Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'privetopic'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Algemene Informatie
    • Informatie voor nieuwe leden
    • Mededelingen
    • Belangrijke Informatie
    • Personagedossiers
    • Archief
  • Het Hippe Gedeelte
    • Het Stationscafe
    • Het RPG-cafe
  • Zweinstein
    • De Kerkers
    • Het Terrein
    • Het Zwerkbalstadion
    • De Grote Hal
    • Eerste t/m Vierde Verdieping
    • Vijfde t/m Zevende Verdieping
    • Torens
  • Buitenwereld
    • Zweinsveld
    • Londen
    • De Universiteit
    • Engeland en Omstreken
  • Andere Boards
    • Openstaande Topics
    • Zottenboard

Calendars

  • OOC Kalender

IC Burgerlijke Staat


Beroep


Basisvakken


Keuzevakken


Zwerkbalpositie

Found 50 results

  1. Tijdelijk Karakter Elize Hayden ​zevendejaars Huffelpuf 21 maart 1836 - Voor het grote 'welkom lente' feest - uurtje of acht 's avonds ​div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Rated 15+ voor seksuele inhoud Eliza. Ach, wat moet ik over Elize zeggen. Ze is zo lief, onschuldig, vrolijk. Ze had geen flauw idee van het kwaad in de wereld, laat staan van het kwaad in haar nabije omgeving. Ze hield zich veel liever bezig met het doen van goede dingen; het doneren aan goede doelen, het geven aan de armen, het redden van kansarme diertjes, het voeden en verzorgen ervan. Elize was een ware schat, met een enorm goed hart. Een iets te goed en iets te groot hart. Een hart dat klopte voor iemand wie ze nooit zou kunnen krijgen. Haar grootste liefde der grote liefdes. Maar ach... in werkelijkheid zou ze nooit bij hem kunnen komen, laat staan vanaf een afstand kunnen bereiken. Hij was zo sterk, zo stoer, zo... mannelijk... Niemand wist van haar crush, ook haar crush niet. Dat zou echt een blamage zijn. Schaamtelijk! Hij was immers verloofd. En verloofde mannen behoorde je niet te bekoren, tenminste niet als het niet je eigen verloofde was. Elize was goed opgevoed en wist dat ze niet mocht toegeven aan dat soort gevoelens. Maar vanaf een afstand deed ze het toch, net zoals menig ander hopeloos verliefd tienermeisje. Ze wist niet zoveel van de jongen af, enkel dat het een knapperd was en dat hij in Zwadderich zat en dat hij verloofd was... Maar dat laatste dat vergat ze soms even. Of eigenlijk probeerde ze dat permanent te negeren. De kleine versierde hoekjes op haar perkamentvellen, de origami gevouwen hartjes en de dromerige zuchten als ze tijdens lesuren naar hem keek... Hals-over-de-kop verliefd op iemand die ze eigenlijk niet eens zo goed kende. Haar blonde haren dansten om haar schouders en op haar rug terwijl ze driftig naar haar plaats van bestemming liep. Ze was al wat laat, maar haar haren moesten dan ook perfect gekruld zijn. Stel je voor dat ze haar grote liefde tegen het lijf zou lopen? Letterlijk. "Oh, sorry, het spijt me zo! Ik keek helemaal niet goed uit!" Toen ze eenmaal doorhad wie het was had ze haar handen voor haar mond geslagen en keek ze geschrokken naar het mannelijk gestalte voor haar neus. Hij was het echt!
  2. Denise schrijft...

    Ik wil graag dit topic gebruiken voor eigen schrijfdoodles. Lees het gerust. <3
  3. [1832/1833] Imagine this

    13 april 1833 Imagine this: Another world, another place where magic exists Lira stormde de leerlingenkamer in, waar ze, zoals ze had gehoopt, Felicity aan trof. Binnen een paar grote stappen stond ze voor het meisje. "Meekomen," was het enige woord wat ze zei. Ze pakte het meisje bij haar hand en trok haar mee de leerlingenkamer uit. Eenmaal buiten de leerlingenkamer zocht ze de dichts bijzijnde bezemkast, ging naar binnen en deed de deur dicht. Pottenkijkers kon Lira op dit moment niet gebruiken. Het feit dat Felicity misschien zojuist met iets heel belangrijks bezig was geweest, kon haar al evenmin schelen. Ze zat in de problemen en de problemen werden teveel voor het roodharige meisje. Ze liet zich op een hoop ouder handdoeken neer ploffen, legde haar hoofd in haar handen en begon te huilen. Het was allemaal zo vreselijk klote. Tijdens valentijn was Priscilla boos op haar geworden. Vervolgens hadden ze elkaar ruim een maand ontlopen. Anders dan de vorige keer, deze keer praatten ze helemaal niet met elkaar. Daardoor had Lira zich zo alleen gevoeld dat ze troost was gaan zoeken bij iemand anders. Niemand minder dat het ex vriendje van het meisje dat hier nu met haar in deze ruimte zat. Dat was overigens iets waar ze het niet over zou hebben met Felicity. Ze mocht dan op dit moment haar beste vriendin der beste vriendinnen zijn, er waren gewoon dingen die beter geheim konden blijven. Het werd haar onderhand gewoon allemaal teveel. Ze had nu gewoon iemand nodig die haar zou vertellen dat het goed zou komen. Dat het niet erg was dat zij en Priscilla ruzie hadden. Dat het feit dat ze meisjes waren en elkaar dus helemaal niet leuk mochten vinden er helemaal niet toe deed. Felicity leek haar daarvoor de perfecte persoon en daarom had ze het meisje gekozen. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privétopic tussen Lira en Felicity!
  4. 23 augustus 1833: Je moet weten dat Daisy op dit moment heel erg trots op zichzelf was. Zo trots dat ze op het bureau van Nicholas Eversly had plaatsgenomen en uitermate tevreden om zich heen zat te kijken. Haar benen zwaaiden vrolijk heen en weer en ze zat zachtjes te neuriën. Dat allemaal gekleed in een snoezig licht blauw jurkje met haar blonde haren vastgebonden met een mooie bijpassende blauwe strik. Haar blonde haren vielen in mooie pijpenkrullen over haar schouders. Ze zag eruit als een voorbeeldig meisje. Nu is de vraag wat Daisy Johnson daar op Nicholas' bureau deed, zonder dat de beste man in de ruimte was en vooral: zonder dat de beste man wist dat ze daar zat. Het antwoord is heel simpel. Ze had haar broer en zus (de leuke) wel eens over het hoofd der schouwers horen praten en dan vooral over het feit dat ze het een goed idee vonden om in zijn kantoor in te breken. Daisy kon natuurlijk niet achterblijven. Zeker niet nu ze les had gehad van June en Tristan in het in- en uitbreken van ruimtes. Daarom had ze een handje brandstof gepakt, dat in het haardvuur gegooid en was ze afgereisd naar het ministerie. Daar was ze al wel eens eerder geweest en het was niet zo moeilijk om de weg te vinden naar het schouwer gedeelte. Ze hoefde het maar aan een paar mensen te vragen, die maar een klein beetje verbaasd keken wanneer ze vervolgens zelfverzekerd doorliep. Ze zagen vast niet vaak meisjes van zeven jaar op het ministerie rondlopen. Maarja, Daisy was natuurlijk ook niet zomaar een meisje van zeven jaar. Daisy was bijzonder. Daisy was namelijk getraind door June en Tristan Johnson. Ze wist daarom heel goed wat ze deed, vond ze zelf. Op die manier was ze dus uiteindelijk in het kantoor van Nicholas Eversly beland en daar was ze uitermate trots op. Dat deed niet elke zevenjarige moet je weten! div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Ann
  5. Een besneeuwde dag vlak voor kerst in Londen - 20 december 1832 Het was zo vreselijk koud. Zo zo zo koud. Rué probeerde haar dunne jurkje zo goed mogelijk om haar veel te dunne lichaampje te trekken. Sneeuw, daar waren deze kleren niet voor gemaakt en haar lichaam kon zichzelf niet meer warm genoeg maken. Ze had al in dagen niet meer gegeten en voelde de kracht bijna niet meer om op te staan. Ze had het koud en ze had honger en ze was zo verschrikkelijk moe, maar mama had haar verteld dat als ze zich zo voelde, ze niet mocht gaan slapen. Slapen als je het koud had was niet goed. Bovendien was het niet veilig om hier op straat te slapen. Het kleine meisje had niets meer, maar ze wist dat de andere daklozen niet zouden twijfelen om zelfs haar schamele jurk te stelen. Nee, nee, ze mocht niet slapen. Ze moest wakker blijven. Ze probeerde haar aandacht op de mensen op straat te vestigen, dan zou ze niet hoeven slapen, als ze iets anders te doen had. Alleen waren er niet zo veel mensen op straat. Het was veel te koud om op straat te zijn. De mensen die wel op straat waren, liepen dan ook stevig door, diep in hun warme jassen gestoken. Af en toe wierp er een een blik op het kleine hoopje Rué wat daar lag. Maar blijven staan deden ze niet, want wie wilde er immers een half dood kind naar binnen halen. De mensen hadden al genoeg aan hun hoofd, daar hoefden ze niet ook nog een hongerig weesje bij te hebben. Langzaam zakten haar ogen verder dicht, ze kon er niets aan doen, ze was gewoon zo vreselijk moe. Zo moe. Zo moe. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Cath!
  6. [1832]Hoi, wie ben jij?

    19 november 1832 Rue vroeg zich af waarom iedereen zo gehaast was. De mensen renden haast door de winkel straat, winkel in winkel uit en door naar de volgende. Wanneer ze uit een winkel kwamen hadden ze vaak ineens een extra tas bij zich. Hoe dat kwam wist ze wel, mensen kochten spullen in winkels. Met geld. Maar wat ze dan kochten, dat wist ze niet zo goed en vooral waarom ze nu allemaal tegelijk spullen kochten was haar een raadsel. De mensen zagen er goed warm gekleed uit, dus kleren zouden ze vast niet kopen. De winkels waar ze in gingen waren ook niet altijd winkels voor eten. Ze begreep dat eten belangrijk was, haar maag bevestigde deze gedachten door een gruwelijk gerommel uit te stoten. Ja, eigenlijk wilde ze zelf ook best graag wat eten. Hoe lang was het eigenlijk al geleden dat ze voor het laatst had gegeten? Twee nachtjes? Of waren het er drie? In ieder geval al eigenlijk te lang. Ze voelde al hoe haar lichaam zwakker werd, dunner ook. Misschien als ze de mensen lief aan keek dat ze haar wat te eten zouden geven. Op haar blote voeten liep ze door de winkelstraat, af en toe trok ze mensen aan hun kleding en vroeg of ze misschien iets te eten hadden, maar de meesten negeerden haar. Buiten de negerende mensen had je nog twee groepen: De eerste groep snauwde dat ze met haar vieze handen van ze af moest blijven en moest maken dat ze weg kwam. De tweede groep keek haar met ogen vol medelijden aan, zei sorry en liep vervolgens verder. Ja, daar had ze dus ook niets aan. Met een zucht ging ze op de stoep zitten. Sinds mama er niet meer was, was het zo veel moeilijk om aan eten te komen. Ze miste mama heel erg. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Esther
  7. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Primrose! 2 augustus 1832 Het was een mooie zomerdag, daar was Darius blij mee. Niet dat het de afgelopen dagen geen mooie zomerdagen waren geweest, maar hé laat een kleine onschuldige 12 jarige gelukkig zijn met het weer. De reden dat hij gelukkig was met het weer? Nouja, zon. Wie houdt niet van zon? Oh, en het was goed dat het mooi weer was omdat Primrose met haar vader langs zou komen. Dat het weer goed was betekende dat ze naar buiten konden. Buiten betekende uit het zicht van de volwassenen. Dat was goed. Dan hoefden ze niet zo aan volwachtingen te voldoen. Maar nu lag de jonge huffel nog op zijn bed. In zijn pyjama. Aan Pollux te denken. Hij hoopte dat zijn grote vriend en held blij was nu. Dat hij gelukkig was, ookal had hij zijn bezem dan nog niet terug. Darius wilde graag dat zijn grote held gelukkig was. Dan was hij ook gelukkig. Over gelukkig gesproken, hoe laat was het eigenlijk? En hoe laat kwam Primrose met haar vader? Meestal kwam Cold hem wel uit bed trommelen, maar hij had het idee dat het al best laat was. De grote fluwelen gordijnen die voor de ramen hingen, hielden gelukkig het zonlicht buiten. Hissssh hij is een vampier! Okay nee grapje. Met een zicht duwde Darius zich overeind en stapte hij uit bed om de gordijnen te openen. Het was maar beter als hij toch maar vast kleding aan ging doen. Hij had vandaag niet zo'n zin in verrassingen als hij eerlijk moest zijn.
  8. Zondag 21 april 1833 bij het meer Alois verveelde zich. Alweer? Ja, alweer. Wat deed Alois wanneer hij zich verveelde? Hij zocht zijn familieleden op. Veel moeite hoefde hij daarvoor niet te doen vandaag. Het was mooi weer dus het grootste deel van de school bevond zich buiten. Nu was buiten op Zweinstein nog altijd een groot begrip, maar hij had zowel Selah als Morgan al gespot. Kwam het even goed uit dat Selah aan de waterkant samen met Charlotte Donne zat te kletsen en te giechelen. Waarom dit goed uitkwam, was heel makkelijk te zeggen: 1. het was leuk om Selah te plagen. 2. Charlotte Donne was best wel een heel leuk meisje. Waren er nog meer redenen nodig om te besluiten om de meisjes te gaan plagen? Het enige wat nu nog ontbrak, was een handlanger. Natuurlijk ging zijn eerste voorkeur niet naar Morgan uit, maar geen haar op zijn hoofd die erover dacht om Sebastian, Grey of Indy te zoeken om ze te vragen hem te helpen met het plagen van zijn zusje en haar vriendinnetje. Daarom moest Morgan er maar mee door gaan. Vroeger hadden Alois en Morgan ook wel eens samen gespeeld, wanneer de andere kinderen geen tijd of zin hadden om met hem te spelen. Hij was geen slecht gezelschap en ze hadden het echt wel gezellig gehad. Hoe vaak ze door de tuinen hadden gerend om te vluchten voor hun tantes om uiteindelijk ergens achter een boom neer te ploffen, compleet buiten adem en achteraf in lachen uit te zijn gebarsten, wist Alois niet, maar het was vaak genoeg geweest om het zich te herinneren. Hij wist dat Morgan vast geen nee tegen hem zou zeggen en misschien had hij zelfs wel een paar goede ideeën. Zo onopvallend mogelijk liep Alois naar zijn broertje en tikte hem op zijn schouder. "Morgan? Jij wilt me vast wel helpen toch?" Een ondeugende lach lag om zijn lippen. "Zie je Selah en Charlotte daar zitten? Zou het niet leuk zijn om hun eens wat actiever te maken met, ik weet niet, een spin of zoiets? Heb jij een goed idee?" div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Topic tussen Alois, Selah, Morgan en Charlotte!
  9. [1833] Goodmorning Sunshine!

    28 mei 1833 Wat er precies was gebeurd, wist Cedric niet meer. Het was iets met drank en vervolgens een oproep van zijn werk. Het was een beetje fout gegaan en nu lag hij in het ziekenhuis met een flinke hoofdwond. Dat het een hoofdwond was, wist hij doordat zijn hoofd nogal bonkte. Alsof iemand er steeds met een hamer op sloeg. Kreunend opende hij zijn ogen. Ze zouden vast niet blij met hem zijn dat hij hier in het ziekenhuis lag. Hij kneep met zijn ogen om scherp te stellen. Zo te zien was er geen visite en de kamer was tamelijk leeg op een oudere man na, helemaal aan de andere kant van de kamer. Cedric bleef even naar de man kijken en fronste zijn wenkbrauwen. Zou de man nog leven? Hij lag wel heel erg stil. Ach, was het zijn probleem? Nouja, eigenlijk misschien wel. Voor alle zekerheid besloot Cedric aan het belletje te trekken wat naast zijn bed hing. Lichtelijk bezorgd hield hij de man in de gaten, die nog altijd niet had bewogen. Misschien sliep hij heel diep? Hopelijk? Heel erg lang duurde het gelukkig niet totdat er een zuster aan kwam. Een mooi exemplaar, als je het hem vroeg. Ze zag er zeker niet verkeerd uit. Zou het zijn verpleegster zijn? Misschien zou hij dan nog wat rekken om langer in het ziekenhuis te mogen liggen. Verzorgd worden door een mooie dame was nooit verkeerd! Aan haar blik merkte hij dat hij had zitten staren en mogelijk had ze hem een vraag gesteld. Oeps. Oja! Oude man. Hij glimlachte zijn charmantste glimlach. "Sorry voor het bellen, maar ik maakte me zo'n zorgen om hem." Hij wees naar het bed van de man. "Hij bleef zo lang stil liggen." div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Lily!
  10. 3 februari 1833 Christopher deelde niet al zijn geweldige ideeën met de Hufsketiers. Soms voerde hij ze ook alleen uit! Vandaag was zo'n dag. Aangezien hij fabeldieren erg interessant vond (behalve Eenhoorns! Die zijn duivels!) had Christopher besloten dat het een geweldig plan was om wat fabeldieren uit het fabeldieren lokaal te stelen en deze eigenhandig te onderzoeken in een leeglokaal. Zo kwam het dat Christopher Ingram, eerstejaars huffelpuf nu een wild bewegende zak met knarls achter zich aan sleepte. Ze hadden het niet zo leuk gevonden om door hem in een zak te worden gestopt, dat bleek uit de vele wondjes op zijn handen, maar het was het zeker waard. Behalve dat hij hier heel veel van zou kunnen leren, zou het Blanche, zijn zusje, ook helemaal overtreffen. Zij zou zoiets nooit durven doen. Hij was echt zoveel cooler dan haar! Hij maakte sussende geluidjes tegen de zak, die te zwaar was om te tillen en liep daarom achteruit door de grote hal heen, op weg naar een leeg lokaal. Het was zondag ochtend, dus de kans dat er iemand door de hal liep was erg klein. Beetje jammer dat er dus wel iemand door de hal liep. Hier kwam Christopher achter toen hij met zijn kont tegen iemand op botste. Oeps? Geschrokken draaide hij zich om. Op de grond lag een jaargenoot van hem. Nya ofzo? Er zat niets anders op. Chris liet de zak vallen en knielde bij het meisje neer terwijl hij haar indringend aan keek. "Vanaf nu ben je betrokken bij deze misdaad. Je zal niets zeggen en mij helpen. Gil je, of doe je iets anders waardoor we betrapt worden, dan hebben we vanaf nu beiden een probleem." Ha, nu zou ze hem nooit verraden! div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Eerst Nylah graag laten posten~ Mocht je daarna willen posten, graag eerst even vragen.
  11. [1833/1834] You're pretty sane right?

    20 september 1833 Het lukte Darius maar niet om zich op zijn huiswerk te concentreren. Ja mensen, er zijn nog studenten die huiswerk maken. Ik weet dat ze zeldzaam zijn, maar ze bestaan nog. Darius was er daar dus een van. Hij zat nu al de hele middag over zijn boeken gebogen, maar veel had hij nog niet gedaan. Het probleem was niet dat er overal in de leerlingenkamer mensen met elkaar zaten te praten of zelfs knalpoker te spelen. Darius kon zichzelf voor dat soort geluiden afsluiten. Wat hem dwarszat, was een activiteit die Tristan Johnson pasgeleden met Huffelpuf samen had uitgevoerd. De leerkracht had hem toestemming gevraagd en aangezien Darius ervan uit ging dat leerkrachten verantwoordelijk mensen waren, had hij die gegeven. Helaas bleek al snel dat professor Johnson, in zijn ogen, geen verantwoordelijke docent was. De huffelpuffers hadden namelijk de opdracht gekregen het kantoor van een andere docent te slopen. Op dat moment had de derdejaars zich daar al niet prettig bij gevoeld, maar het leek steeds meer aan hem te gaan knagen. Hij moest hier met iemand over praten. Met een klap sloeg Darius zijn boeken dicht waarna hij door de leerlingenkamer keek of hij iemand zag die nog enig gevoel van verantwoordelijkheid bezat. Zijn oog viel al snel op Sascha Baker. Hij kende het meisje nog niet heel goed, maar ze hadden al wel het een en ander samen gedaan. Daardoor wist Darius dat Sascha in ieder geval verantwoordelijk genoeg was. Zij zou toch zeker begrijpen waar zijn zorgen vandaan kwamen? Darius ademde even diep in voor hij naar het meisje toe liep. "Hey Sascha, mag ik erbij komen zitten?" div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Betsy!
  12. 6 januari 1833 Zenuwachtig liep Darius door het lokaal heen en weer. Hij was hier voor zijn zelfverdedigingsles. Die zou hij van niemand minder dan Evangeline Hastings krijgen. Het meisje had hem op de gang aangesproken dat het hoog tijd was dat hij leerde zichzelf te verdedigen. Nu had hij haar sowieso willen spreken, hij had namelijk een verrassing voor haar gekocht! Zo hoorde dat toch? Met kerst gaf je je verloofde een cadeautje. Daarom was Darius in de vakantie met Cole op zoek gegaan voor een geschikt presentje voor de vierdejaars zwadderaar. Ze waren uiteindelijk uitgekomen op een boek. Darius wist eigenlijk niet goed of Eva wel van lezen hield, maar het was een van zijn lievelingsboeken. Ze vond het vast fijn om hem op deze manier een beetje beter te leren kennen. Misschien zou ze het zelfs echt leuk vinden! Hij bewuste pakje lag verderop, prachtig ingepakt met glanzend groen papier en een iets lichter groene strik, op een van de tafels. Het lokaal werd niet veel gebruikt, maar zo nu en dan werden er nog wel eens lessen in gegeven als de andere lokalen buiten gebruik waren had Darius te horen gekregen van zijn afdelingsgenoten. Hoe de andere lokalen buiten gebruik konden worden gesteld, had de tweedejaars niet durven vragen. Hij had wel eens gehoord dat ze hier best wel hele gevaarlijk dieren hielden! En niet alleen in het verboden bos.... Een rilling liep over zijn rug bij de gedachte dat hij een deur open zou doen en daar, laten we iets randoms zeggen, een grote spin rondliep. Nee, dat zou hij niet bepaald prettig vinden. Als het goed was zou Eva zo binnen komen, hij was altijd iets eerder, zodat hij zeker wist dat de ander niet op hem zou moeten wachten en hij hen daarmee tot last zou zijn. Zijn vermoeden klopte toen de deur werd geopend. "Eva!" zei hij vrolijk. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Ann!
  13. 12 september 1832 Zorgzaam en zorgvuldig als Abel was, had hij de twee jongens die tijdens het openingsfeest in een jurk aan de griffoendor tafel zaten, na getrokken en hun een uitnodiging gestuurd om bij hem op bezoek te komen. Dus daar zat hij dan. Aan zijn bureau te wachten tot de heren zouden opdagen. Abel moest toegeven dat hij niet zo goed wist wat hij met deze jongeheren aan moest, maar hij kon ze onmogelijk in een niet passende jurk laten rondlopen. Genees ze van hun bizarre ziekte. Genees ze van hun wanbeelden dat ze vrouwen willen zijn. Vrouwen zijn een minderwaardig ras, minder dan mannen en zeker minder dan wij. We moeten deze jongens helpen met hun verstand terug krijgen.Nee, nee dat was niet zo. De jongens waren niet ziek omdat ze zich wilden kleden als een vrouw. Bovendien waren vrouwen helemaal niet minderwaardig en was hij niet oppermachtig. De stem had het fout, zoals die het zo vaak fout had. Hij zou de jongens helpen met uitkiemen wat ze precies wilden. Hij zou ze helpen door te zorgen dat ze een volgende keer in ieder geval passende jurken zouden dragen en daarbij bijpassende make-up zouden dragen. Hun vertoning op het openingsfeest had hem in zijn hart geraakt. Het liefst had hij ze direct geholpen door ze mee te nemen, op zoek naar jurken die ze wel pasten, of een poging te doen om hun jurken aan te passen. In ieder geval, als het goed was, zouden de beide heren er over enkele minuten zijn. Als ze zijn uil tenminste hadden ontvangen natuurlijk. Hij had expres niet in het bericht gezet waarom hij de jongens graag wilde spreken. Hij wilde niet dat de heren zouden denken dat hij hun veroordeelde voor hun keuzes. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé sessie met George en Sebastian.
  14. September 1832 Darius lag wild om zich heen te schoppen in bed, diep in slaap en dromend. Je kan vast wel raden dat de droom waar Darius zich in verkeerde geen fijne droom was. Hij had een taart gebakken voor zijn vader, zoals hij dat vroeger ook een keer had gedaan. Hij had hem gemaakt om te zorgen dat zijn vader zag dat hij van hem hield en veel voor hem wilde doen, zodra hij de taart aan zijn vader gaf, veranderde het beeld echt in een beeld wat hem veel te vaak achtervolgde in zijn dromen. Hij stond in een kelder, donker en koud en zijn vader kwam de trap aflopen met een stok in zijn hand. Hij was boos en Darius kon niet weg, hij zat vast. Het beeld veranderde weer, nu bevond hij zich onder water, hij was nog altijd in de kelder en hij zat nog altijd vast. Hij zag zijn vader boven aan de kelder trap staan, boven het water, op hem neerkijkend. Langzaam begon de paniek in hem op te komen, hij kon niet ademen. Hij zat onderwater vast en hij kon niet ademen. Hij zou dood gaan. Gillend en badend in het zweet werd de tweedejaars huffel wakker. In de bedden om hem heen hoorde hij chagerijnig gemoppel of hij zijn kop kon houden. Het was nog erg vroeg en morgen zouden ze weer vroeg school hebben. "Sorry..." moppelde hij zachtjes. Hij zat echter op zijn bed te trillen. De droom had hem nog niet los gelaten. Hij kon dit niet alleen oplossen. De gedachte aan zijn vader die boven aan de trap toe stond te kijken terwijl hij verdronk deed hem te veel pijn. Hij wist echter maar een iemand naar wie hij toe kon. Pollux. En daar stond hij, in de slaapzaal van de zevendejaars jongens. Hij wist niet meer hoe hij er was gekomen, maar hij was er. Pollux was niet moeilijk te vinden en hij liep stilletjes, om de andere leerlingen niet wakker te maken, naar de jongen toe. Voorzichtig, om hem niet wakker te maken kroop hij achter hem in zijn bed. Pollux hoefde niet wakker te worden, Darius had enkel iemand nodig die dicht bij hem was. Hij nestelde zich onder de dekens, zijn benen opgetrokken en zette zijn ijskoude voeten tegen de rug van de jongen van wie het bed eigenlijk was aan. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Korte post topic
  15. 25 September 1832 Hier was Lira het dus echt helemaal niet mee eens. Ze moest met Sheridan McCormac samen werken. Ten eerste kende ze de jongen helemaal niet, en Lira hield er niet van om met mensen te moeten praten die ze helemaal niet kende. Ja, dat had ze met Priscilla ook gedaan, maar dat was anders. Dat was spontaan, dan ging het wel, maar nu, nu had ze met de jongen moeten afspreken. Ten tweede was Sheridan een zwadderaar, en nouja, daar had Lira het niet zo op. Ze waren meestal zo enorm uit de hoogte van zichzelf, oppervlakkig en lichtgeraakt. Maar goed, daar stond Lira dus, op het terrein te wachten tot de jongen op zou komen dagen. Het zou haar totaal niet verbazen als hij veel te laat zou zijn. Ze rolde, nu al geirriteerd, met haar ogen. Die jongen zou haar alleen maar ophouden in haar leren. Verder is Lira helemaal niet bevooroordeeld hoor, ze leert altijd eerst mensen kennen voor ze een oordeel over ze velt. Het is alleen zo dat ze nu al weet hoe Sheridan is, net zoals ze dat direct had gezien bij Brooklynn in het nablijf lokaal. Lira had gewoon mensen kennnis. In ieder geval, Lira stond dus voor de kassen te wachten, goh ik dwaal wel steeds af. De reden waarom de twee op het terrein hadden afgesporken, was omdat ze voor kruidenkunde de opdracht hadden gekregen om zoveel mogelijk natuurlijke ingrediënten te verzamelen. Dat was geen probleem, het roodharige meisje had vaak door de bossen gelopen op zoek naar planten en kruiden met een uitwerking die handig zou kunnen zijn, dus deze opdracht was geen probleem, maar ze moest het samendoen met die zwadderaar! Zoals je wel merkt was Lira ernstig uit haar doen en ze stond dan ook met een gezicht als een donderwolk en haar armen over elkaar naar de school te staren tot ze de jongen zou zien.
  16. [Yoni][1832]Hello! I'm new! Have some cake!

    3 november 1832 Natuurlijk hoort er meer bij een nieuwe baan dan alleen de kinderen en leuke, interessante lessen bedenken. Je kreeg er namelijk ook collega's bij! Nu vond Madlyn het heel belangrijk om een goede band met haar collega's op te bouwen en ze had bedacht dat te doen door zich eerst een netjes aan iedereen voor te stellen. Met taart! Want wie hield er nu niet van taart? Daarom liep Madlyn Grace nu naar het kantoor van Christopher Withley, de docent toverdranken. Jaja, ze heeft haar stalkwerk gedaan! Ze had een citroen kwarktaart meegenomen, met om de randen kleine toefjes slagroom en een koekjes bodem. Of ze hem zelf had gebakken? Ha, nee. Madlyn kan namelijk niet koken. Haar brouwsels zijn altijd ontplofbaar of giftig. Dus had ze een taart laten maken door de huiselven. Nouja, één taart? Nee, een taart voor elke leraar! En deze was voor Christopher. Ze liep met een grote lach op haar gezicht naar de deur en klopte aan. Het was goed om vrolijk te zijn bij de eerste ontmoeting! Dat in combinatie met taart, wie kon die lieve Madlyn dan afwijzen om binnen te komen en gezellig te praten? Niemand toch? Het zou fijn zijn als iedereen haar aardig vond, als al haar collega's haar aardig vonden. Dat was namelijk een van Madlyns angsten: dat niemand haar aardig vond en ze alleen zou zijn. Ze rilde kort bij die gedachten. Nee, nee, ze moest hier vrienden maken. Zich omringen met mensen. Ze had mensen nodig, anders zou ze zeker wegkwijnen. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Ineke!
  17. Donderdag 10 januari 1833 - Patrouille wacht Darius Mortee en Revan Carver. Wie had bedacht dat het een goed idee was om tweedejaars hoofdmonitor Darius Mortee, ook wel bekend als een van de meest bange leerlingen van de school, samen patrouille te laten lopen met Revan Carter, de jongen waar zo ongeveer de helft van de school zo ver mogelijk uit de buurt bleef? Geluk was dat Darius nog niets wist van de reputatie van de zwadderaar waar hij vanavond patrouille mee zou moeten lopen, dus deed hij het nog niet in zijn broek van angst. Dat scheelde weer. Daarom stond de jongen niet zenuwachtiger dan hij anders was wanneer hij moest patrouilleren, te wachten in de grote hal tot zijn partner zou verschijnen. De huffel hield echt niet van deze taak. Het was niet fijn om 's nachts over de gangen te moeten lopen. Bovendien was het een feit dat als ze al iemand tegen kwamen, die persoon hoogstwaarschijnlijk niet kalmpjes terug zou gaan naar zijn of haar leerlingenkamer. De leerlingen die stiekem 's nachts op de gangen liepen, waren types als Priscilla Pearson en Daniella Adler. Niet Pollux of Xati. Eigenlijk stond Darius zich dus voor de zoveelste keer af te vragen waarom hij in hemelsnaam ooit klassenoudste was gemaakt en nu vooral hoe professor Ross het in zijn hoofd had gehaald om hem ook nog eens te promoveren tot hoofdmonitor in plaats van Megan. Hij zou de docenten op deze school waarschijnlijk nooit begrijpen. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Topic met Revan! Open om je char stiekem op de gangen te laten sluipen en op deze twee te laten botsen.
  18. 20 december 1832 Dit wist je vast niet, maar ook volwassenen hebben zo nu en dan vrije tijd en ook zij vieren kerst! Daarom was Abel Martels vandaag, op zijn vrije middag, naar Zweinsveld gegaan voor kerst inkopen. Voor wie hij inkopen deed? Voor zichzelf natuurlijk, duh. Oh, en hij wilde een cadeautje kopen voor Aeryn en Scott. Die twee hadden een speciaal plekje in zijn hart gekregen. Wat hij voor ze ging kopen wist hij nog niet, maar het moest iets echt leuks zijn! (aka voor Scott drank) Hij wist eigenlijk niet echt wat hij voor Aeryn moest kopen... Een boek? Of had ze liever een vreemd wezentje ofzo? Of nieuwe wol? Hij wist dat ze graag breidde. Zachtjes neuriënd slenterde hij door de winkelstraat. Af en toe bleef hij even stil staan om in de winkels te kijken of hij iets leuks zag, maar nog altijd kwam er geen geniaal idee in hem op voor een cadeau. Misschien moest hij het aan iemand vragen, iemand die ongeveer net zo oud was als Aeryn en ook een vrouw. Hij bleef staan, zijn handen in de zakken van zijn winterjas en keek de straat rond. Het was er best druk, dat scheelde en er waren genoeg potentiële slachtoffers, maar daar, daar aan de andere kant van de straat, zag hij een perfecte kandidate. Een jong meisje met lang donker haar. Abel was niet verlegen en deed ook niet aan formaliteiten, dus liep hij op het meisje af en tikte haar op haar schouder. "Hoi! Kun jij me helpen iets voor mijn....." Eh, ja wat was Aeryn van hem? "Voor mijn... collega. Ja! Collega! Te kopen?" div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privétopic met Alexandra
  19. 13 oktober 1832 Soms was Christopher ook niet bezig met zijn zusje. Nouja, niet mee bezig, laten we zeggen: niet zo obsessief mee bezig. Op dit moment bijvoorbeeld zat hij op de binnenplaats. Hij had een heel interessant voorwerp gevonden. Een mooie steen, lichtgrijs van buiten met een prachtige binnenkant, als een edelsteen. In het midden zat een kleine uitkeping. Alsof er iets in hoorde. Hij had de steen gisteren terwijl hij onderweg was naar kruidenkunde, gevonden op het terrein en nu was hij op zoek naar de andere kant. Misschien was het wel iets heel cool wat erin hoorde! Je snapt dan ook dat Christopher niet rustig zat te relaxen op een bank of het gras. Het was meer dat hij over het gras rond kroop, op zijn knieën. Het kon immers best dat het heel klein was, dat wat er in zijn steen hoorde. Het was dan ook echt noodzakelijk dat hij heel erg goed keek. Zijn kont wiebelde in de lucht terwijl hij onder een bankje keek, zijn handen waren al helemaal vies van het zand wat hij zo nu en dan weg had moeten halen. Pffff, waarom was het zo moeilijk om iets te vinden op deze grote school! div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Jasper ^^
  20. Oktober 1832 Het was een mooie dag. De zon scheen, maar niet al te fel waardoor het prima weer was om buiten te zitten. Dat deed Darius Mortee dan ook. De lessen waren al voorbij en hij had gemakkelijke kleding aangedaan: een overhemd met korte mouwen, geel, en zijn zwarte school pantalon. Vervolgens had hij een leesboek uit de bibliotheek geleend en was naar de binnenplaats gegaan en had plaatsgenomen op een van de bankjes, lekker in het zonnetje. De zon deed Darius goed, het leek alsof hij er door op leefde, daarom zat hij dan ook met een tevreden glimlach op zijn gezicht te lezen. Hij had dit boek al vaker gelezen, maar het bleef goed. De personages leken zo echt en het voelde voor hem net alsof ze zijn vrienden waren. Bovendien zaten er een jongen en meisje in waarvan hij vond dat ze toch écht met elkaar moesten trouwen. Helaas was het zo dat het meisje rijk was en de jongen slechts een arme bediende, waardoor haar vader het niet goed vond dat ze trouwden. Het meisje accepteerde haar lot, maar Darius deed altijd net alsof ze na het einde weg ging bij haar man en toch nog met de bediende trouwde, ver weg van haar ouderlijk huis zodat ze toch nog gelukkig zouden zijn. Hij hield zo van dit boek juist omdat er een opening was tot een eigen interpretatie. Dus daar zat de tweedejaars huffel, vrolijk, onschuldig en ontspannen, dat zou helaas niet het geval zijn geweest als hij wist wat hem te wachten stond.... div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Bente
  21. [Sa[h] Nachtelijke overtreder

    Oktober 1832 Het was Darius eerste nachtdienst en hij was, laten we zeggen lichtelijk, gespannen. Nerveus liet hij zijn blik door de leerlingenkamer gaan. Hij was nu al twee uur bezig en had de hele tijd bij de deur op wacht gestaan. Het was zijn taak om leerlingen die stiekem 's nachts het kasteel in wilden, tegen te houden. Het was echter nog altijd rustig. Het vuur in de haard smeulde nog na, dat had hij zelf laten opbranden. Er hing een nachtelijke stilte, met zo nu en dan het geluid van een uil die haar roep liet horen. Ergens was het best rustgevend. Een nerveuze giechel ontsnapte aan Darius' keel. Waarom deed hij nou zo zenuwachtig? Het was tot nu toe nergens voor nodig geweest. Voor hij naar beneden was gegaan voor zijn wachtdienst, had hij zijn zonnebloem gele gestreepte pyjama aangetrokken, met daaroverheen een mosterd gele badjas. Hij slaakte een diepe zucht en liep naar een van de stoelen bij de haard, waar hij plaats nam. Hij zou echt niet de hele nacht bij de deur hoeven staan. Zeker niet als er toch niemand was die een nachtelijke wandeling op de planning had staan en na twee uur zonder enige bijzonderheid, begon hij er steeds zekerder van te worden dat dat ook niet meer ging gebeuren. Heel even sloot hij zijn ogen. "Het komt goed, er gaat niemand komen," sprak hij zichzelf toe, voor hij zijn ogen weer opende en op het haardvuur richtte. Het voelde nog steeds raar dat hij dit nu deed in plaats van Pollux, maar Pollux had hem ervan overtuigd dat hij dit zou moeten blijven doen en daarom had hij zijn badge niet ingeleverd. Het was vreemd dat juist door die dag, hij zich nu nog meer verbonden voelde met Pollux. De jongen had rustig met hem gepraat en dat had hem best wel goed gedaan. Darius schrok op uit zijn gedachten toen er ineens voetstappen op de trap klonken, zacht, maar hard genoeg voor de alerte oren van de tweedejaars om te horen. Hij schoot overeind, pakte zijn toverstok en keek naar het trap gat om te zien wie er naar beneden kwam. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Betsy
  22. 4 maart 1833, 3:00 's nachts Nylah lag al een paar uur in bed, maar ze kon maar niet slapen. De hele tijd lag ze te woelen, te staren in het donker, en zich ongemakkelijk te voelen tussen alle geluiden van slapende meisjes. De eerstejaars meisjesslaapzaal van Ravenklauw kon een eenzame plek zijn, zo diep in de nacht. Ze had er de laatste tijd vaker last van, van dat wakker liggen. Haar hoofd leek maar niet op te houden met denken. En nu was ze klaarwakker, hoewel ze over een paar uurtjes alweer op moest voor Geschiedenis van de Toverkunst. Daar kon ze zich enorm aan ergeren, dat ze er nu dus aan zat te denken dat ze over een paar uur al les had en hoe vervelend dat wel niet was. Dat ze niet gewoon kon gaan slapen! Maar er waren ook veel dingen gebeurd de afgelopen maand, om over na te denken. Veel meer dan in de andere maanden die ze op Zweinstein had doorgebracht. Het was alsof de herinneringen zich steeds maar bleven herhalen voor haar ogen. De Knarls die haar aangevallen hadden. Het ontdekken van de piano. De schaamte die ze had gevoeld op het Valentijnsbal. Haar nieuw gevonden adoratie voor professor Braxton. De bebloede schouder van Morgan. Het praten over brieven met Michelle. Brieven. Al een paar weken bleven die brieven haar op onbewaakte momenten lastig vallen. Aan de ene kant wilde ze dolgraag schrijven, aan de andere kant was het juist heerlijk om totaal niet meer van haar ouders afhankelijk te zijn. Toch wilde ze hen alles vertellen, maar ze had geen idee hoe. Bovendien dacht ze dat haar ouders totaal niet zaten te wachten op een brief van haar. Die waren vast blij dat ze van haar af waren. Dat was dan alvast één zorg minder. Misschien was haar moeder haar al vergeten. Getver, nu kon ze al helemaal niet meer slapen! Als er net nog een greintje kans was dat ze een uurtje of twee in dromenland zou kunnen vertoeven, was die nu totaal verspeeld. Voor dat ze het wist, had ze de deken van zich af geslagen en stonden haar voeten naast haar bed. Ze greep haar tas, stond voorzichtig op en liep de trap af. Ze was nog nog nooit 's nachts in de leerlingenkamer geweest. Het voelde stiekem, maar het haardvuur brandde nog. Waarschijnlijk was iemand vergeten het te doven. Ze ging in een stoel zitten bij het licht van het haardvuur, en pakte perkament, inkt en een ganzenveer uit haar tas. Ze ging schrijven. Ze ging het doen. Een prachtige brief zou ze schrijven, en door haar brief zouden haar ouders haar ontzettend gaan missen. Ze zouden terugschrijven dat het huis zo stil was zonder haar, dat ze de piano misten, en zelfs haar moeder zou naar haar vragen. Zo'n goede brief moest het worden. Maar hoe te beginnen? Net toen Nylah haar veer in de inkt wilde dopen om dan tenminste 'Lieve ouders' of iets dergelijks neer te krabbelen, hoorde ze gestommel. Er kwam iemand de trap af! Wat zou die wel niet denken? div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privétopic met Michelle
  23. Cath - Animals everywhere? WHO DID THIS!

    div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Privé met Roxy Net als vorig jaar nam Cole Darius mee naar de wegisweg om de benodigde spullen voor dit jaar te kopen. De jongen was blij dat hij mee mocht. Zijn ouders waren weg en anders zou hij alleen zijn geweest in het grote huis met enkel de tuinman en een aantal leden van het keukenpersoneel die waren achtergelaten. Bovendien was het ook nog eens zo dat er op de wegisweg altijd wel wat te beleven viel. Het was dus zeker weten geen straf dat hij mee was. "Darius? Ik ga op zoek naar wat leuke stofjes," zei Cole en ze drukte hem een zakje in zij handen. "Daar zit wat geld in. Je bent oud en wijs genoeg om zelf rond te kunnen snuffelen. Mijn kleine klassenoudste. Cole keek hem liefdevol aan. "Dank je wel! Ik zal er goed mee om gaan." beloofde de kleine huffel haar en hij gaf haar een knuffel. Zodra Cole weg was, keek hij om zich heen. Wat zou hij gaan doen? Er was zoveel leuks te zien hier! Hij had de bezem voor Pollux eerder al gekocht gelukkig. Dus dat scheelde. Misschien kon hij bij de dierenwinkel wat lekkers kopen voor zijn kat. Hij moest hem sowieso meer aandacht geven. Hij zou het vast niet erg vinden om te worden verwend met wat snoepjes. Yep, dat zou hij gaan doen, besloot de jongen en hij liep met een lach op zijn gezicht richting de dierenwinkel.
  24. [Saph]A story of squirrels and muffins

    div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Betsy! Hier kon Lira zich echt zo boos om maken. Ze had nu al 5 half verhongerde eenden gevonden. 2 muizenfamilies die gif hadden binnengekregen en één eekhoorn met een gebroken pootje. Dat deze dieren niet in de weide natuur mochten leven was al erg genoeg. Dat de omwonende dan ook nog eens niet goed zorgden voor die schatjes die hier in hun park woonden, was een regelrechte schande. Stelletje minkukels dat het waren. De eenden had ze gevoerd met her brood wat ze voor zichzelf mee had gekregen en de muizen, tja daar kon ze niets meer aan veranderen zonder te toveren. He bah, waarom mocht je nou pas toveren buiten zweinstein op je 17e. Weet je wel niet hoeveel dieren ze het leven had kunnen redden!? Bij het eekhoorntje had ze zijn wonden zo goed als het kon verzorgd waarna ze hem in haar tas had gestopt. Maar nu zat ze zelf met een probleem. Ze had al haar brood weggegeven en haar buik protesteerde sinds ongeveer een uur geleden luidruchtig. Dus zat ze hier, op het bankje, in het park. In de hoop dat er iemand langs zou komen die haar zou voeren zoals zij haar dierenvriendjes had gevoerd.
  25. [ Betsy ]Wacht, wat!?

    Met een plof viel Darius achterover op zijn bed, zijn armen gespreid. Hij miste Zweinstein meer dan hij voor mogelijk had gehouden. Hij miste zijn vrienden en het terrein. Hij miste zelfs het huiswerk. Het drong nu pas tot hem door hoe ontzettend saai het hier in huis was. Cole was voornamelijk bezig met schoonmaken en hij had alle boeken al uit. Eventueel zou hij naar buiten kunnen gaan om te gaan tekenen, maar dan zou hij toestemming moeten vragen aan zijn vader en daar voelde hij nu niet bepaald iets voor. "Nee Darius, tekenen is voor meisjes," deed Darius de stem van zijn vader na. Álles wat hij leuk vond was voor meisjes. Hij liet zijn blik door zijn kamer gaan, de muren waren donkerblauw, zoals de lucht eruit zag in de zomer rond een uur of 11 na een zonnige dag. In de kamer stond alleen zijn hemel bed, met licht blauwe sprei, twee grenen kast waarvan één voor zijn kleding en één voor zijn persoonlijke boeken collectie en tekenspullen en een groot mahonie houten bureau met bijpassende stoel. Door de weinige meubels die er in de kamer stonden, leek de ruimte alleen nog maar veel groter. Een grote lege, schone kamer waar het net leek alsof er niet geleefd werd. Dat was niet erg vreemd als je na ging dat zijn ouders eigenlijk ook liever hadden gehad dat Darius niet had geleefd. De enige plek die niet helemaal netjes was, was onder zijn bed. Daar paste hij precies onder en had hij een soort mini hut voor zichzelf gemaakt voor als hij niet wilde dat iemand hem kon vinden. De enige die hem daar zou zoeken was Cole. Luid zuchtend draaide Darius zich op zijn buik waarna hij naar de rand van het bed schoof en zijn hoofd naar beneden liet hangen om te kijken of alles er nog lag. Daar had hij namelijk ook de spullen liggen die hij van zijn ouders eigenlijk niet mocht hebben. Precies op het moment dat zijn hoofd rood aan begon te lopen werd er op de deur geklopt. "Binnen!" riep hij en hij ging weer rechtop zitten. Zijn haar stond op sommige plekken recht overeind en zijn hoofd was nog steeds rood toen Cole de deur open deed en naar binnen kwam lopen. Haar gezicht ontspande zich in een glimlach toen ze Darius zo zag zitten. "Pas maar op dat je ouders je zo niet zien. Je moeder zou ter plekke flauw vallen," grapte ze terwijl ze zijn kamer in liep en de deur dicht deed. In haar handen had ze een enveloppe. Darius grijnsde naar haar en haalde een hand door zijn haar. "Net alsof die ooit enige aandacht aan me besteden. Zolang ze me niet nodig hebben en ik de familie niet ten schande maak boeit het ze echt niet wat ik doe." De woorden kwamen nonchalant naar buiten, maar het deed hem eigenlijk wel pijn dat zijn ouders niet om hem gaven. Cole keek hem dan ook bezorgd aan. "Maar goed, wat heb je daar? Is die voor mij?" zei hij, al wijzend op de brief in haar handen.
×