Jump to content
Sign in to follow this  
Nathan Lockwood

[1835/1836] Family bonding be like: not knowning you are family

Recommended Posts

30 oktober want ik vond het leuk als het voor Halloween was woooh.

 

Kijk normaal had Nathan niet echt iets tegen groepswerk want hij had geen last van het ‘iedereen doet niks en dat moet ik alles doen’ syndroom. Hij was namelijk altijd die persoon die niks deed dus dat was prettig. Maar dan moest hij wel met iemand geteamd worden die er een beetje wat vanaf wist, en hoewel Iris Maclise vast kwaliteiten had, al wist hij niet wat dat waren, puur trouwens omdat hij haar niet echt kende maar iedereen was wel ergens goed in toch, was leerwerk daar niet een van. En hij wilde een goed cijfer en er niets voor doen maar dat lukte niet als iemand anders niet eens wist hoe het moet. Niet dat hij dat wist trouwens, hij had nog geen moeite gedaan hun toverdranken boek in te lezen, maar het werkte dus niet.

 

“Dit is belachelijk”, zei hij dan ook met een vieze blik naar het huiswerk. Want als je er niks van snapte kon je beter gewoon doen alsof je er kritiek om had en te goed was om het te begrijpen. Kwam je slim over. “Het lijkt me zonde om er nog meer tijd aan te besteden, ik vraag mijn moeder wel of ze een goed cijfer voor ons wil kopen”, hij grijnsde even naar Iris. Ach, ze was wel knap dus zo erg was het ook niet dat ze geen hersenen had.

 

OOC:
Met Irene <3

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, ook Iris Maclise was niet bepaald tevreden over de groepsvorming die had plaatsgevonden voor deze opdracht. Vroeger was het misschien niet eens zo'n groot probleem geweest voor Iris als ze in een slecht groepje was geplaatst. Want als haar groepje het niet op kon lossen, dan kon Grey het wel. Als ze het hem maar lief genoeg vroeg en hem misschien een kusje gaf en de juiste vragen stelde zodat hij hopelijk niet doorhad wat ze aan het doen was. Maar nu zat Grosvenor op de universiteit en had hij het zo druk met leren dat zijn brieven soms zelfs lang op zich lieten wachten, laat staan dat ze hem haar lastige huiswerk voor kon leggen. 

 

Ze knikte dan ook overtuigend toen haar huiswerkpartner verklaarde dat dit huiswerk gewoon belachelijk was. Het was ook belachelijk. Belachelijk moeilijk. Vooral als je inderdaad nog bijna nooit je boeken open had geslagen. Er stonden gewoon te weinig plaatjes in, oke? Dat was moeilijk voor Iris. Het waren echter zijn volgende woorden die pas echt haar interesse wekten. Zijn moeder zou wel even een goed cijfer voor hen kopen. Waarom was dat een tactiek waar Iris zelf nog nooit eerder aan had gedacht! Omdat je zelfs voor dat soort gedachten hersenen moest hebben. "Echt? Zou ze dat doen?" vroeg Iris verwonderd, terwijl ze zich afvroeg of ze haar vader misschien ook zo ver zou kunnen krijgen. "Mijn moeder zou dat echt nooit voor me doen, mijn vader denk ik wel." Maar haar moeder was stom en altijd "ziek". Iris geloofde het niet echt meer eigenlijk. Het was gewoon een kreet om aandacht.

 

"Is dat niet veel te duur voor haar om te betalen? Professor Whitley lijkt niet echt een leraar die makkelijk om te kopen is, dus hij kost vast veel geld." Iris had geen flauw idee hoe welgesteld de familie Lockwood was. Eigenlijk wist ze helemaal niks van de Lockwoods...Nog niks.

Edited by Iris Maclise

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh nee dat is helemaal niet te duur hoor ”, antwoorde hij zo snel mogelijk. Zijn geld was een van de weinige dingen waar hij over kon opscheppen. Hij was nooit een uitblinker geweest in iets, was een bastaardkind hoewel dat niet heel erg bekend was (want zijn moeder wilde niet dat hij erover sprak blablablaba) had geen fancy titels zoals Iris en zijn moeder was ook nog eens Amerikaans wat niet echt goed viel bij sommige belangrijke Engelsen waar hij graag indruk op zou maken. Maar hij had geld, een hoop geld. Omdat zijn moeder om een of andere reden het nog altijd voor elkaar kreeg om geld te regelen bij die onbekende vader. Vroeger had hij het heel vervelend gevonden dat hij wel spullen leek te krijgen maar geen liefde, dat die man hem nooit kwam opzoeken. Nu was hij daaroverheen en vond hij het wel prima.

 

Als puber wilde je sowieso niet de hele tijd je ouders om je heen.

 

Hij leunde even naar achter en dacht na hoe hij het ging uitleggen. Eigenlijk mocht hij het er niet over hebben, als er iets was wat Candace Lockwood hem in probeerde te praten was dat het wel. Helaas was Nathan nooit goed geweest in luisteren. “ Mijn moeder krijgt nog altijd geld van mijn vader, geen idee wie hij is maar hij geeft haar alles wat ze vraagt. ” en hij keek even even zelfvoldaan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×