Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Kevangeline'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Algemene Informatie
    • Informatie voor nieuwe leden
    • Mededelingen
    • Belangrijke Informatie
    • Personagedossiers
    • Archief
  • Het Hippe Gedeelte
    • Het Stationscafe
    • Het RPG-cafe
  • Zweinstein
    • De Kerkers
    • Het Terrein
    • Het Zwerkbalstadion
    • De Grote Hal
    • Eerste t/m Vierde Verdieping
    • Vijfde t/m Zevende Verdieping
    • Torens
  • Buitenwereld
    • Zweinsveld
    • Londen
    • De Universiteit
    • Engeland en Omstreken
  • Andere Boards
    • Zottenboard

Calendars

  • OOC Kalender

Group


Website link


Skype


Membergroups


Naam


Personagedossier


IC leeftijd


IC Burgerlijke Staat


Beroep


Studie


Zwerkbalpositie

Found 10 results

  1. 8 augustus 1837 - Gordon Castle - het kantoor van de Hertog van Richmond Tijdens het huwelijksfeest Er waren een aantal dingen die Evangeline Lennox en Cinderella met elkaar gemeen hadden op dit moment. Als eerste was er natuurlijk de prins die ze aan de haak hadden geslagen. Al was Charlie dan geen echte prins, maar in de echte wereld hoefde je als gewoon meisje niet veel hoger te grijpen dan de zoon van de Hertog en in gedrag deed hij er absoluut niet aan onder. Hij was lief, hij was zorgzaam en hij zeurde nergens over. Zelfs niet over de blikken die ze nu al een aantal keer richting de klok had geworpen. Of misschien had hij ze gewoon niet gezien, of wilde hij ze niet zien, omdat hij niet wilde weten dat Evangeline ook een deadline had, al was die van haar niet om middernacht en bevatte het ook geen pompoenen en glazen muiltjes. "Ik ga even mijn zus zoeken," sprak ze zachtjes. Olivia was er niet meer. Grote menigtes waren niet echt meer haar ding de laatste tijd, maar het voldeed als excuus en dat was alles wat ze nodig had. Genoeg woorden om tijd te winnen, voor een moment zijn aandacht te verliezen en er vandoor te sluipen. Het was precies wat ze zichzelf eigenlijk beloofd had niet meer te doen en voor een moment vroeg ze zich af waarom mensen altijd terug vielen in oude gewoontes. Maar deze keer was anders. Dit had een ander doel. Het was zo leeg in de gangen dat ze haar voetstappen kon horen echoën tegen de hoge muren. Achter haar, door de nog half openstaande deuren richting de balzaal klonk opgewekte muziek van een feest dat nog in volle gang was. Het sierde niet echt om je eigen feest te verlaten, maar met een beetje geluk hoefde niemand het te weten. En ze was niet de enige. Eva klokt het glas whisky dat ze had mee gegrist op de weg naar buiten in één keer achterover en liet het glas achter op een tafeltje in de hal, voor ze de trap nam naar boven. Gordon Castle was groot, maar ze wist precies waar de plek was die hij zo dwingend in haar oor had gefluisterd. Ze hoefde niet te gaan en toch voelde het niet helemaal alsof ze een keus had. Misschien omdat ze het hem ergens ook wel een beetje verschuldigd was, omdat het toch een beetje haar schuld was hoe alles nu verliep. En het had ook niet echt geholpen dat het had geklonken als een soort bevel. Het beviel haar niet echt, die toon waarmee hij deze ontmoeting had voorgesteld -of eerder had afgedwongen- en dat mocht hij op zich best weten ook. "Ik zou suggereren dat we dit beter op een ander tijdstip zouden kunnen doen, maar gezien jij er zo nodig op staat om je eigen feestje te missen," siste Evangeline lichtelijk geïrriteerd toen ze hem eindelijk gevonden had en gefrustreerd de deur van het lege kantoor openduwde om hen voor de zekerheid wat meer privacy te gunnen .Voor een moment stond ze daar even en draaide ongemakkelijk aan de ring om haar vinger, die nog steeds niet helemaal gewenning aanvoelde daar. "Oke luister Keane," ging ze toen verder, deze keer op een veel zachtere toon en ze draaide zich naar hem om. "Het spijt me dat ik het je niet eerder verteld. Ik wilde het wel, maar er was gewoon zo weinig... tijd." OOC: Privé. Dit topic speelt zich af tijdens/iets na The blurred lines between a wedding day a forthcoming marriage and so much more
  2. Dinsdag 8 augustus 1837, Gordon Castle Ongeveer halverwege het bal ter ere van het éénjarig huwelijk van Keane en Josephine Cadwgan Hij was nu een heel jaar met Josephine getrouwd en hij moest toegeven; het was niet zo verschrikkelijk als hij van tevoren had gedacht. Het was de laatste maanden erger geweest – of nuja, voornamelijk sinds er een serie van gebeurtenissen had plaatsgevonden die zijn prille huwelijk een beetje overhoop hadden gegooid. Maar daarvoor, in dat halve jaar (eh, vijf maanden) dat alles nog nieuw en wennen was, in de tijd dat hij voornamelijk met zichzelf in de knoop had gezeten omdat hij zich bij het huwelijk had moeten neerleggen en Evangeline had moeten vergeten… toen was zijn thuissituatie achteraf toch niet zo erg geweest als hij van tevoren had gedacht. Het was meer toen Josephine zwanger was geworden, toen hij Evangeline had aangesteld als manager van zijn theater en vooral toen hij dat laatste niet aan zijn vrouw had verteld… dat was het moment dat het allemaal een beetje mis leek te zijn gegaan. Het ergste was dat hij ook niet zo goed wist waarom hij niet gewoon vanaf het begin open kaart had gespeeld. Om de een of andere reden had hij de informatie voor zichzelf willen houden, had hij dat stukje van Eva niet met de buitenwereld willen delen – naast die personen die het absoluut hadden moeten weten, zoals zijn grootvader of de rest van het personeel. Hij mocht al niet meer samen zijn met Eva, hij had haar al moeten vergeten, hij moest haar tegenwoordig zelfs samen zien met zijn zwager Charlemagne (al ontweek hij de twee voornoemde personen in die combinatie als het ook maar even kon); waarom had hij die informatie ook nog met zijn echtgenote moeten delen? Behalve dat daar het simpele antwoord op was dat het zijn leven een stukje plezieriger had gemaakt, want de ruzie die ze hadden gehad na het feestje wat hij had gegeven toen Josephine boos naar Frankrijk was gestormd was toch wel verre van prettig geweest. Na de openingsceremonie met Josephine had hij nog wel wat gedanst, maar zijn echtgenote had er met haar acht maanden zwangerschap zo wit in haar gezicht uit gezien dat hij de rest van de avond voornamelijk zittend aan de kantlijn aan haar zijde had doorgebracht, half verlangend om zich wel gewoon naar de dansvloer te draaien en zich in het gedruis te storten, maar ook half ondergesneeuwd in plichtsbesef en de hoop zijn thuissituatie er wat beter op te maken. Het was daadwerkelijk niet zo gemakkelijk om met een hoogzwangere en gekwetste vrouw samen te wonen, of ze hier nu bij haar ouders van alle gemakken was voorzien of niet. En daarnaast wilde hij de kans zo klein mogelijk maken dat hij Charlemagne tegen het lijf zou lopen; met of zonder Evangeline aan zijn zijde. “Alsjeblieft, je jus d’orange met twee ijsblokjes en wat spuitwater” sprak Keane behoedzaam, terwijl hij het drankje aan Josephine overhandigde en wachtte wat er nu mis mee zou zijn. Ze had dit zojuist bij hem besteld, maar waarschijnlijk was het een ijsblokje teveel of te weinig of wilde ze plotseling in het geheel geen jus d’orange omdat de geur haar misselijk maakte – je wist het nooit met zwangere vrouwen. “Ik kan het wel omruilen voor iets anders, maar zoals ik zei; ze hebben geen appelsap meer, dus als dat is wat je wilt, dan.. Oh.” Dan zou hij wel persoonlijk naar een of andere boomgaard in zuid-Frankrijk afreizen om die appels met zijn blote voeten voor haar uit te persen, ofzo. Maar dat was het moment dat ze werden onderbroken door een aankondiging van voren in de zaal, en half geinteresseerd keek Keane zijn echtgenote aan. “Ik dacht dat we klaar waren met alle speeches – zou niet iedereen onderhand wel weten dat we een jaar zijn getrouwd?” Alsof hij daar nogmaals aan herinnerd moest worden. Nuja, zoals dit verhaal loopt, was een herinnering op zijn tijd geen overbodige luxe. OOC: Prive!
  3. She is nothing but trouble "Trouble yes," he nodded. "But not nothing not nothing." _____________________________________________ Als Keane Cadwgan zijn overname van de Augury Conert Hall knallend in had willen luiden, dan was dat in ieder geval gelukt. Het champagnevoorval had een iets langere nasleep dan Evangeline oorspronkelijk had gedacht, wat vooral de schuld was van de Ochtendprofeet, die het blijkbaar de moeite waard vond om het te vermelden in een artikel. Gelukkig werd haar naam er niet in genoemd, maar in het theater was het voor een aantal dagen het gesprek van de dag. Echter zoals dat ging met alle nieuwtjes, waaide het uiteindelijk ook weer over en maakte plaats voor ander nieuws. Het leven ging door en na een week was het net alsof er nooit iets was gebeurd. Behalve dat de overname nog steeds een feit was, natuurlijk. Het was een drukke, lichtelijk chaotische week die daarop volgde, maar uiteindelijk had ze het decorstuk waarvan Keane wilde dat ze het zou overschilderen en waar blijkbaar haar toekomst in dit theater lichtjes van afhing, op tijd af voor de première van hun laatste opera. Het was mooier geworden, daar was ze zeker van en als Keane nog steeds dezelfde smaak had als vroeger, dan zou het hem vast wel bevallen wat ze er van had gemaakt. Het decorstuk was in ieder geval goed genoeg om te worden gebruikt voor het stuk. Of het ook goed genoeg was voor meer dan dat? Ze had geen idee, want op dat moment zei hij er niet echt iets over en Eva wist niet zeker of ze dat als een goed of slecht tegen op moest vatten. Na die deadline viel er voor Evangeline niet zoveel meer te doen in het theater. Met de geplande verbouwingen die zouden beginnen in mei en een nieuw programma dat moest worden samengesteld, waren er nog niet echt stukken waar iets voor geschilderd moest worden. Die vrije tijd die ze er aan overhield kwam eigenlijk wel goed van pas, dan kon ze eindelijk al haar achtergestelde huiswerk inhalen en bovendien was er, zoals Keane al had gezegd, genoeg stof om over na te denken. Vooral toen die grote envelop op de deurmat viel. De brief die er in zat was afstandelijk en professioneel, zonder enkele aanwijzing dat ze ooit brieven naar elkaar hadden geschreven die zoveel diepgaander waren dan dit. En bijgevoegd, haar nieuwe contract. Tenminste, als ze het wilde natuurlijk. Ergens voelde het onwerkelijk dat hij echt op haar voorstel in was gegaan, dat hij haar ondanks haar gedrag en dat krantenartikel dat vast niet zoveel goed had gedaan, toch een promotie aanbood, de mogelijkheid om samen ergens aan te werken. Het was nog steeds een raar idee dat ze dan onder hem zou werken, maar het was beter dan niets, het was beter dan haar huidige functie. Aan de andere kant zou het veel van haar tijd gaan opslokken en misschien, misschien had Keane die dag wel een punt gehad dat het mogelijk niet de beste beslissing was, dat ze zich af moesten vragen of ze dit wel konden. En toch kon Eva het niet laten om er nieuwsgierig naar te zijn... en zoals elke Griffoendor liet ze zich graag door haar nieuwsgierigheid verleiden. Het is beter om spijt te hebben van dingen die je hebt gedaan, dan van dingen die je niet hebt geprobeerd, had iemand wel eens tegen haar gezegd. Dat was waar. Dat wist ze nu, die fout had ze al eens gemaakt en knaagde nog steeds, elke keer dat ze Keane zag en elk moment dat iemand het woord Frankrijk in de mond nam. Dus na een week twijfelen en naar het contract staren alsof het toch nog elk moment in rook op kon gaan, besloot ze er uiteindelijk toch voor te gaan. Ze hoefde alleen maar te tekenen. Hier en hier.... en hier. OOC: Vervolg op Baby you look happier you do
  4. Maandag 28 december - 20.00 - Claerwen Valley, Wales Een jaar geleden was Evangeline waarschijnlijk het gelukkigste meisje van heel Wales geweest. Een jaar geleden had ze in een smoezelige smederij haar ja-woord gegeven aan de jongen waar ze van hield. Maar vandaag werd ze zoals alle dagen alleen wakker in haar eigen bed, leefde ze haar dag in haar ouderlijk huis en was het net alsof er die dag niets gebeurd was. Beneden klonk het zachte stemgeluid van haar familieleden, door de dunne muren van het huis. Eva zat op de rand van haar bed en draaide de bobbelige gouden munt rond in haar hand. Ooit was het een mooie galjoen geweest en toen, voor een dag, haar trouwring. Nu was hij vervaagd en misvormd. Was er niets meer over van de gladde randjes en de mooie gegraveerde tekening, net zoals er niets meer over was van haar eigen sprookje. Want het was allang haar sprookje niet meer. Of dat was de wereld haar wilde laten geloven. En toch speelde ze nog steeds dezelfde rol als alle jaren, ondanks dat haar leven stil leek te staan op de plek waar die van anderen doorging. Over vier dagen was de bruiloft van haar broer. Na haar zussen was het nu zijn beurt. Het was geen huwelijk uit liefde -de consequenties die hoorden bij een iets te wilde nacht- maar er was vriendschap en er waren geen gebroken harten die achter bleven. Het was niet perfect, het was niet gepland, maar het was eigenlijk ook niet heel verkeerd. En het liet haar wel eens twijfelen of ze misschien teveel verwachtte uit het leven. Maar Eva had altijd veel verwacht uit het leven en niemand had haar ooit beroofd van die dromen. Want wat konden dromen voor kwaad? Zolang je maar realiseerde dat ze niet voor jou gemaakt waren. Dat was waarschijnlijk waar het fout was gegaan. Niemand had haar ooit verteld dat haar dromen niet voor haar waren, dat haar visie op de wereld er niet eentje was die aan haar besteed was, of ook maar aan alle mensen in haar omgeving en nu was ze te kritisch op elke vorm van commentaar. Het ging niet alleen om liefde. Het ging om veel meer dan dat. Om alles er fout was in deze hele wereld en dat niet zo hoorde te zijn. Het leven zou nooit perfect zijn, zelfs meisjes met hoge verwachtingen wisten dat, maar dit was gewoon fout. Je kon mensen niet zo behandelen, ze wegstoppen of martelen wanneer het jou uitkwam. Ze had een deal met Owain Cadwgan gemaakt die ze nooit had moeten sluiten. Want ze kon hem niet houden. Het dreef tegen elke vorm van haar normen en waarden in en in plaats van dat het iets oploste, gaf het de verkeerde personen alleen maar meer macht en Keane een reden om weg te blijven. Het moest ophouden en de enige manier om een vicieuze cirkel te doorbreken, was om er uit te stappen en er iets aan te doen. Maar uiteraard, was ze niet van plan om dat volledig alleen te doen. Het was nu of nooit. Ze had afgelopen zomer al moeten gaan, maar dat had ze niet gedaan en nu had ze daar spijt van, maar misschien was er nog genoeg tijd om het goed te maken. OOC: Prive
  5. Eind September 1835 Een zomervakantie van drie maanden was lang als je de liefde van je leven moest missen. In het begin had Evangeline nog hoop gehad dat er wel momenten waren dat ze elkaar zouden zien. Ze zouden met hun vrienden af kunnen spreken, op het strand of op de wegisweg, tijdens midzomernacht. Maar blijkbaar waren zulke vakanties niet voor toekomstige Graven weggelegd. Terwijl zij gewoon thuis zat in Wales reisde Keane tijdens de zomervakantie de halve wereld af. Italië, Frankrijk, van landhuis naar landhuis, van feest naar bal. Natuurlijk was er een deel in haar dat blij voor hem was. Het moest een heel avontuur zijn om op al die plekken te mogen komen en vrienden te hebben op het vasteland van Europa. Ze kon niet wachten om al zijn verhalen te horen. Maar er was ook een deel dat wenste dat ze gewoon met hem mee kon. Of dat hij niet zo lang weg zou blijven als hij deed. Natuurlijk kwam toen, halverwege de vakantie, zijn verjaardagsfeest. Daar was het dan, de mogelijkheid om elkaar na twee maanden weer eens voor het eerst in de ogen te kijken. Een feest waarbij ze omringd werden door de helft van hun klasgenoten, bij het huis van zijn grootvader die hen nauwlettend in de gaten hield en voor de neus van zijn verloofde. Het was de minst handige plek ooit. Er was geen enkele gelegenheid om echt even goed privé te praten. Maar in ieder geval had ze hem weer eens gezien. Dat zou het beter moeten maken en voor een moment had ze zich ook beter gevoeld. Maar eigenlijk werd het daarna alleen maar erger. Natuurlijk werd het erger. Josephine verbleef op Cadwgan Castle. Je kon niet teveel brieven schrijven naar je affaire als je tijd door moest brengen met je verloofde. Eva begreep het wel. Ze begreep het echt. Hij was thuis bij zijn opa, hij moest een goede indruk maken en normaal moesten ze al zo op hun tellen letten. Dat maakte het allemaal moeilijker. Het zou wel weer beter worden als ze terug waren op Zweinstein. Ze moest gewoon even wachten. Net zoals toen hij op uitwisseling was naar Frankrijk. Alleen dan nu zonder een toestroom van vele, lieve briefjes. Maar ook op Zweinstein werd het contact niet veel beter. En dat was het moment waarop het begrip haar langzaam begon te ontglippen. Het was niet dat hij haar nooit eerder had genegeerd. Voor de zomervakantie was het precies zo gegaan, maar toch voelde het anders. Het was drie maanden geleden dat ze voor het laatst face to face een serieus gesprek hadden gevoerd. Ze had hem zo gemist. Ze wilde zo graag even alleen voor haar hebben, in plaats van die vluchtige, half aandachtige knipoog in de gang. Maar Keane leek haar niet zo gemist te hebben als zij hem had gemist. Op haar pogingen in de les of tijdens het eten om een gesprekje te voeren reageerde hij afstandelijker dan ze had verwacht en heel veel tijd om af te spreken leek hij tot nu toe ook niet vrij te willen maken. Voor zijn verloofde natuurlijk wel. Eva wist niet waar het precies aan lag, maar het leek wel alsof de zomervakantie Keane en Josephine dichter bij elkaar had gebracht en die verplichte uitjes hem opeens niet meer zo zwaar vielen. En toen, met haar dramatische meisjesbrein en veel te veel tijd om na te denken, doemde er een verschrikkelijke gedachte in haar hoofd op. Wat als hij van gedachten was veranderd. Wat nou als ze zijn leven, haar leven, deze zomervakantie met haar acties op het spel had gezet en hij gewoon in de tussentijd had bedacht dat dit allemaal veel te ingewikkeld was. Dat hij er wel vanaf zou zien. Dat trouwen met Josephine niet zo erg was en hij haar niet meer nodig had. Ze wilde het niet denken, maar zodra het in haar hoofd zat kreeg ze het er niet meer uit. Het maakte haar kwaad, maar vooral ook zo verdrietig. Ze deed zo haar best om te zorgen dat hij onder deze verloving uit kon komen en dan liet hij haar zo in de steek. Maar prima, als hij geen moeite wilde doen om te praten, dan zorgde ze wel dat hij ging praten. Kon hij het tenminste recht in haar gezicht zeggen. Of stoppen met dit ontwijkende gedrag. Ze wist dat Keane rond deze tijd les had op het terrein, dus wachtte ze gewoon achter een paar bomen vlakbij de binnenplaats tot hij terug zou komen. Aangezien hij uit de les kwam was er een kans dat hij niet alleen was, maar daar had ze wat op gevonden. Zodra hij dichtbij genoeg was schoot ze uit haar schuilplaats en botste iets te hard tegen hem aan. "Oeps." Haar schoolboeken vielen als een regen aan hun voeten. "Sorry, kun je me even helpen dat op te rapen?" En voor Keane kon protesteren had ze hem al half naar de grond getrokken. OOC: Privé
  6. 26 december 1834 - Ergens rond de grens van Schotland/Engeland. Dronken verschijnselen is een talent. Het kon vier dagen duren om te reizen met de koets van Londen naar de grens van Schotland. Vanuit Devon waarschijnlijk minstens zes. Evangeline kon geen betere dag bedenken om God te bedanken voor haar magische gaven dan vandaag. De meeste grote tovenaarsfamilies deden niet aan geloof, maar haar moeder kwam uit een klein dorpje in Engeland waar het anglicaanse geloof nog redelijk heerste en Evangeline had het altijd een interessant concept gevonden. Ze wist nooit zo goed wat je allemaal moest geloven van de verhalen in de kerk en wat niet. Er stonden zoveel dingen in de bijbel waar misschien een magische verklaring voor kon worden gegeven. Water dat in wijn veranderde, mensen die op water konden lopen en wonderbaarlijke genezingen. Soms hoefde je alleen maar de juiste kruiden of spreuken te hebben. Maar het idee van een God die over alle mensen op aarde uitkeek, waar je altijd hulp aan kon vragen en die eigenlijk al zijn 'kinderen' wel aardig vond, was best mooi. Aan de andere kant was er ook zoveel leed in de wereld. Armoede, ziektes, verboden liefdes. Maar vandaag zou binnen een uur kunnen veranderen van een vervelende avond, naar, als ze de verhalen moest geloven, de mooiste avond van haar leven. So maybe there was a God after all. De duisternis verzwolg hen en Evangeline greep Keane's hand steviger vast, terwijl ze zich zo goed mogelijk probeerde te concentreren op hun bestemming en de drie D's die ze had geleerd op school. Destintion: Ze wist waar ze heen wilde. Ze was er nog nooit geweest, maar natuurlijk had ze er over gehoord en er over gelezen. Ze had zelfs het plaatje in haar hoofd wat ze laatst in een tijdschrift had zien staan, in de hoop dat het zou helpen. Het was wel de verste plek waar ze ooit heen was gereisd, maar dat bracht hen bij Determination. Er was geen twijfel aan dat ze hier heen wilde. Evangeline was nog nooit zo gedetermineerd geweest als vanavond, zelfs in dronken toestand. En ze moest niet te snel gaan, maar met Deliberation. Het was allemaal nog best een opgave voor iemand die flink wat drankjes achterover had getikt en normaal al struikelde over haar eigen benen, maar Keane vertrouwde haar -of misschien was hij gewoon te dronken om goede beslissingen te kunnen maken- en ze had alleen maar een blik in zijn glinsterende groene ogen hoeven te werpen om de determinatie te vinden die ze nodig had om hen allebei veilig de juiste kant uit te brengen. Ja, de juiste kant was wel de beste beschrijving, want er zat wel enige afwijking in haar bestemming. En misschien ging ze ook iets te snel, want zodra haar voeten in de krakende sneeuw landden voelde ze zichzelf met grote snelheid naar achteren vallen en aangezien er iemand stevig aan haar vastgeklampt zat was er geen mogelijkheid om te blijven staan. Een klein gilletje gleed over haar lippen toen ze neerzakten in de parelwitte, onaangeraakte sneeuw en Evangeline rolde over Keane heen. Automatisch voelde ze haar handen, benen, tenen, zoals ze had geleerd, maar alles zat er nog aan. "Oh! Alles goed?" vroeg ze haastig en draaierig probeerde ze wat rechter op te gaan zitten. Evangeline was redelijk gewend aan bijverschijnselen, maar ze was vergeten aan Keane te vragen hoe dat bij hem zat. "Niet al te misselijk? Geen missende lichaamsdelen? Oh kijk, je ringvinger zit er nog aan, die zouden we niet kunnen verliezen op dit moment." Lachend drukte ze een kusje op zijn hand en keek toen om zich heen. Voor hen strekte een wit landschap zich uit. Om hen heen stonden een aantal bomen, ook bedekt met een witte laag, maar de lucht was helder en er was geen sneeuw die nog naar beneden daalde. Dat maakte het ook erg koud, maar verderop brandden de warme lichtjes uit huizen en een schaduw in de lucht ergens in de verte vormde een kasteel. Evangeline staarde er naar, verwonderd en giechelend. Ze kon niet geloven dat ze hier was. Het afgelopen half uur voelde onwerkelijk aan en misschien zou ze zo wel wakker worden uit deze heldere, mooie droom. Niet dat ze dat wilde. Als dit een droom was dan wilde ze er in rond blijven wandelen, zoals ze nachtenlang had gedaan toen Keane in Frankrijk zat en ze hem in haar eigen droomwereld had gecreëerd. Maar de sneeuw brandde koud op haar vingers toen ze het oppakte en toen ze Keane opnieuw vastgreep voelde hij echt aan. Misschien was het geen droom. Misschien was alles wat ze nodig had vanaf nu de realiteit. "Is dat het?" vroeg ze ademloos. De plek van alle verhalen. De plek waar alles mogelijk was. Gretna Green?
  7. 12 augustus 1834 - een van die mooie huizen in Bath - 10.00 De afgelopen dagen waren als een droom. Evangeline kon nog steeds niet geloven dat ze hier was, in Bath. De grootste en meest bekende plaats waar alle rijke mensen graag hun zomers doorbrachten. Toen Keane aan het begin van de vakantie had gevraagd of ze een tijdje met hem weg wilde was ze verbaasd geweest, maar zonder er bij na te denken had ze ook bijna gelijk ja gezegd. Er kwamen wel eens vaker mensen op bezoek bij elkaar in landhuizen, zo vreemd was het allemaal niet. Zijn opa vond het zelfs goed, tot Evangeline's ultieme verbazing. Misschien dat Owain Cadwgan toch een stuk aardiger was dan hij zich soms voordeed. En dit alles was ook precies wat ze aan haar ouders had verteld, aan wie ze natuurlijk wel toestemming moest vragen om te gaan. Haar vader was niet overal zo makkelijk ingetrapt. Hij leek het idee dat zijn dochter met een vriend zomaar een tijdje in een ver landhuis ging zitten niet zo geweldig te vinden. Daarmee had hij groot gelijk, maar uiteindelijk had Evangeline hem weten te overtuigen. Ze waren niet alleen, er waren ook nog allemaal andere mensen. Ook mensen die ze kende van school, misschien zelfs wat vrienden van haar. Die zouden vast wel een beetje op haar letten en Keane zou echt wel zorgen dat ze niet iets stoms deed zoals duizend etiquette regels overtreden en dan kwam het allemaal goed. Wat ze zei was niet helemaal waar. Ja, Keane lette heus wel op en er waren ook andere mensen, maar die mensen waren vooral op feestjes. Binnen de muren van het huis waren ze op wat personeel na praktisch alleen. Het was geweldig. Het huis was op Cadwgan Castle na waarschijnlijk het mooiste en grootste huis waar Evangeline ooit binnen was geweest. Ze kon er alleen al van genieten om door de gangen te dwalen en alle kamers te bekijken, en daarmee af en toe de bediening aan het schrikken te maken, waarvan ze ook nog steeds niet echt gewend was dat die aanwezig waren. Het waren er niet heel veel, maar het was toch anders. Er was ook een mooie kamer met prachtig uitzicht op de kleine tuin. Evangeline had het in haar hoofd meteen omgedoopt tot schilderkamer, zelfs al waren er geen schilderspullen aanwezig. Maar het licht viel prachtig door de grote ramen en het stuk tuin alleen al zou mooi zijn om te tekenen. Naast het prachtige huis was Keane natuurlijk het stralende middelpunt van Evangeline's aandachtsboog. Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit eerder zo'n lange tijd zoveel en zo dicht bij hem in de buurt was geweest. Natuurlijk moest ze nog steeds opletten, maar er waren zoveel kamers, zoveel momenten dat ze stiekem ergens heen konden vluchten. Bijna elke avond waren er wel feestjes of spelletjesavonden, waar ze enthousiast heen gingen. Deze vakantie was om te genieten en dat deden ze dan ook optimaal. In het begin had Evangeline zich er nog een beetje ongemakkelijk bij gevoeld, al die rijke en intimiderende mensen, maar ze was altijd al wel iemand geweest die snel aan nieuwe omgevingen gewend raakte en op school waren er genoeg rijke mensen om er al iets vanaf te weten. Daarnaast werd alles makkelijker met wat drankjes en naarmate de drankjes en dagen steeds meer voorbij streken werd alles beter en losser. Dit in combinatie met het hele drama dat zich op dit moment afspeelde rond de Laverty's, waar Keane's verloofde vandaan kwam, maakte wel dat Evangeline en Keane's aanwezigheid overal niet bepaald onopgemerkt ging. Evangeline wist niet zoveel van wat er nou precies aan de hand was met zijn verloofde. Ze had wat roddels opgevangen van Prinses Suiker over het verliezen van wat geld, maar in haar ogen veranderde dat niks. De Cadwgans hadden toch genoeg geld? Maar misschien dat Gaia daarom niet hier was deze zomer. Dagen streken voorbij en grenzen vervaagden. Eva had haar eigen kamer en hoewel ze die heel mooi vond, was er niets beter dan in slaap vallen in de armen van de jongen waar je van hield. Dus toen ze gisteravond laat thuis kwamen en er niemand te zien was, was ze gewoon in Keane's bed gekropen. Eva wist dat het eigenlijk niet mocht, maar ze kon het gewoon niet meer laten en hij had niet bepaald veel moeite gedaan om haar terug te sturen naar haar eigen bed. De volgende ochtend scheen de zon met zijn felle stralen door de kiertjes van het gordijn en lichtte hun gezichten op in bed. Evangeline draaide zich om en nestelde zich nog wat dichter tegen Keane aan. Vijf minuten. Over vijf minuten zou ze terug gaan naar haar eigen kamer en dan konden ze zo samen ontbijten. Eva drukte haar lippen op Keane's wang en kuste hem zachtjes. Ze had geen idee of hij al wakker was, maar dat gaf niks. Zo kon ze ook genieten van zijn aanwezigheid. "Ik wou dat deze vakantie voor eeuwig kon duren," fluisterde ze. Dat was natuurlijk nog de vraag, maar dit moment zou binnen enkele seconden voorbij zijn. Want op dat moment klonk er zo'n hard getik op het raam dat Evangeline binnen een paar tellen rechtop in het bed zat.
  8. Vrijdag 27 december 1833, ongeveer 2 uur 's ochtends, huis van de familie Lennox, Wales Het was een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan. Oke, nee... Dat was niet helemaal waar. Een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan was Daniella Adler toestaan om hem in een positie te plaatsen waarin ze kon beweren dat ze met elkaar naar bed waren geweest. Een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan was vervolgens Daniella vertrouwen dat ze niets tegen zijn geheime vriendinnetje Evangeline Lennox zou zeggen. En een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan was hierover ruzie maken met Samuel Everett op het Debutantenbal, wat ging om zien en gezien worden - bij voorkeur niet wanneer je je beste vriend een klap verkoopt. Dus nee, het was misschien niet een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan. Maar het kwam wel in de buurt. "Komop, komop, komop!" mompelde Keane tegen zijn donkere merrie, haar aansporend om nog sneller te gaan. Ondanks de kou en de ijzige regen in zijn gezicht waren haar flanken bedekt met een dun laagje schuim en hij wist dat hij haar tot het uiterste aan het dwingen was. Desalniettemin sprong het paard nog wat harder onder hem vandaan, de modder achter hen opspattende. Op deze manier kwam hij nooit meer terug, zou hij Flynn eerst moeten laten drogen en een goede nacht laten uitrusten voordat hij er ook maar over kon nadenken om weer naar huis terug te keren. Ja, hij had wel íets aan dit soort zorgen gedaan, een of andere jachtpartij bedacht waar hij zogenaamd aan mee zou doen, maar of het genoeg zou zijn... Hij zadelde nooit zijn eigen paard en was nog nooit in zijn eentje gaan jagen! Plus, misschien zouden ze wel dode fazanten van hem verwachten... Waar hij die dan weer vandaan ging halen mocht Merlijn weten, maar dat waren zorgen voor morgenochtend. Werkelijk, hij trok het echt niet meer in Cadwgan Castle terwijl hij op Pax' huwelijk moest wachten! Hij moest haar zien, moest met Eva praten voordat ze nog meer vreselijke dingen over hem kon denken en zijn brieven onbeantwoord te laten. Ohja, hij had haar geschreven, had haar zelfs nog een briefje toegestopt op het Debutantenbal, maar blijkbaar was ze zo onder de impressie van Daniella's kant van het verhaal dat zijn nette handschrift op gelig perkament hem nergens bracht. Keane grimaste en klemde zijn kaken op elkaar terwijl hernieuwde woede voor een moment in hem opleefde. Wáárom moest Dani hem per se op die manier voor schut zetten? En waarom geloofden zowel Eva als Sam zo klakkeloos haar verhaal? Had hij dan niet hun respect verdient? En wisten ze niet dat ze hém meer konden vertrouwen dan Adler, die met Jan en Alleman de bezemkast in dook en nog haar eigen moeder zou verraden voor een betere plek op Prinses Suikers populariteitslijst? Maar nee, nu moest hij zijn toevlucht nemen tot drastische maatregelen en het midden in de nacht met Evangeline goed maken in de regen - terwijl zijn enige manier om daar te komen te paard was, want zelfs hij was niet gek genoeg om in dit weer te vliegen. En natuurlijk had dit plan de nodige problemen opgeleverd voor de toekomstige Lord Cadwgan, opgesloten als hij was in zijn kasteel. Maar obstakels waren er om overwonnen te worden, niet? Keane zette zijn hielen nog harder in de flanken van zijn paard, voordat hij doorhad dat hij bijna langs de boerderij van de Lennoxen was gereden en hij nogal plotsklaps Flynn tot stilstand liet komen. Hij voelde de hijgende ademhaling van zijn prachtige nieuwe merrie onder zich en even gaf hij haar wat klopjes voordat hij haar zo zachtjes mogelijk het erf van de familie Lennox liet oprijden. Zijn hart klopte ondertussen wild in zijn borstkas terwijl hij Flynn zoveel mogelijk het grint liet ontwijken, zijn ogen gericht op het bouwwerk. Precies een jaar geleden was hij hier geweest en hij had heel wat gelukkige herinneringen terwijl ze zijn schilderij maakte. Iedere keer wanneer hij zichzelf vanaf de trap in Cadwgan Castle naar beneden zag kijken had hij weer een pang van schuldgevoel door zich heen voelen gaan, een van de redenen dat hij hier nu was. Zijn donkergroene ogen telden de ramen, hij stuurde Flynn zo zachtjes mogelijk de bocht om en gaf toen een kneepje in de teugel om tot stilstand te komen. Dat daar.. Dat moest het zijn. Keane haalde even diep adem en wreef zijn donkere, natte haar uit zijn gezicht. Het leek hier in de tuin van de Lennoxen wel niet geregend te hebben, maar dit maakte zijn donkere rijbroek, reismantel, zwaard aan zijn zijde en warme gewaad er niet minder nat op. Even schraapte hij zijn keel en keek hij besluiteloos omhoog. Maar hij was er in zijn hoofd zo vaak over heen gegaan en had alles zo in de puntjes voorbereid dat hij nu werkelijk niet meer terug kon. "Muffliato!" mompelde hij, hopende dat de spreuk sterk genoeg zou zijn. Hij stopte zijn toverstaf weer terug in zijn zak en haalde toen in één beweging de gitaar van zijn rug, die hij met een redelijke blos op zijn wangen in zijn handen pakte. Ja, hij was boos - zowel op Dani als op Samuel als op Eva. Maar hij zou het zichzelf nooit kunnen vergeven om op deze manier de rest van het jaar in Frankrijk door te brengen en hij móest het van zichzelf goedmaken, het móest gewoon - ookal was het twee uur 's nachts. Hij schraapte nogmaals zijn keel en speelde zijn intro op de gitaar, precies zoals hij had geoefend nadat zijn Italiaanse vrienden hem enkele akkoorden hadden geleerd. "Evangeline, Je bent de mooiste die ik ooit heb gezien, Je rode haren stralen in de zon, Het is alsof elke dag met jou pas begon, En ik nooit meer zonder jou kon, Oh Evangeline, Ik was zo blij met jou aan mijn zij, Maar nu ben ik bang je te verliezen voor al-tij, Alsjeblieft, hoor toch aan, Wat ik écht in Frankrijk heb gedaan..."
  9. [Ann]We can never make it official.

    div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Het vervolg op Let's make it official! Privé voor Keane en Evangeline. En ik bombardeer dit topic tot een (soort van) korteposttopic om Irene te pesten <3 In een van de overdekte nissen op de binnenplaats, tijdens het ontbijt. Het was onbetwistbaar: Keane Cadwgan was populair, knap en overall een nogal intrigerend figuur. Zelfs in een treurige, geïrriteerde staat lukte het hem nog om er fashionable genoeg uit te zien – zijn natte, groen met zilveren zwerkbalgewaad plakte aan zijn lichaam en lieten enkele buikspieren niet onverlet. Keane's donkere haar was langzaam begonnen met opdrogen en stond dan misschien wel een beetje overeind, maar wel in een soort out-of-bed-staat die het er slechts lichtelijk rommelig deed uitzien en niet per sé onverzorgd. Zijn donkergroene ogen gleden over de regen op de binnenplaats en zochten het meisje met wie hij tien minuten geleden hier had afgesproken. Ze zou hem, van achter het standbeeld van de grote eenhoorn met iemand op zijn rug waarvan men claimde dat het Hunter Silvershore was, waarschijnlijk niet gemakkelijk zien, maar als het goed was wist ze waar hij zich schuilhield. Ze hadden elkaar hier vorige week nog ontmoet en de herinnering aan die zoete, lieve bijeenkomst bleef zich met een nauwe persistentie opdringen in zijn geest. Keane schoof de gedachten echter iedere keer weg en probeerde aan de rotstreek van Samuel en Felicity te denken. Hij had altijd gedacht dat Felicity te min zou zijn voor Sam, maar misschien pasten ze wel perfect voor elkaar en was híj het die zich had vergist in Samuel – en niet Samuel’s voorkeur voor Felicity die het voorbeeld van een inschattingsfout was geweest. Hoe moeilijk was het om je beste vriend voor een moment terzijde te trekken en hem subtiel het voorgevallen verhaal te vertellen? Dat de Ravanklauwer nu openlijk uitkwam voor zijn relatie met Felicity ergerde hem niet per sé, want het zou Nixon eerder in haar reputatie schaden als Sam het uitmaakte dan andersom. Maar Keane voelde zich achtergesteld, zelfs tentoongesteld door de Ravenklauwer. Vond Sam dit grappig? Of zou het hem niets kunnen schelen en was hij Felicity nu weer aan het aflebberen in de Grote Zaal? Hij zou nog wel een hartig woordje moeten voeren met Sam - alleen al als het ging om basisregels van etiquette, die zelfs híj nog wel enigzins volgde. Toen Evangeline hem naderde begon zijn hart sneller te kloppen en het moment dat ze binnen zijn handbereik was trok hij haar naar zich toe en tegen zich aan. Keane verborg zijn gezicht in haar rode haar en voelde zichzelf langzaam kalmeren en ontspannen. Ja.. dit was precies wat hij even nodig had. “Heeft iemand je gezien?” vroeg hij zachtjes. Dit bleef een van zijn grootste angsten en iets waar hij naar door bleef vragen, hoe lang hij ook in haar gezelschap doorbracht. “Jij wist het ook niet, toch?” Even zweeg hij en streelde hij afwezig met zijn hand over haar rug. “Ik ben gewoon zo moe, Eva. Zo moe van.. van dit allemaal!” Even maakte hij een wild gebaar, voordat hij zijn armen weer om haar heensloeg en haar waar mogelijk nog dichter knuffelde. Hij wilde haar dichtbij, zo dichtbij als mogelijk, en hij wilde haar nooit meer loslaten.
  10. Eind april – laat op de avond Over drie dagen was het precies een jaar geleden dat Evangeline Lennox en Keane Cadwgan elkaar voor het eerst echt hadden ontmoet. Natuurlijk hadden ze elkaar wel eens gezien in de les, maar de twee hadden elkaar nooit echt gesproken, tot die ene bewuste middag in mei. We zouden ons altijd af kunnen vragen hoe hun leven was gelopen als Evangeline niet precies die ochtend had uitgezocht om dromen te gaan vangen, of Keane niet die zondag op zoek was gegaan naar de schat van een oude schatkaart uit de bibliotheek. Maar dat maakte niet uit, want dat was niet hoe het was gegaan. Ze hadden elkaar ontmoet, buiten op het terrein om acht uur 's ochtends en als één van hen had geweten wat er van zou komen had die persoon zich vast omgedraaid om terug te wandelen naar het kasteel. In plaats daarvan waren ze het Verboden Bos ingegaan, samen, en hadden ze daar de hele ochtend en bijna de hele middag doorgebracht in een boom. Het was het begin van een passionele achtbaan. Eerst waren er de gevoelens, de verwarring, de verloving, de twijfel, de ongelukkige kus in de muziekkamer, een onbreekbare eed die hen zou verbinden voor de rest van hun leven. Maar naarmate de maanden verstreken zakte de twijfel naar de achtergrond en waren er alleen nog maar de gestolen kusjes tijdens hun nachtelijke uitstapjes en geheime aanrakingen op haar slaapkamer. En nu waren ze hier, op het punt waarvan Evangeline niet wist of het nou allemaal zou eindigen of niet. Eva had de afgelopen weken doorgebracht in een soort trance. Ze volgde lessen, ze ging naar zwerkbaltraining, ze maakte haar huiswerk en af en toe leerde ze voor haar slijmballen. Haar nachtelijke uitstapjes waren verdubbeld en minstens een paar nachten per week bracht ze door op geheime plekjes in het kasteel met Keane. Meestal deden ze niet veel behalve praten, zoenen en de ander vasthouden alsof hij zou verdwijnen als je hem losliet. Maar over een tijdje zou dat echt gebeuren. Ze zou hem loslaten, voor de laatste keer, en hij zou verdwijnen richting Frankrijk voor een jaar. Zijn opa had hem een brief gestuurd. Een boze brief. Keane had zich niet goed gedragen en hij moest voor minstens een jaar naar een andere school. Het was moeilijk om te bevatten en tegelijkertijd voelde ze zich steeds zenuwachtiger worden naarmate de dagen voorbij streken. En dat kwam niet omdat haar planning voor haar slijmballen ondertussen in de prullenbak was beland en ze verder achter liep dan ooit. Het maakte niet uit, het maakte allemaal niet meer uit als ze Keane toch niet kon zien volgend jaar. Een jaar was niet zo lang in een mensenleven, maar voor een vijftienjarige puber voelde het als een eeuwigheid. Vandaag hadden ze echter niet gewacht tot het nacht was. Een paar dagen geleden had Keane kietelend in haar oor gefluisterd dat ze hem op moest komen zoeken in de zuidertoren rond het avondeten. Hij had er niet bij gezegd waarom en Eva had er niets van begrepen, maar ze was wel braaf komen opdagen op het genoemde tijdstip. Er was niet veel in de zuidertoren, zelfs niet de leerlingenkamer van Ravenklauw, en juist daarom was het zo perfect. In de stille gang was een kleine spoor van lichtjes geweest. Het had haar doen denken aan de droomlichtjes uit de legendes van de Kelten, die je het bos in konden lokken om je daarna nooit meer terug te laten keren, en ze verdwenen zodra ze er langs was gelopen. Bij de deur waren er nog meer, maar in de kamer waren de meeste. Warme, kleine bolletjes die hun zachte licht hadden geworpen op de schalen met eten en het glas van de champagnefles. Eva geloofde niet dat Keane het zelf had gekookt, maar het was allemaal heerlijk. Ze dronken net zoveel champagne tot ze de zorgelijke stemmetjes in hun hoofd niet meer konden horen en voor het eerst sinds weken voelde Eva zich een beetje ontspannen. Ze bleven veel te lang, maar het was ook veel te gezellig. Beneden in hun leerlingenkamers vroegen hun beste vrienden zich waarschijnlijk af waar ze waren en waarom ze dit riskeerden nadat de roddel van Prinses Suiker naar buiten was gekomen over de affaire van Keane Cadwgan. Maar het kon Evangeline allemaal niet meer schelen. Over een paar dagen zou hij weg zijn en zou het niemand meer wat uit kunnen maken wat Keane Cadwgan tijdens zijn laatste dagen op Zweinstein had gedaan. Maar haar maakte het wel wat uit. Ondertussen zaten ze op de kussentjes voor het raam naar de sterren te kijken. Eva had zich zo dicht mogelijk tegen hem aan genesteld, alsof ze bijna in hem wilde kruipen. “Ze zeggen dat waar je ook bent ter wereld, de maan altijd even groot is als je duim.” Ze hief haar duim en kneep een van haar ogen dicht om het goed te kunnen zien. “Je moet maar kijken of het waar is als je in Frankrijk bent.” Nu was Frankrijk niet de andere kant van de wereld, maar alsnog heel onbereikbaar met het haardvuurnetwerk door de zee die er tussen zat, dus Eva vond het alsnog veel te ver weg. Het roodharige meisje legde haar hoofd op zijn schouder en blies haar warme adem in zijn nek. “Dankjewel voor de leuke verassing. Het is geweldig.” Ze had zo enorm genoten van vanavond. Maar in Evangeline’s ogen was de avond nog niet helemaal voorbij. Ze had haar eigen verassing zenuwachtig dagenlang uitgesteld, maar het was nu of nooit en eigenlijk was vanavond wel het perfecte moment. Nu. Nu ze zich nog gelukkig voelde. Glimlachend keek ze naar hem op, haar rode krullen lichtjes in de war en in haar bruine ogen een zachte glinstering. Op haar wangen de zachtroze kleur die verraadde dat ze glaasjes alcohol gedronken had. Eva verstrengelde haar vingers door die van hem en liet zich uit de vensterbank glijden. "Kom,"fluisterde ze zwoel in zijn oor en ze kuste hem zachtjes op zijn wang. "Ik heb ook nog een verassing voor jou."
×