehad in de buurt van Ben, ze was juist opgefleurd in zijn buurt, maar die verloving had alles veranderd. Zeker toen ze na een tijdje merkte dat ze kriebels in haar buik kreeg, wanneer ze hem zag. Dus zag ze hem zo min mogelijk. Logisch toch? Want hoe moest ze dáár nou weer mee omgaan. Daarbij was het ook wel duidelijk dat Ben vooral vrienden wilde zijn en ze waren goed in vrienden zijn. En ze wist eigenlijk ook niet zo goed wat ze anders zou willen? Dus dan moest ze de zaken maar niet ingewikkelder maken, dan ze al waren. Toch? Of zoiets. 

 

Daar zat ze dan. Ze was natuurlijk veel te vroeg in de bibliotheek. De boeken lagen al op de juiste plek open. Ze had zelfs al wat voorwerk gedaan voor het geval dat Ben eigenlijk geen zin had in huiswerk en hij het vooral van haar wilde overschrijven. Maar dat lede ze nog niet klaar, voor het geval dat hij wel echt samen eraan wilde werken. Ze wilde hem ook niet teleurstellen. Zenuwachtig streek Maia een pluk haar achter haar oren en keek ze steeds om zich heen of ze Ben al zag aankomen, tegelijkertijd probeerde ze te doen alsof ze gewoon een boek las en het allemaal heel rustig afwachtte. Het resultaat was een heel onrustig, totaaaal niet opvallend, eindresultaat. 

 

Help?

 

Ooc: privé

@@Benedict Rhyddrerch

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er waren heel veel dingen die een mysterie vormden voor Benedict Rhydderch. Scheikunde bijvoorbeeld. Engels. Woorden in het algemeen. Maar het allergrootste mysterie vond hij toch wel het onbegrijpelijke vrouwenbrein. Hij en Maia waren goede vrienden sinds de verkleedles en wat Benedict betreft had dat na hun verloving niet hoeven veranderen. Toegegeven, zijn reactie was niet heel netjes geweest, maar wat moest je dan als je erachter kwam dat je verloofd was met je beste vriendin?

 

Ben wilde niet dat het raar werd tussen hen. Hij wilde Maia niet ontlopen, sterker nog, hij wilde haar juist graag zien. Zo vaak mogelijk ook. Maar hoe meer Ben Maia wilde zien (omdat het gezellig was natuurlijk hè, er was absoluut geen andere reden voor), hoe meer zij hem uit de weg leek te gaan. Ben snapte er niets van. Het was toch altijd leuk geweest? Hij wist dat Maia moeite had met gesprekken over koetjes en kalfjes en met sociaal contact in het algemeen, maar dat was tussen hen nooit een probleem geweest. Tot nu.

 

Al weken probeerde Ben Maia te strikken om hem te helpen met zijn huiswerk voor kruidenkunde, want, let's face it: dat ging hem nooit lukken in zijn eentje. Maar telkens als hij haar sprak was ze druk, geen tijd, was net op weg naar de les of naar bed. Toen Maia hem zelfs vertelde dat ze geen tijd had omdat ze naar een fééstje ging wist Ben dat er nog maar twee opties waren:

 

- Maia leidde een dubbelleven als prinses van een ver koninkrijk en moest regelmatig haar gezicht daar laten zien bij het openen van ziekenhuizen en dierenasielen;

- Ze ontliep hem.

 

Ben ging uit van optie twee, maar met meisjes wist je het natuurlijk maar nooit. Na meermaals smeken was het hem eindelijk gelukt om af te spreken in de bibliotheek. Met een brede lach op zijn gezicht liep Ben naar de tafel toe waar Maia aan zat, zoals gewoonlijk omringt door stapels boeken en permanent. Grijnzend plofte hij op de stoel naast haar.

 

"Hoi!"

 

@@Maia de Liedekerken

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh help. Daar was hij. Hij had haar gezien. Hij kwam naar haar toe. Maia's hart bonkte ongeveer uit haar borstkas. Ben deed al die tijd natuurlijk gewoon normaal (zover als mogelijk was) sinds de nieuwe 'situatie' was ontstaan. Ze kon alleen maar zichzelf de schuld geven, maar dat maakte het niet minder spannend dat Ben er nu aankwam en hij op haar afkoerste (dûh, want ze hadden afgesproken, maar toch..) . Maia kon het niet helpen dat de punten van haar lokken wat witter verkleurden door de stress. Het was alleen hopen dat Ben andere aandachtspunten had en het niet zou opvallen, want hij wist beter dan wie dan ook wat deze verkleuring betekende. 

 

"Hoi", zei ze zacht terug, nadat hij bij haar aan het tafeltje was neergeploft. Ze glimlachte wat nerveus en rommelde, om zich een houding te geven, wat in de perkamenten die voor haar op het tafeltje lagen. "Ehmm, kruidenkunde toch?" Ha, alsof ze dat niet wist. "Voor een verslag over giftige paddenstoelen na de praktijkles over paddenstoelen van laatst." Giftige paddenstoelen lustten volgens de professor soms weleens een hapje mensenvlees. Dus het zou in principe wel een beetje een spannende opdracht kunnen zijn als Bens fantasie op hol sloeg. Uiteraard had ze voor de zekerheid al een verslag gemaakt, maar dat perkament was veilig verstopt. "Of waren er ook nog andere opdrachten die je wilde doen?" 

 

Maia vermeed het om oogcontact te maken met Ben. Wel zorgde ze dat ze een glimlach op haar gezicht hield, want dat vonden mensen prettig had ze allang gemerkt. "H-hoe is het eigenlijk met je?" Zeker nu zijn moeder minister was geworden... Daar hadden ze het nog helemaal niet over gehad. Ze hadden het de laatste tijd nergens over gehad. Maia miste Ben eigenlijk best wel, merkte ze nu, maar oh! het ongemak. 

 

@@Benedict Rhyddrerch

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ben had inderdaad helemaal niets door. Wat dat betreft bevestigde hij het mannelijke stereotype compleet. "Jep, kruidenkunde." Hij sprak het uit alsof hij zojuist een van de giftige paddenstoelen had ingeslikt waar het verslag over moest gaan. Dat het verslag over giftige paddenstoelen moest gaan, wist Ben niet. Daarom zat hij nu hier. "Nee, kruidenkunde moeten we morgen inleveren. Ofzo. De rest komt later wel," zei Ben en hij maakte een achteloos gebaar.

 

"Of het goed gaat? Wat denk je?" mopperde hij en hij bonkte met zijn hoofd op de tafel, wat hem een vinnige "sssh!" van de bibliothecaresse opleverde. "Mijn moeder is Minister van Toverkunst geworden. Alsof ze me nog niet genoeg in de gaten kon houden. Ik denk dat ze het gewoon expres heeft gedaan, om mij te pesten. En aan mijn vader heb ik ook niks, die loopt alleen maar trots te zijn op zijn vrouw. Niet dat hij veel keus heeft, want als hij dat niet was zou moeder wel zorgen dat hij dat was."

Ben was aan het ratelen. En hij had het zelf niet een door. Hij wilde gewoon niet dat straks zijn verslag klaar zou zijn en dat hij dan weg moest en Maia weer een hele tijd niet zou zien. 

 

Als vrienden dan hè. Gewoon, als verloofde vrienden. Logisch toch?

@@Maia de Liedekerken

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maia knikte. Ja. Kruidenkunde. Ze zocht tussen de perkamenten waarvan ze precies de volgorde wist en viste er zogenaamd opgelucht haar aantekeningen tussen vandaan. Ze wist namelijk dat ze daar lagen, wat daar lagen ze ter voorbereiding op nu. "Ah, gelukkig, ik heb mijn papieren nog van de praktijkles." Ze was niet echt een geloofwaardige actrice. Gelukkig ging het gesprek vrijwel meteen daarna over haar toekomstige schoonmoeder. Ben leek niet zo heel erg blij met haar te zijn. Hij bonkte zelfs met zijn hoofd op het bureau. Ze fronste en glimlachte verontschuldigend naar de bibliothecaris. Toch was ze wel dankbaar voor deze soepele overgang naar een ander gespreksonderwerp. Al zou ze dat nooit toegeven. Wat was belangrijker dan huiswerk maken?

 

"Hoe merk je dat dan? Dat ze je nog meer in de gaten houdt?" Zou ze echt alles in de gaten houden? Zou ze dan ook weten dat Ben en Maia nauwelijks contact met haar hadden? Zou ze dat erg vinden?  Of zou ze dat juist zedelijk vinden? En waarom werd ze daar zo bezorgd en onrustig van? Omdat ze het natuurlijk wel belangrijk vond dat ze het niet ging verpesten bij de familie waar ze hoe dan ook bij zou komen te wonen in de toekomst.

 

"En hoe kan je moeder ervoor zorgen dat hij wel trots móet zijn?" Dat klonk toch aardig angstaanjagend. Waar kon iemand je dan nog meer toe dwingen? Ja, tot een huwelijk... Dat bleek. Maia voelde haar hart in de borstkas bonken. Trouwen...met Ben..Het was nog een paar jaar voordat het écht zo was, waarschijnlijk zou zij wel minstens 15 jaar oud moeten zijn, maar het idee gaf haar nu al kriebels. Kriebels in haar buik. Dat was vast van de zenuwen.

 

@@Benedict Rhyddrerch

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Nou," begon Ben weifelend, "eh, eigenlijk heb ik er nog niet zo veel van gemerkt. Ze is vooral heel druk met allerlei kantoordingen. Maar ik weet zeker dat ze ons in de gaten houdt." Ben keek Maia even aan en besefte dat het meisje die opmerking anders op kon vatten. "Eh, nou niet ons tweeën hè. Ik bedoel Haidee en Taranis en mij." Hij glimlachte even verontschuldigend en keek naar de papieren die Maia nu voor zich had liggen. Het nette, regelmatige handschrift dat hij van haar gewend was stelde hem op de een of andere manier gerust. Alles was veranderd, maar Maia was nog steeds dezelfde. Toch?

 

"Mijn moeder is nogal... overtuigend. Niet dat ze mijn vader bedreigd hoor, dat doen Rhyddrerchs niet, maar, ja, je snapt me wel," haastte Ben zich te zeggen. Hij wilde niet dat Maia dacht dat zijn moeder een tiran was. Wat als ze bang werd om bij hen te komen wonen? Benedict bestudeerde Maia's haren en zag dat de puntjes ervan wit waren geworden. Ja kijk, te laat, hij had het al verpest.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Of het voor de hand was, of dat zij zo duidelijk te lezen was, wist Maia niet, maar het was een geruststelling dat Ben erbij zei dat zijn moeder vooral hem en zijn siblings in de gaten hield en niet hoe Ben en Maia samen waren. Er was niet zoveel van te vinden, maar dat was misschien juist het probleem: Maia hield teveel afstand van haar verloofde en daar waren moeders vaak net zo min blij als wanneer hun kind gestalkt zou worden.

 

"Ik denk niet dat je moeder bedreigend is, hoor," zei ze snel. "Al weet ze wel goed wat ze wil." Dat was best wel knap vond Maia. Mevrouw Rhyddrerch was zo anders dan de vrouwen in haar leven en zo anders dan zijzelf was. Ze waren misschien wel compleet het tegenovergestelde. De rouw was nu ook minister! Van dat idee kreeg Maia het bijvoorbeeld al Spaans benauwd, maar nee, Drew niet, die leek er juist vanop te leven en helemaal in haar element te zijn. "Zijn er al plannen met de kerstdagen?" Als Maia niet met Ben meeging naar huis, dan zou ze op Zweinstein blijven. Dus het was wel een beetje belangrijk om te weten.

 

Maia pakte de papieren erbij en probeerde zich weer op de opdracht te concentreren, maar dat ging dus helemaal niet werken. Ze was afgeleid, ze voelde zich zenuwachtig en ze vond het lastig zich ergens op te concentreren met Ben in de buurt. Ze wilde eigenlijk veel liever met hem praten... want wegrennen was nu geen optie meer. Ze wilde hem het liefste... nouja. Dat sloeg natuurlijk nergens op. Dat kon allemaal niet, want ze waren gewoon vrienden en ze waren het er juist zo over eens dat ze gewoon vrienden moesten blijven.

 

"Ben... Ik moet iets opbiechten.." Maia keek opzij naar de jongeman aan wie ze beloofd was. "Ik heb de opdracht al gemaakt." Ze schoof wat perkamenten opzij en liet het zien. "Ik heb ook al een kopie in jouw handschrift gemaakt. Sorry." Dat had ze misschien moeten vragen, want zomaar iets schrijven alsof je een ander was, werd misschien niet gewaardeerd. "Ik dacht..misschien kunnen we een stukje lopen in de sneeuw? Of..of we kunnen ook ander huiswerk doen als je dat liever wilt." Ben had steeds willen afspreken voor huiswerk. Dus dat mocht ze dan niet verpesten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bens mond viel open. Hij was er vanuit gegaan dat Maia hem wel zou willen helpen met de opdracht, maar het hele ding schrijven? Verbouwereerd bekeek hij het papier van voor naar achter. Exact zijn handschrift. "Wow," bracht hij uit, "daar moet je iets mee gaan doen! Losgeldbrieven schrijven ofzo." Ben grijnsde naar zijn vriendin. Dit was misschien wel het laatste wat hij had verwacht van Maia. In zijn ogen was Maia perfect: aardig, slim, heel erg mooi en eerlijk. Dit was meer iets wat Ben zou doen. Als hij zo mooi kon schrijven in ieder geval. 

"Ik ben eerlijk gezegd hartstikke opgelucht dat ik dat opstel niet hoef te schrijven. Dat duurt altijd zo lang en dan schrijf ik dingen verkeerd of twee keer en dan moet ik weer opnieuw beginnen," bekende Benedict. "Bij mij duurt het altijd zo veel langer voor ik klaar ben met een opdracht dan bij de rest van de klas. Terwijl ik de antwoorden weet, alleen als ik het op wil schrijven dan dansen me alle letters voor de ogen." Demonstratief stapelde Ben alle boeken op en schoof ze aan de kant. "Maar genoeg gezeurd, ik wil een sneeuwballengevecht!"

 

Dat was niet helemaal het stukje lopen in de sneeuw dat Maia had bedoeld, maar het woord 'sneeuw' zat erin. Toch?

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Losgeldbrieven?" Maia wist niet eens wat dat waren. Erg hè? "Vind je het niet erg?" Want het was vast niet de bedoeling dat je zoiets deed, maar ze had oprecht alleen maar willen helpen. Ze wist namelijk dat Ben moeite had met schrijven en met spellen en dat het hem veel tijd kostte en ze had iets liefs aardigs willen doen. Ze knikte ook bij zijn uitleg, want dat was iets wat haar al een beetje was opgevallen. Nuja, dat hij langer bezig was dan de anderen, niet de rest. "Ik kan wel vaker helpen? Dan zeg jij de antwoorden van je huiswerk en dan schrijf ik het voor je op in jouw handschrift?" 

 

Sneeuwballengevecht? Oh. Ze keek een beetje moeilijk. "Maar daar ben ik helemaal niet goed in hoor." Ze was in niets goed waar veel fysieke activiteit bij kwam kijken. Ze was misschien wel fitter dan toen ze op de eerste schooldag vorig jaar haar koffer in de trein moest tillen, maar ze had nog een heel lange reis te gaan als ze zichzelf ooit atletisch wilde noemen.Maar ze wilde ook weer niet nee zeggen op het plan van Ben en de sfeer verpesten. "Maar jij vast wel. Ik kan met jou in het team?" Alleen dan moesten ze nog anderen vinden om mee te doen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, losgeldbrieven! Dat is als iemand wordt ontvoerd en je stuurt dan een brief waarin staat hoe veel geld je wil hebben." Benedict dacht even na. "Eh, misschien zijn losgeldbrieven toch niet zo'n goed idee." Hij wilde Maia niet bang maken, dat had hij net al per ongeluk gedaan. Straks wilde ze hem helemaal niet meer helpen en die gedachte beangstigde Ben meer dan hij wilde toegeven.

 

"Oh maak je om mij geen zorgen hoor," zei Ben glimlachend, "er moet toch een spreuk voor te verzinnen zijn? Of een soort apparaat met knopjes en als je daar dan op drukt dat de letter dan op het papier komt?" Hij merkte dat hij aan het ratelen was. Waarom? En waarom steeds bij Maia? Gloeiend irritant.

 

"We kunnen ook een sneeuwpop maken!" opperde Ben. Dat Maia geen sneeuwballengevecht wilde doen had hij van tevoren ook wel kunnen bedenken. En om nu meer leerlingen te zoeken die een sneeuwballengevecht wilden doen zag hij niet zo zitten. Hij wilde graag alleen met Maia zijn. Gewoon als vrienden natuurlijk hè. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Nee, want dan moeten we eerst mensen ontvoeren.” En dat was niet lief. Daarbij kwamen ze dan vast in de problemen, alleen al omdat Bens moeder minister was en die zou de twee vast gigantisch op hun kop geven als ze zich met dat soort praktijken bezig zouden houden. Dan zouden ze misschien zelfs de verloving verbreken, omdat ze een slechte invloed op elkaar hadden. En dat was misschien nog wel het ergst. Iets met prioriteiten enzo.

 

Misschien kwam er inderdaad ooit iets wat Ben kon helpen, maar tot die tijd… “Je mag altijd vragen of ik iets voor je schrijf, hoor, als je wilt. Dat vind ik echt niet erg.” Nee, ze vond het eigenlijk wel fijn zelfs, want dan kon ze iets voor hem doen en dan vond hij haar aardig en dan was ze een beetje belangrijk voor hem. Z e wilde graag dat hij blij van haar werd en de beste manier daarvoor, die zij kon bedenken, was om dus allerlei dingen voor hem te doen.

 

Bij het idee om een sneeuwpop te maken, keek Maia een stuk enthousiaster. “Ja, leuk.” Ze had het nog nooit zélf gedaan, maar ze had vanuit de toren in haar huis wel eens anderen het zien doen. Of hier op Zweinstein deden leerlingen het ook nog best vaak en ze leken zich er altijd kostelijk mee te vermaken. Dus glimlachte het meisje en stond ze direct op en ruimde ze de papieren op in haar tas. Impulsief, zonder na te denken, pakte ze toen zijn hand, waarna ze –uiteraard- van zichzelf schrok en eigenlijk meteen weer losliet. Haar wangen werden vuurrood.

 

Oh nee…

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×