Jump to content
Samuel Everett

[1835/1836] Check mate

Recommended Posts

28 november 1835 - een van de tafels in de Grote Zaal - Huiswerkuur

Daar zat hij dan. Het was weer eens tijd voor een middag waarin hij moest wachten tot hij een laat uur op de universiteit moest volgen. Gevorderde Astronomie was een vrij ingewikkeld vak, maar voor Samuel gesneden koek. Nadat hij zich er keurig op had voorbereid door te lezen en aantekeningen te maken voor het college, had hij nog een flinke scheut aan tijd over en moest hij zichzelf nog even vermaken.

Lezen had hij al meer dan genoeg gedaan. Zijn vrienden waren of in de les, of ze bevonden zich ergens in het kasteel. Ze waren in ieder geval niet hier en op dit moment had Sam ook niet echt de behoefte om ze te gaan zoeken. Hij had het druk genoeg met het regelen van zijn Russische avontuur; dat kostte hem meer tijd dan hij vooraf had gedacht. Hij moest de taal leren, de geschiedenis van het land kennen, zich verdiepen in de gebruiken, normen en waarden... Een hele boel. Maar ook daar had Sam de laatste dagen genoeg tijd in gestoken. Het was tijd voor wat ontspanning. Een potje toverschaak bijvoorbeeld.

Alleen... ja... Hij speelde het dus in zijn eentje. Niet omdat niemand met hem wilde schaken, maar gewoon omdat hij niet echt had rondgevraagd of iemand met hem mee wilde spelen. Hij was er eigenlijk van overtuigd dat hij zichzelf moest vermaken en wilde de rest van de studenten niet lastig vallen. Het was immers een huiswerkuur en dat betekende dus dat er huiswerk moest worden gemaakt. Wat Sam dacht was dat iedereen die hier was dat uur gebruikte om huiswerk te maken. Leefde Sam onder een steen? Wel nee, hij ging gewoon van het beste van mensen uit... Dus ging hij zelf verder. Wit was aan zet en met zijn wenkbrauwen in een diepe frons bekeek hij welke zet het meest gunstig zou zijn. Hij dacht diep, heel diep na...

...tot iemand hem onderbrak.

OOC:
Privé.
Edited by Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kathryn zou het zelf niet toegeven – al was het enkel om het feit dat ze zichzelf er nog niet bewust op betrapt had – maar ze had nu al minutenlang zijdelingse blikken geworpen naar de jongeman iets verderop aan de lange tafel waar ze zich enige tijd eerder had geïnstalleerd. In de eerste instantie was ook Kathryn naar de grote zaal vertrokken om zich door het grootste deel van haar opdrachten en dergelijken heen te worstelen. Iets wat haar, over het algemeen, redelijk afging. Ze was niet onbenullig en snugger wat betrof het overgrote deel van haar vakken. Het overgrote deel hield echter niet in dat ze alles tot in de punten beheerste en haar onvermogen om verder te geraken met het werk dat open voor haar neus lag, gaf haar de nerveuze neiging haar aandacht af te laten dwalen. Ze wierp opnieuw een schuchtere blik naar de jongeman zijwaarts van haar, of specifieker naar waar hij zich al de geruime tijd mee bezighield.

 

Ze had de jongeman al enige tijd vanuit haar ooghoek kunnen zien gissen naar steeds de volgende zet in het magisch spel dat voor zijn neus bewoog. Onbewust was ze zijn spel steeds iets geconcentreerder gaan volgen, haar blik steeds iets langer dwalend om de bewegende pionnen in zijn spel te kunnen volgen in de zet die hij naar zijn onzichtbare tegenstander maakte. Om vervolgens in versprongen gedachtegang de identiteit van tegenstander aan te nemen. Kathryn beet kort op haar onderlip, terwijl ze zijn diepe frons met een weifelende blik bestuurde. Ze wierp een korte blik op de speelstukken nog op het schaakveld, terwijl ze opnieuw op haar onderlip kauwde.

 

“Toren naar C1.” Kathryn’s stem was zacht en melodieus, twijfelachtig in de manier waarop de woorden over haar lippen tuimelden, maar niet vanwege de woorden die ze gesproken had. Ze had vertrouwen in de zet die ze uitgesproken had, minder vertrouwen had ze in zichzelf. Haar lichtgrijze ogen observeerden het schaakveld aandachtig, terwijl de loper opzij schoof naar de aangewezen plek. Daarna gleed haar blik omhoog naar het gezicht van de jongeman die tot voor kort nog onverstoorbaar aan zijn eigen spel was geweest. Haar ogen werden groot toen ze haar brutale gedrag bewust besefte en met een roze blos op haar wangen sloeg ze haar ogen neer. “Mijn excuses, dat was onbeleefd,” prevelde ze voorzichtig, terwijl ze haar vingers nerveus met elkaar verstrengelde.

 

“Vind je het erg als…” Ze wierp een verlangende blik op het schaakspel, terwijl haar stem afdwaalde.

Edited by Kathryn Lowell

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ho, uilenpoep...

 

Welke zet moest hij in hemelsnaam nu zetten?! Samuel's ogen zochten driftig naar goede zetten op het bord, maar met iedere zet die hij voor zijn ogen zag verschijnen, zag hij dat hij binnen de twee volgende zetten zijn koning zou mogen neerleggen om zich over te geven. Tegelijkertijd zou hij dan winnen, maar hij zou Samuel Everett niet zijn als hij niet aan beide zijden zou willen winnen en om dan onnozele zetten te zetten, dat zou totaal tegen zijn eigen systeem in gaan. Zijn ogen bleven voor even gefocust op een van de witte torens, maar flitsten toen richting het overgebleven paard. Als hij die zou zetten, zou deze de loper van zwart opzij kunnen zetten en-...

 

En toen schoof zijn witte toren naar C1... Had hij dat gedaan? Maar hoe dan? Verbaasd keek Sam van zijn handen naar het speelbord en terug. Had hij op een of andere manier telekinese gebruikt? Of had hij onbewust een magische spreuk uitgesproken die objecten verplaatste zonder het aan te hoeven raken? Maar voor hij zijn brein zou breken over de meest onmogelijke kwesties in deze situatie, werd zijn focus doorbroken door een zachte stem. De ravenklauwer keek op en keek recht in twee lichtgrijze ogen, die zich daarna neer sloegen. Aha, daarom bewoog de toren. Het meisje dat naast hem zat kwam hem enigszins bekend voor. Dat was ook niet zo vreemd, want de twee hadden al enkele jaren samen lessen gevolgd. Haar lichte haar kon hij zich goed herinneren, haar ogen, die had hij nog niet van zo dichtbij bekeken. Maar hoe heette ze ook alweer... Katy, Kandace, Kendall... Nee... In een soepele beweging draaide hij zich naar het meisje toe. De jongen wierp een blik op het bord en besefte zich dat zij de meest slimme zet had gezet die je in die situatie kon nemen. De toren zou zich bewegen naar C1 en kon vanuit daar de andere zwarte loper slaan. Hij zou niet geslagen kunnen worden en binnen twee zetten de zwarte koning schaak zetten. ... Verdomd dat was slim. Hoe kon hij dat niet gezien hebben?! Een glimlach verscheen op zijn gezicht en hij knikte. "Welnee, het is oké, ik ben zelfs onder de indruk. Dat was een hele slimme zet." Subtiel als hij kon schoof hij het bord 90 graden opzij, zodat de witte kant van hem af stond, naar haar toe. "Natuurlijk niet, graag zelfs! Het is altijd leuker om tegen iemand anders te spelen, zeker als diegene ook goed kan toverschaken. Wil je dit potje afmaken of wil je opnieuw beginnen?"

 

En toen wist hij het weer. Haar naam.

"Kathryn, toch? Samuel."

 

En hij stak zijn hand uit om de hare te schudden uit beleefdheid en om een officiële kennismaking waar te maken. Want hoewel ze al jaren samen les hadden gehad, was Kathryn -behalve haar naam en haar uiterlijk- nog een mysterie voor de jongeman.

Edited by Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites
Kathryn glimlachte verlegen bij het compliment dat de jongeman haar maakte op haar intelligente zettengebruik. Ze duwde voorzichtig een lok lichtblond haar achter haar oor, terwijl ze de jongen schuchter aankeek, bij haar onuitgesproken wens zich aan te sluiten bij zijn spel. Haar gezicht lichtte op, toen hij met een soepele beweging het bord met de witte speelstukken haar kant uitdraaide en met een minder ingehouden glimlach draaide ze zich zijn kant op. Ze beet bedachtzaam op haar lip, toen hij haar vroeg of ze het spel dat hij zelf gestart was samen wilde afmaken, of graag opnieuw begon. Ze scande de overgebleven stukken op het speelveld met een schattende blik, in gedachten de mogelijkheden afwegend naar winst of verlies. Uiteindelijk bood ze hem een lichte glimlacht en knikte naar het spel. “Laten we eerst dit afmaken.” Haar ogen glinsterden lichtjes, terwijl ze haar blik van de speelstukken naar zijn gezicht liet dwalen.

 

Haar ogen werden groter, toen hij haar naam noemde en even vergat ze uit verbazing de hand aan te nemen die hij naar haar uitstak. Eerlijk, Kathryn had moeite met begrijpen dat iemand ooit haar naam zou onthouden, zonder formele kennismaking. Natuurlijk realiseerde ze zich dat ze de jongeman eerder had gezien, tenminste bij de vakken die ze eens gezamenlijke gevolgd had, maar ze kon zich niet voorstellen dat iemand van zoiets miniems haar naam zou onthouden. Gedenkwaardig achtte ze zichzelf immers niet. Ze knikte uiteindelijk enigszins beduusd, terwijl ze zijn hand in de hare nam en daarna met geoefende precisie de verbazing van haar gezicht vaagde. Ze toonde hem een beleefde glimlach en knikte nogmaals bevestigend. “Kathryn, ja. Aangenaam kennis te maken.”

 

Vervolgens liet ze haar smalle hand weer uit de zijne glijden en gebaarde lichtjes naar het speelveld tussen hen in. “Jij bent aan zet, geloof ik.” Haar geoefende glimlach vervaagde, terwijl ze de stukken geconcentreerd bekeek. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een blije glimlach schudde hij Kathryn de hand.

 

"Aangenaam."

 

In het korte moment dat hij haar de hand had geschud, had hij zijn ogen af laten zakken naar hun handen. De hare was veel smaller en kleiner dan de zijne en een stuk zachter. Dat kwam niet alleen door het feit dat het een meisje was, maar ook omdat Samuel gewoon ontzettende 'mannelijke' handen had gekregen door het harde werken op de hoeve. Zijn handen waren groot, wat ruw van de lichte eeltplekjes op zijn handpalm en tja, een stuk minder  verzorgd. Hij was een man, hij deed niet aan manicures... Stiekem vroeg hij zich nu af of Keane zijn handen zou overgeven aan het urenlange nagelvijlen, nagelplaten poetsen en het aflakken van twee keurig gehydrateerde handjes. Waarschijnlijk ook niet... hoopte hij althans. Zijn gedachten werden verstoord door een wijzende vinger die voor zijn neus leuk te zwaaien.

 

"Oh, ja. Sorry." Zenuwachtig krabde de jongen zich even in zijn nekharen. "Eens even zien... hm..." Terwijl hij zijn blik probeerde te focussen op het speelbord tussen hem en het blonde meisje in, kon hij het niet laten om enkele keren zijn blik af te laten glijden naar die van zijn tegenstander. Ze leek compleet gefocust. De speelstukken observerend, alsof ze een hartchirurg was in de belangrijkste hartoperatie ooit. Haar heldere, grijze ogen staarden naar de stukken en Sam kon niet anders dan verwonderd toekijken. Hij was afgeleid door haar enthousiasme en haar drive. Zou ze hem kunnen verslaan? Ze had net wel een enorm goede zet, maar wie weet, misschien was het slechts een goede gok of een beetje beginnersgeluk. Ondertussen vond hij niet meer de juiste zet. Het maakte hem een beetje aan het twijfelen. Kon hij nou beter zijn loper zetten, of juist het paard? Misschien moest hij zijn koningin kamikaze inzetten... Hij wist het even niet meer. Ik -eh- ben er nog niet helemaal uit." Samuel was zijn focus kwijt. Hij zag de zetten wel, maar kon niet kiezen welke nou de meest geschikte was. Dan moest hij maar bluffen. Gewoon een kiezen en gaan.

 

"Paard naar B5"

Share this post


Link to post
Share on other sites
Er kroop een lichte blos op haar wangen bij de, in haar ogen, ongewoon blije glimlach die hij haar toonde en ze wendde zelfbewust haar blik af, terwijl haar slanke vingers weer tussen die van hem vandaan glipten. Ze focuste haar blik kort daarna echter weer op de speelstukken tussen hen in en wierp hem een blik over haar kant van het speelveld, toen hij haar woorden erkende dat hij aan zet was. Zijn nadenkende blik fascineerde haar, maar haar eigen aandacht was te zeer op hun spel gericht om op te merken dat zijn blik daarnaast ook zo af en toe naar haar afgleed. 

 

Ze glimlachte lichtjes, terwijl ze zijn blik volgde, die weifelend over zijn beschikbare stukken zweefde. Ze bestuurde de stukken tegenover haar en probeerde in te schatten welke volgende zet hij kon maken. Haar wenkbrauwen schoten echter lichtjes omhoog bij de zet die hij uiteindelijk maakte en met een frons bestuurde ze zijn paard, terwijl deze richting zijn aangewezen plaats op het bord schoof. Ze strekte haar vingers even uit naar de stukken, waarna ze haar hand weer terugtrok en haar vingers nadenkend tegen haar lippen legde.

 

Ze neuriede zachtjes, terwijl haar ogen van stuk naar stuk versprongen en ze probeerde in te zien wat zij nu zelf moest doen. Zijn zet had haar verrast, aangezien het geen zet was die voor de hand lag. Persoonlijk, was het één van de laatste zetten waar zij zelf aan had gedacht. Ze klakte onbewust met haar tong, terwijl ze haar hand weer omlaag liet vallen en kort haar ogen sloot. Toen ze haar ogen weer opende, keek ze opnieuw naar haar eigen stukken, om haar blik uiteindelijk op haar paard te laten vallen.

 

Ze wierp een blik op de jongen tegenover haar, terwijl ze probeerde haar gezicht in de plooi te houden. Had hij haar paard niet gezien? Als zij nu zelf niet haar paard verzette, kon hij in de volgende zet haar paard slaan en vanuit daar… 

 

“Paard naar B5!” besloot ze daarom, terwijl ze met een lichte glimlach toekeek hoe haar paard dat van hem sloeg.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verkeerd gebluft.

 

En met flink hoefgetrappel, gehinnik en een luid gebrokkel werd zijn paard aan gort geslagen. Verdwaasd keek Sam naar het restje puin dat op de plek lag waar zijn paard zojuist had gestaan. Verdomd! Een geluidje van teleurgesteld ongenoegen in zichzelf schoot lichtjes door zijn keelgat. "Hmmrr... Uilenpoep..." Waarom had hij dat niet gezien!? Nu had hij nog maar twee opties over om haar koning te bereiken en het waren nou niet twee van de meest veilige zetten om nu te nemen. Hij kon zijn loper verplaatsen naar B7 of hij kon zijn koningin kamikaze over het bord laten gaan. Om nou een directe killingspree in te zetten na deze zet, dat vond hij niet zo'n bijster slim plan. Dan was hij misschien wel het meest machtige stuk van zijn bordkant kwijt. Eventjes tuurden zijn bruine kijkers over de speelstukken heen naar Kathryn. Ondertussen draaiden de raderen in zijn hoofd op topsnelheid. Weer zo'n slimme zet, hoe heeft ze dat gezien?! Hoe kon ik het over het hoofd zien?! Haar analytisch vermogen is wel heel goed en... ze heeft best een mooie glimlach... NEE! FOCUS SAM. Geen tijd voor nu. Je moet winnen! Even schraapte de jongen zijn keel en drukte bedachtzaam zijn rechtervingers tegen zijn slaap, zijn blik heel subtiel en onopvallend -ahumkuch- afwendend van Kathryn. Ze leidde hem niet af. Welnee. Zeur niet. Dat is niet waar. Nietes.

 

Welles.

 

Oke, terug naar het spel Samuel. Focus. Misschien kan je haar afleiden! Met een kleine glimlach keek hij op naar het meisje en veegde hij met zijn vingers langs zijn slaap. "Ben jij van plan om naar het Debutantenbal te gaan dit jaar?" Ondertussen weifelde en twijfelde Sam nog steeds over zijn zet. Ach. Ze had misschien net gewoon geluk gehad. Hij moest nu gewoon inzetten en er voor gaan. Geen slappe excuusjes meer. Hij moest gewoon nu beslissen, nu ze na zou denken over zijn vraag. Het zou vast lukken!

 

"Koningin naar B4"​.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Kathryn moest moeite doen haar eigen triomfantelijke glimlach te verbergen, bij het geluidje van ongenoegen dat over de lippen van haar tegenstander kwam. Ze probeerde haar emoties te verbergen achter haar hand, maar keek nog altijd met fonkelende ogen langs de toppen van haar vingers, terwijl ze haar tegenstander bestudeerde. Zijn ogen schoten van zijn eigen schaakstukken, naar die van haar, stopten kort bij haar gezicht, voordat ze eindigden bij het speelveld en opnieuw de mogelijkheden analyseerde die hij nog overhield. Zelf betrapte ze zich er ook op, af en toe, haar blik vaker op hem te vinden dan op het spel waar ze zich eigenlijk op hoorde te focussen. Iets aan hem intrigeerde haar. Iets aan hem haalde een kant in haar naar boven, waar ze zelf maar zelden mee in aanraking kwam. Of durfde te komen. Het hoorde niet, maar op het moment, genoot ze teveel om te letten op de regels die haar anders bijna verstikten. Ze giechelde zachtjes, terwijl haar blik bij zijn gezicht bleef hangen en de emoties bestudeerde die door zijn gelaatstrekken trokken.

 

Ze trok haar wenkbrauwen enigszins verbaasd op, toen hij haar aansprak. Kort van haar stuk gebracht door het feit dat hij de focus, al was het maar voor even, van het spel haalde en bij haar legde. Er kroop een lichte blos op haar wangen, terwijl ze haar blik afwendde en zonder hem direct aan te kijken, haar antwoord overwoog. Al was er weinig om over na te denken, want ze wist immers wat er van haar verwacht werd. Haar ouders zouden het haar waarschijnlijk niet eens toelaten om niet te gaan. Ze glimlachte even bedrukt, terwijl ze langs haar wimpers omhoog keek naar de jongeman, terwijl zijn blik weer over het speelveld schoot. “Ik denk het wel, ja,” antwoordde ze toen, terwijl ze haar rug rechtte en een geoefend zelfvertrouwen aannam. Geoefend; gemaakt. Ze glimlachte opnieuw lichtjes, geoefend. “En jij?”

 

Haar ogen schoten naar het speelveld, toen hij uit het niets zijn zet uitsprak en het speelstuk met souplesse over het schaakbord bewoog. Zijn koningin schoof naar voren, langs een aantal van haar stukken en nam een positie in schuin op haar koning. Zij had echter nog een schaakstuk staan tussen zijn koningin en haar koning, wat haar koning van een in ieder geval voorlopige veiligheid verzekerde. Er stonden echter ook geen stukken, die een directe dreiging vormden voor zijn koningin. Toch, kon zijn zet voor hen beiden gemakkelijk gevaarlijk worden.

 

“Toren naar B3,” zei ze, terwijl ze haar stukken nog eens bekeek en even twijfelachtig op haar onderlip beet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ha! Dat was een eitje.

 

"Koningin naar B3."

 

Triomfantelijk lachte Samuel, terwijl hij toekeek hoe zijn koningin met een gracieuze beweging haar zwaard greep en zo de bovenkant van de toren er af ketste. Daarna begon ze aan een lichtelijke hakkerij om de overige delen van de toren tot kruimels te bewerken. Ha! Zie je! Hij had het wel in zich, het was gewoon even een foutje daarnet. Hij was gewoon een beetje afgeleid. Nee, nee niet door Kathryn's glimmende ogen, of door haar haast engelachtige haren. Nee echt niet... Keek ze nou naar hem...? Met een vragende blik keek hij naar Kathryn, die niet meer naar hem keek. Hij zou toch zweren dat ze net naar hem keek. Of verbeeldde hij het zich? Hm.

 

Hij had trouwens wel geluisterd naar haar hoor, toen ze vertelde dat ze waarschijnlijk wel naar het debutantenbal zou gaan. Hij had alleen nog even moeten bedenken -eerder zichzelf inhouden- hoe hij ging vertellen dat hij inderdaad ook wel kon gaan en hoe ze elkaar daar misschien konden ontmoeten. Tja, Sam was het nou eenmaal een beetje verleerd om op die manier met meisjes te praten. Als Samuel eenmaal interesse had in een meisje, dan kon hij op zich best makkelijk praten. Maar het was nu gewoon anders. De zweetdruppels gutsten nog net niet uit zijn oksels en zijn keel leek dichtgemetseld met een dikke laag cement. Zijn gedachten stonden werkelijk op nul en hij kon niet eens fatsoenlijk nadenken. Het was een heel tijd geleden dat hij zo'n soort... ja gevoel was het niet echt, meer een soort bewustzijn dingetje. Hij moest er gewoon niet te lang bij stilstaan dat Kathryn meer indruk op hem maakte dan andere, interessante meisjes.

 

"ik denk het wel..." Kreeg hij uiteindelijk uit zijn keel. "..dat ik naar het bal ga. Het valt precies in de kerstvakantie dus dan ben ik ook weer hier en niet in Rusland. Ik ga voor een aantal maanden op uitwisseling... Astronomie programma op de universiteit van Moskou... Astronomie is een beetje mijn ding. Heb jij ook een ding?"

 

Tuurlijk had dat meisje ook een 'ding'... wat een stomme vraag...

Edited by Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ondanks het feit dat ze bewust de keuze had gemaakt haar toren op te offeren, trok Kathryn een gezicht, toen hij zijn koningin op haar toren afstuurde. Ze keek bedrukt toe, hoe zijn koningin op haar toren afstevende en toen met een soepele beweging haar zwaard door de toren dreef. Om vervolgens het speelstuk tot gruzelementen te slaan. Tot zover het schrikbewind van haar toren. Kathryn schoof haar teleurstelling echter snel opzij, om haar blik weer over het speelveld te laten glijden. Ze had ervoor gekozen haar toren zo in te zetten, om haar andere speelstukken meer bewegingsvrijheid te beloven. Ze zag echter niet meteen meer op welke manier ze dit had bedoeld. Haar ogen gleden twijfelachtig van zijn stukken, terug naar die van haar en keken toen kort omhoog naar het gezicht van haar tegenstander. Ze kantelde haar hoofd lichtjes, glimlachte bijna onmerkbaar om de overblijfselen van triomf op zijn gezicht en bekeek toen opnieuw haar mogelijkheden. Om zich plotseling te realiseren dat met haar toren uit de weg, het pad naar haar koningin was vrijgemaakt. Als zij nu niets deed, zou hij binnen de kortste keren het pad naar haar koning vrij maken en zou ze mat staan. 

 

Dus waagde ze het erop. “Koningin naar B3!” zei ze snel, terwijl ze haar blik weer op de jongeman vestigde, terwijl hij haar vraag beantwoordde. 

 

Ze glimlachte lichtjes, op een zekere manier gelukkig, toen hij vertelde dat hij waarschijnlijk ook aanwezig zou zijn. Aangezien hij de tijd rond het bal vrij had om weer terug te komen uit Rusland, waar hij zou verblijven voor een uitwisseling. Haar ogen twinkelden geïntrigeerd bij zijn woorden. Ze kantelde haar hoofd lichtjes, gefascineerd door het feit dat hij deze mogelijkheden aanging, of überhaupt durfde aan te gaan. Ze giechelde zachtjes, toen hij haar vervolgens vroeg of ze zelf ook iets had, zoals hij astronomie had. Puur vanwege de schaapachtige wijze waarop het zijn lippen verliet. Toch deed zijn vraag haar twijfelen. Ze wist niet of ze zoiets had, zoals hij had. Ze had haar interesses, maar tegelijkertijd kon ze zich niet voorstellen hetzelfde te doen als hij deed voor zijn interesse. Of zijn passie, eerder. “Ik moet toegeven,” begon ze daarom, enigszins twijfelachtig, “dat ik mijn passie nog niet echt gevonden heb.” Ze beet op haar onderlip en glimlachte voorzichtig. “Wie weet komt dat nog.” 

Share this post


Link to post
Share on other sites

En op dat moment kon hij enkel toekijken naar het schaakse horrorscenario voor zijn neus. Terwijl zijn eigen koningin nog verwaand haar eigen haren had gestreeld en haar zwaard had afgeborstelt met haar vingers, zag hij hoe op de achtergrond het witte gedaante van Kathryn's koningin zich vloeiend en elegant vooruit deed schreiden. Haar zwaard had zij gereed in de vingers terwijl ze dichter en dichterbij kwam. Als in slowmotion hief ze haar lange witte zwaard op en sloeg zij deze direct door zijn verwaande koningin heen, die verhit een laatste kreet sloeg. Het klonk als een muizenpiepje, maar het tafereel was nogal barbaars om te zien. Het witte poppetje begon euforisch en triomfantelijk zijn zwarte poppetje tot moes te hakken en over het hele bord klonken de witte stukken piepend en joelend. Sam was zijn beste stuk kwijt.

 

Bij Merlijns harige scrotum... Verdomme.

 

Met open mond keek Sam van het bord naar Kathryn, naar het bord, naar Kathryn. Bord. Kathryn. Niemand had hem ooit eerder de grond in gehakt. Niemand had hem ooit op zo'n soepele wijze verslagen. Niemand had hem zo diep geraakt in zijn schakershart als Kathryn. Verdomme hij had nu echt zo goed als verloren! Met zijn handen ging hij al steunend en kreunend door zijn haar. Oh, wat was hij toch een slechte verliezer... Hij won altijd met toverschaak! Altijd! En nu... Bah. Nog een keer keek hij van het bord naar Kathryn en verkreeg zijn gezicht een klein glimlachje. Ze was goed. Erg goed. Misschien zelfs beter dan hij, maar dat zou hij nooit zo direct toegeven. Met een teleurgesteld gezicht legde hij dan ook zijn koning op zijn zij, hoewel deze nogal bruut naar Samuel begon te piepen en met zijn sabel in Sam's vingers probeerde te hakken. Hij wilde zich niet gewonnen geven, maar Samuel wist dat er geen enkele mogelijkheid was dat hij nog kon winnen. Zij won. "Gefeliciteerd Kathryn. Ik buig nederig voor jouw briljante schaakvaardigheden." Ugh wat klonk dat stom. In zijn hoofd had het die drie seconden geleden veel beter geklonken.

 

Eenmaal van zijn verlies bekomen keek Sam toe hoe Kathryn lief lachte en ook zijn eigen lach groeide een stukje. Ze had haar passie nog niet gevonden, maar misschien kwam dat nog. "Maak je er niet druk over, het komt vanzelf wel. Je bent in ieder geval erg goed in toverschaak, met die skills zou je best professioneel speler kunnen worden. Of misschien heb je een hobby waar je van zou zeggen dat je het graag je beroep zou maken. Alles is mogelijk, de toekomst ligt voor je voeten en alles ligt nog open."

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ze keek met grote ogen toe, toen hij als reactie op haar zet, zijn eigen koning op diens zij legde en zich zo aan haar gewonnen gaf. Zijn koning gaf nog een afkeurend gepiep, maar kon zich slechts overgeven aan de zet van zijn schaakmeester en zakte dan ook dramatisch neer, toen eenmaal bleek dat dat zijn lot was. Toch, duurde het nog enkele seconden langer voordat ook Kathryn besefte wat Samuel gedaan had. Wat dat betekende voor haar en dat was dat wel, zij gewonnen had. Ze schoot verrukt omhoog, toen hij haar feliciteerde met haar overwinning en gaf een triomfantelijke glimlach, toen ze neerkeek op het schaakveld. Haar blik gleed vervolgens naar haar tegenstander en met een iets kleinere glimlach zakte ze weer neer op haar plek tegenover hem. Ze gaf een lichte buiging en duwde toen een witblonde lok van haar haren achter haar oor. “Ik dank u zeer. U heeft braaf gevochten. Het was mij een eer,” zei ze plechtig, met enige amuse in haar stem, terwijl ze hem nog altijd glimlachend aankeek.

 

Ze keek verlegen weg bij zijn woorden, toen hij vertelde dat ook zij haar passie wel zou vinden. Dat de wereld voor haar open lag. Soms voelde het alsof ze de wereld om haar heen slechts van afstandje kon bekijken. Elk moment dat ze zelf een stap vooruit wilde zetten, werd ze weer teruggetrokken. Op haar plaats gehouden. Ze probeerde de gedachte van zich af te schudden en vaagde de droeve uitdrukking die kort op haar gezicht was verschenen even snel weer weg. “Ik hoop het,” gaf ze, in al haar eerlijkheid, toe. 

 

Vervolgens knikte ze weer naar het schaakspel tussen hen in. “Rematch?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×