Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Kaeniella'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Algemene Informatie
    • Informatie voor nieuwe leden
    • Mededelingen
    • Belangrijke Informatie
    • Personagedossiers
    • Archief
  • Het Hippe Gedeelte
    • Het Stationscafe
    • Het RPG-cafe
  • Zweinstein
    • De Kerkers
    • Het Terrein
    • Het Zwerkbalstadion
    • De Grote Hal
    • Eerste t/m Vierde Verdieping
    • Vijfde t/m Zevende Verdieping
    • Torens
  • Buitenwereld
    • Zweinsveld
    • Londen
    • De Universiteit
    • Engeland en Omstreken
  • Andere Boards
    • Zottenboard

Calendars

  • OOC Kalender

Group


Website link


Skype


Membergroups


Naam


Personagedossier


IC leeftijd


IC Burgerlijke Staat


Beroep


Basisvakken


Keuzevakken


Zwerkbalpositie

Found 5 results

  1. Donderdag 19 januari 1837 De Nachtclub van Dani & Val Oke, het was misschien twee uur ’s middags op een door de weekse dag – maar dat weerhield Keane er niet per se van om nu al met een cocktail voor zijn neus aan een bar te hangen. Hij was in een nachtclub – en niet zomaar in een, maar in die van Dani en Valentine - dus dan was het niet heel vreemd, toch? Ook al was het nu overdag. En al waren de lichten gewoon aan. En al zou hij eigenlijk nu een college aan het volgen moeten zijn. Terwijl hij zich uitrekte en op zijn gemak nog een slok van het zoete, alcoholische drankje nam, trok Keane de Ochtendprofeet nog wat dichter naar zich toe en liet hij zijn blik over een klein artikeltje onderaan pagina zes glijden. Er stond niet iedere dag iets in de krant over Felicia, maar toch wel vaak. Hij merkte dat hij er uit een soort automatisme naar zocht, uit een interesse die voortkwam uit het feit dat hij haar kende en ze elkaar het afgelopen jaar best vaak hadden gezien. Toegegeven, ze hadden het grootste gedeelte van het jaar ruzie gehad, zoals altijd – maar ze had hem toch nog best wel geholpen met zijn duelleerkunsten (die hij hoopte nooit nodig te hebben) en de gieter die ze hem had gegeven had hij nog steeds in zijn bezit. En het was natuurlijk ook niet dat ze nooit eerder was opgepakt. Maar nu… nu zat ze in Azkaban, en hoe langer de situatie leek voort te duren, hoe serieuzer het allemaal leek te worden. Keane wist niet zo goed wat hij ervan moest vinden. Het had zich er niet al teveel in willen verdiepen, voornamelijk – er was klaarblijkelijk iets gebeurd tussen Felicia en de Ingrams, maar door vragen te stellen zou er zelfs een kans bestaan dat hijzelf bij het gehele debakel betrokken zou worden, en dat was verre van de bedoeling. En toch. Dani was klaarblijkelijk opgelucht geweest dat Felicia was opgepakt, iets wat natuurlijk alleen maar logisch was in de omstandigheden. Nuja, als de aanklachten waar waren. En Keane had geen enkele reden om aan te nemen dat de aanklachten niet waar waren – hij zou Daniella boven Felicia vertrouwen, al had ook dat vertrouwen zeker zijn grenzen. En toch. Toch was er iets, iets… Op de een of andere manier zou hij inderdaad Dani eerder vertrouwen dan Harding, maar er was nog iets anders waar hij vertrouwen in had gehad – namelijk, niet per se in Felicia zelf, maar wel in haar kwaliteiten. Hij had haar enkele geheimen toevertrouwd die verder bijna niemand kende. Hij had een pact met haar gesloten dat ze hem te hulp zou schieten als hij haar nodig had (iets wat trouwens lastig voor haar zou worden om zich in deze omstandigheden daaraan te houden, ondanks de goudstukken die hij haar had betaald). En hij had niet verwacht dat, als de aanklachten al waar waren, ze ervoor opgepakt zou worden. Daarbij leek Dani wel erg zoetjes en gemakkelijk in de gehele aanklacht mee te gaan, al ging het om haar schoonzus, ondanks dat de twee toch lang vriendinnen waren geweest - en dat was niet geheel hoe hij Daan kende. Er leek iets mis, iets niet geheel te kloppen. En het leek alsof Daniella wel eens zou kunnen weten wat, gewoonweg omdat het Daniella was, en het hele 'hoe', 'wat' en 'waarom' van dit vreemde verhaal voor hem tasten in het duister was. “Daan, het drankje is erg lekker” grijnsde Keane zijn vriendin toe, toen die weer terugkwam nadat ze even was weggeweest - drankflessen had bijgevuld, of iets - en op de barkruk naast hem neerzakte. Hij had haar een vrijbrief gegeven om iets voor hem te maken, en dat was geen verkeerde keuze geweest. De burggraaf schraapte zijn keel terwijl hij de Ochtendprofeest dichtsloeg en deze aan de kant schoof. Wat was de beste ingang? Het was natuurlijk een best lastig onderwerp. “Heb je eh.. heb je gehoord dat Felicia’s moeder was overleden?” Hij speelde even afwezig met het rietje van de cocktail, voordat hij Dani aankeek, nieuwsgierig naar haar reactie. “Er stond een tijdje geleden een rouwadvertentie in de krant.” OOC: Prive!
  2. [1835/1836] Work hard, play hard.

    Vrijdag 8 april, 's avonds Dani & Keane's persoonlijke indrinkparty voor een feestje Het was alweer april. Met het verstrijken van ieder uur, van iedere dag, kwam zijn huwelijk met Josephine Gordon-Lennox een stukje dichterbij. Gelukkig was dit niet iets waar hij zich fulltime mee kon bezig houden. De examens, zwerkbal, zijn hoofdmonitorschap, het plannen van die bruiloft, zijn lessen met Felicia en zijn geheime afspraakjes met Evangeline slokten werkelijk al zijn tijd op, zodat hij vaak aan het einde van de week alweer kwijt was wat hij nu precies al die dagen had gedaan. Nu was gelukkig niet alles work en was er genoeg tijd over voor play. Feestjes waren er genoeg, en al had Daniella het druk genoeg met haar eigen tijdsschema – al wilde Keane niet eens precies weten waarmee – alsnog waren er genoeg gelegenheden om tijd te maken voor oude vrienden. “Adler!” Uitbundig liet Keane de deur naar het zwembad op het dak openvliegen, waarna hij haar een brede glimlach schonk en flessen van verschillende grootte uit zijn binnenzak begon te halen. “Kijk eens wat ik allemaal heb kunnen regelen, het is werkelijk fantastisch.” Hij zette de flessen neer op de rand van het zwembad en begon zich vervolgens al kletsend te ontdoen van zijn dure, zware mantel, zijn overhemd, bretels en dergelijke, totdat hij slechts nog in zijn zwembroek stond. “Ik heb zelfs je lievelingswhisky gevonden!” En nee, Lily, deze fles bevatte niet het bloed van haar enemies. Keane dook met een elegante duik in het water, zwom terug naar de rand en nam een grote teug uit een donkerbruine fles, wat volgens het etiket iets van rum moest bevatten. “Kom je er ook bij?” Hij liet zichzelf op zijn rug drijven en nam loom nog een slok. “Het feestje is straks in de astronomietoren, toch? Ik ben echt benieuwd..” Hij nam nog een slok, verslikte zich half en kwam kuchend wat overeind in het magisch verwarmde water. “Was er bij het vorige feestje daar niet iemand bijna naar beneden gevallen? Echt, derdejaars die hun alcohol niet kunnen houden… het zou verboden moeten worden.” div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Prive met Lily!
  3. Maandag 1 juni, drie kwartier voordat de Zweinsteinexpress vertrekt Tick-tock, tick-tock… Als de leerlingenkamer van Zwadderich vensters had gehad die open konden had hij zijn zakhorloge al drie keer uit het raam gegooid. Ja, het ding was van goud en gaf de tijd perfect aan, maar het had ook de vervelende gewoonte te gaan schreeuwen als hij te laat was – dat had je nu wel eens met magische zakhorloges – en op dit moment was hij wel heel erg te laat. Hij was zo laat dat iedereen al verzameld was in de Grote Zaal, dat ze ieder moment per koets richting het perron van de vuurrode Zweinsteinexpres konden vertrekken en de trein waarschijnlijk al stomend en fluitend op het perron van Zweinsveld stond. En het ding was – Keane had tot enkele momenten geleden nietsvermoedend bij zijn klasgenoten gestaan, grinnikend om een grap die Samuel had gemaakt en flirtend Evangeline in het voorbijgaan een knipoog gegeven. Het was juist toen zijn blik die van Eva kruiste dat hij bedacht dat hij de Ukkepulk was vergeten. Keane had een tijdje geleden van Evangeline twee Ukkepulken cadeau gekregen, en ondanks dat hij er een was kwijtgeraakt (oeps) was de ander hem nog altijd dierbaar. Nuja, voor het grootste gedeelte van de tijd vergat hij dat hij een Ukkepulk bezat, maar als het wezen plotseling uit zijn borstzak kroop om de gebruikelijke een hap van zijn toast bij het ontbijt te eisen deed het knalpaarse wezen hem altijd weer aan Eva denken. Daarbij had het hem een reden gegeven om ‘advies’ omtrent Ukkepulken bij Eva in te winnen en moest zijn Ukkepulk natuurlijk ook socialiseren met andere Ukkepulken – waaronder die van Evangeline. Ja, de Ukkepulk kwam nog wel eens van pas, maar nu was hij haar kwijt. En Keane, die zojuist zijn gehele slaapzaal had uitgekamd maar nergens ook maar een spoor van het beest was tegengekomen, liep nu met zijn handen in zijn haren en een wanhopige blik op zijn gezicht de leerlingenkamer in. Hij moest de Ukkepulk vinden! De vakantie duurde drie lange maanden en naast de foto van Eva in het hangertje wat hij haast nooit om zijn nek durfde te dragen en het schilderij in Cadwgan Castle wat ze van hem had gemaakt, was de Ukkepulk het enige wat hij werkelijk van haar had. “Ukkepulk!” riep Keane, die zich ongemakkelijk onder stoelen en tafels bukte om te zien of het paarse wezen zich daar bevond. Hij had de Ukkepulk nooit een naam gegeven, iets wat het wat lastiger maakte om haar weer te vinden. “Ukkepulk, kom dan! Ik heb wat lekkers voor je! Kijk, een…” Hij greep het voorwerp dat hij toevallig onder zijn lievelingsfauteuil had gevonden en hield het lokkend voor zich uit. “Kijk, een kurk! Hmm…” Ukkepulken aten alles en dus ook kurken, maar de Ukkepulk had geen honger of hield zich stil. Of was gewoonweg niet in de leerlingenkamer aanwezig. “Kijk eens? Ik… auw!” De muur die de Zwadderich leerlingenkamer van de rest van Zweinstein scheidde was met het bekende, zachte gesis open gesprongen, en Keane had bij het te haastig willen zien wie naar binnen stapte zijn hoofd tegen de onderkant van het tafelblad gestoten. Misschien was het Valentine, om hem te vertellen dat zijn Ukkepulk was gevonden! “Heb je… oh.” De teleurstelling was hoorbaar in zijn stem toen hij niet Ingram, maar Adler in de deuropening aanschouwde. Keane keek haar voor een moment aan, zittend op de vloer van de leerlingenkamer, en kwam vervolgens ietwat behoedzaam overeind. Hij had nog steeds ruzie met Daniella, hoewel dit zich de laatste maanden eerder had ontwikkeld in een soort koude oorlog: zij sprak niet met hem en hij niet met haar. Wanhopige tijden vroegen echter om wanhopige maatregelen, en Keane wendde zijn blik af en begon verder te zoeken naar zijn kkepulk terwijl hij zijn mond open trok. Hij durfde haar nog steeds niet helemaal aan te kijken. “Moet je niet naar de trein?” Hij wachtte haar antwoord niet af, maar opende een ladekast en sloot deze weer. “Ik… ik ben mijn Ukkepulk kwijt. Heb jij haar misschien gevonden?” div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:(Semi-) prive met Lily~
  4. Vrijdag 27 februari Het was nu bijna twee maanden geleden, maar de pijn leek alleen maar erger te worden. Het begon stilletjes aan, als een soort shock, die later wegebde toen hij op Zweinstein was aangekomen en het hem vrij stond Evangeline iedere dag weer te kunnen zien. Maar Evangeline ontweek hem. Hij wist dat het zijn grootvader was die daartoe opdracht had gegeven, wist dat ze hem niet werkelijk wilde ontwijken, wist dat het ook haar hart moest breken om hem in de gangen of de Grote Zaal te ontmoeten. Na dagen probeerde hij hetzelfde te doen, probeerde hij zijn ogen niet naar haar te laten afglijden en zich te vermaken met de mensen om hem heen. Maar hoewel hij het probeerde en zich sterk hield, lukte het niet. En hoewel het verhaal zich als een lopend vuurtje door de school had verspreid werd het na enkele weken oud nieuws. Ach ja, Keane Cadwgan en Josephine Gordon-Lennox – zodra ze in elkaars nabijheid verschenen begon iedereen alsnog te fluisteren, maar het was niet meer zoals eerst, niet meer het meest recente schandaal van de school. Maar de pijn, de eenzaamheid en het onverdraaglijke gevoel dat er iets miste, dat zij miste, en hij haar niet meer terug zou kunnen krijgen, werd steeds erger. Het was alsof het besef zich door iedere vezel van zijn lichaam doordrong, alsof hij steeds meer wist dat hij haar nooit meer zou krijgen, dat ze nooit meer zouden praten, dat ze nooit meer vrienden zouden zijn – en aan de andere kant, terwijl alles was veranderd, was er zoveel hetzelfde gebleven. Hij had nog steeds dezelfde vrienden, hij was nog steeds Hoofdmonitor, had nog steeds zwerkbaltraining en lessen en patrouillediensten. Ach, de nachtelijke uitstapjes waar je als KO of HM aan moest participeren. Hij had begin januari Samuel en Evangeline al samen op de lijst zien staan voor een avond eind februari, en hoewel het hem toen pijn had gedaan had hij niet verwacht dat hij zich die avond nog steeds zo (en eigenlijk erger) zou voelen. Hij wist dat het vanavond was, wist dat ze met z’n tweeën lekker de gangen konden gaan bewaken en zich zorgeloos door het kasteel konden begeven. En hij was jaloers. Hij wilde niet per se jaloers zijn – wist dat Sam er ook niets aan kon doen, en ergens gunde hij het ze – maar hij was diep jaloers omdat het zo simpel was, zo simpel ging, en zijn beste vriend wel met zijn voormalig vriendinnetje patrouille kon lopen en hij niet meer. Hij haatte Josephine, haatte de Gordon-Lennoxen die hem dit hadden aangedaan – hoewel hij ook wel wist dat het een irrationele haat was. Het was zijn opa die hij moest haten, maar daar zat juist het hele probleem. Hij kon zijn opa haten wat hij wilde, maar zijn wil bleef wet. Charlemagne Gordon-Lennox pesten was een betere uitlaatklep. Hij had zichzelf beloofd dat hij zich zou opsluiten in de Zwadderich leerlingenkamer, uit angst dat hij Sam en Eva die avond zou tegenkomen. Maar hoewel hij zich probeerde te gedragen voelde hij zich als een gekooid dier dat zich paniekerig tegen de tralies wierp, iedere keer als hij zich in de ruimte bevond. Het was te druk, te wild, en er was niemand om te spreken. Eigenlijk wilde hij zich uiten, wilde hij iemand in vertrouwen nemen om het allemaal aan te vertellen en wat feedback te ontvangen. Maar wie? Hij durfde Samuel er niet mee lastig te vallen, Lillian en Valentine kende hij niet goed genoeg, Sebastian zat niet meer op school, Hastings had hem deze gang van zaken haast voorspeld en Daniella… tsja. Dani had geen interesse in deze zaken, Dani wilde alleen maar lol hebben. En dus was Keane opgestaan en was hij de leerlingenkamer uitgeslopen. Hij had een frisse neus nodig. Maar halverwege de trap richting de Grote Zaal had hij zich bedacht en hadden zijn voeten hem naar het feestje gebracht waar hij wist dat Dani was, daar ze hem zelf ook had uitgenodigd. Hij had gelogen en gezegd dat hij zijn huiswerk af moest maken, en hoewel Dani hem daarvoor had uitgelachen had ze haar schouders opgehaald. Maar misschien was dat wel precies wat hij nodig had. Misschien moest hij er even tussenuit, even wat anders, even wat drank in hem gieten en zich overgeven aan de klanken van de avond. Maar de Cornwalltoren was ver weg, en hoewel de kans klein was dat hij zijn vrienden tegen het lijf zou lopen glimpste hij ze ergens tussen de Ravenklauw leerlingenkamer en het lokaal waar Voorspellend Rekenen werd gegeven. Vlug had hij zich verstopt achter een standbeeld van een gevleugelde hengst. Maar toen had hij iets gehoord wat zijn hart deed breken: Samuel maakte een grapje, en hij hoorde Eva giechelen. Terwijl hij zichzelf gebroken in de leerlingenkamer opsloot, was Eva hier met Samuel aan het giechelen! En ondanks dat Keane wist dat hij gek aan het worden was, dat hij moest stoppen zichzelf met Sam te vergelijken en moest stoppen andere mensen de schuld te geven van zijn eigen pijn, kon hij het even niet meer aan. Hij wachtte tot de Hoofdmonitoren verdwenen waren, kwam achter zijn standbeeld vandaan en liep met vlugge schreden de lange trap op richting de Cornwalltoren, waar in een van de lege appartementen reeds luide muziek op de gang te horen was. Keane griste enkele shotjes van een dienblad en sloeg die achterover, waarna hij zich door de massa begon te bewegen. Daniella. Hij zocht Daniella. Zijn groene ogen vonden haar midden op de dansvloer, en hoewel andere mensen hem probeerde aan te spreken negeerde hij hun halve gesprekken en focuste hij zich slechts op zijn beste vriendin. Blijkbaar was het een goed feestje waardoor het even duurde om bij haar te komen, iets wat hem tijd gaf om nog enkele grote slokken alcohol naar binnen te werken. Toen hij eindelijk bij haar was aangekomen, terwijl de luide muziek door zijn lichaam trilde en de alcohol zijn werk begon te doen, pakte hij haar hand vast en trok hij haar naar zich toe, waarna hij zijn lippen ruw op de hare plantte. Nee, ze zou niet naar hem luisteren en hem helpen met zijn problemen. Maar ze kon hem wel wat anders geven, en misschien was dat wel precies waar hij nu behoefte aan had. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Prive met Lily! En uiteraard toestemming voor de godmodes, als ik dat nog moet vermelden~
  5. Maandag 1 december, 0.10u 's nachts, ergens in de Kerkers Het was nacht. Het was een donkere, koude nacht – zo een waarbij je je dikste bontmantel en wollen sjaal omsloeg maar de ijzige kou tot in je botten doordrong. Hun adem maakte grijze wolkjes die ze nauwelijks konden zien in het marginale licht dat de kille toortsen afgaven. Keane wreef zijn handen samen en blies erop. Hij wilde weg uit de Kerkers, had liever patrouille willen lopen op een van de verdiepingen – in ieder geval niet ergens waar meters en meters bevroren ijs zich boven zijn hoofd bevonden. Maar ze moesten alleen nog deze gang uit om bij de Huffelpuf leerlingenkamer te komen, en richting de Keukens was alles altijd aangenamer. Zelfs op dit uur zouden er vuren branden in de gezellige haarden van de Keukens en zouden er wel een of twee huiselven wakker zijn om hen chocolademelk met rum of vuurwhiskey te geven – en Keane had sterk het gevoel dat ze zonder een van de twee de nacht niet zouden doorkomen en de leraren morgenochtend vroeg hun bevroren lijken in een gang zouden vinden. Hoewel Keane ooit had gelezen dat je bij vorstgevaar al je kleding moest uittrekken en je naakt tegen een ander moest aanstorten zodat je elkaar warm zou houden, zou hij dit toch wel sterk in overweging moeten nemen voordat hij zich vannacht daaraan zou wagen. Want patrouille loop je niet alleen en hij had gemengde gevoelens met betrekking tot zijn Klassenoudste. Daniella Adler was vandaag pas terug gekomen van haar schorsing en Keane had het lastig gevonden om een houding tegenover haar te vinden. Want wat zeg je tegen je beste vriendin die heeft geprobeerd je vriendin te wurgen en waarvan je weet dat ze je leven tot een hel zou maken als je het contact met haar zou verbreken? En daarbij… het was nu een maand geleden en Keane had voor zichzelf geprobeerd een honderd redenen te vinden waarom Daniella zou proberen om Evangeline iets aan te doen. Hij kon niet geloven dat Dani zijn Eef ook daadwerkelijk dood zou willen hebben – iets wat objectief gezien natuurlijk geheel fout was. Maar Adler was zijn beste vriendin, en aangezien vrienden doorgaans willen dat hun vrienden gelukkig waren kon hij zich werkelijk niet voorstellen dat Daniella het grootste geluk in zijn leven als een kaars zou willen uitdoven. Het kon gewoon niet. En dus.. was het vast allemaal een fout geweest. Een groot misverstand. Dani had Eva vast niet echt dood gewild – ze was niet zo gestoord. Mensen doodmaken ging namelijk wel heel ver. En daarnaast wilde Keane ook helemaal geen ruzie. Ruzie met Daniella Adler was een van de vermoeiendste dingen die hij ooit had gedaan, en hij was juist zo blij dat de afgelopen maanden zo rustig waren verlopen. Maar nu liepen ze samen patrouille, en iedere keer als hij een woordenstroom omhoog voelde komen probeerde hij aan iets anders te denken. Want hij kon niet niets zeggen met betrekking tot hoe hij zich hierover voelde, hij kon zichzelf niet bedwingen om dit maar gewoon over zich heen te laten komen. Maar tact was hier het antwoord, want voor je het wist had je het met een gillende Daniella aan de (tover)stok. Keane Cadwgan was echter veel, maar tact zou hij niet per se tot een van zijn talenten rekenen. Hij kon het zowel tegenover zichzelf als tegenover Eva echter niet maken om hier niets over te zeggen. Ze gingen nog een bocht om en Keane haalde diep adem. “Dus… hoe was het bij je familie?” Stap stap stap. Zijn vingers deden pijn van de kou en hij stopte ze zo ver als mogelijk in zijn zakken van konijnenbont. “Daan… Ik – ik moet echt even wat tegen je zeggen over… over dat Halloweensbal.” div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Prive met Lily!
×