Jump to content
Pumpkins & Parchment RPG
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander
Noah Leadley

[1835/1836] Noah Is Een Idioot, Maar Dat Wisten We Al: deel 15521

Recommended Posts

Een prachtige datum in oktober 1835, echt de beste datum ooit, nooit eerder zo’n fantastische datum gezien

 

Noah was een Huffelpuffer en Huffelpuffers hielpen elkaar uit de nood en daarom had Noah een stoel op een tafel geplaatst en een wankele kruk op die stoel zodat hij aan het muisje kon van één van zijn afdelingsgenoten. Nu was hij niet zo heel lang, dus moest hij ook op de tippen van zijn tenen staan om aan het muisje te kunnen, dat zich verborgen had op een steunbalk. Alleen jammer dat het muisje in kwestie hem niet zo aardig scheen te vinden. Het beestje ging in ieder geval steeds verder van hem weg, wat a. niet heel lief was, want hallo, hij deed juist zo zijn best om hem te redden, b. niet erg handig, want hij had al moeite met aan de balk te komen en c. gewoon lastig omdat zijn toverstok ergens op de grond was gevallen en hij de hele situatie niet via magie zou kunnen redden nu.

 

Niet dat hij ook maar iets kon redden met magie trouwens. Hij was verbazingwekkend slecht in hetgeen hem naar deze school had gekregen, of in ieder geval de controle ervan. Dat was nogal jammer.

 

Maar ach! Hij kreeg dat muisje wel te pakken. Ooit. ‘Zeg, muis,’ zei hij geduldig tegen het beestje, ‘zou je op mijn hand willen komen? Alsjeblieft?’

De muis staarde hem wantrouwig aan, had hij het idee, en zette snel een paar stappen achteruit.

‘Nee, wacht, dat was niet wat ik bedoelde!’

En nog een paar stappen achteruit. Wat een rebelse muis ook weer.

 

En toen raakte Noah natuurlijk afgeleid, want het was Noah. Maar het punt was dat Agatha Moore ergens onderaan was (weet je, als je ergens nabij het plafond stond, was de vloer best ver weg… En mensen die gewoon de beide voetjes op de grond hielden, waren ook klein zo! Wauw), hij vrolijk naar haar zwaaide en enthousiast vroeg: ‘Hoi, Agatha! Hoe is het daar beneden?’

 

Oh, kijk, nu kwam de muis weer dichterbij! Gek, hoor.

 

OOC:
Privé met Gianna! Of niet. Geen idee. Ga Gianna maar lastigvallen als je mee wil doen of zo

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vandaag was er nog helemaal niets aan de hand, het was een prima dag geweest, maar zoals altijd op Zweinstein moest dat weer helemaal mis gaan toen Agatha de leerlingenkamer inliep. En bijna tegen een tafel aanbotste met een stoel erop met een kruk erop met Noah Leadley erop. Met grote ogen keek Agatha langzaam naar boven, zodat ze kon zien wat Noah aan het doen was.

 

Geen idee, het had iets te maken met een balk.

 

"Noah," zei Agatha nerveus, terwijl ze haar boeken op tafel legde en ze er vervolgens snel weer aftrok, omdat ze niet wist hoeveel gewicht de tafel kon hebben. "Noah, wat ben je aan het doen? Kom daar alsjeblieft vanaf voor je valt!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er was ook niets aan de hand! Noah ging gewoon een afdelingsgenoot helpen, precies zoals het hoorde, en daarmee was hij nu bezig. Maar Agatha was er nu! En dat was natuurlijk ook heel interessant, want alles was interessant. Zo zat de wereld nu eenmaal. De wereld, en de magische nog veel meer, was eindeloos en overal was wel wat nieuws en zelfs als iets niet meer spiksplinternieuw was, waren er altijd nog wel nieuwe aspecten waar zijn aandacht aan bleef haken. Want dat was hoe zijn aandacht werkte. Hij had de neiging om zich op bepaalde dingen te focussen en zo zag hij eigenlijk nooit het volledige plaatje.

 

Nu, bijvoorbeeld, was hij eigenlijk alleen maar bezig met Agatha’s plotse aanwezigheid daar op de grond en was hij het muisje stiekem een beetje vergeten. Sorry, muisje. Straks herinnerde hij het zich wel weer. ‘Hoi!’, zei hij enthousiast, gretig naar haar zwaaiend. ‘Ik…’ Wat was hij ook alweer aan het doen? Oh ja! ‘Ik probeer een muis te vangen!’

 

Kijk, hij vergat nooit dingen voor eeuwig! Goed, toch?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat was het met Zweinstein en een voorliefde voor rare huisdieren? Agatha begreep de uilen wel, want die waren daadwerkelijk nuttig en een heel stuk sneller dan de Dreuzelpost, maar ratten en nu muizen? Wilde muizen, mogelijk. Muizen waarvoor Noah per se op een kruk op een stoel op een tafel wilde klimmen. Agatha slaakte een miezerig kreetje toen Noah naar haar begon te zwaaien.

 

"Oké, ik snap dat muizen leuk zijn," zei ze smekend, ook al begreep ze dat helemaal niet, "maar dit is echt heel erg gevaarlijk! Straks breek je nog je nek! En ik denk dat zelfs de heler daar weinig aan kan doen." Zenuwachtig wrong Agatha haar handen in elkaar. "Kun je geen magie gebruiken om de muis te vangen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verbaasd keek Noah naar beneden toen Agatha begon over hoe gevaarlijk dit wel niet was. Was dit dan zo risicovol? Daar had hij helemaal niet over nagedacht; hij had zich alleen maar bedacht dat hij een muisje moest terugkrijgen omdat die afdelingsgenoot er zo verdrietig uit had gezien. Verder had hij totaal niet nagedacht. Dus… de vraag of hij al dan niet zijn nek zou breken en of tovenaars dat konden fiksen, ja, nee, die was nooit in hem opgekomen. Maar nu wel, want Agatha had het erover. En zo.

 

‘Eh.’ Hij wierp een blik op het schichtige muisje dat sneller dan hij verwacht had wegliep naar het andere uiteinde van de balk. ‘Ik weet niet goed of helers daar iets aan kunnen doen…’ Ja, hoe moest hij dat weten? Voor iemand die zo roekeloos was als hij lag hij verbazingwekkend weinig op de ziekenzaal. Oké, hij kwam er vaak genoeg, want hij deed nogal wat dingen die achteraf een beetje pijn deden, maar hij moest er nooit overnachten of zo. Hij kwam nooit zo ver in zijn plannen. Vandaar.

 

‘Ik ben mijn toverstok kwijt,’ gaf hij vervolgens toe. ‘Die ligt… ergens op de grond? Maar ik weet niet zo goed waar precies.’ Hij dacht even na. ‘Maar jij kan het wel proberen!’ ging hij enthousiast verder. ‘Wil jij het proberen? Als je wil, kan je wel hier komen staan! Dan zie je de muis goed.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij was zijn toverstok kwijt. Verbluft staarde Agatha naar Noah en dat kwam van Agatha, die de eerste twee jaar van haar carrière op Zweinstein zeker meer dreuzel dan heks was geweest. Maar een toverstok was zo handig! Zo nuttig! Alle spreuken die je kon gebruiken, zo binnen je bereik. Plus, toverstokken waren duur. Ze kon niet begrijpen dat Noah hem zomaar had laten vallen.

 

"Nee, nee," zei ze gehaast. "Ik ga je toverstok wel zoeken. Maar Noah, kom alsjeblieft op de grond!" Want het stond zo vreselijk wankel… Ze beet even op haar lip, maar draaide zich toen snel om zodat ze over de grond kon gaan zoeken, op zoek naar een toverstok.

 

Zo moeilijk zou het niet zijn om die te vinden, toch?

 

"Is dit hem?" vroeg ze, terwijl ze de toverstok omhoog stak die ze tussen de kussens van de bank gevonden had.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Noah, hoe speelde je in vredesnaam je toverstok kwijt? Nu was dat niet zo moeilijk, puur omdat een toverstok gewoon niet zo heel groot was en niet opvallend bovendien (serieus, een simpele stok? Zelfs magische kwaliteiten konden er niet voor zorgen dat hij elk moment van de dag wist waar dat ding was) en er waren wel andere dingen die hij even moeiteloos kwijtspeelde, ook al waren die zaken dikwijls een stuk lastiger kwijt te spelen. Het was een talent als een ander. En dankzij mensen zoals hij konden de iets minder chaotische types zich heel georganiseerd voelen en dat was ook heel belangrijk.

 

En zo kon je alles in het belang van de samenleving definiëren.

 

Ik zou de politiek in moeten gaan.

 

Hij zette zich wat gemakkelijk op de kruk (als in, hij ging er in kleermakerszit op zitten, want zo blijven staan was inderdaad enigszins wankel) en tuurde naar de stok die Agatha had gevonden. ‘Uh, kan wel. Gooi hem eens omhoog?’ Hoe moeilijk kon een toverstok vangen immers zijn?

 

Oh, en hey, toen sprong de muis naar beneden. ‘Kijk! Daar is hij! Op… uh, je hoofd. Niet bewegen! Straks raakt die in paniek.’

Share this post


Link to post
Share on other sites
Gooi hem eens omhoog. Gooi hem eens omhoog, Noah? Eerlijk waar! Over het algemeen was Agatha een lief meisje, dat nooit kwaad over wie dan ook durfde te denken, maar… Noah Leadley brak haar hart toch wel even. Het deel van haar hart dat om dat soort dingen gaf, natuurlijk, wat niet haar hele hart was. Maar toch, ze keek hem even gefrustreerd aan en gooide toen met een boogje de toverstok omhoog.

 

Blijkbaar was dat het moment dat de muis besloot om kamikaze piloot te spelen, niet dat dat bestond in 1835, want hij sprong dus… en landde dus op Agatha’s hoofd.

 

Het allerliefste wilde ze gillen, stampen, op haar hoofd slaan om dat beest maar van zich af te krijgen, maar Agatha probeerde inderdaad even heel braaf stil te blijven staan.

 

Om zich toen te bedenken dat braaf zijn ervoor had gezorgd dat ze nu een muis op haar hoofd had zitten.

 

”Haal hem eraf, haal hem eraf, haal hem eraf!” gilde ze, terwijl ze wild met haar handen door haar haren ging. ”Haal hem eraf!” 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Noah greep naast de toverstok die Agatha meesterlijk omhoog had gegooid en teleurgesteld bekeek hij de val ervan, maar toen gebeurde er natuurlijk nog wat ergers – ja, ja, dit topic zit vol drama – namelijk de muis op Agatha’s hoofd. Eh. Ja. Was dat zo erg dan? Het was niet zo dat Noah niet begreep dat sommige mensen muizen vies en zo konden vinden, maar ergens… vond hij het altijd een beetje onzin. Muizen waren best lief. En als ze op je hoofd kwamen als je dat liever niet had, dan nam je ‘m er gewoon af. Simpel. Maar Noah was een vrij aardig persoon, soort van, als je een ruime definitie hanteerde, en dus hielp hij Agatha dus met alle plezier. Ook al vond hij de reactie, eh, een beetje overdreven.

 

Ja, hij vond het nog altijd lastig om zich degelijk in een ander te verplaatsen. Gewoon omdat hij zijn eigen visie meenam, omdat hij redeneerde vanuit hoe hij zou reageren, en op die schaal was dit behoorlijk dramatisch.

 

Dat was geen waardeoordeel, hoor! Dat was gewoon een… eh, besluit.

 

Hij sprong van de kruk af naar de tafel en sprong toen weer van de tafel af, om Agatha’s redder in nood te zijn. Terwijl hij haar bewegingen probeerde te ontwijken (faalde hij in, want daarvoor was hij niet voorzichtig genoeg, maar ach) plukte hij het muisje uit haar haar en keek hij haar vervolgens niet-begrijpend aan. ‘Gaat het wel?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze kon het voelen, hoe dat beest over haar huid klauwde, haar haren uittrok om er een nest van te maken en haar elk moment kon gaan bijten. Zelfs toen Noah eindelijk het beest van haar af wist te huilen, voelde Agatha nog alles op haar huid. Ze kon bijna niet ophouden met trillen en hijgde ook van de zenuwen en de moeite, terwijl ze probeerde te kalmeren. Haar hart bonkte zo erg dat ze het gevoel had dat hij elk moment uit haar borstkas kon springen.

 

Dus nee, Noah, het ging overduidelijk niet.

 

"Jawel," antwoordde ze toch, aarzelend, want Noah had wel haar best gedaan en nu het muisje veilig tussen zijn handen zat, zou er niets meer met haar kunnen gebeuren, toch? Behalve dat ze straks twee uur lang onder de douche ging staan om alles uit haar haren te krijgen, dan. "Dank je wel dat je me hebt gered." Ze wierp nog steeds een verdachte blik op zijn handen.

 

"Ga je hem buiten loslaten?" Ver, ver, ver bij haar uit de buurt.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Noah glimlachte bij Agatha’s bedankje. ’t Was geen moeite geweest, hoor, oprecht niet – hij was niet bang van muizen en dan was een muisje in je handen houden niet zo’n zwaar werk. Nu hij het beestje echter veilig in zijn handpalm hield, raakte hij afgeleid – goh, verrassing – en bestudeerde hij zijn kopje, de fragiele structuur ervan en de haartjes. Eigenlijk was zo’n muisje best ingenieus gebouwd – al was heel de natuur vast zo. Zoveel was het hem in feite niet opgevallen. Misschien moest dat wel, misschien was de natuur gebouwd om op te vallen, om opgemerkt te worden, maar dan, dan, dan was Noah niet de juiste persoon om de beste vriend te zijn van de natuur.

 

Want alles viel hem op. En dan was het moeilijk om een voorkeursbehandeling te geven aan één aspect van de wereld.

 

‘Buiten?’ herhaalde hij, in de war. ‘Waarom zou ik dat doen? Dit is iemands huisdier! Nee, ik ga hem terugbrengen, denk ik.’ Hij dacht even na. ‘Als ik weer weet van wie het was dan.’ Uh. Hij was hier heel goed in, vond je niet? ‘Waarom wou je dat ik de muis naar buiten bracht? Zijn muizen dan buitendieren?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sinds wanneer was dat muisje nou weer iemands huisdier! Echt, als er één ding was waar Agatha een hekel aan had in de magische wereld, was het de neiging van tovenaars en heksen om blijkbaar de meest vreemde wezens als huisdieren te nemen. Wat was er nou weer mis met een hond of een kat! Een uil begreep Agatha nog wel, want dat waren nuttige wezens, maar Alannis had een rat en nu vertelde Noah haar vrolijk dat er mensen muizen hielden.

 

"Ja!" zei ze, een tikje wanhopig. "Muizen zijn geen huisdieren, dat weet iedereen toch?" Nou, niet dus. Alleen dreuzels wisten dat. Ugh. "Omdat het ongedierte is! Ze eten dingen die ze niet moeten eten en…" Ugh, wat maakte het ook uit. Agatha maakte een sneu gebaar. "Laat maar."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh… Noah staarde Agatha in de war aan en vervolgens naar het muisje in zijn hand, dat onrustig bewoog en precies niet zo graag daar zat. Waren muizen geen huisdieren? Maar als mensen ze als huisdieren hielden… golden ze dan niet automatisch als huisdieren? Noah had er eerder weleens van gehoord, in verhalen en zo, en toen iemand hem had verteld over het mysterie van zijn verdwenen huisdiermuis, had hij zich helemaal niet afgevraagd of “huisdiermuis” wel een woord was dat zou mogen bestaan. Volgens Agatha niet. Blijkbaar. En dan nu, dames en heren, kwam het officiële debat over wat een huisdier precies zou moeten zijn.

 

Enter Noahs prachtige argument. ‘Oh, maar… als iemand een muis als huisdier heeft, zijn muizen huisdieren, toch? Of werkt dat niet zo?’

 

Dat was niet zo’n heel sterk argument (al vond hij zelf van wel, als hij heel eerlijk mocht zijn) en dus ging hij wat verder in zijn redenering, puur om duidelijk te maken hoe sterk zijn denkvermogen wel niet was. Ha. ‘Ik heb zelf geen muis als huisdier,’ vertelde hij haar, ‘maar is het zo raar dan dat mensen dat hebben? Ik dacht dat dat gewoon iets van tovenaars was of zo. Tovenaars doen wel vaker rare dingen.’ Hè, kijk, hij was er ook één, net zoals Agatha, maar hey, ze snapte vast wel dat hij het over de volbloedvariant had.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat… ehm… dat was een argument waarop Agatha eigenlijk geen tegenantwoord had. Want ja, technisch gezien was als je iets hield als huisdier, ook een huisdier. Want je kon het moeilijk omschrijven als 'dier dat ik in mijn huis houd maar geen huisdier is', want dat was een beetje dubbelop en sprak zichzelf tegen. Ongemakkelijk wiebelde Agatha een beetje heen en weer op haar voeten want… ja. Ze wist het ook even niet.

 

"Volgens mij wel," zei ze maar met een zucht. "Ik heb altijd geleerd dat muizen ongedierte zijn." Net zoals ratten. Ze aten op wat je niet wilde dat ze opaten, ze vielen mensen aan en ze brachten ziekten over. En dan konden ze nog zo schattig lijken, maar ongedierte was ongedierte, toch? Nou ja, niet voor tovenaars, die blijkbaar van mening waren dat ze onsterfelijk waren.

 

"Ik begin wel te wennen aan magie, maar er zijn zoveel dingen die gewoon niet logisch zijn!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waren muizen ongedierte? Eh. De redenering kwam Noah niet onbekend voor, maar als een muis iemands huisdier was, dan zou het wel geen ongedierte zijn, toch? Hij wist niet zo goed hoe dat werkte, eerlijk gezegd; als iemand hem zei dat iets ongedierte was, knikte hij netjes en negeerde hij het dan weer, want ja, eh, wat moest hij precies met die informatie doen? Hij geloofde het heus wel, maar… ja, oké, leuk, maar wat kon hij ermee? Hij haalde zijn schouders op, bij wijze van antwoord, en loste zijn greep op het muisje ietwat. Agatha zag er niet meer uit alsof ze elk moment kon gaan huilen, dus ze werd vast niet opnieuw panisch als hij dat muisje niet in een houdgreep hield, toch?

 

‘Ja, dat is waar!’ zei hij, enthousiaster dan misschien, eh, zou moeten. ‘De tovenaarswereld is zoooo raar! Je kan echt zowat alles doen of zo, en tovenaars vinden zowat alles dat ik gewoon ben raar. Heel gek, hè? Meestal merk ik het niet zo, want ik ben het natuurlijk al wel een beetje gewend hier, maar soms merk ik wel echt dat tovenaars een heel andere wereld hebben dan wij, vind je niet?’ Dat was zo ongeveer wat Agatha had gezegd, maar hey. ‘Zoals die uilenpost! Die snap ik echt niet. Waarom uilen? En hoe werkt dat eigenlijk? Hoe weten die uilen waar ze naartoe moeten?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh, ja, Agatha zou wel panisch worden als Noah het muisje niet stevig vast zou houden, maar op dit moment was haar blik niet gericht op zijn handen, maar in plaats daarvan op zijn gezicht, terwijl ze driftig knikte. Iemand die het ook begreep! Dat was echt heerlijk, geen rare blikken van volbloed tovenaars die het maar niet begrepen dat Agatha de uilenpost zo raar vond.

 

"Ik denk dat deze uilen een stuk slimmer zijn dan gewone uilen," zei ze, met een lichte frons. "Sowieso lijken toverdieren slimmer dan gewone dieren. Zou dat magie zijn? Maakt magie mensen ook slimmer?" Maar ze voelde zich niet slimmer. Nou ja, je zou kunnen zeggen dat zij altijd magisch was geweest en dat het daardoor logisch was dat ze zich niet slimmer voelde, maar toch was het raar.

 

En er waren ook domme tovenaars.

 

Sorry, Noah.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, dat kon wel! Enthousiast om deze openbaring keek hij Agatha aan, want kijk eens, magische uilen waren gewoon slimmer en konden daardoor lezen en een adresboekje onderhouden en wauw, waarom had niemand hem dit ooit verteld, dit was ontzettend belangrijke informatie, en toen ging ze alweer verder en naar het schijnt was de theorie nog niet zeker. Boe. Noah hield niet van discussiëren over dit soort dingen. Hij vond het leuk om dingen te leren, maar de clausule erbij onthouden dat iets kon veranderen, dat iets geen rotsvast gegeven was, die vergat hij graag. Liefst van al bestond dat ding niet eens. Sorry! Het was gewoon zoveel moeite.

 

‘Dat… weet ik niet,’ gaf hij toe, het muisje voorzichtig op de tafel naast hem zettend. ‘Aan wie zouden we dat kunnen vragen? Een professor? Zouden die dat weten? Misschien weet je dat als je volbloed bent of zo.’ Er was zoveel van de toverwereld waar hij geen weet van had en volbloedtovenaars wel, dus misschien zat het daar!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou moest Agatha iets heel vreselijks toegeven. Ze was dol op haar leraren, eerlijk waar, maar ze waren wel allemaal een beetje het type dat vooral iets wist over hun eigen onderwerp (en dan was 'iets' soms al een groot woord voor de kennis die ze bezaten) en verder nog niet het verschil wisten tussen inademen en uitademen. Dus het idee dat ze hen naar haar eigen theorie moest vragen was een beetje… tja. Het was niet haar favoriete idee, laten we het daarop houden.

 

"Misschien kunnen we het ook wel vragen aan een professor op de universiteit," zei ze maar, want als ze 'misschien' zei klonk het minder erg dan 'nee dat wil ik niet'. En dan was het een alternatieve suggestie en alternatieve suggesties waren goede suggesties om te maken. Behalve als je alternatieve suggestie 'laten we kijken of een muis een goed gezelschapsdier maakt' was. "Misschien een professor in… de psychologie of de heelkunde of de filosofie. Ken jij daar één van?" Je wist het maar nooit.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×