Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'kjosie'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Algemene Informatie
    • Informatie voor nieuwe leden
    • Mededelingen
    • Belangrijke Informatie
    • Personagedossiers
    • Archief
  • Het Hippe Gedeelte
    • Het Stationscafe
    • Het RPG-cafe
  • Zweinstein
    • De Kerkers
    • Het Terrein
    • Het Zwerkbalstadion
    • De Grote Hal
    • Eerste t/m Vierde Verdieping
    • Vijfde t/m Zevende Verdieping
    • Torens
  • Buitenwereld
    • Zweinsveld
    • Londen
    • De Universiteit
    • Engeland en Omstreken
  • Andere Boards
    • Zottenboard

Calendars

  • OOC Kalender

Group


Website link


Skype


Membergroups


Naam


Personagedossier


IC leeftijd


IC Burgerlijke Staat


Beroep


Studie


Zwerkbalpositie

Found 9 results

  1. OOC: Als Irene terug is, zal ik haar wel het topicoverzicht van het Kevangeline plot laten updaten voor diegenen die het niet meer snappen (wij snappen het ook alleen nog maar door ons planningoverzicht, haha). Dit topic is in ieder geval een gevolg op She enclosed Death's whisper within the sealed enveloppe en dit Ochtendprofeet artikel! 26 januari 1838 Huis van Keane en Josephine, Cambridge Plotseling hing zijn wereld slechts nog door aaneengerijgde touwtjes aan elkaar. Zijn zo voorzichtig uitgezette plannen, de huwelijken, de erfgenamen, zijn vrouw… plotseling was alles aan het wankelen gebracht, was alles uit evenwicht. En het kwam allemaal door haar. Owain had diep in zijn hart altijd al geweten dat Evangeline Lennox roet in het eten zou willen smijten, maar hij had gedacht dat hij haar voldoende had vermorzeld dat ze wel weg zou blijven. En och, hij had het zo verdacht gevonden toen ze het plotseling aanmaakte met de broer van zijn schoon-kleindochter, maar toen was het eigenlijk al te laat geweest. Nee… achteraf had hij haar met ijzeren vuist moeten verbrijzelen toen hij daar de kans toe had, had hij haar nooit moeten toestaan te vertrekken nadat hij Keane had gemarteld tijdens het Kerstdiner drie jaar geleden. Maar het had toen te risicovol geleken om haar iets aan te doen – en hij had gedacht dat zijn bedreigingen aan zijn kleinzoon’s adres toch ook wel haar zouden weerhouden van verdere actie. Maar nee, zowel zijn oetlul van een kleinzoon als het meisje wat hij zo grondig haatte, het kind wat hij nu het liefst zijn vrouw achterna de trap af zou willen smijten, de roodharige hoer die het waagde publiekelijk leugens te verspreiden die de goede naam van zijn familie bezoedelden… het was dan te laat, maar zij zouden hiervoor boeten. Hij zou zijn genoegdoening krijgen waar het Miss Lennox betrof, zou haar laten zien dat een slag de oorlog nog niet won. Hij zou haar niet toestaan nog een dag langer de frisse buitenlucht in te ademen, zou haar boete laten doen, laten lijden… En om dat voor elkaar te krijgen, zou hij moeten beginnen met Keane. Het ‘ongeval’ met Isabella had meer tijd van zijn ochtend in beslag genomen dan hij van tevoren had ingeschat. Ondanks de diepbedroefde Amfora’s in zijn huis gaf de dood van zijn tweede vrouw hem in elk geval een voorwendsel om het verdrietige nieuws in persoon aan zijn kleinzoon te vertellen en daarmee het huis te ontkomen. Het was een onvoorziene factor, haar dood; en hij hield niet van onvoorziene factoren. Het was de eerste en grote fout die hij in lange tijd had gemaakt. Maar aan de andere kant ook een handige fout; het zou in ieder geval de aandacht afleiden van Lennox’ afgrijselijke kranten-lek. En wat het verder met hem deed? Och, hij zou haar herdenken, natuurlijk, zou wellicht zelfs een ingestudeerde traan laten bij haar begrafenis. Maar daar was het dan ook klaar mee. Er stonden dringender zaken op het programma. Isabella’s dood was in ieder geval een fout die hij niet een tweede keer zou maken; niet zonder de plannen eerst uit te denken, uiteraard. Het was zaak dat hij nu voor de buitenwereld alles volgens de regeltjes zou doen. En dus, in plaats van het huis van zijn erfgenaam in Cambridge onaangekondigd binnen te walsen, zoals zijn eerste inclinatie was geweest, stelde hij de huiself op de hoogte van zijn komst en nam hij plaats in de zitkamer. Voor de zekerheid plaatste hij alvast wat geluidsdichte spreuken op de kamer, voordat zijn grijze, koude ogen afgleden naar de deur. Er mochten geen fouten meer gemaakt worden; door niemand niet. Er moesten oplossingen worden gevonden die tot een zekere en finale conclusie zouden leiden. Het was tijd om dat aan zijn kleinzoon duidelijk te maken – op de hardhandige manier.
  2. Dinsdag 8 augustus 1837, Gordon Castle Ongeveer halverwege het bal ter ere van het éénjarig huwelijk van Keane en Josephine Cadwgan Hij was nu een heel jaar met Josephine getrouwd en hij moest toegeven; het was niet zo verschrikkelijk als hij van tevoren had gedacht. Het was de laatste maanden erger geweest – of nuja, voornamelijk sinds er een serie van gebeurtenissen had plaatsgevonden die zijn prille huwelijk een beetje overhoop hadden gegooid. Maar daarvoor, in dat halve jaar (eh, vijf maanden) dat alles nog nieuw en wennen was, in de tijd dat hij voornamelijk met zichzelf in de knoop had gezeten omdat hij zich bij het huwelijk had moeten neerleggen en Evangeline had moeten vergeten… toen was zijn thuissituatie achteraf toch niet zo erg geweest als hij van tevoren had gedacht. Het was meer toen Josephine zwanger was geworden, toen hij Evangeline had aangesteld als manager van zijn theater en vooral toen hij dat laatste niet aan zijn vrouw had verteld… dat was het moment dat het allemaal een beetje mis leek te zijn gegaan. Het ergste was dat hij ook niet zo goed wist waarom hij niet gewoon vanaf het begin open kaart had gespeeld. Om de een of andere reden had hij de informatie voor zichzelf willen houden, had hij dat stukje van Eva niet met de buitenwereld willen delen – naast die personen die het absoluut hadden moeten weten, zoals zijn grootvader of de rest van het personeel. Hij mocht al niet meer samen zijn met Eva, hij had haar al moeten vergeten, hij moest haar tegenwoordig zelfs samen zien met zijn zwager Charlemagne (al ontweek hij de twee voornoemde personen in die combinatie als het ook maar even kon); waarom had hij die informatie ook nog met zijn echtgenote moeten delen? Behalve dat daar het simpele antwoord op was dat het zijn leven een stukje plezieriger had gemaakt, want de ruzie die ze hadden gehad na het feestje wat hij had gegeven toen Josephine boos naar Frankrijk was gestormd was toch wel verre van prettig geweest. Na de openingsceremonie met Josephine had hij nog wel wat gedanst, maar zijn echtgenote had er met haar acht maanden zwangerschap zo wit in haar gezicht uit gezien dat hij de rest van de avond voornamelijk zittend aan de kantlijn aan haar zijde had doorgebracht, half verlangend om zich wel gewoon naar de dansvloer te draaien en zich in het gedruis te storten, maar ook half ondergesneeuwd in plichtsbesef en de hoop zijn thuissituatie er wat beter op te maken. Het was daadwerkelijk niet zo gemakkelijk om met een hoogzwangere en gekwetste vrouw samen te wonen, of ze hier nu bij haar ouders van alle gemakken was voorzien of niet. En daarnaast wilde hij de kans zo klein mogelijk maken dat hij Charlemagne tegen het lijf zou lopen; met of zonder Evangeline aan zijn zijde. “Alsjeblieft, je jus d’orange met twee ijsblokjes en wat spuitwater” sprak Keane behoedzaam, terwijl hij het drankje aan Josephine overhandigde en wachtte wat er nu mis mee zou zijn. Ze had dit zojuist bij hem besteld, maar waarschijnlijk was het een ijsblokje teveel of te weinig of wilde ze plotseling in het geheel geen jus d’orange omdat de geur haar misselijk maakte – je wist het nooit met zwangere vrouwen. “Ik kan het wel omruilen voor iets anders, maar zoals ik zei; ze hebben geen appelsap meer, dus als dat is wat je wilt, dan.. Oh.” Dan zou hij wel persoonlijk naar een of andere boomgaard in zuid-Frankrijk afreizen om die appels met zijn blote voeten voor haar uit te persen, ofzo. Maar dat was het moment dat ze werden onderbroken door een aankondiging van voren in de zaal, en half geinteresseerd keek Keane zijn echtgenote aan. “Ik dacht dat we klaar waren met alle speeches – zou niet iedereen onderhand wel weten dat we een jaar zijn getrouwd?” Alsof hij daar nogmaals aan herinnerd moest worden. Nuja, zoals dit verhaal loopt, was een herinnering op zijn tijd geen overbodige luxe. OOC: Prive!
  3. Dinsdag 14 februari 1837 - Valentijnsdag Ergens in Schotland bij Gordon Castle (landgoed van de Gordon-Lennoxen) of net daarbuiten Had ze er ooit lieflijker uitgezien? Haar rode krullen vielen zachtjes pluizend langs haar ietwat rozige wangen, bedekt met lichte wintersproetjes. De dikke, met bont afgezette mantel die ze van Josephine had geleend paste haar perfect en accentueerde precies de juiste plekken. Maar het was vooral Evangeline zelf – ze zag er beter uit dan hij haar in maanden had gezien, tenminste op die sporadische momenten dat ze elkaar niet ontwijken konden. Ondanks de kou had ze weer wat kleur op haar wangen, lachte ze op momenten waarin ze even zichzelf leek te zijn en niet zo op haar omgeving lette. Het was dat ze Charlemagne als gesprekspartner had, wat moest verklaren waarom ze soms ietwat nerveus op de bank heen en weer schoof, maarja, dat had ze aan zichzelf te danken. Als ze niet zo koppig was geweest, als ze hem niet had willen straffen voor het feit dat hij was doorgegaan met het huwelijk met Josephine – want van alle mensen in de wereld, werkelijk allemaal, moest zij net diegene kiezen waar hij een gruwelijke hekel aan had en die er ook nog eens voor zorgde dat ze nu, vandaag, met z’n vieren moesten doorbrengen, en – “Keane, kijk uit!” Het was dat Josephine’s gealarmeerde uitroep hem weer op de witte, besneeuwde weg deed letten, zodat hij op het laatste moment kon verhinderen dat de slee met vier ingezetenen tegen een boom aan knalde. Hij trok de paarden in de plotselinge reflex hard naar rechts, zodat de twee dames in de slee naar binnen werden gegooid. Hij hoopte dat Charlie de slee uit was geslingerd, maar wat gehijg vertelde hem dat zijn zwager zich er helaas ook nog in bevond. Keane onderdrukte de neiging om zich wederom naar Eva om te draaien om te vragen hoe het met haar was, en sloeg in plaats daarvan zijn arm om zijn echtgenote en toverde zijn meest bezorgde blik tevoorschijn. “Sorry lief, ik lette even niet op! Zonder jou waren we tegen die boom geknald!”. Ietwat buiten adem na die valide uitspraak kuste hij haar goudkleurige haren en nam haar handen in de zijne, waarbij hij de teugels nonchalant losliet. “Gaat het met je? Heb je je bezeerd?” Ugh, waarom was Josephine ooit met dit idee gekomen! Waarom moesten ze, van alle uitjes die je ook maar kon bedenken op Valentijnsdag, juist op deze vervloekte dag de Schotse sneeuw in met het slechts gezelschap dat iemand ooit maar samen zou kunnen stellen? Hij op de bok met Josephine aan zijn zijde, en Charlemagne achter hen, die mee moest omdat Josephine hem zo graag mee had gewild, en hijzelf die had ingestemd – mede vanwege dat hele schilderijen debakel, en dan had zijn zwager ook nog, als date, met Valentijn… Ja, het kon niet anders dan dat Eva hem had willen straffen. Want waarom zou ze anders ooit instemmen met Charlie uit te gaan? En nee, hij zou zichzelf niet voorhouden dat het om het geld zou zijn – hij zou haar liever honderddduizend galjoenen geven, dan haar aan Charlemagne's zijde te zien! Ondanks dat zijn grootvader daar waarschijnlijk wel andere ideeen over had, ahem. Maar goed. Nu waren ze hier, in die vervloekte slee, en nu had hij het ook nog eens bijna verpest door ze te laten verongelukken. “Sorry!” riep hij vrij algemeen naar achteren, ditmaal zonder zich nogmaals om te draaien, want hij wilde niet zien hoe Charlie Eva zou troosten door datgeen wat hij had gedaan, en hij trok Josephine ietwat uit zijn hum nog wat dichter tegen zich aan. Als zijn ex het kon spelen, dan kon hij het ook. Met zijn andere hand pakte Keane de teugels wederom op en liet hij de paarden weer tot een drafje komen. “Heb je het koud?” vroeg hij extra zorgzaam aan Josephine. Hij trok de deken weer over hun knieën en kuste haar lippen – wellicht een tikje te lang, waardoor het scenario van zojuist zich bijna weer herhaalde. Normaalgesproken was hij wel goed met alles wat met paarden te maken had, maar vandaag leek het niet zo te lukken. Dit zou er waarschijnlijk echter wel voor zorgen dat hij zowel Eva als Charlie mooi zou kunnen ergeren, en dat maakte het missie dan toch geslaagd. “Anders heb ik denk ik achterin nog wel een deken voor je - of moet ik soms een andere manier verzinnen om je op te warmen?" Hij grijnsde en beet zachtjes in haar oor. OOC: Prive met Ann, Irene en Milou!
  4. December 1836, de vrijdag voor de kerstvakantie Huis van Keane & Josephine Cadwgan Sneeuw dwarrelde in grote vlokken naar beneden. Het bedekte alles en eenieder; de tuin, de beelden in het park voor hun huis, het bankje waar Evangeline – voor zijn gevoel – nu alweer eeuwen geleden op had plaatsgenomen... Keane Cadwgan zat in de vensterbank van zijn luxueuze woning op de campus van de Magische Universiteit van Cambridge, een zilveren aansteker in zijn hand waarmee hij de sigaret aanstak die hij reeds tussen zijn lippen had geklemd. Het was te koud om buiten te roken – hell, het was te koud om naar college te gaan, vandaar dat hij die maar had geskipt. Zijn poging was gelukt en hij nam een trekje, terwijl hij zijn hoofd comfortabel tegen het houtwerk achter hem liet leunen, zijn benen nonchalant zo ver als de vensterbank dat toeliet voor hem uitgestoken. Het werkte op de een of andere manier kalmerend om naar de sneeuw te staren, de grote suikerspin-achtige vlokken te volgen totdat ze neerdwarrelden tussen hun soortgenoten en onherkenbaar werden toegedekt door een haast onuitputtende toevoer uit de grijze hemel. Ja – het was rustgevend om ernaar te kijken, wetende dat je toch nergens naartoe hoefde, dat het brandende haardvuur hem warm zou houden met een comfortabele hoeveelheid dikke mantels om zich heen. Het was wellicht de koudste winter in jaren, maar hij en zijn echtgenote zouden er niet onder lijden – daar konden ze wel zeker van zijn. Ach, zijn echtgenote… Keane’s gedachten werden naar Josephine getrokken toen de tokkelende klanken van haar harp plotseling door de kamer begonnen te fluisteren, iets wat vreemdsoortig goed paste bij de sneeuwvlokken uit de donkere hemel. Ze speelde niet heel erg vaak wanneer hij thuis was – maar nu was hij ook niet heel erg vaak thuis. Als hij er was hadden ze vaak genoeg te bespreken, genoeg te doen; mocht dat niet zo zijn, konden ze altijd nog in een opgelaten stilte naar elkaar staren. Nee, hij was nog steeds niet geheel gewend aan de ring om zijn vinger, struikelde nog steeds over de woorden ‘mijn vrouw’ – maar toch kon hij niet zeggen dat hun huwelijk werkelijk verschrikkelijk was. Ze deed haar best, en hij deed zijn deel en ontliep het huis voor het overige. En het werkte… redelijk. Nuja, voor het gedeelte dat het schrijnende gat in zijn hart negeerde, het pijnlijke en misselijkmakende gevoel van het verlies van de liefde van zijn leven en de wetenschap dat hij haar nooit meer terug zou krijgen. Keane schudde zijn hoofd en stond op – hij wilde niet aan Eva denken, wat het ook kostte, al waren er zoveel dingen die hem dagelijks aan haar herinnerde… laat staan haar persoonlijke aanwezigheid die hij lastig ontlopen kon op bepaalde momenten – en probeerde zichzelf af te leiden terwijl hij een rondje door de kamer liep en vervolgens richting de muziekkamer slenterde, als vanzelf aangetrokken door de muziek. Hij bleef in de deuropening staan luisteren, sigaret in zijn hand, terwijl zijn blik iets verzachtte terwijl hij deze op Josephine liet rusten. Haar olijfgroene ogen waren geconcentreerd gericht op de bladmuziek, haar vingers maakten de vlugge bewegingen die het snaarinstrument van haar vroeg. Hij kende de muziek die ze speelde en kon zichzelf na even te hebben geluisterd nauwelijks bedwingen. De jonge Burggraaf stapte de muziekkamer in en knikte haar toe toen ze opkeek, als teken dat ze gewoon kon doorspelen. Dat deed ze; alhoewel wellicht wat twijfelachtiger dan eerst. Keane doorkruiste de ruimte richting het klavier en opende de klep, maar nam niet plaats op de kruk; in plaats daarvan speelde hij staand met zijn rechterhand de akkoorden onder haar stuk, zo goed als hij zich die herinneren kon. En daar waar hij ze zich niet kon herinneren bedacht hij zelf iets – al was het wellicht wat minder conventioneel dan Bach zelf zou hebben geschreven. “Joos -sephine” sprak Keane ongeveer tien minuten later, toen het stuk was geëindigd en de stilte wederom was neergedaald. Hij had het koosnaampje voor haar bedacht, maar durfde het toch niet helemaal aan met betrekking tot wat komen ging; Hij had de afgelopen minuten zijn zinnen op iets gezet, en nu hij het eenmaal in zijn hoofd had was het lastig los te laten. “We moeten praten.” Hij klapte het deksel van het klavier wederom dicht, wellicht iets harder dan hij had bedoeld. “Het gaat om.. nou…” Ugh, hij wilde er niet naar kijken. Hij hield zijn blik op haar gericht, maar wierp een achteloos hoofdknikje in de richting van het verschrikkelijke schilderij – eh, sorry Eva – van haar oudste broer en kleine zusje. “… dat schilderij, daar.” OOC: Prive met Ann!
  5. Maandag 8 augustus 1836, net voor zonsondergang Ergens buiten Marseille, Frankrijk Het voelde surreëel. Hij was licht in zijn hoofd, voelde zich alsof de dag was verlopen met een nare kater – terwijl hij in werkelijkheid in ieder geval vandaag niet zoveel had gedronken – en iedere keer als zijn blik naar beneden afdwaalde en over de zware gouden ring aan zijn vinger gleed, voelde hij zich misselijk en nog draaieriger dan eerst. Hij was de gehele reis redelijk stil geweest terwijl hij met zijn jonge bruid eerst naar Londen was verdwijnseld, weg van Gordon Castle en zijn vrienden, weg van zijn grootvader, weg van Evangeline. Daar hadden ze een viavia genomen naar Parijs, vanaf waar ze richting het zonovergoten Marseille waren verdwijnseld. En daar hadden ze een koets genomen, omdat Keane de huwelijksreis samen met zijn beste vriend Samuel had gepland maar niet precies had geweten op welke grond zijn voeten landen zouden moeten. De koetsier had zijn instructies al eerder die week ontvangen en Keane staarde door het kleine raampje van de hobbelige koets naar buiten, wetende dat dit de eerste dag van de rest van zijn leven was. Zijn leven, welke vanaf nu werkelijk alleen nog zou bestaan uit Josephine. Hij wist dat hij iets moest zeggen, maar hij had moeite om zijn trage brein, welke nog steeds de gebeurtenissen van vandaag (en de afgelopen dagen!) aan het verwerken was, aan te sporen coherente woorden en zinnen te vormen. Hij wist niet eens of ze boos was omtrent wat er aan het altaar was gebeurd, of onwetend. Ergens wist hij dat het nu zijn taak was om hierachter te komen en hij had het idee dat hij zichzelf op dit punt moest aansporen, ware het niet dat het al zijn energie kostte om op dit moment nog rechtop te blijven zitten en een kleine poging te doen er te proberen eruit te zien alsof hij het een beetje naar zijn zin had. Hij was doodop en zou zichzelf het liefst bij aankomst onder de dekens kruipen, afgeschermd van de gebeurtenissen en de boze buitenwereld. Maar zijn grootvader, die eeuwige schaduw die hem in duisternis hulde, had hem aangemaand het huwelijk direct te consumeren zoals het hoorde – en niet te schromen een erfgenaam te verwekken in het proces. Hij had geen idee wat Josephine’s standpunt hierover was, maar dat zou vanavond waarschijnlijk minder uitmaken – zoals alles minder uitmaakte dan datgeen wat de Graaf de wereld opdroeg. De koets kwam tot stilstand en Keane haalde diep adem toen hij merkte dat het gehobbel over de puntige stenen eindelijk was opgehouden. Het luxueuze huisje wat hij had mogen lenen was misschien ver weg, maar Samuel had het via via gevonden en het had fantastisch geklonken, met een eigen privestrand en bubbelbad. Het was ook wel weer erg… afgesloten van de buitenwereld, benauwd. Maar iedereen bleef hen maar vertellen dat ze gewoon even aan elkaar moesten wennen, en wie weet kwam deze plek hen in dat geval alleen maar ten goede. Wie weet. Keane probeerde het beknellende gevoel in zijn borst te negeren terwijl hij ietwat schuchter zijn hand aanbood aan zijn jonge vrouw en haar een waterige glimlach schonk. “We zijn er. Zullen we?” OOC: Dit topic is het vervolg op Speak now... or Forever Hold your Peace en is de huwelijksreis van Keane en Josie~ Prive met Annemarie!
  6. Woensdag 21 januari 1835, rond 9:00u 's ochtends, de Muziekkamer Ondanks dat Keane zijn heil had gezocht bij zijn vrienden, had hij hen niet nodig gehad om te weten dat hij het die bewuste dag bij zijn verloofde had verkloot. Josephine was daarin duidelijk genoeg geweest – ondanks dat het hoe en wat hem nog steeds intrigeerde. Er was iets fout gegaan, maar hij begreep haar niet: hij begreep niet wat ze wilde en hij begreep niet wat hij moest doen om dit in de toekomst niet meer te laten voorkomen. Wat hij wel begreep was dat hij het goed moest maken – one way or another. Hij kon niet hebben dat Josephine boos op hem zou zijn, niet op een precair moment als dit. Dit maakte echter dat ze hem, met het verlopen van de tijd, steeds meer het gevoel gaf dat hij op eieren liep. Keane was niet iemand om voorzichtig om te gaan met eieren. Dat was jammer, want hij had het gevoel dat Josephine niet iemand was om te kunnen volstaan met een omelet. Hij had niet bepaald geweten wat hij precies moest doen om het goed te maken. Uiteindelijk had hij gekozen om het dicht bij zichzelf te houden. Ze was onder de indruk geweest van de roos die hij had gekweekt, en dat was iets wat hij daadwerkelijk leuk had gevonden om te doen. Natuurlijk waren rozen passe, maar Josephine had ooit laten vallen dat de Muziekkamer een van haar favoriete plekken was. Keane, die haar rooster had opgezocht en wist dat ze die ochtend een blokuur vrij had, was zo vrij geweest om haar een uil te sturen met de opdracht te komen opdagen. Als hij ruzie had gehad met iemand als Daniella, Felicia of misschien zelfs Evangeline, zou hij hebben geweten dat ze niet op zijn krullerige handschrift zouden reageren en zou hij het niet hebben aangedurfd om zo vrij te zijn een bepaald plan ook daadwerkelijk ter uitvoering te brengen. Maar hij wist dat Josephine zou komen, omdat hij wist dat Josephine het als haar plicht zou beschouwen om te reageren op zijn schrijven. Hij mocht haar dan misschien niet geheel doorhebben, maar dat snapte hij in ieder geval wel. Het had wat moeite gekost om de Muziekkamer om te bouwen, maar Keane had gelukkig enkele huiselven tot zijn beschikking en hoopte dat hij reeds op de moeite die het had gekost haar hart zou kunnen warmen. De Muziekkamer was voor hem een gevoelig dingetje, vooral omdat het een plek was waar de Onbreekbare Eed was uitgesproken die een groot deel van een jaar over zijn hoofd had gehangen. Het had hem en Evangeline dichterbij elkaar gebracht dan ooit. Als hij echter alle lokalen en plekken zou moeten afstrepen waar hij en Eva wel eens een bijzonder moment hadden beleefd, zou het onmogelijk worden om een geschikte locatie te vinden. De kamer was geheel verduisterd. Hij hoorde haar aankloppen op de deur en zette zich schrap, afwachtend of ze de deur zou openen. Dit moment volgde enkele momenten later. Keane kneep zijn groene ogen voor een moment samen om zich ervan te verzekeren dat zij het was, voordat hij haar blonde lokken voldoende had herkend en met zijn toverstaf zwaaide. Rijen kleine kaarsjes werden ontstoken en zelf nam hij zijn strijkstok ter handen, die hij direct en zonder aarzelen op dikke snaren van de cello zetten. Het donkere, zoete geluid vulde de kamer. En Keane, die zich op het stuk probeerde te concentreren, wachtte af wat zijn verloofde zou doen. Als het Evangeline was geweest, dan zou hij waarschijnlijk binnen de kortste keren iets anders aan het bespelen zijn. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Dit topic speelt zich een paar dagen na deze gebeurtenis in dit topic en na When life gives you riddles, sometimes it gives you more riddles af. Prive met Ann!
  7. Donderdag 6 augustus 1835 Cadwgan Castle Hij had al vier dagen niets gehoord - iets wat hoogstwaarschijnlijk te maken had met dat hij uiterst zijn best had gedaan niets te horen. Hij had de vleugel waar het appartement zich bevond ontweken en daarnaast moeite gedaan niet al te prominent in de uitgestrekte tuinen onder het balkon te verschijnen. Hij had op zijn tenen gelopen, was vroeg de deur uit gegaan om te jagen of te sporten en had zich zelfs een dag ingesloten en doorgebracht met brieven schrijven waarvan hij enkele vol goede moed richting de andere kant van het Kanaal had gestuurd, maar van anderen vanaf het moment dat zijn adelaarsveer het perkament raakte wist dat hij ze in het haardvuur gooien moest. Het waren vier lange dagen geweest, maar uiteindelijk won zijn nieuwsgierigheid het van zijn kinderlijke verlangen om zijn kop onder het zand te steken en te doen alsof hij van niets wist: Josephine Gordon-Lennox bevond zich achter de rijk bewerkte deur van de kamer die hij al een halve week meed, en als ze ondertussen toevallig wel het loodje had gelegd dan wenste hij daar in elk geval over te worden geïnformeerd. Niet dat hij haar dat lot toewenste. Niet echt. Misschien had de Burggraaf van Radnor zo zijn momenten waarop het leek alsof hij bepaalde individuen die niet geheel tot zijn vriendenkring behoorden dood zou wensen, maar het paste – in tegenstelling tot zijn grootvader, of iemand als Daniella Adler – niet in zijn karakter om daar ook werkelijk naar te handelen. Nee: voor het eerst sinds het horen van het ongelukkige nieuws was Keane werkelijk nieuwsgierig naar de (medische) toestand van zijn verloofde, en misschien zelfs wel een tikkeltje bezorgd en beschaamd met betrekking tot zijn eigen gedrag de afgelopen dagen. Natuurlijk had ze bedienden toebedeeld gekregen, maar uiteindelijk was ze helemaal alleen in een vreemd kasteel. Dat Keane zich haar positie wel een beetje kon inbeelden had hoofdzakelijk te maken met het feit dat hij zelf de afgelopen maanden bij verscheidene vrienden in vreemde landhuizen had gelogeerd, en een helpende hand meer dankbaarheid bij hem had opgewekt dan hij zich van tevoren had kunnen voorstellen. Het bracht wat perspectief, misschien. En als er iemand was die vanuit zijn ivoren toren wat meer perspectief kon gebruiken dan was het Keane Cadwgan wel. Overigens had hij genoeg smoesjes om zichzelf te overtuigen dat vandaag de eerste dag was dat hij ook daadwerkelijk kon handelen naar zijn plotselinge belangstelling voor zijn toekomstige bruid – zo was zijn grootvader vanochtend vroeg vertrokken naar Londen en had zijn grootmoeder vandaag verscheidende vriendinnen met hoge titels en bekakt spraakgebruik op de thee, die hem maar al te graag hard in zijn wang knepen als ze daar de kans voor kregen. Keane bleef ongeveer een minuut twijfelend voor de deur staan, voordat hij toch werkelijk zijn hand ophief en klopte. Een van de huiselven deed open. “Ik kom voor Lady Josephine” sprak Keane op zijn (tegen huiselven) gebruikelijke gebiedende toon, waarna hij niet wachtte maar zich langs het beest wrong en de zitkamer met grote pas doorkruiste – voordat hij van gedachten zou veranderen – en vervolgens aanklopte bij de slaapkamer. “Lady Josephine? Het is Keane.” De jongen liet een ongemakkelijke stilte vallen en beet voor een moment op zijn lip. “Mag ik… binnenkomen?” div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Prive met Ann! Dit topic speelt zich af na (een nog niet uitgespeelde gebeurtenis in) Rich grown-ups need rich grown-up parties. You know, like pool parties.
  8. [1835/1836] Family obligations 101

    Family obligations 101 An introductory course on family obligations... Lesson 1: Tell your fiancee big, important and life-changing decisions in person and before anyone else knows about it. Especially if this includes the time and place of your forced wedding. Zaterdag 12 december 1835, afternoon tea Hij had het langer uitgesteld dan had gemoeten, en dat maakte het dan ook zo lastig toen het moment eindelijk daar was. Ondertussen wist waarschijnlijk de hele school dat hij aankomende zomer met Josephine zou gaan trouwen, iedereen, nuja… behalve Josephine zelf. Dit maakte de kans nogal klein dat Josephine het niet wist, aangezien de rest van de school het wel wist, wat een probleem was omdat Keane het niet in persoon aan haar had verteld. En nu hij haar had opgehaald bij de leerlingenkamer van Huffelpuf, nu ze de eerste, beleefde begroetingen en de koetjes en kalfjes hadden gehad, nu hij zelfs het weer erbij had gehaald als gespreksonderwerp en ze nog steeds pas halverwege richting die vervloekte Cornwall Toren waren, die toren die zich zo’n beetje het verste weg van de leerlingenkamer van Huffelpuf bevond - gewoon, om hem te pesten – kon hij moeilijk vragen of ze het al wist, maar hij kon het haar ook niet vertellen. Zie, hij had een naar eigen bevindingen ingenieus plan uitgedacht om zijn grootvaders wensen aan Josephine over te brengen, hoewel het waarschijnlijk makkelijker was geweest om haar twee weken geleden gewoon terzijde te nemen en het haar rustig te zeggen. Ze had waarschijnlijk toch gereageerd op de manier hoe ze moest reageren en hij zou weinig last hebben gehad van wat ze er daadwerkelijk van vond. Maar Keane zou zichzelf niet zijn als dat in zijn hoofd veels te gemakkelijk klonk en er veel meer bij kwam kijken dan het daadwerkelijk deed. En dus had hij een theekransje met zijn nichtje Evangeline geregeld en zijn aangetrouwde neef Darius, iemand waarvan hij wist dat Josephine het mee kon vinden – van alle mensen op de wereld kon ze het precies met diegene vinden waar hij hartelijk op neer keek, ware het niet dat Hastings hem dat impliciet had verboden. En dat was zijn gekozen publiek, in wiens aanwezigheid hij het haar officieel zou vertellen, want dat was familie en wat was je zonder familie, je steun en toeverlaat? Grapje. Dat was geen uitspraak in de trant van Keane’s opvoeding als een ware Cadwgan. Omdat hij niet meer wist wat hij precies moest zeggen, voornamelijk omdat hij de brief van zijn grootvader nagenoeg letterlijk voelde branden in zijn borstzak – het zou hem ook niet veel verbazen als zijn grootvader er daadwerkelijk een of andere bezwering over had uitgesproken – begon hij maar vaag over een of andere schoolopdracht totdat ze de lange trappen richting de Cornwall toren hadden bereikt. Aangekomen bij de deur die toegang gaf tot het appartement van de Mortee’s klopte hij aan. “Nichtje van me, wat een genoegen om je weer te zien!” sprak hij hartelijk, Darius negerende. Natuurlijk had hij gisteren nog een blokuur bezweringen met Hastings gehad, maar het kon geen kwaad om sommige dingen uit te spreken. “En wat fijn dat jullie mij en mijn lieftallige verloofde vandaag wilden ontvangen. Waar hang ik mijn mantel?” div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Prive! @@Josephine Gordon-Lennox @@Evangeline Hastings-Mortee @@Darius Mortee
  9. Zaterdag 14 maart 1835 Precies een maand geleden had Keane Cadwgan met de dag van de Liefde onder dikke dekens in zijn hemelbed met groene gordijnen zitten rillen, vastbesloten om zijn vorige geliefde of nieuwe verloofde niet tegen te komen in de donkere, tochtige gangen van Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus Pocus – laat staan de kleffe koppels die zich op elke hoek leken te bevinden. Hij was de hele dag verzonken geweest in zelfmedelijden, slechts gefocust op het kleine medaillon met Eva’s vrolijke, lieflijke gravure en lok met haar. Nee – Keane had het zwaar gehad, maar hij had zichzelf bij elkaar geraapt. Sinds begin maart was hij weer iets vrolijker, had hij zich weer vertoond onder de menigte en had hij zijn rol als zowel Hoofdmonitor, Zwerkbalaanvoerder als Populairste jongen van de school (zo jammer dat ze voor dat laatste geen badges uitgaven!) langzaam maar zeker weer met overgave opgepakt. Hij was een Cadwgan – hij had geld, status, populariteit. Ja, hij zou zich nooit meer gelukkig voelen zonder Eva aan zijn zijde en was gedoemd om een leven van droefheid en smart te leiden – maar in elk geval zouden er cocktails en feestjes aanwezig zijn. Cocktails en feestjes maakten alles altijd een stukje beter. Daarnaast had hij de dikke klaagbrief die duidelijk afkomstig was geweest van Cadwgan Castle niet willen open maken, maar hij wist dat zijn opa daar achter zou komen en dus had hij het uiteindelijk wel gedaan. Zijn opa stuurde geen Brulbrieven. Brulbrieven waren zo… ordinair. Nee, Lord Radnor stuurde hem geheel andere bedreigingen, die hij voor het grootste deel maar had genegeerd maar de boodschap wel had begrepen; Hij had Josephine Gordon-Lennox op zijn minst iets moeten geven met Valentijnsdag, maar haar eigenlijk moeten meevragen op een date. Een date! Een date met een tweedejaars modderbloed en Huffelpuf! Keane had het bericht laten bezinken, had er eens goed over nagedacht en uiteindelijk bedacht dat er eigenlijk niets anders op zat. Misschien was het wel goed om het in elk geval te proberen – maar hij had zich voorgenomen het te proberen op zíjn voorwaarden. Hij wilde niet, zoals met Gaia, uren vast zitten in een of ander theehuis – nee. Hij zou Lady Josephine meenemen op een date, maar hij zou het doen op de manier zoals hij dat wilde. En wat zij daarvan vond? Nuja… dat zou hij vast wel via zijn grootvader horen, of iets. Maar dan had hij het in elk geval geprobeerd. Oh en hij had zich voorgenomen galant te zijn, en aardig te zijn, en haar niet uit te lachen om haar domme opmerkingen – voor zover dat mogelijk was. En dus had hij Lady Josephine een krullerige uitnodiging geschreven met een beleefde vraag om het volgende Zweinsveld weekend met hem door te brengen, had hij een paard met klein koetsje uit te stallen van Zweinstein gehuurd en stond hij haar die zaterdagochtend in een van zijn keurigste pakken, met een van de keurigste paarden en met een boeket vol keurige bloemen op te wachten voor de grove, eikenhouten deuren van de school. Ondanks dat het halverwege maart was lag er nog steeds sneeuw, en Keane had bedacht dat een Lady zoals de Gordon-Lennoxen die produceerden daar vast niet doorheen zou willen banjeren – en daarnaast hield hij van paardrijden. Zoals eerder vastgesteld, was dit ook zijn dag. “Lady Josephine” Keane boog diep en pakte haar behandschoende hand, waar hij galant een kus op drukte. “Ik keek uit naar uw komst. Hoe maakt u het?” Hij bood de bloemen aan haar aan en glimlachte hoffelijk. “Kom, stapt u toch in! Ik zou niet willen dat u het koud zou krijgen.” div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Semiprive, er zijn plannen met dit topic maar in overleg is van alles mogelijk~ Oh, en met 'koets' bedoel ik dit, geen chauffeur en lekker knus <3
×