Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'prive'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Algemene Informatie
    • Informatie voor nieuwe leden
    • Mededelingen
    • Belangrijke Informatie
    • Personagedossiers
    • Archief
  • Het Hippe Gedeelte
    • Het Stationscafe
    • Het RPG-cafe
  • Zweinstein
    • De Kerkers
    • Het Terrein
    • Het Zwerkbalstadion
    • De Grote Hal
    • Eerste t/m Vierde Verdieping
    • Vijfde t/m Zevende Verdieping
    • Torens
  • Buitenwereld
    • Zweinsveld
    • Londen
    • De Universiteit
    • Engeland en Omstreken
  • Andere Boards
    • Zottenboard

Calendars

  • OOC Kalender

Group


Website link


Skype


Membergroups


Naam


Personagedossier


IC leeftijd


IC Burgerlijke Staat


Beroep


Basisvakken


Keuzevakken


Zwerkbalpositie

Found 325 results

  1. [1833/1834] Everything has a price dearie

    div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Volgens mij is dit topic niet 15+ maar deze post heel licht wel dus voor dat iedereen helemaal leip wordt zeg ik het maar even Daniella Adler was terug op school , niet meer zwanger en ready voor actie. Er waren een paar voordelen aan dat de baby geboren was, al was het vreselijk dat ze er was. Een daarvan was natuurlijk dat haar vreselijke zwangerschapsbuik weg was. Naast dat het veel mooier eruit zag was het ook veel makkelijker te negeren dat ze een kind had als dat kind opgesloten lag in een kinderkamer en niet in haar. Het allerbeste was natuurlijk dat ze zich weer bezig kon houden met haar meest favoriete bezigheid in kleine ruimtes. Daniella had een lichtelijke afkeer voor haar lichaam gehad toen ze zwanger was en naakt zijn was geen optie geweest . Maar nu kon het allemaal weer en dat was fantastisch. Haar eerste slachtoffer was Julian Hale een jongen die wel heel gewillig was geweest , logisch natuurlijk , en ook nog eens erg aantrekkelijk was. Daniella was meer dan tevreden aangezien ze helemaal geen zin had moeite te doen na maanden droog te staan maar ook geen zin had in een Silver Woodville die ze al zo vaak gehad had dat het saai was . En nu zaten ze in haar oude vertrouwde bezemkast , deze was toch haar favoriet, en Daniella voelde zich helemaal de oude. Het geluid van twee zwaar ademende mensen die moe waren van heftig zoenen en het gevoel dat door haar heenging toen ze het eerste knoopje van Julians blouse opmaakte . Het was een situatie en een ritme dat haar vertrouwt was en waar ze zich comfortabel bij voelde . Behalve dat Julian ineens stopte en haar vragend aankeek , een beetje gefrustreerd keek ze terug en trok ze haar wenkbrauw op. Hier had ze dus weer geen tijd voor wat was het probleem ?
  2. Maandag 1 december, 0.10u 's nachts, ergens in de Kerkers Het was nacht. Het was een donkere, koude nacht – zo een waarbij je je dikste bontmantel en wollen sjaal omsloeg maar de ijzige kou tot in je botten doordrong. Hun adem maakte grijze wolkjes die ze nauwelijks konden zien in het marginale licht dat de kille toortsen afgaven. Keane wreef zijn handen samen en blies erop. Hij wilde weg uit de Kerkers, had liever patrouille willen lopen op een van de verdiepingen – in ieder geval niet ergens waar meters en meters bevroren ijs zich boven zijn hoofd bevonden. Maar ze moesten alleen nog deze gang uit om bij de Huffelpuf leerlingenkamer te komen, en richting de Keukens was alles altijd aangenamer. Zelfs op dit uur zouden er vuren branden in de gezellige haarden van de Keukens en zouden er wel een of twee huiselven wakker zijn om hen chocolademelk met rum of vuurwhiskey te geven – en Keane had sterk het gevoel dat ze zonder een van de twee de nacht niet zouden doorkomen en de leraren morgenochtend vroeg hun bevroren lijken in een gang zouden vinden. Hoewel Keane ooit had gelezen dat je bij vorstgevaar al je kleding moest uittrekken en je naakt tegen een ander moest aanstorten zodat je elkaar warm zou houden, zou hij dit toch wel sterk in overweging moeten nemen voordat hij zich vannacht daaraan zou wagen. Want patrouille loop je niet alleen en hij had gemengde gevoelens met betrekking tot zijn Klassenoudste. Daniella Adler was vandaag pas terug gekomen van haar schorsing en Keane had het lastig gevonden om een houding tegenover haar te vinden. Want wat zeg je tegen je beste vriendin die heeft geprobeerd je vriendin te wurgen en waarvan je weet dat ze je leven tot een hel zou maken als je het contact met haar zou verbreken? En daarbij… het was nu een maand geleden en Keane had voor zichzelf geprobeerd een honderd redenen te vinden waarom Daniella zou proberen om Evangeline iets aan te doen. Hij kon niet geloven dat Dani zijn Eef ook daadwerkelijk dood zou willen hebben – iets wat objectief gezien natuurlijk geheel fout was. Maar Adler was zijn beste vriendin, en aangezien vrienden doorgaans willen dat hun vrienden gelukkig waren kon hij zich werkelijk niet voorstellen dat Daniella het grootste geluk in zijn leven als een kaars zou willen uitdoven. Het kon gewoon niet. En dus.. was het vast allemaal een fout geweest. Een groot misverstand. Dani had Eva vast niet echt dood gewild – ze was niet zo gestoord. Mensen doodmaken ging namelijk wel heel ver. En daarnaast wilde Keane ook helemaal geen ruzie. Ruzie met Daniella Adler was een van de vermoeiendste dingen die hij ooit had gedaan, en hij was juist zo blij dat de afgelopen maanden zo rustig waren verlopen. Maar nu liepen ze samen patrouille, en iedere keer als hij een woordenstroom omhoog voelde komen probeerde hij aan iets anders te denken. Want hij kon niet niets zeggen met betrekking tot hoe hij zich hierover voelde, hij kon zichzelf niet bedwingen om dit maar gewoon over zich heen te laten komen. Maar tact was hier het antwoord, want voor je het wist had je het met een gillende Daniella aan de (tover)stok. Keane Cadwgan was echter veel, maar tact zou hij niet per se tot een van zijn talenten rekenen. Hij kon het zowel tegenover zichzelf als tegenover Eva echter niet maken om hier niets over te zeggen. Ze gingen nog een bocht om en Keane haalde diep adem. “Dus… hoe was het bij je familie?” Stap stap stap. Zijn vingers deden pijn van de kou en hij stopte ze zo ver als mogelijk in zijn zakken van konijnenbont. “Daan… Ik – ik moet echt even wat tegen je zeggen over… over dat Halloweensbal.” div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Prive met Lily!
  3. [1834/1835] Delicate koopwaar

    10 november 1834 om 15:00 Vervolg op De fijne kneepjes Yara was een kwartier voor haar afspraak al bij het waarzeggerijlokaal. Het lokaal was inderdaad niet op slot. Dus ging ze al naar binnen, want het meisje had geen zien om op de gang gezien te worden door iemand anders dan haar 'afspraakje'. De afspraak was weinig romantisch van aard: in ruil voor een flinke betaling zou Julian Hale haar leren te zoenen. De Zwadse was nerveus, dat kon ze niet eens aan zichzelf ontkennen. Ze had de afgelopen uren, sinds dat ze wist dat ze deze afspraak gehad, na zitten denken over hoe het zou gaan. Ze wist gewoon niet goed wat ze straks moest doen, ja, zoenen, maar daar hield het dan ook bij op. Ze had het nog nooit gedaan. Dus welke technieken daar allemaal bij kwamen kijken, was haar allemaal compleet onbekend. Hoewel de jongen wist van haar onervarenheid wilde ze ook niet afgaan. Ze wilde niet dat hij haar een stuk perkament zou vinden. Het idee alleen al was enorm beledigend. Als voorbereiding had Yara haar tanden extra gepoetst en wat parfum opgedaan. Nu had ze geen enkele intentie de jongen te verleiden, maar.. ze wilde gewoon goed voor de dag komen. Dus daar hoorde dan ook bij dat je wat extra aandacht aan je uiterlijk besteedde. Ze mocht hem dan wel betalen, maar ergens wilde ze ook dat hij het als een soort eer zou zien dat hij het haar mocht leren. De minuten kropen voorbij, terwijl Yara op een kussen in het lokaal zat. Het lokaal was gezellig en knus en rook lekker naar wierook. Het was misschien wel de beste (en zachtste) plek in het kasteel om zoiets te doen (behalve natuurlijk een slaapkamer of leerlingenkamer, maar die plekken waren geen optie). Uiteindelijk ging de deur van het lokaal open. Het was Julian. Yara haalde nog eens diep adem en glimlachte, terwijl ze op het kussen naast zich klopte. "En, heb ik een mooie plek uitgekozen, of niet?", zei ze ogenschijnlijk zelfverzekerd. Oh, het was verschrikkelijk als je niet wist hoe iets ging of hoorde te gaan of wat er ging gebeuren. @@Julian Hale div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Yoni <3
  4. [1835] Karma

    Zaterdag 10 januari - 10:00 - leeg klaslokaal Soms was karma een bitch. Raine wist niet hoe het kon, maar meteen de eerste les waarbij er een opdracht in tweetallen werd uitgedeeld voor een project, ging het mis. Het is waarschijnlijk geen verrassing voor de lezers, maar inderdaad… Elara en Raine waren aan elkaar gekoppeld voor een huiswerkopdracht. Het afspreken van een moment om de opdracht te maken was heel kortaf en in twee halve zinnen geregel: Dit lokaal, om tien uur, zaterdag. Dat was ongeveer de strekking van het gesprek geweest. De jongen had nog het kleine beetje geluk dat het om transfiguratie ging en dat dat tot een van zijn beste vakken behoorde, maar daar was al het positieve wel mee gezegd. Met een zucht sloeg hij zijn boek open bij de theorie behorende bij de opdracht. De sfeer was ongemakkelijk. Ze hadden nog geen woord tegen elkaar gezegd. Ze hadden elkaar niet begroet. Ze hadden elkaar niet eens aangekeken, misschien niet eens elkaar aanwezigheid officieel erkend, maar en of dat Raine wist dat Elara bij hem in dezelfde ruimte zat. Hij ervoer een mengeling van boosheid (want het was haar schuld dat haar halfbroer hem in elkaar was komen slaan), maar ook schaamte en ongemak wegens zijn eigen gedrag naar haar toe. Het was verschrikkelijk. Hij kon zich ook maar moeilijk concentreren. Hij had de eerste zin van het hoofdstuk nu misschien wel al zeven keer doorgelezen, maar hij zou nog niet kunnen zeggen wat er nou stond. Raine ging wat verzitten en zuchtte. Voor de achtste keer begon hij aan de zin. Waarom zei ze nou niet gewoon niets? Hij wist dat ze boos was. Dan hadden ze dat tenminste gehad. En hijzelf? Nee, hij ging natuurlijk niets zeggen. @@Elara Burrows div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Prive met Sandra!
  5. [1834] Tegen beter weten in.

    27 december Na zijn gesprek met Elara was James ontzettend kwaad geweest. Niet op Elara, maar wel op Raine: een jongen vaan haar school, waarmee Elara initieel een vriendschappelijke band mee had gehad en waarmee ze uiteindelijk had gezoend. De jongen had al een vriendin en hoe je het wendde of keerde had hij gewoon misbruik gemaakt van zijn zusje. Wellicht dat James hier niet helemaal objectief over nadacht en het al met eigen aannames inkleurde, maar dat kon hem maar weinig schelen. De jongen was een vreemdganger en hij had James’ kleine zusje gekwetst. Ook al hadden Elara en hij nog niet de beste band, had hem wel wat gedaan dat ze in zijn armen had zitten huilen en snikken en dat ze zelfs even had gedacht dat zíj misschien iets fout was geweest. Raine had Elara om de tuin geleid, in zijn val gelokt, haar het hoofd op hol gebracht en dan in het bijzijn van zijn echte vriendinnetje Elara in de grond getrapt. Dat was natuurlijk een schande. Het was onfatsoenlijk en ging tegen alle regels in van wat hoorde. James, die normaliter heel rustig, beheerst en rationeel was, was nu woest en als hij boos was, werd hij een tijdbom van kilte. James was op de Open Dag met Kerst al boos geweest. Toen ging het echter om het vriendinnetje van deze Raine, maar met deze laatste informatie erbij, was de tijdbom afgegaan en ging hij niet meer rustig nadenken, maar was het tijd om actie te ondernemen, ondanks dat Elara wilde dat hij het niet deed en hem had gevraagd het niet te doen. James kon dit echter niet straffeloos laten gebeuren. James verschijnselde naar Zweinsveld. Het was een gok natuurlijk. Misschien verbleef de jongen wel helemaal niet op Zweinstein in de vakantie, maar aangezien hij ook aan de tafel had gezeten van ouders die niet op visite kwamen, was de kans toch enigszins aanwezig dat James deze Raine hier kon treffen. Dan moest hij hem alleen ook nog zien te vinden. Hier en daar wat rondvragen gaf James echter de juiste informatie. Uiteindelijk trof hij de jongen met een schetsboek bij het meer, dat nu aan de randen grotendeels bevroren was en waarbij het diep zwarte water in het midden van het sneeuwlandschap er nog indrukwekkender uitzag dan normaal. “Meneer Salisbury?”, vroeg hij ter controle aan de jongen. Hij kreeg een bevestigende reactie. De jongen keek hem vragend aan en stond toen op. “Ik denk dat wij het een en ander met elkaar te bespreken hebben.”
  6. [1834] Met lood in de schoenen..

    Maandag 1 december 1834 Ipswich, huize Tedwin Eindelijk was het dan zover: haar ouders hadden genoeg gehad van Pearls opstandige gedrag en het afgelopen weekend hadden ze al haar spullen naar Ipswich verhuisd en de huur opgezegd. Natuurlijk had Pearl wel een paar adressen waar ze zou kunnen logeren, maar vroeg of laat zou ze er niet meer aan ontkomen en ze zou teveel moeten uitleggen waarom ze niet gewoon naar huis ging. Nee, het was tijd voor Pearl om uiteindelijk toch toe te geven aan wat boven haar hoofd voor haar was beslist. Haar verloofde, wat een gruwelijk woord, was als het goed is op de hoogte van haar komst. Dat hadden haar ouders wel geregeld. Pearl zag er toch wel lichtelijk tegenop om hem onder ogen te komen. Ze was na een nachtelijk avontuur ergens halverwege oktober namelijk vertrokken met de mededeling dat ze haar spullen zou gaan halen en was toen voor anderhalve maand uit beeld verdwenen. Dat was toch wel een tikkeltje ongemakkelijk. Ze kon ook niet van hem verwachten dat hij het zou begrijpen. En oh ja, ze was ook verschillende keren vreemd gegaan, maar dat ging ze niet uit zichzelf vertellen. Het zou haar overigens niet verbazen als hij het zou weten, want hij had haar ook in een willekeurige kroeg weten op te sporen. Dus.. daar stond ze dan. Ze had een koffer met haar laatste spulletjes in haar hand en haar huisdiertje, de fee Nonoma had zich onder haar lange loshangende haren in haar kraag verstopt. Het diertje merkte blijkbaar de spanning van haar baasje. Met lood in de schoenen legde ze de laatste passen naar de voordeur af en liet de deurklopper een paar keer stevig op het hout neerkomen. Met pijn in haar buik verlangde ze naar de tijd dat je nog onder dingen uit te komen door tegen je moeder te huilen dat je had overgegeven. Daar trapte men nu helaas niet meer in. De deur ging open. Pearl keek in het zeer verbaasde gezicht van Fletcher. "Oh, ben je er weer," zei hij. Pearl voelde dat ze rood werd. He bah, waarom nu? Misschien omdat ze zich toch enigszins schuldig voelde over hoe ze zich had gedragen, terwijl ze heel rationeel puberaal vond dat ze niets verkeerds had gedaan, omdat ze met haar eerder ook niet hadden overlegd of ze het wel eens was met de gang van zaken. De vrouw stapte binnen. "Ja, mijn ouders hebben de huur opgezegd van mijn woning in Zweinsveld." Was dat te eerlijk? Nouja, het was niet dat ze anders eerder was teruggekomen. En meer dan dat wist ze voor nu eigenlijk niet te zeggen. Dus ze glimlachte maar wat ongemakkelijk in zijn richting en ontweek het om hem recht in de ogen aan te kijken @@Fletcher Tedwin
  7. 20 november 1834 De familie Graham had de afgelopen dagen vrij intensief contact gehad met de familie Haviliard. Vader des huize Haviliard, die waarschijnlijk wanhopig was geworden door het gezeur van zijn dochter, had Duke Graham namelijk benaderd met een huwelijksvoorstel: ze wilden graag dat James een van de drie dochters zou trouwen. De voorkeur van de familie Haviliard ging uit naar de middelste dochter, Igraine, en ook Jamer sprak zijn voorkeur voor juist die dochter uit. De bruidsschat was waanzinnig. Het enige wat vader Haviliard ervoor vroeg was of James het nog even stil kon houden en dat hij zelf voor het meisje op zijn knie zou gaan om haar ten huwelijk zou vragen, want dat zou iets zijn waar Igraine meer dan zeer gelukkig van zou worden. Natuurlijk werd er met deze kleine voorwaarde akkoord gegaan. Het was een kleine moeite, waar alle partijen waarschijnlijk een stuk gelukkig zou worden: als het meisje blij was, waren zowel papa als de verloofde blij. Dat maakte het leven toch een heel stuk gemakkelijker. Zo stond James twaalf dagen na hun laatste afspraakje weer in het park te wachten. Het was een beetje een chaotische periode, want de afgelopen twee dagen was hij ook vooral bezig geweest met het feit dat hij plots een halfzusje had. Dit bood een goede afleiding, maar was eveneens een extra druk op zijn schouders qua zaken die hij in goede banen moest leiden. Hij was echter goed voorbereid. Hij had aan het begin van de week een mooie ring laten maken van goud, waar zelfs een klein steentje diamant in zat en hij had een roos bij zich. Een enkele roos, want wat James betreft was dit hun eerste echte date. Voor Igraine gold het als derde date, maar daar had de jongeman geen weet van. James keek op zijn zakhorloge. Over enkele minuten was de afgesproken tijd. James had Igraine een brief geschreven met daarin opnieuw zijn welgemeende excuses voor de vorige keer en dat hij graag wilde vragen om hem een herkansing te schenken. Tot op heden had ze de afspraak niet afgezegd. @ div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé <3
  8. 7 april 1833 Er waren delen in het kasteel waar Sebastian vertrouwd mee waren; de leerlingenkamer van Griffoendor, de klaslokalen en vooruit: ook de bezemkasten (hoewel de herinneringen aan die perioden steeds vager werden), maar er waren natuurlijk ook plaatsen in het kasteel waar hij nog nooit eerder was gekomen. De torens waren voor hem redelijk onbekend, op het klaslokaal van Astronomie na dan, dus wanneer hij op zoek was naar de klaslokalen van Waarzeggerij voelde de Griffoendor zich voor een klein beetje weer als een eerstejaars. Als het eerder in hem was opgekomen dat hij eigenlijk geen idee had waar hij moest zijn, had hij nog aan iemand kunnen vragen waar het lokaal zich bevonden. Aangezien hij niet echt een planner was, moest hij zijn plan zien te trekken gezien hij speciaal een afspraak had gemaakt bij professor Grace. Konden ze godverdomme niet gewoon bordjes plaatsen? Links afslaan om naar het lokaal te gaan, rechtdoor als je wilde uitkomen op een doodlopende gang. En toch was het niet zo dat hij hopeloos te laat was gekomen op zijn afspraak. Het was eigenlijk verbazingwekkend, maar het was alsof hij precies wist waar hij naar toe moest lopen zonder daadwerkelijk die kennis te hebben. Sebastian was de trappen opgelopen waarbij hij toen ofwel links kon gaan ofwel rechts, maar hij wist dat hij links moest lopen. Het was geen gok waarbij hij vijftig procent kans had op slagen, maar zijn verstand wist gewoon dat hij die kant uit moest lopen. Het was, om zacht uit te drukken, heel erg bizar. Men zou kunnen beargumenteren dat educatie die aan hem, via Zweinstein, werd geboden een verspilling was, maar een les had hij wel goed begrepen: toevalligheden bestonden er niet in de tovenaarswereld. Nadat hij beleefd drie keer had geklopt, was hij naar binnen gelopen. “Professor Grace? Ik ben Sebastian Kingsley en ik had u eergisteren een uil gestuurd over dat ik hulp nodig bij mijn taak .. “ De intentie was om de paper aan haar te overhandigen zodat ze het zou kunnen lezen. De Griffoendor stak het perkament ook naar haar uit waardoor hij per ongeluk haar hand had aangeraakt. Geschrokken deed hij vijf stappen van haar weg, omdat hij overdonderd werd door de beelden die voor zijn ogen flitste. “Professor - “ de beide wangen van zijn gezicht werden knalrood. “Zag u dat ook?" div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Toestemming met godmode
  9. 23 juli 1834 - 13.00 - De wegisweg Flora was al een heel groot meisje. Ze was een paar maanden geleden wel zeven jaar geworden en zelf vond ze dat heel oud. En ook vond ze dat het betekende dat ze wel alleen kon gaan winkelen op de wegisweg. Ze was al heel vaak op de wegisweg geweest. Met haar moeder, met haar broer, met haar zussen, dus ze wist precies waar ze wel en niet mocht zijn. Ze mocht niet de hoek om lopen daarzo verderop, want dan kwam je in de Donkere Maan steeg, ofzoiets. Het had een ingewikkelde naam die Flora zeker nog niet kon schrijven, maar het was in ieder geval verboden. Misschien als ze ouder was dat ze het een keer zou durven om er toch in te kijken, maar nu nog niet. Het zag er allemaal net iets te spannend uit. Haar ouders waren het niet helemaal eens geweest met Flora's overtuiging en dus hadden ze haar met een paar neefjes en nichtjes meegestuurd naar de wegisweg. Allemaal heel leuk en aardig en vast lief bedoeld, maar dat was niet wat Flora wilde en dus had ze zich na een tijdje samen met haar nichtje Lyre losgeweekt van het groepje. De twee meisjes waren giechelend een zijstraatje in geslagen en hadden gewacht tot de rest verdwenen was tussen de meute tovenaars. Om een of andere reden leek het altijd wel druk te zijn op de wegisweg in de zomervakantie. Overal liepen mensen rond met huisdieren, magische ijsjes, nieuwe bezems of tassen vol met schoolboeken voor het nieuwe jaar. Floriana en Lyre waren om die laatste reden naar de wegisweg gekomen. Haar moeder had haar wat geld gegeven, wat nu vrolijk rinkelde in een buideltje om Flora's middel zodat ze het niet kwijt zou raken, voor het kopen van nieuwe schoolspullen. Nu hoefde Flora nog geen magische boeken te hebben, maar wel een aantal nieuwe schrijfspullen en perkamenten voor het nieuwe schooljaar. Lyre daarentegen had een hele lijst met alles wat ze moest hebben en ondanks dat de twee meisjes dus op avontuur waren, besloten ze toch maar te beginnen met wat dingen die op het lijstje stonden. Alleen winkelen was hoe dan ook al heel wat stoerder dan met je hele familie erbij. De twee blonde meisjes waren dan ook braaf op weg naar de boekenwinkel, mogelijk Lyre's favoriete winkel op de hele wegisweg, toen ze langs een winkel kwamen die Flora veel interessanter vond. "Wow," zuchtte ze en binnen een paar seconden zat ze met haar handen en neusje tegen het winkelraam geplakt. "Is dat de Vuurccracker 1800?" De laatste les voor de vakantie had ze van meester Bob even mogen vliegen op de kinderbezems en Flora had het geweldig gevonden. Sindsdien was zwerkbal haar nieuwe, favoriete hobby, al had ze geen idee hoe je het nou precies moest spelen. "Zullen we even kijken?"
  10. 2 augustus 1834 - rond een uurtje of 1:00 - Georgiana Ellice's huis De warme zomerdagen hadden zich gestaag voortgezet en de laatste zonnestralen van deze augustusdag verlieten het hemelriek. De nachtelijke duister betrok de gouden en roze kleuren in de lucht en de eerste sterren lieten zich schijnen, als kleine, wakende nachtlampjes. Normaal gesproken was het bedtijd voor de meeste jongeren, maar ondanks die bedtijd was er toch nog iemand wakker. James was wakker. Klaarwakker. Omdat hij op mocht blijven? Welnee, hij bepaalde zelf wanneer hij naar bed ging; hij was immers geen klein kind meer. Letterlijk. Iemand had nog niet zo heel lang geleden zijn jeugd ontnomen en had hem aan haar hand meegenomen in de wereld van volwassenheid, als je het zo zou willen noemen. Die iemand wandelde dagelijks langs in zijn hoofd, misschien zelfs wel de hele dag lang en hij kreeg haar niet los uit zijn gedachten. Ze bleef er rondlopen. Het had James zijn ogen geopend en had hem kennis doen maken met gevoelens die hij nog niet eerder zo sterk had gevoeld. De herinnering aan haar warme, bruine ogen die glinsterden in het licht van de maan was nog heel vers. Het beeld van haar donkere haren die afstaken tegen de lichte kleur van het mos, aan de rand van het verboden bos, stond nog op zijn netvlies gebrand. Hij had het ergens heel moeilijk gevonden om zich zo ergens in te storten, zonder ook maar iets van een relatie te hebben, of zonder ook maar iets van een bevestigde liefde te hebben. Anderzijds voelde hij zich sterker, grootser en stoerder dan ooit. Ja stoerder, want James was niet altijd even stoer. Ook toen niet, maar dat deed er nu niet toe. Nu was hij wel stoer, want hij was achter de rug van zijn ouders om weggelopen van huis. Hij had braaf gewacht tot hij het gesnurk van zijn vader en moeder uit hun slaapkamer had horen komen en tot alle lichten in huize Braxton waren gedoofd. Op dat moment was hij uit zijn raam geklommen, om vervolgens aan de rand van het zandpad te verdwijnselen naar het adres van dat ene meisje. Het meisje die hij nu een maand niet had gezien. Hij had haar zo graag willen zien en ze hadden ook afgesproken om elkaar in de vakantie te zien, maar tot nu toe was het er niet van gekomen. De onhoudbare drang was nu niet meer te stoppen; hij moest haar zien. Hij moest haar even spreken. Waarom? Omdat James stiekem een beetje verliefd was geworden. Nu hij Georgiana een maand niet had gezien, had hij pas doorgekregen hoe graag hij haar zag en hoe zeer hij haar eigenlijk miste nu ze er niet was. Hij had het niet durven toegeven aan zichzelf en eigenlijk had hij het een beetje geprobeerd te vermijden, omdat hij niet echt hoogte kreeg van haar gevoel. Maar uiteindelijk, na nachtenlang piekeren, dagenlang dagdromen en het beginnen van dertig brieven (iedere dag een nieuwe die hij vervolgens weer in de prullenmand mikte omdat hij niet goed genoeg was en hij niet wist wat te zeggen) had hij geaccepteerd dat hij toch iets meer voelde voor Georgiana dan hij in eerste instantie verwachtte te hebben. Iemand leuk vinden was één, echt een gevoel voor iemand ontwikkelen was toch wel iets intenser en tegelijkertijd wat beangstigend. Hij wist niet zo goed wat hij met die gevoelens aan moest en hij wist ook niet of ze uberhaubt zo iets zou voelen voor hem als hij voor haar. Het liefst dacht hij daar nu even niet over na. Ergens was het wel belangrijk om te weten, maar voor nu zou het voldoen als hij haar alleen al even kon zien. En zo geschiedde. James verdwijnselde naar het pad voor het huis van Georgiana. Hij kon in het duister van de nacht de grote vormen van het huis zien en het kleine nachtlampje bij de voordeur gaf hem net genoeg licht om het balkon voor haar slaapkamerraam te zien. Ze had hem verteld dat ze een slaapkamer had met een klein balkonnetje, aan de voorzijde van haar huis. James sloop voorzichtig door het hogere gras, tot hij aankwam bij het kiezelpad voor het huis. Voorzichtig gooide hij enkele steentjes omhoog, om haar aandacht te proberen te wekken. Voor het zelfde geld sliep ze en dat was nou net niet de bedoeling van deze ontmoeting... Iemand bezoeken terwijl deze sliep was gewoon... een beetje raar. Iemand bekijken terwijl diegene sliep, dat was zelfs een beetje... creepy. De steentjes hadden nog niet genoeg effect, waardoor James dus op een andere manier haar aandacht moest zien te wekken. Misschien kon hij omhoog klimmen aan het hekwerk van de rozenstruik en kon hij zo haar balkonnetje op klimmen... Hij zou dan op het raam kunnen tikken, dan zou ze vast wakker worden! James liep voorzichtig naar het hekwerk en zette zijn rechtervoet er op. Met enige moeite kon hij omhoog klimmen langs de scherpe doorns en vele blaadjes die in zijn gewaad bleven hangen. Op het moment dat hij zich wilde optrekken aan de balkonrand, ging de deur bij het balkon open. James schrok er van en kon zichzelf nog net een beetje in balans houden tussen het balkon en het houten hekwerk. Zijn ogen schoten omhoog, waarna een warm, fijn gevoel hem bekroop.
  11. [1834/1835]Treasure, that is what you are.

    23 december 1833 - Battle Madeline hield er niet van om naar huis te gaan met kerst, want naar huis gaan betekende dat ze haar familie weer moest zien. Voor veel kinderen was dat een fijn vooruitzicht, maar voor Maddie niet. Waarom haar ouders het haar verplichten om elkaar te komen was haar een raadsel, want net zoals de rest van het jaar, hadden Adriana en Lewis Bowman over het algemeen maar weinig interesse in hun dochters. Er werd hen wat gevraagd over school, er werden hen wat dingen verboden en voor de rest waren ze vooral bezig met hun eigen dingen, tot het kerstdiner waar ze helaas allemaal bij aanwezig moesten zijn. Waarschijnlijk was het om het beeld van de perfecte familie hoog te houden, maar Madeline wist allang dat dat beeld niet bestond, dat het waarschijnlijk nooit had bestaan, zelfs niet toen ze klein was en ze nog wel eens had gedacht dat ze in deze familie paste. Dat was ook graag wat ze je lieten denken, dat het allemaal aan jou lag als je je niet op je gemak voelde. Maar het was gewoon allemaal hun schuld. In huis waren er maar twee plekken waar Madeline zich werkelijk op haar gemak voelde. De muziekkamer en haar eigen kamer. Normaal zorgde ze er daarom voor dat ze zoveel mogelijk het huis uit was, maar er waren ook dagen waarop dat niet lukte. Vandaag was zo'n dag. Buiten lag een dik pak sneeuw en er daalden nog altijd sneeuwvlokken naar beneden. Maddie had het liefst naar Londen willen reizen, maar ze had al haar kerstinkopen al gedaan dus haar moeder had het onzin gevonden, want dan zou ze waarschijnlijk alleen maar haar geld aan onzinnige dingen uitgeven. Het was niet eerlijk, want zelf waren ze wel gegaan. Madeline voelde zich eenzaam in het grote huis. Binnenkort zou Melody vanwege haar bruiloft vertrekken, maar haar zus zou ze niet echt missen. Haar broer wel. Hij zat nu al maanden in Spanje en Madeline vond het verschrikkelijk dat hij niet terug kwam deze vakantie, zelfs niet voor de bruiloft. Ze mochten bij hem op bezoek gaan met de huwelijksreis, maar Maddie vond het niet genoeg. Het was toch belachelijk dat haar eigen broer niet eens op de bruiloft van haar zus kon zijn. Wat waren ze in godsnaam voor familie? Maddie had er vreselijke ruzie over gemaakt met haar moeder de eerste dag van de kerstvakantie, maar het had niet mogen baten, want zoals altijd had haar moeder haar commentaar genegeerd. Het was zo, klaar, punt. Als ze nog een keer zo tegen haar sprak, dan mocht ze ook niet meer naar het feest. En dus had Madeline haar mond gehouden en uit wraak één van de nieuwe, favoriete kettingen van haar moeder gestolen. Het was een spelletje dat ze al speelde sinds ze klein was. Elke keer als haar moeder of vader gemeen was of haar te lang negeerde, nam ze iets van hen weg. Soms was het iets heel stoms en kinderachtigs, maar soms ook iets belangrijks, zoals nu. Het was een leuk spelletje. Madeline hield van de spanning die het met zich meebracht, wachtend op het moment dat haar ouders door zou hebben dat er iets mistte en of ze door hadden waar het was en wie het had gedaan. Heel soms verstopte Maddie het nog wel eens op plekken waar ze het terug konden vinden, maar steeds vaker niet. Ze verdienden het niet. Haar moeder was een leukere speler en door de controle die ze wilde hebben over haar gezin, ook vaker het slachtoffer. Madeline had de ketting gepakt toen haar ouders waren vertrokken waren en de bedienden niet keken. Nu moest ze het ergens verstoppen, dus was ze in de muziekkamer. Want Madeline wist zeker dat daar de beste plek was. OOC: Privé.
  12. [1834] Meer dan een routineklus

    3 december 1834- na klokslag 12 's nachts. Zaira wreef in haar handen. Het was koud. Ze probeerde haar vingers warm te blazen met haar adem, maar behalve wat pijnlijk getintel leverde het haar weinig op. Haar voeten hadden inmiddels ook geen gevoel meer en toch bleef ze een beetje stampen op haar plek. Ze was daar een keer mee opgehouden en toen waren haar tenen een week gevoelloos geweest. Het hielp niet mee dat haar kleding op veel plaatsen versleten was. Gaten zaten nog niet in de stof, maar het hield de snijdende wind van een herfst die langzaam overging in de winter niet meer tegen. Een half uur geleden was het licht uitgegaan van het huis dat ze in de gaten hield. Ze zou het dus nog minstens een half uur uit moeten houden voordat ze naar binnen zou gaan. Ze wilde niet riskeren dat een van inwoners moeilijk in slaap kwam en haar zou betrappen. Tot op heden was het meisje nog nooit betrapt bij een van haar klussen en dat wilde ze graag zo houden. Klussen bij dreuzels waren eenvoudig. Iedere leerling van Zweinstein zou daartoe in staat moeten zijn. Je zorgde dat je geen geluid maakte en de sloten waren altijd met magie te openen en te sluiten. In het ergste geval werd je toch gezien, maar geen dreuzel, zelfs niet een met een geweer, was een toverstok te snel af. Een inbraak bij een tovenaarsfamilie zorgde voor meer risico. Het was moeilijker binnen te komen, soms zat er beveiliging op de huizen en betrapt worden zou wel problemen op kunnen leveren. Het laatst wat Zaira wilde, was onder de aandacht komen van aurors. Haar familie had háár nodig om te overleven. Zij zorgde dat er voedsel en geld binnenkwam. Voedsel en geld voor een week. Dat was haar buit voor vanavond al. Misschien had ze nu moeten stoppen, maar ze had een gesprek opgevangen. Ze wíst dat hier meer te halen viel. Het zou haar een fortuin opleveren als ze het zou verkopen op de Verdonkeremaansteeg. Het zou zoveel problemen oplossen. Misschien zouden ze zelfs een huis kunnen huren in een beter deel van Londen: een huis met een fatsoenlijk huis met fatsoenlijk dak, zonder ratten en zonder tocht. Een plek waar haar broer veilig kon leven en haar moeder veilig haar dronk kon uitslapen in een bed in plaats van dat ze tussen het vuil op een dun matras op de grond moesten leven. Zaira kon niet anders dan vanavond een gok te nemen en haar kans te grijpen op een beter leven. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Prive topic met mezelf
  13. [1834/1835] De fijne kneepjes

    10 november 1834 Yara had er lang over nagedacht: ze was al zestien jaar oud, ze moest bijna debuteren en haar ouders kennende zou het vast geen vijf jaar meer duren voordat ze werd uitgehuwelijkt, zeker nu haar zus Igraine ook al een verloofde had. Ze was dat alles en ze had nog steeds nooit gezoend. Dit had mede te maken met dat de jongens van haar leeftijd gewoon niet boeiend waren of ronduit kinderachtig of ze waren te populair en wilde vooral zoveel mogelijk meisjes zoenen, zodat ze weer een extra naam op hun lijstje konden zetten. Nee, bedankt. En nu was er een oudere jongen, die niet meer op Zweinstein zat, die haar aandacht had getrokken. Bij hem wilde ze natuurlijk niet over komen als een dwaze en preutse suffe kip, die al zou gaan trillen als je haar wang aanraakte. Daarom had ze iets bedacht.. Ze had geruchten gehoord over een jongen in Griffioendor. Yara kwam in de rijke kringen en de rijke kringen roddelden veel en de rijke kringen hadden soms geld voor dingen wat je enkel geloofde omdat je over zulke dingen geen grapjes maakte. Yara besloot het erop te wagen. Het meisje had de jongen een tijdje in de gaten gehouden. Ze ondernam immers geen zaken, tenzij ze zich goed had voorbereid en ze redelijk zeker wist dat het haarzelf geen schade zou berokkenen. Dat was geen lafheid, maar dat zei enkel dat ze meer hersenen had dan de gemiddelde Grif. “Julian?”, met een klein glimlachje liep ze op de jongen af. Op dit moment waren zij de enige twee in de gym. “Kan ik je misschien even spreken?” Sierlijk nam ze plaats op het toestel waarbij hij aan het trainen was. Goed, nu sprak ze hem en ze had hem voor zich alleen, maar hoe bracht je zoiets subtiel ter sprake? “Ik denk dat ik je misschien kan interesseren voor een zakelijke deal.” Mocht hij nu echt niet weten waar ze het over had, kon ze altijd doen alsof ze dacht dat hij dansles gaf, of iets dergelijks. @@Julian Hale
  14. Het was een mistige maar warme avond in oktober. Het zou waarschijnlijk de laatste warme dag van het jaar zijn, dus was het de mooi moment om er nog eens goed van te genieten. En hoe beter dan met je verloofde? Picknicks waren leuk, en konden erg romantisch zijn. Moest je wel weten hoe je romantisch moest zijn. Liv was altijd van plan geweest om zo ver mogelijk bij jongens uit de buurt te blijven, dus had zich nooit verdiept in romantiek. Maar Toen kwam Noah Leadley en ze moest haar plannen bijstellen. Sindsdien had ze af en toe naar hem gezwaaid en geglimlacht, zijn hand een keer vrijwillig aangeraakt, hem op zijn hoofd gekust (want alles dat in de buurt komt van een mond of wang was zo iewl) en ze had hem een keer een echte knuffel gegeven! How adorable. Maar nooit erg romantisch. Maar vandaag zou ze het proberen! Vandaag wilde ze haar eerste romantische picknick hebben. Liv wist wel dat als ze hun eerste ‘date’ aan Noah zou overlaten ze waarschijnlijk in een kooi belanden. Daarom moest zij het maar regelen. De kleine zwad had een mand met allerlei lekker eten, een mooi picknickkleed, haar duurste servies set, kussentjes, een boel kleine kaarsjes en natuurlijk een bos rozen. Dat was toch allemaal heel romantisch zo? Alles was nu mooi uitgezet op een stuk gras waar ze een prachtig uitzicht hadden op het meer. Toen het donker was geworden had Liv de kaarsjes, die in de vorm van een hartje om het picknickkleed heen lagen, aangestoken en was op haar kussen gaan zitten. Haar date zou hier elk moment kunnen zijn. Tegen al haar verwachtingen in was de zwadderaar vrij zenuwachtig. Ze ging om de tien seconde verzitten, legde haar rokken steeds anders neer en veegde de hele tijd een niet-bestaand plukje haar haar perfecte kapsel in. Waar bleef hij nou?? Liv had geen idee hoe laat het was, maar als ze nog lang op hem zou moeten wachten zou hij een taartje in zijn gezicht kunnen verwachten.
  15. 1 december 1834 Tien vellen perkament lagen voor Dax op zijn bureau. De kennismaking met zijn verloofde was weinig succesvol geweest. Hij had nog ongeveer zeven maanden om haar te leren kennen. Zeven maanden klonk misschien als een lange tijd, maar als je iemand eigenlijk niet zag dan was dat vrij weinig. Dax zag er nu al tegenop om met haar te trouwen. Hij had er geen nachtmerries over, maar als zijn gedachten op een onbewaakt moment die kant opgingen, dan kon hij zich er wel redelijk onprettig door voelen. Hij had besloten dat hij haar ging schrijven. Misschien werkte elkaar op papier leren kennen beter dan in persoon, omdat ze dan allebei konden nadenken voordat ze antwoord gaven en Aurora zonder gezichtsverlies haar best kon doen. Dat het stroef tussen hen liep, was natuurlijk haar schuld. Beste Aurora, Lieve Aurora, Geachte Aurora, Aurora.. Beste juffrouw Griswold, Sinds onze kennismaking hebben wij elkaar al niet meer gesproken. Graag zou ik nader kennis met u maken. Dax zuchtte. Nee. Dit werd helemaal niets. Hij frummelde het perkament in elkaar. Nog negen vellen perkament op de stapel. Één prop in de prullenmand. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met mezelf <3
  16. [1834][EN]Queens dont do plants

    10 november 1834 Professor Evergreen was an honourable man and he was famous, so Blanche actually wanted to like him. Unfortunately Evergreen was also her herbology teacher. Blanche didn't like herbology that much. You got all dirty and most plants were so boring or useless. Most plants were used for good things, like potions or healing people. Those were the plants they learned about. Blanche had heard about plants which could be used as poison. Well that was interesting, but it was not on the thrird years program. Or any program at all. Today they got a homework assignment about another boring plant. Mimbulus Mimbultonia. It was not only a boring plant, it was also a very ugly plant. It was covered in boils and a weird, stinky fluid came out of it when Blanche put it down in her room. Ugh. It did not even match the sheets of her bed, or anything at all in this room. It was afwul. She did not wanted to take care of an ugly plant. She had much better things to do. Like ruling the school. Daniella had left this month, which meant Blanche was in charge for November. She did not have time for this. So Blanche looked around in the Common Room until she found Mary Mendler. Mary was the eleven year old girl who puked snakes on Blanche's dress at the opening feast. Mary could not really help it cause she was cursed, but Blanche did not really care. Since that day Mary was her slave, eh her help, whom she bought pretty things sometimes to keep her mouth shut, as if they were friends who bought each other pretty gifts. It was even better then a house elf. "Mary," Blanche said with a smile on her face. "Can you take care of this plant for me please?" And without waiting for an answer she gave the plant to the other girl. "But.. but professor Evergreen also gave me pumpkin to take care of and.." Blanche raised her eyebrow. "And?" She would not tolerate this. She was queen now, not a princess anymore. "N-nothing. I will. I will take very good care of it." "Good. I will come check on you tomorrow." OOC: Please excuse my English <3
  17. 12 mei 1834, om 14.26 Rhydderch Manor Het was geweldig om een kat te zijn. Catsanova veroverde de wereld! Hij had maar liefst eh, 50 bij 50 centimeter veroverd. Overal waar hij kwam veroverde hij, maar zodra hij wegliep, was het alweer verloren. Er was een andere kat die gevaarlijk was. Hairy Pawter. De andere katten zaten maar wat te miauwen als ambitieloze aandachtshoeren. Catsanova lag op de kast. Hij keek minachtend naar de andere katten die zaten te miauwen als Bryanna Rhydderch binnenkwam. De meesten zeiden iets van "Eten, Eten, Eten!" en de katten die doorhadden dat Bryanna geen eten bij zich had, scholden haar uit. Katten zijn zulke lieve beesten. Catsanova zat echter te wachten op Hairy Pawter. Zij zouden de wereld verdelen. Iets was beter dan niets. Catsanova was ergens wel blij met zo'n medekat. Toen hij hem uiteindelijk in het oog had sprong Catsanova naar beneden. "Miauw," zei hij. Hairy Pawter. "Mew Miauw Miauw." Daar ben je eindelijk. Dat duurde eeuwen. Catsanova keek naar zijn idiote bril en zijn idiote hoed. Hij had ze al zo lang, en Catsanova kon er echt niet aan wennen. Hij deed een uithaal met zijn poot naar het idiote hoedje. @@Hairy Pawter-Rhyddrerch div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Een kattig topic met Romy!
  18. Blythe’s kantoor, begin september 1834 Too bad that's not allowed... Gelukkig mochten pogingen tot moord wel, dus dat was wat Daniella en haar nieuwe soort van minion, Liv gingen doen. Om precies te zijn waren deze twee zwadderaars van plan om hun nieuwe afdelingshoofd te vergiftigen. Blythe was nog veel erger dan professor Pearson. Nooit geweten dat dat mogelijk was, maar ‘professor’ Lennox had het voor elkaar gekregen. Liv had wat ervaring met het onopvallend voeren van toverdranken aan mensen, dus was zij de perfecte kandidaat voor deze klus! Samen met Dani liep ze naar het kantoortje van hun nieuwe afdelingshoofd. In haar handen had ze een taart waar met sierlijke letters Welkom op stond. Wat waren ze toch lief om een welkomscadeautje te brengen! Door het beslag hadden ze een kleur- en geurloos gif gedaan, en er vervolgens zo veel suiker en chocola bijgegooid dat het hopelijk ook niet te proeven was. Uiteraard hadden ze niet zelf even een hap genomen om dat te controleren. Het plan was om Blythe de taart te geven, en dan…? De kleine zwad keek omhoog naar haar afdelingsgenote. Hopend dat die het plan nog eens zou herhalen voor ze zouden beginnen. Er zelf naar vragen was natuurlijk een stom idee, dan zou ze dom overkomen, en dat wilde ze absoluut niet bij Daniella Adler. Dus beet ze onopvallend op haar lip en liep door. Bij de deur stopte ze en haalde nog even diep adem. Wilde ze dit? Kon ze dit? Dit was geen liefdesdrank, dit was gif. Dodelijk gif. Maar ze stond hier met Daniella, de engste zwadderaar die ze ooit had gezien. Stiekem wegsluipen was geen optie. “Show time” fluisterde ze dus met een glimlach en klopte op de deur. @@Blythe Lennox @@Daniella Adler
  19. Maandag 14 April Een van Daniella’s hobby’s was mensen mentaal gek maken en als ze daar geen zin of tijd voor had dan kon ze altijd nog de wereld laten denken dat die persoon gek was want dat was ook erg vermakelijk. Ze had dan ook met plezier een brief aan Abel Martels geschreven met het idee dat ze dacht dat er echt iets mis was met Valentine Ingram en dat ze zo bezorgd was en dat hij echt eens met hem moest praten. De brief was ter lengte geweest van een Samuel Everett opstel uit de tijd dat deze nog een nerd was en de bezorgdheid was een p.s note onderaan geweest dus Abel had nu al genoeg informatie op Valentine Ingram op te sluiten waarschijnlijk. Dat de meer dan de helft hier van Daniella’s mening of frustratie over hem was en alles zesmiljoen keer aangedikt was dat maakte natuurlijk helemaal niks uit! En nadat ze met een list Ingram naar Abels kantoor had gelokt, ik moet met pyscholoog praten blabla, en ze willen iemand spreken met wie ik veel problemen heb blablaba, liep ze nu helemaal tevreden binnen. Eigenlijk was ze veel te enthousiast voor iemand die zogenaamd zelf met een pysch moest praten maar dat maakte niet uit want ze waren er. “Joehooeee meneer Martels, ik ben er en ik heb uw patient meegebracht. Hij heeft zoals ik al zei nog wel eens de neiging om zich onder dingen uit te praten dus ik blijf er wel even bij zodat alles op tafel komt. We hebben immers niks aan een niet kloppend verhaal als we willen zorgen dat hij de hulp krijgt die hij nodig heeft. En ja ik wil graag wat drinken”. En met een glimlach die moest lijken alsof ze een vriendin was die het beste met Valentine voorhad maar die naar helaas absoluut niet op leek ging ze zitten. Dit werd echt een mooie show.
  20. Donderdag 27 september 1833 Misschien was het maar beter als hij op dit moment gewoon bewusteloos was geweest. Beetje radicaal? Misschien, maar Darius had er een erg goede reden voor om op dit specifieke moment niet bewust aanwezig te zijn. Waarom? Hij zat vast aan Sebastian Kingsley. Dé Sebastian Kingsley. Ja, die ene die als populairste jongen op de populariteitslijst stond, of ten minste dat was het geval geweest tot het begin van deze zomer. Blijkbaar was Darius tegenwoordig degene die als populairste jongen werd gezien, geen idee hoe hij dat voor elkaar had gekregen en eerlijk gezegd was hij er helemaal niet blij mee geweest dat hij deze positie nu in zijn bezit had. Het was allang een geluk dat Daniella hier niets van wist, maar Sebastian zou vast ook totaal niet blij zijn met deze ontwikkeling. Sebastian. Aan wie hij dus vast zat. Letterlijk. Darius moest namelijk ook echt afleren om met mensen mee te gaan. Afgelopen jaar was het begonnen met Daniella die hem mee had gelokt, wat vrij desastreuze gevolgen had gehad. Vervolgens was hij met zijn beste vriend meegegaan: Noah en zijn vrienden uiteraard. Dat had erin geresulteerd dat hij was opgesloten in een kooi omdat de hufsketiers, zoals ze zich noemden, Evangeline wilden vangen. Dat was echter nog niet genoeg geweest voor Darius om te leren dat hij niet met mensen mee moest gaan zonder dat hij wist wat ze van plan waren. Eerder deze dag was Pax namelijk naar hem toegekomen met de vraag of hij met haar mee wilde komen. Darius had blij geglimlacht en was met het meisje meegelopen. Niets vermoedend. Waarom zou hij immers ook maar denken dat Pax hem iets wilde doen? Nu was het ook niet echt zo dat Pax hem iets wilde doen, maar het was wel het geval dat Sebastian op hen stond te wachten. Darius was wit weggetrokken en had Pax een wanhopige blik toegeworpen. Het werd allemaal nog erger toen Pax hem naast Sebastian neerzette en verklaarde dat ze vond dat ze vrienden moesten worden. Ze moesten in ieder geval aardig tegen elkaar doen. Net alsof hij niet aardig was tegen de hoofdmonitor van Griffoendor. Ze waren geen vrienden nee, dat klopte. Het was zelfs zo dat Darius de oudere jongen nogal ontweek, op die manier hoefden ze niet met elkaar in één ruimte te zijn en hadden ze geen last van elkaar. Met deze plotselinge drang van Pax om hen samen te brengen, hield het echter niet op. Het zou Pax niet zijn als ze niet al een plan had bedacht om hen zover te krijgen. Voor Darius ook maar met zijn ogen kon knipperen, sprak Pax een spreuk uit en nadat hij met zijn ogen had geknipperd door het licht wat van de spreuk af kwam, zaten hij en Sebastiaan aan elkaar vast. Nu stond Darius hier, witter dan hij in tijden was geweest, vast geplakt aan Sebastian. Zonder Pax. Ze moesten het samen bijleggen. Ja.... Ha ha ha... Leuke grap Pax. Leuke grap. Ze had hen zelfs hun keuze mogelijkheden uitgelegd. Ofwel ze legden het bij, ofwel ze moesten zo goed als volledig ontkleed rond een vuur dansen. Darius stootte een nerveus gepiep uit. Nogmaals hartelijk bedankt Pax. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé topic tussen Darius en Sebastian
  21. Zaterdag 16 augustus 1834 - 's middags - Het landhuis waar de Kingsley-Savages wonen. Ergens in de buurt van Dorset? Cath weet dit beter George was nu al een paar maanden tevreden gescheiden van zijn vorige vrouw, Priscilla Pearson, en hij vond het wel prima zo. Waar had hij nou een vrouw voor nodig? Nergens voor, toch? Hij had Asha en hoewel het niet echt was alsof hij een relatie met haar had, want ze waren gewoon goede vrienden, leek het hem wel genoeg. Hij had trouwens ook al een zoon en erfgenaam, dus wat moest hij nog meer hebben? Nou ja, zijn vader was het er niet mee eens, want op een dag zat George gewoon in de tuin een boek te lezen en te genieten van de zon, toen zijn vader eraan kwam lopen met een jongedame. "Hallo?" zei George, enigszins verward, want hij had niemand uitgenodigd. Misschien was het een familielid! Dat waren er toch heel veel en ze kwam hem wel enigszins bekend voor. "George, dit is Melody Bowman. Melody, dit is mijn zoon George Kingsley-Savage. Jullie zijn verloofd." En omdat zijn vader af en toe best wel slim kon zijn, verschijnselde hij er direct vandoor. George sloeg zijn boek met een zucht dicht. "Wil je een glas boterbier?" vroeg hij zijn nieuwe verloofde maar. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé! @
  22. 7 november 1834 - 13.00 June had nooit echt een hele positieve associatie met de schoolhoofden gehad. Dat kwam voornamelijk omdat als leerling haar bezoekjes aan haar afdelingshoofd of een van de schoolhoofden allang niet meer op twee handen te tellen waren. June was een ondeugend kind, een eigenwijze leerling en dat botste nogal, zelfs op een school als Zweinstein waar er maar weinig regels waren waar iedereen zich aan hield. Toen ze terug kwam als docent was dat wel anders. De schoolhoofden waren niet meer de mensen die haar continue op het matje konden roepen -in theorie wel, maar het gebeurde minder snel- en ze behoorde nu tot het team. Daarnaast had ze de schoolhoofden die toen aan het werk waren, vooral Salvatore, erg aardig gevonden en ze leken een stuk losser dan de leraren die June nog had gehad. En hoewel ze nog altijd niet echt van de baan schoolhoofd hield omdat het teveel negatieve, saaie beelden met zich meebracht had ze het tot nu toe best goed met hen allemaal kunnen vinden. Tot ze vandaag opeens op gesprek moest komen en na een halfuur discussiëren geïrriteerd het kantoortje had verlaten. Oh, het was vast allemaal oprecht goed bedoeld, maar June hoefde geen bemoeienissen in haar leven en ze hoefde al helemaal niet iemand die haar naar huis stuurde omdat ze moest "rusten". Die taak hadden al veel te veel mensen op zich genomen. De dokters, haar moeder, de rest van haar familie, zelfs Cheyenne had het voorzichtig gesuggereerd en die mocht niets zeggen want die was verdomme bevallen tijdens een wandeling door de jungle van Afrika. June was in Schotland. Gewoon in Schotland op Zweinstein en er was helemaal niks aan de hand. Of toch in ieder geval niet in June's ogen en ze was het zat. Al die meningen van andere mensen, al die personen die haar leven probeerden te beïnvloeden alsof ze het allemaal beter wisten. Ze betuttelden haar nog bijna erger dan haar moeder had gedaan haar hele leven en Delilah Johnson kon er zeker wat van. Maar ze zou het niet langer pikken. Ze had al genoeg ingeleverd met haar zwangerschap en daar zou niets meer bijkomen. Helaas waren er maar weinig mensen die tegen de Schoolhoofden in konden gaan. Je had de ouderraad, maar die bestond voornamelijk uit oude zuurpruimen en haar moeder, dus June zag dat allemaal niet heel erg positief in. En dan waren er de schoolinspecteuren, Alexis en Eric. Alexis was een hardwerkende, alleenstaande moeder die June's positie waarschijnlijk wel zou begrijpen, maar Alexis was soms zo... serieus. Eric leek serieus, maar June wist dat er veel meer in hem zat dan zijn stijve Silvershore laagje, waar je zo doorheen kon prikken als hij je een beetje aardig vond. Ze kwamen allebei uit respectabele families, maar Eric was gewoon veel beter in het verbergen van zijn avontuurlijke, wildere kant dan June. Ergens hoopte ze dat hij haar beter zou begrijpen en anders kon ze het altijd nog bij Alexis proberen. De deur van zijn kantoortje stond op een kier en June nam van de gelegenheid gebruik om te kloppen en meteen haar hoofd om de hoek van de deur te steken. "Eric?" June vond Eric te aardig om hem Mr. Silvershore te noemen. "Heb je even tijd? Er is iets wat ik graag met je zou willen bespreken." @@Eric Silvershore
  23. 12 augustus 1834 - een van die mooie huizen in Bath - 10.00 De afgelopen dagen waren als een droom. Evangeline kon nog steeds niet geloven dat ze hier was, in Bath. De grootste en meest bekende plaats waar alle rijke mensen graag hun zomers doorbrachten. Toen Keane aan het begin van de vakantie had gevraagd of ze een tijdje met hem weg wilde was ze verbaasd geweest, maar zonder er bij na te denken had ze ook bijna gelijk ja gezegd. Er kwamen wel eens vaker mensen op bezoek bij elkaar in landhuizen, zo vreemd was het allemaal niet. Zijn opa vond het zelfs goed, tot Evangeline's ultieme verbazing. Misschien dat Owain Cadwgan toch een stuk aardiger was dan hij zich soms voordeed. En dit alles was ook precies wat ze aan haar ouders had verteld, aan wie ze natuurlijk wel toestemming moest vragen om te gaan. Haar vader was niet overal zo makkelijk ingetrapt. Hij leek het idee dat zijn dochter met een vriend zomaar een tijdje in een ver landhuis ging zitten niet zo geweldig te vinden. Daarmee had hij groot gelijk, maar uiteindelijk had Evangeline hem weten te overtuigen. Ze waren niet alleen, er waren ook nog allemaal andere mensen. Ook mensen die ze kende van school, misschien zelfs wat vrienden van haar. Die zouden vast wel een beetje op haar letten en Keane zou echt wel zorgen dat ze niet iets stoms deed zoals duizend etiquette regels overtreden en dan kwam het allemaal goed. Wat ze zei was niet helemaal waar. Ja, Keane lette heus wel op en er waren ook andere mensen, maar die mensen waren vooral op feestjes. Binnen de muren van het huis waren ze op wat personeel na praktisch alleen. Het was geweldig. Het huis was op Cadwgan Castle na waarschijnlijk het mooiste en grootste huis waar Evangeline ooit binnen was geweest. Ze kon er alleen al van genieten om door de gangen te dwalen en alle kamers te bekijken, en daarmee af en toe de bediening aan het schrikken te maken, waarvan ze ook nog steeds niet echt gewend was dat die aanwezig waren. Het waren er niet heel veel, maar het was toch anders. Er was ook een mooie kamer met prachtig uitzicht op de kleine tuin. Evangeline had het in haar hoofd meteen omgedoopt tot schilderkamer, zelfs al waren er geen schilderspullen aanwezig. Maar het licht viel prachtig door de grote ramen en het stuk tuin alleen al zou mooi zijn om te tekenen. Naast het prachtige huis was Keane natuurlijk het stralende middelpunt van Evangeline's aandachtsboog. Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit eerder zo'n lange tijd zoveel en zo dicht bij hem in de buurt was geweest. Natuurlijk moest ze nog steeds opletten, maar er waren zoveel kamers, zoveel momenten dat ze stiekem ergens heen konden vluchten. Bijna elke avond waren er wel feestjes of spelletjesavonden, waar ze enthousiast heen gingen. Deze vakantie was om te genieten en dat deden ze dan ook optimaal. In het begin had Evangeline zich er nog een beetje ongemakkelijk bij gevoeld, al die rijke en intimiderende mensen, maar ze was altijd al wel iemand geweest die snel aan nieuwe omgevingen gewend raakte en op school waren er genoeg rijke mensen om er al iets vanaf te weten. Daarnaast werd alles makkelijker met wat drankjes en naarmate de drankjes en dagen steeds meer voorbij streken werd alles beter en losser. Dit in combinatie met het hele drama dat zich op dit moment afspeelde rond de Laverty's, waar Keane's verloofde vandaan kwam, maakte wel dat Evangeline en Keane's aanwezigheid overal niet bepaald onopgemerkt ging. Evangeline wist niet zoveel van wat er nou precies aan de hand was met zijn verloofde. Ze had wat roddels opgevangen van Prinses Suiker over het verliezen van wat geld, maar in haar ogen veranderde dat niks. De Cadwgans hadden toch genoeg geld? Maar misschien dat Gaia daarom niet hier was deze zomer. Dagen streken voorbij en grenzen vervaagden. Eva had haar eigen kamer en hoewel ze die heel mooi vond, was er niets beter dan in slaap vallen in de armen van de jongen waar je van hield. Dus toen ze gisteravond laat thuis kwamen en er niemand te zien was, was ze gewoon in Keane's bed gekropen. Eva wist dat het eigenlijk niet mocht, maar ze kon het gewoon niet meer laten en hij had niet bepaald veel moeite gedaan om haar terug te sturen naar haar eigen bed. De volgende ochtend scheen de zon met zijn felle stralen door de kiertjes van het gordijn en lichtte hun gezichten op in bed. Evangeline draaide zich om en nestelde zich nog wat dichter tegen Keane aan. Vijf minuten. Over vijf minuten zou ze terug gaan naar haar eigen kamer en dan konden ze zo samen ontbijten. Eva drukte haar lippen op Keane's wang en kuste hem zachtjes. Ze had geen idee of hij al wakker was, maar dat gaf niks. Zo kon ze ook genieten van zijn aanwezigheid. "Ik wou dat deze vakantie voor eeuwig kon duren," fluisterde ze. Dat was natuurlijk nog de vraag, maar dit moment zou binnen enkele seconden voorbij zijn. Want op dat moment klonk er zo'n hard getik op het raam dat Evangeline binnen een paar tellen rechtop in het bed zat.
  24. Vrijdag 24 oktober 1834 - 16.00 Ronan woonde nog thuis bij zijn ouders, maar toch waren er weken dat hij dagenlang achter elkaar zijn tijd spendeerde in Cambridge. Er was niet genoeg geld beschikbaar om een kamer te huren en hij wilde zich niet verlagen tot de mensen die daar een beurs voor kregen zodat het wel kon, want Ronan wilde altijd werken voor zijn eigen dingen. Hij was een hardwerkende ex-Ravenklauwer die graag aan de wereld wilde laten zien dat hij het allemaal zelf kon. Dat kwam niet altijd goed uit, want zijn studie en zijn werk als barman zorgden ervoor dat hij soms lange dagen en late avonden maakte in Cambridge. Maar gelukkig had hij de bar en wat vrienden die er nooit zo moeilijk over deden als hij eens wilde blijven of slapen. De bruinharige jongen had net een fantastische week achter de rug gehad. Hij had wat gestudeerd, hij had wat gewerkt, maar hij had ook zijn verjaardag gevierd en met zijn vrienden om dat te vieren een kroegentocht gehouden door heel Cambridge. Want hoe vierde je als bierbrouwer anders je verjaardag? Het was een dinsdagavond geweest. Ze hadden een geweldige tijd gehad. De leraren vonden het de volgende ochtend wat minder toen ze een magische bruidstaart moesten maken bij Elite Bakken voor Gevorderden en één van hen had overgegeven in het beslag. Voor Ronan was het een van zijn beste herinneringen. Maar het weekend kwam er weer aan en na al die tijd met zijn vrienden gespendeerd te hebben was het wel weer eens tijd om naar huis te gaan en zijn verjaardag ook nog eens te vieren met zijn familie. Degene die tenminste niet op Zweinstein zaten. Eigenlijk was Ronan best wel moe van zijn drukke week en het liefst was hij gewoon even in bed gaan liggen voor het avondeten. Correctie: hij had wel één minuut in bed gelegen. Toen was er een klein monster op zijn bed gesprongen met de eis dat hij met haar kwam spelen en helaas was ze nogal goed in hem overhalen. Dus had Ronan zichzelf uit bed gesleept en nu stond hij in zijn warme jas op de veranda. Het was een regenachtige dag geweest en het hout was lichtelijk verkleurd door het water. "Oke, jij gaat je verstoppen en dan ga ik tellen," zei hij met een zucht en hij draaide zich naar een paal toe en sloot zijn ogen. "Tien!"
  25. Ergens de eerste maand na de zomervakantie div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Niet 15+ het onderwep seks wordt wel genoemd Poging 1 Het was natuurlijk ontzettend tragisch dat Sebastiaan van school af was en dit was echt geen sarcasme want Dani miste hem oprecht. Het was toch allemaal een stukje saaier zonder hem. Maar er zaten ook voordelen aan dat haar beste vriend nu studeerde , namelijk zijn studentenkamer. Door de jaren heen was Dani's lijstje met veroveringen aardig gegroeid en hoewel er nog wel een paar namen moesten worden afgestreept werd Zweinstein haar iets te simpel. Ze wilde een nieuw spelletje en wat was daar perfecter voor dan de universiteit? En dankzij haar geweldige bff die zijn studentenkamer aan haar had geleend kon ze zelfs doen alsof ze al de eerstejaars magische pyschologie was die ze over twee jaar zou worden. Toneelspelen was immers ook leuk. Oke ze had hem niet gevraagd of ze zijn bed mocht lenen maar gewoon de deur open gebroken met de slotenopenmaakset die Felicia haar voor haar verjaardag had gegeven. Ze had misschien alleen iets moeten fixen om de deur ook echt goed dicht te doen want terwijl ze bovenop haar eerste verovering zat en bezig was hem van de vreselijke vloek genaamd kleding af te helpen , een derdejaars heelkunde trouwens even applaus graag, ging de deur open. Ugh kon ze nou niet eens privacy krijgen in haar niet eigen huis .
×