Jump to content
Sign in to follow this  
Blanche Ingram

[1835/1836]I am too cool for dates, but this might actually be one

Recommended Posts

Donderdag 9 juli 1835

 

Blanche Ingram had niet zo heel veel vrienden. Dat was niet omdat ze een hele grote bitch was -eigenlijk wel- maar omdat ze nogal kieskeurig was als het om haar vrienden ging. Ze wilde alleen maar het beste van het beste. Iemand die zo min mogelijk loser-potentieel bevatte en haar pittige opmerkingen tenminste een beetje kon waarderen. Helaas waren dat er niet zoveel. Heel Huffelpuf viel al meteen af, een deel van haar jaargenootjes was een beetje bang voor Blanche en na-apers zoals Christabella hoefde ze ook niet te hebben. Ja, het leven was zwaar, maar na Daniella, Olivia en Claude was er nu eindelijk nog iemand met wie Blanche werkelijk goed overweg kon. Hij was ook nog eens ontzettend knap. Oh en hij had haar mee gevraagd voor een uitje naar het strand. 

 

Tot nu toe was het een erg warme dag die veel mensen naar de verkoelende noordzee had getrokken en Blanche had haar parasol nodig om niet teveel zonlicht te vangen, want een gezond kleurtje was prachtig, maar bruin worden was een absolute no-go. Tevreden bleef Blanche voor een momentje aan de rand van het strand staan en bekeek de mensen op hun kleedjes en de paar die zich er aan waagden om te zwemmen in de zee vandaag. "Zullen we daar gaan zitten?" stelde ze voor en ze wees naar een verhoogd stukje in het zand. "Ik denk dat we daar het perfecte uitzicht hebben." 

 

Oh niet het uitzicht over zee, want zij en de Zwadderaar hadden natuurlijk wel iets leukers te doen dan romantisch naar een zonsondergang staren. Glimlachend keek ze Graham aan en wachtte tot hij haar het strand op zou begeleiden. 

 

OOC: Prive

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Graham was niet romantisch en gevoelig. Hij had een hekel aan romantiek en gevoel. Het was niet logisch en leverde hem niets op, en dus vond hij het stom. Iets voor gewone mensen die andermans bevestiging nodig hadden en dat had hij natuurlijk niet. Hij had alleen de dobbelstenen nodig die zijn leven als hoogstaand individu interessanter maakten.

 

Graham vond Blanche niet stom. Ze was knap en had een scherpe tong en het zou zijn reputatie zeker ten goede komen als hij eens met haar uit zou gaan. Daarnaast was het ook prettig om met iemand op hetzelfde niveau te communiceren die niet zijn zusje was.

 

Het was zomer en het strand was bezaaid met gezinnen, stelletjes en andere misselijkmakende taferelen. Het stukje strand dat Blanche aanwees was net iets hoger dan de rest. Mooi. Daar hield Graham wel van. "Lijkt me prima," knikte hij en hij bood Blanche een arm aan om haar naar het door haar uitgekozen plekje te begeleiden. Eenmaal aangekomen spreidde hij het kleed dat hij had meegenomen uit over het zand. Hij ging natuurlijk niet met zijn goede kleren in dit smerige spul zitten, stel je voor dat er mensen op hadden gezeten?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tevreden nam Blanche Graham's arm aan en maakte in haar hoofd een mentale notitie dat Christophe hier nog wel eens van kon leren. Haar broertje was zo nu en dan een echte wildebras die mensen in kooien stopte en het niveau had van een uit de kluiten gewassen kleuter. Nu kwam het wel eens voor in hun ruzies dat ook Blanche zich tot dat niveau verlaagde - immers was de strijd met Christopher er niet bepaald eentje van hoge stand, maar Blanche deed graag alsof dat helemaal niet waar was en zelfs als het waar was, dat ze nog steeds de meest volwassene was van hun twee. Wat trouwens niet veel zei, maar ssst. Graham leek gelukkig totaal niet op Chris. Blanche had nog geen enkel Huffelpuf-achtig trekje kunnen herkennen en daar was ze heel gelukkig mee. 

 

Zodra het kleed neer lag zakte Blanche naast de Zwadderaar neer en viste een fles aardbeienchampagne die ze had gestolen van haar moeder uit de picknickmand die ze had meegenomen. Want er ging niets boven een heerlijke versnapering tijdens interessante gesprekken. Ze had natuurlijk ook thee mee kunnen nemen, maar eerlijk gezegd hield Blanche niet zoveel van thee in de zomer. Dan was het veel te warm. Als andere Engelsen haar er raar op aankeken gaf ze de schuld altijd aan haar Franse roots, behalve als haar vader in de buurt was want dan durfde Blanche niet toe te geven dat ze geen thee wilde. Kon ook niet echt als de dochter van een van de grootste theefabrikanten van het land. "Wil je ook?" vroeg ze uit beleefdheid, maar ze verwachtte niet echt dat hij nee zou zeggen, dus begon ze maar gewoon twee glazen in te schenken. 

 

"Hoe is je zomer tot nu toe? Ik vind het zelf eerlijk gezegd heerlijk om vandaag even weg te zijn van huis. Mijn broer begint me echt een beetje op de zenuwen te zitten." Blanche hield zich nooit zo in als het om klagen over Chris ging. Hij ook niet trouwens. Dus dat scheelde wel. Straks had ze waarschijnlijk veel andere dingen om over te roddelen, dus ze nam het er maar even van nu het nog kon. Blanche reikte Graham een glas aan en glimlachte. Proost. Op ons.... en een vermakelijke middag." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Graham was blij dat Blanche voor drinken had gezorgd, daar had hij zelf namelijk niet over nagedacht. Niet dat hij dat ooit toe zou geven natuurlijk, nee als ze er over zou beginnen dan zou Graham wel een prachtig verhaal afsteken over emancipatie of minimalisme, net waar hij zin in had. Bovendien had hij voor een kleed gezorgd. Dus nu was het 1 - 1. Zo werkte dat toch met daten?

 

De Zwadderaar knikte langzaam. "Mijn zusje had geloof ik wat vriendinnetjes over de vloer ofzo," zei Graham ongeïnteresseerd. "Ik ben blij dat ik niet naar hun gezwets over kleding en jongens hoef te luisteren." Dat Blanche ook een meisje was en misschien ook wel hield van gezwets over kleding en jongens nam Graham voor lief. Hij nam maar aan dat ze hier niet was om kledingadvies van hem te krijgen, hoewel hij een uitstekende smaak had en dat dus helemaal niet zo heel vreemd zou zijn. Hij liet zijn glas tegen het hare klinken en nam een minzaam slokje van het mierzoete spul. 

 

Goed, stap twee, volgens mij was het nu wel tijd om een complimentje uit te delen. "Zo hé, dit spul is echt zoet. Drink je dit altijd?"

 

Zoet is een positief woord, toch?

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×