Jump to content
Sign in to follow this  
Evita Dragos

[1835/1836] I get drunk on jealousy

Recommended Posts

Ergens op een datum die werkt want ik weet niet wanneer Idris en Valerie closer worden k thanks.

 

Hoewel ze het nooit zou toegeven had het normaal niet echt een reden als ze mensen sloeg. Tuurlijk ze waren waarschijnlijk op dat moment, of ze stonden in de weg en ze had geen zin om te vragen ‘kan je opzij gaan’, of ze gaven haar de verkeerde blik. Dus ja het had altijd wel een soort van reden maar niet iets wat niet simpel opgelost had kunnen worden Evita meer waarde hechtte aan communicatie. Maar vandaag had het echt een reden dat ze iemand ging slaan.

 

Namelijk ware liefde.

 

Want kijk Evita vond Idris leuk, al wist ze dat zelf nog niet. Wat ze wel wist was dat ze het niet leuk vond dat Valerie en Idris kennelijk close waren. Want Idris was inmiddels helemaal opgenomen in haar wereldje en het paste. En Valerie hoorde er niet tussen. Dus ging ze Valerie even goed doormidden breken net zoals die puzzelstukjes die altijd breken als je ze te wanhopig op een plek wilde drukken waar ze niet hoorden. Niet dat Evita zo poeitisch dacht hoor. Ze dacht vooral dat ze heel graag haar frustratie wilde uitleven op Valerie’s gezicht.

 

“Jij!”, siste ze kwaad toen ze de roodharige zag lopen toen ze de les uitkwamen. Hardhandig duwde ze het meisje tegen de muur aan en keek haar giftig aan. “Waarom breng jij zoveel tijd door met Idris?”.

 

OOC:
Voor nu prive<3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Valerie had haar leven ondertussen best wel goed voor elkaar. Ze was ondertussen hoofdmonitor van Ravenklauw geworden, had haar ouders er van overtuigd dat ze Voorspellend rekenen nergens voor nodig had, ze had vriendinnen en ze bracht steeds meer tijd door met Idris. Ook niet onbelangrijk. Valerie was er van overtuigd dat niemand wist dat ze Idris eigenlijk liever nog vaker zag dan dat ze al deed. Nouja, Nadine en Charlotte misschien, maar op de een of andere manier vertrouwde ze er wel op dat de meiden het niet aan de grote klok zouden hangen.

 

Voor de mensen die Valerie een beetje kennen; het arme kind doet geen vlieg kwaad. Echt niet. Ze had nooit ruzie en ging confrontaties liever uit de weg. Ze schrok zich dan ook wezenloos toen ze ineens tegen de muur gedrukt werd. Geschrokken liet ze haar boeken vallen en keek paniekerig om zich heen, om vervolgens in de woeste ogen van Evita Dragos te kijken. Valerie kende Evita wel. Idris had verteld dat hij in de zomer bij haar in het circus woonde nu hij niet meer naar huis kon. Bovendien waren ze jaargenoten en hadden ze een aantal lessen samen. Valerie was niet van mening dat ze ooit iets had gedaan om Evita boos te maken en ze snapte er niets van. "Hè?!" was dan ook het enige wat ze uit kon brengen terwijl ze wanhopig vrij probeerde te komen uit Evita's ijzeren greep.

 

@@Evita Dragos

Share this post


Link to post
Share on other sites

He was geen antwoord. Nu was geen een antwoord goed geweest want Valerie moest gewoon wegblijven bij Idris dus om welke reden ze ook tijd met hem doorbracht het was F O U T. Maar ze had in elk geval toch nog wel kunnen proberen een antwoord te geven, wie dacht ze we niet dat ze was?

 

“Dat is is geen antwoord”, riep ze kwaad terwijl ze het meisje harder tegen de muur duwde zodat ze niet zomaar weg kon komen. En vervolgens sloeg ze Valerie hard met haar vuist in het gezicht. “Kan je nu wel antwoorden of moet ik harder slaan?”.

 

@@Valerie Cartwright

Edited by Evita Dragos

Share this post


Link to post
Share on other sites

Valerie Cartwright was een lief meisje. Echt. Toegegeven, de laatste twee jaar van haar schoolcarrière was ze zich wat rebelser gaan gedragen dan ze had gedaan, maar hé: puberteit! Ze had ingebroken in de bieb - twee keer - en was het Verboden Bos in gegaan, ze had zelfs een keer haar huiswerk niet gemaakt. Maar iemand geslagen, dat had ze nog nooit gedaan. En een klap incasseren behoorde ook niet tot dingen die ze dagelijks verwachtte.

 

Totaal verbijsterd was ze dan ook, toen ze Evita's vuist op zich af zag suizen. Het ging snel, zo snel dat ze niet kon reageren en ineens schoot er een scherpe pijn door haar wang, neus, voorhoofd, haar hele gezicht. Omdat Valerie de klap niet had verwacht, viel ze op de grond. Zo snel als ze kon krabbelde ze achteruit tegen de muur en keek met angstige ogen omhoog naar Evita. Geschrokken voelde ze aan haar neus; bloed. Waar had ze dit aan te danken? Hoe kon ze het laten ophouden?

 

"Ik- sorry, het spijt me als ik je heb beledigd," hakkelde Valerie met betraande ogen, "dat was echt niet mijn bedoeling." Nog steeds had het meisje geen idee waar haar jaargenoot het over had. Ja, over Idris. Maar wat kon er erg zijn aan dat ze regelmatig met Idris sprak? Het was helaas niet zo dat ze een stelletje waren of dat ze de hele tijd over Evita aan het roddelen waren. Waar zouden ze het dan over moeten hebben? Valerie kende Evita nauwelijks. 

 

Angstig wachtte Valerie de volgende klap af. Het leek haar het beste om het maar gewoon te laten gebeuren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Idris is sociaal niet zo handig. Motorisch ook niet en eh... eigenlijk is Idris gewoon helemaal erg onhandig. Niet dat hij niet sociaal was. Hij was zeker heel erg sociaal, maar hij begreep niet altijd waarom mensen zo'n groot ding maakten van bepaalde dingen. Gewoon, omdat dat niet nodig was. Waarom zou je boos worden als iemand verkeerd keek? Of gaan huilen als iemand een keer niet zo aardig was? Hij had ervaren dat het veel beter werkte om de wereld toe te lachen en vriendelijk te zijn tegen iedereen. Gewoon, omdat je nooit wist waar die persoon op dat moment mee dealde. Hij was vriendelijk tegen iedereen en vond het fijn als mensen vriendelijk terug waren. Zoals Evita en Valerie. Evita had hem mee naar huis genomen, toen hij nergens kon wonen na zijn geheugenverlies. Valerie was gewoon altijd aardig en had hem heel erg geholpen weer snappen hoe het leven op Zweinstein in elkaar zat. De twee meisjes hadden er voor gezorgd dat Idris' leven weer wat meer op de rit was gekomen nadat hij plotseling zijn geheugen kwijt was geweest. 

 

Toen hij op zijn dode gemakje, lachend en al met een van zijn jaargenoten, het lokaal uit kwam, de jongen gedag zei, een andere gang in sloeg en daar de twee belangrijkste meisjes in zijn leven tegen kwam, was zijn eerste reactie een grijns. Een grijns die direct weer verdween toen hij zag wat er aan de hand was. Valerie zat op de grond, met een bloedneus en iets wat waarschijnlijk een blauw oog zou gaan worden beoordelend op de blauwe ogen die hij afgelopen zomer had zien ontstaan. Tegenover haar stond Evita, woedend, te beoordelen op haar gezicht. 

 

"He!" riep Idris en hij rende op een drafje op de twee meisjes af. "Hé, wat gebeurt hier? Wat is er aan de hand?" Verward keek hij van de een naar de ander terwijl hij zich naar Valerie boog om haar omhoog te helpen.

 

@@Evita Dragos @@Valerie Cartwright

Edited by Idris Moon

Share this post


Link to post
Share on other sites

Opluchting was het eerste wat Valerie voelde toen ze Idris zag. Die opluchting werd een beetje verdrongen door de angst om nog een keer geslagen te worden. Idris was tenslotte de reden dat Evita nu tegenover haar stond met gebalde vuisten. Toch pakte Valerie dankbaar de hand die Idris haar reikte en krabbelde overeind.

 

"Ik-ik weet het niet, ik heb niets gedaan," zei Valerie hees, zorgvuldig Evita's blik ontwijkend, "althans, niet dat ik weet," voegde ze daar snel aan toe. Als ze wel iets had gedaan hoorde ze dat het liefst zo snel mogelijk, zodat ze haar uitgebreide excuses kon maken en niet nog een klap hoefde te incasseren.

 

@@Evita Dragos

@@Idris Moon

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×