Jump to content
Sign in to follow this  
Charlotte Donne

[1835/1836] AAAH TITELS, a.k.a. Christabella en Charlotte 4 besties, a.k.a. laat nooit Margaux een topic beginnen

Recommended Posts

September 1835, want ik heb geen zin om een dag te zoeken, sorry, als je wil, mag je zelf een dag bepalen, hoor, no worries

 

Charlotte had vrienden! Ze had zelfs vrienden die geen Wydevilles waren, ook al was ik dat zelf half vergeten, en om het duidelijk te stellen was Charlotte bevriend met Christabella Bellerose. Ja, dat was ongetwijfeld een geweldige vriendschap, al was het maar omdat Charlotte een beetje… oppervlakkig was ingesteld, in de zin dat ze elke vriendschap geweldig vond als die aan de simpele voorwaarde van “was het leuk?” voldeed en dat ze niet echt behoefte had aan diepe connecties met anderen om iets als waardevol te bestempelen.

 

Diepe connecties onderhield ze wel met haar lief.

 

Over lieven gesproken, zelf had ze er nu al twee gehad – ja, broers, dat was, eh, niet al te best, geloofde ze, maar ze kon er niet echt mee zitten – maar Christabella was eigenlijk al een hele tijd alleen en hoewel ze heus wel vagelijk op de hoogte was dat het niet per se noodzakelijk was om een lief te hebben, negeerde ze dat idee met alle liefde, want uiteindelijk was het nog altijd een stuk beter om wel een lief te hebben dan geen. Ze begreep het ook niet, trouwens. Vooral het vraagstuk van waarom Christa nu eigenlijk nog geen lief had, want huh? Christa was mooi en leuk en lief en ze was haar vriendin en oké, eh, verder was de gedachtegang niet gegaan – ja, oppervlakkig, blablabla, dat kon haar zelf eigenlijk nooit zoveel schelen – maar het punt bleef. Want waarom had Christabella Bellerose geen lief?

 

Kijk, als iemand haar verteld had dat ze wel een vriendje had, weliswaar in het geheim, was ze vast net dat tikje minder ongevoelig geweest over de hele kwestie, maar… ja, het punt van geheime dingen was dat je die ook niet vertelde aan een vriendin van je. Dat kon ze best begrijpen. Goed, ze had zelf nooit echt geprobeerd om een geheime relatie te hebben – deels omdat ze er het nut niet van inzag, deels omdat ze er gewoon niet subtiel genoeg voor was, deels omdat ze de beperkingen ervan niet wilde hebben – maar ze kon een geheim wel begrijpen. Zelf had ze heus wel geheimen. Kleine weliswaar, geen belangrijke, maar net zoals elk tienermeisje had ze er een paar. Woeh!

 

Terug naar het punt! Vanaf nu wordt deze post trouwens nuttig, sorry voor de voorgaande paar alinea’s. Christabella en Charlotte waren eigenlijk gewoon gezellig aan het kletsen en toen er een stilte viel, nam ze behendig het woord en vroeg ze: ‘Zeg eens, gebeurt er bij jou wat op liefdesvlak?’

 

OOC:
Privé met Gianna! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verdomme, Caspian.

 

Kijk, Christabella hield best wel van haar vriendje, hoor, eerlijk waar, maar het feit dat ze nog steeds niet mocht delen dat hij haar vriendje was en ze in plaats daarvan moest doen alsof ze nog steeds vrijgezel was, maar ook geen ander vriendje mocht zoeken, begon wel een klein beetje vervelend te worden. Vooral gezien al haar vriendinnen en klasgenoten zo onderhand waren getrouwd (hallo Epona en Primrose), kinderen hadden (Epona, Primrose, Nadine en Greer) of gewoon een vriendje hadden (Charlotte) en ook nog eens eerder al een vriendje hadden gehad (nogmaals, Charlotte).

 

Maar het viel allemaal wel mee, tot Charlotte gewoon besloot er hardop naar te vragen.

 

Christabella vertrok haar gezicht. "Eh… niets, eigenlijk," loog ze maar snel. Want CASPIAN vond dat er niets was. Ook al was er heel veel gebeurd… ze hadden elkaar de hele zomervakantie niet kunnen zien, heel tragisch, en nu waren ze dus extra veel tijd aan het inhalen.

 

In het geheim.

 

"Zeg, wat een mooie schoenen heb je," zei ze, ook al had ze in het begin van het gesprek er ook al wat over gezegd. "Waar heb je die vandaan?"

 

Het minste wat Caspian kon doen was schoenen voor haar kopen, besloot Christa.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het kwam goed uit dat Charlotte eigenlijk best trots was op de schoenen die ze droeg vandaag, want anders had ze haar vriendin vast raar aangekeken. Maar dat was nu dus gelukkig niet het geval! Ze droeg namelijk ontzettend schattige schoenen waar ze zelf verliefd op was, bijna net zo verliefd als op Morgan – oh, wacht, ja, ze was hier bezig met een verhoor over Christabella’s liefdesleven. Een liefdesleven met weinig van doen blijkbaar, en dat was zo… jammer. Ze kon zich niet voorstellen dat Christa zo verschrikkelijk moeilijk was dat ze elke potentiële vrijer (wat een onbeschrijflijk lelijk woord eigenlijk… waarom heb ik die term ooit geleerd? Hallo, Belgisch onderwijs, leer je leerlingen eens wat mooiere woorden, serieus) na een onverbiddelijk sollicitatiegesprek wegstuurde, dus… waarom? Wat was het probleem precies? Het was niet zo dat je hier niet in contact kwam met jongens of zo, en het was ook niet dat Christa zo verschrikkelijk antisociaal was dat ze al siste naar iedereen die te dicht in haar buurt kwam.

 

Wat gek allemaal. Maar het gesprek ging dus over schoenen en daar had ze het ook graag over. ‘Oh! Een boetiekje in Londen,’ vertelde ze vrolijk, ‘ze hebben er echt heel schattige schoenen! We zouden er eens samen naartoe moeten gaan, ze zijn echt heel leuk en ik heb er zo’n paar gezien dat volgens mij jou echt goed zou staan. Maar daar geraken we weleens, toch? Bij die ene paarse jurk van je, daarbij zouden die schoenen echt perfect staan.’ En volgens een recente snelle vraag aan Gianna heeft Christa daadwerkelijk een paarse jurk, dus score.

 

Hoi, Gianna, dit is dus waarom ik dat nodig had.

 

Hoe dan ook! ‘Maar hoor eens,’ ging ze gemoedelijk verder, ‘zou je eens op date willen? Er lopen hier jongens rond die maar wat graag jou een hele avond in de buurt willen hebben, hoor.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk had Christabella wel in de gaten gehad dat Charlotte mooie schoenen aan had. Hallo, zelfs al was ze in paniek, dan ging ze heus niet expres lelijke schoenen een compliment geven. Het hele idee al, dan kon ze net zo goed al haar credibility als modekenner in de boom gooien. Caspian was veel waard hoor, maar niet dat. Dus ja, ze gaf liever toe dat ze een geheime relatie had omdat iemand niet in het openbaar met haar gezien wou worden, dan dat ze lelijke schoenen een compliment gaf. Het ging om het principe.

 

Bonustip: als je ziet dat iemand snoep of kauwgum heeft en je kent hem en je wilt ook wat, geef hem/haar een compliment. Dan bieden ze je negen van de tien keer wat aan. Ook al heb ik dit maar één keer gedaan.

 

"Oh, dat is een geweldig idee!" antwoordde Christa enthousiast, want hallo, natuurlijk wilde ze mooie schoenen die perfect pasten bij haar favoriete paarse jurk! Ook al zou, tegen de tijd dat ze eindelijk naar Londen konden gaan, die jurk vast alweer uit de mode zijn. Oh well. Het was niet alsof ze die jurk zo graag naar het debutantenbal wilde dragen en goede schoenen pasten bij meerdere jurken.

 

Maar toen moest Charlotte weer beginnen over een date. Christabella perste even droef haar lippen op elkaar. "Ja, wie weet," probeerde ze een beetje nonchalant te zeggen. "We zien wel. Dus, waar zit dat boetiekje? Verkopen ze alleen magische schoenen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Charlotte was redelijk… blind. Als in, ze  had veel niet door, merkte subtiele verschillen niet op en als ze iets niet wilde aanvaarden, dan, eh, deed ze dat niet. Ze had nooit echt willen weten dat ze Alois’ hart vertrapt had, verbrijzeld zelfs en dat ze het allemaal nog een beetje erger had gemaakt door er vandoor te gaan met zijn drielingbroer, dus dat had ze netjes genegeerd en had ze vrolijk besloten dat ze gewoon uit elkaar waren gegaan en dat het nu gewoon een beetje awkward was, maar niet meer dan dat. Ze had nooit willen weten dat Wisdoms eerdere adoptiegezin hem slecht behandeld had, dus dat had ze pas “erkend” wanneer ze er iets aan had kunnen doen. Ze was precies het type dat overal halsstarrig het goede in bleef zien, totdat ze dat gewoon niet meer kon. En ah, ze was koppig genoeg om het iedereen moeilijk te maken die het wilde proberen.

 

Nu, nu was Charlotte niet per se dom en niet eens per se slecht in dingen opmerken. Ze wílde het vaak gewoon niet. Dat was een klein, klein verschil die in de praktijk dikwijls weinig verschil maakte, maar het was een verschil dat mij toevallig in staat stelt uit te leggen dat ik voorgaande alinea niet de beerput ingooi en toch de volgende ga schrijven.

 

Het was het kleine, kleine verschil tussen de minder fijne aspecten van je persoonlijkheid kunnen negeren en stekeblind zijn voor het gedrag van anderen. Want zo erg, nee, zo verschrikkelijk was het nog net niet met haar gesteld. En dus viel het haar op dat Christabella er niet zo blij uitzag toen ze weer begon over die date, hoewel ze niet zo goed wist waar het probleem ‘m precies in zat. Het was gewoon een idee, toch?

 

‘Wat is er?’ vroeg ze, lichtelijk in de war. ‘Heb ik iets verkeerds gezegd?’

 

Ze weerstond net aan de verleiding een heel verhaal af te steken over het boetiekje. Go her.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, blijkbaar was het niet zo heel goed gelukt om nonchalant te zijn, want Charlotte vroeg haar direct of er iets was. "Nee hoor!" zei Christabella gehaast, want ja, technisch gezien had Charlotte niets verkeerd gezegd, want als ze alle informatie had gehad, had ze natuurlijk nooit zoiets gezegd, maar ja, dat lag niet aan Charlotte. "Het is gewoon…" ze zuchtte.

 

"Er is een jongen," gaf ze toe, "Maar het is heel ingewikkeld met die jongen… en ik wil er liever niet over praten? Dus laten we het hebben over schoenen!"

 

Zo subtiel.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom is het zo’n ding in mijn topics met Charlotte dat iemand zogezegd iets verkeerds zegt… Geen idee, kan ik eerlijk bekennen, maar ik kan eveneens eerlijk bekennen dat er helemaal geen probleem was. Het was jammer, natuurlijk, dat Christabella niet iemand had om wie ze o zo veel gaf, iemand die haar adoreerde zoals elk tienermeisje geadoreerd diende te worden, maar dat op zich was geen probleem. Het was pas een probleem als men daar volledig zelfstandig een probleem van maakte en uit Christabella’s woorden niet direct opmaken dat er een probleem was.

 

Wacht, nee, oeps, dat nam ze terug. Nieuwsgierig keek ze Christabella aan toen ze toegaf dat er een jongen was. Natuurlijk zei ze er vlak na dat ze er niet over wilde praten, maar het probleem met Charlotte was dat ze zich daar nooit veel van aantrok. Nee, kijk, ze wilde het best over iets anders hebben, hoor! Geen probleem. Ze wilde het gewoon ook met alle liefde over De Jongen hebben. Dus… hoe ging ze dit regelen…

 

‘Als het zo ingewikkeld is, is het het dan in ieder geval wel waard?’ vroeg ze. ‘Als je het er echt niet over wil hebben, vertel ik wel door over die boetiek, hoor! Geen probleem.’

 

Eh, zo dus. Door het verbod te negeren. Score.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, Christabella wilde er dolgraag over praten. Liever dan dat ze een nieuwe jurk wilde kopen! Of nieuwe schoenen! En dat was voor Christabella toch wel een behoorlijk ding, niet waar? Maar tja, ze had wel beloofd aan Caspian dat ze niets zou zeggen… maar aan de andere kant had ze er ook niets over gezegd! En hoelang hadden ze nu al een geheime relatie? Even snel kijken, want natuurlijk heb ik hier een overzicht van… Ah, al bijna negen maanden. Awww, binnenkort is hun jubileum <3

 

Ze beet even twijfelend op haar lip. "Nou, oké dan, maar dan moet je beloven dat je tegen niemand wat zegt." Ze keek Charlotte streng aan, maar wachtte niet eens haar belofte af. "Kijk, deze jongen is echt… geweldig. Hij is knap, rijk, populair, hij is super slim en ontzettend lief… maar het enige is dat hij geen openbare relatie wilt. Hij wilt dat het geheim blijft."

 

Ze zuchtte dieptriest. "Terwijl ik juist van de daken wil schreeuwen dat hij mijn vriendje is."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als iemand haar een geheim vertelde, voelde Charlotte zich altijd heel speciaal. Want! Ze was de uitverkoren persoon voor een ongetwijfeld heel bijzonder geheim en strikt genomen, strikt genomen moest niemand ooit geheimen aan haar vertellen, want als er iemand was die geen geheimen kon bewaren, was het mejuffrouw hier. Ze deed het niet expres, hoor. Heus niet! Charlotte wilde gewoon overal over praten, en met spraakzaamheid kwam loslippigheid en eh, ja, uiteindelijk kreeg ze het nooit voor elkaar om dingen achter te houden. Er was altijd wel iemand die erachter kwam. En al helemaal als men wist dat er een geheim was, want zodra mensen begonnen door te vragen, was ze totaal weerloos. Tja.

 

Maar het is vast niet de bedoeling dat men erachter kwam, dus ik beloof plechtig dat Charlotte voor de eerste keer in haar leven haar mond houdt. Voor alles een eerste keer, toch?

 

‘Beloof ik!’ gooide ze er rap tussendoor, want natuurlijke beloofde ze dat, hallo, ten eerste kreeg je anders geen geheimen op je bord en ten tweede heb ik het ook al beloofd, dus ze kon natuurlijk niet achterblijven. Duh. Maar toen, toen kwam het geheim dan eindelijk en toen, toen kwam Charlotte er officieel niet over uit of dit nu ontzettend romantisch was (want ze bleven toch maar mooi samen, niet dan? Ook al mocht het niet of wat de reden dan ook was dat het geheim moest blijven), of verschrikkelijk voor Christabella, want eh, ja, de redenen daarvoor bracht ze zelf al aan.

 

Al een geluk dat we allemaal goed zijn in dingen combineren.

 

‘Waarom wil hij dat dan?’ vroeg ze nieuwsgierig, in de hoop dat het niet zo klonk en eerder meelevend. Of zo. ‘Maar dat is wel echt naar! Dat je het aan niemand kan vertellen en zo. Hoe houd je dat zelfs vól?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoe hield ze dat vol? Nou eh, niet dus, want ze had Charlotte net alles verteld. Christabella haalde schuldig haar schouders op. "Hij wilt het omdat… het spannend is." Zei hij, tenminste. Ja, het was ook wel enigszins spannend om een geheim vriendje te hebben waar niemand wat over mocht weten, maar het was ook… nogal rot. Ze wilde gewoon dat Caspian in het openbaar zei dat hij van haar hield! Moest dat zo moeilijk?

 

Ja, blijkbaar.

 

"Maar het is beter dan helemaal geen vriendje, toch?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Omdat het spannend was… Charlotte probeerde niet al te bedenkelijk te kijken toen ze dat hoorde, maar kom op, zeg, als de één er niet blij mee was, zou dat niet zoveel uit te hoeven maken, toch? Het belangrijkste was dat iedereen gelukkig was, bedankt, en zo gelukzalig werd je nu ook weer niet van spanning. Goed, goed, ze kon er best inkomen dat het spannend was – het idee dat er iets op het spel stond, had vast wel wat – maar… ja, dat woog toch niet op tegen al de rest. Tegen openlijk kunnen tonen dat je elkaar graag zag. Tegen de wetenschap alleen al dat de hele wereld mocht weten wie je het gelukkigst maakte, tegen de wetenschap dat niemand daar iets aan kon veranderen. Ja, eh, nu ze hoorde dat het ook anders kon, was ze stiekem heel blij dat Morgan daarover nooit moeilijk had gedaan.

 

‘Ja… dat wel,’ gaf ze toe, want wel, dat was een simpele vraag. ‘Maar ik zou het echt niet kunnen, hoor.’ Daarvoor had je enigszins subtiliteit voor nodig op amoureus vlak en dat was ook weer zo veel moeite. ‘Maar vertel eens over hem! Je hoeft zijn naam niet te zeggen of zo, maar hoe gaat het dan met jullie?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eigenlijk had Christabella gehoopt dat Charlotte enthousiaster over haar relatie zou zijn dan ze daadwerkelijk was, want als haar beste vriendin er al niet enthousiast over was, hoe moest Christa dat dan zijn? Ze bleef echter moedig glimlachen, want wat moest ze anders? Ze kon het ook niet uitmaken, want dan had ze dus eh… helemaal geen relatie meer.

 

"Oh, dat kan wel!" Enthousiast ging ze wat rechter zitten. "Hij is een Griffoendor," zei ze. "Uit een wat minder bekende tovenaarsfamilie. En hij is knap!" Ze zwijmelde even. "En hij is zo lief tegen me!" Als ze alleen waren.

 

Anders negeerde hij haar even.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Charlotte was heus wel enthousiast, hoor! Soort van. Ze vond het een beetje raar dat Christa een geheime relatie oké vond, al was het maar omdat ze het zelf echt niet zou kunnen. De beperkingen die erbij kwamen, nee, die zou ze niet kunnen hebben… Als ze verliefd was, moest iedereen het weten, moest iedereen het horen, daar kon ze heel eerlijk over zijn. Het was niet haar ding om ergens haast verstild met een dagdromende glimlach te zitten. Het was meer haar ding om een vriendin de oren van het hoofd te praten over het slachtoffer in kwestie, en ik bedenk me nu pas dat ze Christabella er waarschijnlijk mee gemarteld heeft, dus eh, ja, dat wist haar vriendin vast al wel.

 

Ze glimlachte, echter, breed en oprecht, zoals ze placht te doen bij de amoureuze kant van het leven. ‘Hij klinkt zo tof,’ gaf ze toe, blij dat ze weer de positieve kant kon opgaan. Dat was de fijnste zijde om te verblijven. ‘Koopt hij ook cadeautjes voor je en zo?’ vroeg ze daarna benieuwd. Ja, eh, hij was lief, zei ze toch? Kon ze best vragen.

 

Plus, cadeaus waren romantisch. Ook als ze niet echt waren wat je wilde – het was een teken dat iemand aan je gedacht had bij het één of ander, en nee, ze voelde zich niet verplicht om erbij stil te staan dat je nu eenmaal obligatoire cadeaugelegenheden had.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja," zei Christabella direct, want gelukkig kreeg Caspian dat wel voor elkaar. Ze trok een schattig gouden halskettinkje tevoorschijn onder haar gewaad en liet dat aan Charlotte zien. "Kijk eens wat mooi! Dit heeft hij me voor mijn verjaardag gegeven." En ze was er echt blij mee, want het paste overal bij! En oh ja, het kwam van Caspian, dat ook. "Het is echt goud," schepte ze op.

 

Nu wil ik over diamanten praten en dat er eigenlijk helemaal geen waarde achter diamanten zit dan wat we er zelf van gemaakt hebben, maar helaas had Caspian haar dus enkel goud gegeven.

 

Bij goud heb je een beetje hetzelfde, overigens.

 

"Ik mag alleen niet zeggen dat het van hem is," zei ze met een glimlach. "Nou ja, wel dat het van mijn geheime vriendje is… denk ik." Ze fronst verward haar wenkbrauwen. Dit was lastig, oké?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bewonderend bekeek Charlotte de collier even en daarna glimlachte ze naar haar vriendin. ‘Het is echt heel mooi!’ zei ze, oprecht, ‘en echt goud? Wauw!’ Dan hield hij vast wel echt van haar. Dat was mooi! En ja, uh, voor rijke mensen – zoals zijzelf, ha – had het vast allemaal wat minder impact op het budget, maar toch, een cadeautje als dat, dat nog eens goed bij de persoon in kwestie paste, was alsnog een mooi gebaar. Het betekende, immers, dat hij genoeg aandacht voor detail had gehad om iets uit te kiezen dat goed bij het meisje dat van hem hield paste, het betekende dat hij haar goed genoeg kende, goed genoeg had wíllen kennen om te weten wat zoal bij Christa paste.

 

Ja, eh, laten we allemaal doen alsof het in alle gevallen inderdaad zo was.

 

Ze dacht even na. ‘Als hij niet wil dat mensen weten dat jullie specifiek een relatie hebben, kan je het gewoon zeggen, toch? Niemand weet wie je vriendje is. Behalve jij dan.’ Ze zou er vast wel achter kunnen komen als ze echt haar best deed en een hele lijst bijhield van mogelijke jongens en dan maar gaan schrappen of zo, maar daar had ze geen zin. Plus, geheim was geheim voor een reden. Of zo.

 

‘Zijn jullie al lang samen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, echt goud! Tenminste, dat had Caspian tegen Christabella gezegd. Het zou natuurlijk ook een goudlaagje kunnen zijn, maar ze had hem sindsdien elke dag gedragen en dat betekende vast dat als het niet echt goud was geweest, dat het allang was vervaagd, toch? Maar misschien moest ze er toch eens mee langs bij een juwelier om er zeker van te zijn dat Caspian haar echt goud had gegeven.

 

Ja nou! Hij had het geld, Christa niet, maar dat betekende niet dat Christa nep-gouden kettingen ging dragen!

 

"Oh ehm…" Ze bloosde even. Want eigenlijk waren ze al sinds december vorig jaar samen… Al zo'n negen maanden nu. Een hele zwangerschap, haha. Sorry. Hahaha. "Een paar maanden," besloot ze uiteindelijk. Sorry Charlotte, Christabella loog een beetje vaak over dit soort dingen. Dat was niet zo aardig van haar, dat wist ze, maar ze wilde niet dat Charlotte weer boos zou worden.

 

"Misschien wordt hij jaloers als ik mensen laat weten dat ik een vriendje heb…" Want dan wilde hij vast degene zijn die in het openbaar haar vriendje was, toch?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hé, Charlotte zou heus niet boos worden als ze erachter kwam dat Christabella al een hele poos een lief voor haar geheim hield, hoor! Ze zou gewoon… teleurgesteld zijn. Heel erg. En zich overmatig gekwetst voelen voor iets als dit, want hallo, Charlotte vertelde Christa toch ook alles (nah, deed ze niet, maar wel iets van 95% of zo, ik heb lowkey medelijden met Christa wegens de TMI die er ongetwijfeld tussen zit, maar hey, that’s what friends are for, je weet wel, ZODAT JE ELKAAR ALLES KAN VERTELLEN WHAT THE FUCK CHRISTA IS DIT HOE JE ONZE VRIENDSCHAP VERBREEKT? BEFRIENDED VAGINAS BEFORE TRYNA BE BRANGELINA CHRISTA), maar eh, daar kwam ze wel weer overheen. En zo. Uiteindelijk raakte Charlotte zelfs over dit soort verraad heen, hoor.

 

Maar goed! Als Christa zei dat het een paar maanden aan de gang was, geloofde Charlotte dat meteen en dus glimlachte ze, vriendelijk, en verleende ze genade wat de girl code betrof.

 

‘Dat kan wel,’ zei ze daarna, knikkend. ‘Jongens kunnen zoooo raar zijn met jaloezie! Alois was daar ook zo veel te hard mee bezig.’ Ah, die ene keer dat hij had besloten dat ze uit het niets een affaire had met Morgan, was ook weer zo tof gelopen. En daarna was ze echt iets met Morgan begonnen. Ha, #girlfriendgoals. ‘Maar eigenlijk is dat best raar dan, toch? Want nu weet er niemand dat je een vriendje hebt en dan kan hij er niet eens iets van zeggen.’ Ze schudde afkeurend haar hoofd. ‘Jongens…’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gelukkig, de ramp was afgewend, want Charlotte geloofde haar zonder problemen. Ergens voelde Christa zich er schuldig over, maar het maakte ook allemaal niet uit. Het was niet alsof Caspian rond zou gaan om Charlotte en de rest van het kasteel te vertellen hoe lang ze al een geheime relatie hadden, dus Charlotte hoefde nooit te weten dat Christa tegen haar had gelogen. En dus was het geen probleem.

 

"Ja, echt he?" knikte ze enthousiast. Ugh, Alois. Eigenlijk snapte ze niet wat Charlotte zag in Alois of Morgan, want ze waren allebei arm en niet echt superpopulair, maar Christa vergaf het Charlotte. Want Charlotte was een stuk romantischer en geloofde dus dat geld en status er niet toe deed. Dat begreep Christa nog steeds niet, maar dat soort dingen hoorde je te vergeven van je beste vriendin. "Misschien is dat waarom hij het geheim wilt houden," zuchtte Christa. "Zodat hij me niet hoeft te verdedigen tegenover andere jongens."

 

Ze vertrok haar gezicht.

 

"Het zou vast gemeen zijn om met een andere jongen te flirten puur om hem te leren dat het beter zou zijn als we gewoon een relatie hadden, toch…"

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×