Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'prive'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Algemene Informatie
    • Informatie voor nieuwe leden
    • Mededelingen
    • Belangrijke Informatie
    • Personagedossiers
    • Archief
  • Het Hippe Gedeelte
    • Het Stationscafe
    • Het RPG-cafe
  • Zweinstein
    • De Kerkers
    • Het Terrein
    • Het Zwerkbalstadion
    • De Grote Hal
    • Eerste t/m Vierde Verdieping
    • Vijfde t/m Zevende Verdieping
    • Torens
  • Buitenwereld
    • Zweinsveld
    • Londen
    • De Universiteit
    • Engeland en Omstreken
  • Andere Boards
    • Zottenboard

Calendars

  • OOC Kalender

Group


Website link


Skype


Membergroups


Naam


Personagedossier


IC leeftijd


IC Burgerlijke Staat


Beroep


Studie


Zwerkbalpositie

Found 333 results

  1. Vrijdagavond 21 november Pearl neuriede, terwijl ze in de keuken stond. In de keuken staan, koken, experimenteren, smaken samen laten komen.. het was een van de dingen die ze het liefste deed. Vanavond had ze een gast die voor het eerst bij haar zou komen eten en dan moest ze zich natuurlijk wat extra uitsloven. Dat..en ze had beloofd dat het de beste maaltijd zou worden, die de man ooit had geproefd. Bij rijke mensen moest je dan over het algemeen van goede huize komen. De verhuisdozen waren ook uit de kamer gesleept en stonden in haar inloopkast en badkamer en dat soort plekken. In ieder geval niet in de woon- en slaapkamer. Het leek nu wel alsof ze een erg minimalistische inrichting had, maar misschien zou een man dat niet eens meteen opmerken. De aandacht lag natuurlijk op de tafel, die keurig was gedekt voor drie gangen en voor twee personen. Ze konden tegenover elkaar zitten, kaarsen, wijntje... romantisch. Maar dat mocht best, vond Pearl, want na hun avontuur in Frankrijk, dat wederom in een hotel was geëindigd, konden ze er niet meer omheen draaien dat ze het erg gezellig met elkaar hadden. Ook de slaapkamer was trouwens opgeruimd, met een gedekt bed enzo..Voor het geval dat. Nogmaals checkte Pearl het vlees in de oven. Het leek netjes te garen. Het voorafje was ook al klaar om geserveerd te worden. Misschien kon ze ooit nog in een restaurant gaan werken als ze was uitgekeken op snoep maken, maar ze kon zich niet voorstellen dat dat moment ooit zou aanbreken. En toen werd er op de deur geklopt, die ze vrijwel meteen erna open liet zwaaien. "Lord Hastings, wat goed uw eer te zien", zei ze opgewekt, terwijl ze haar schort afdeed in de tijd dat ze naar hem toeliep. Ze was vergeten dat Nonoma in haar kapselzat. Dus die zat bij voorbaat al niet meer netjes. "Vandaag heb ik voor de gelegenheid maar stoelen geregeld." En ze begroette hem met een kus. Op zijn mond. Jawel. "Kom binnen, kom binnen. Ik hoop dat je honger hebt?!" @@Lawrence Hastings
  2. [1834/1835] Will you take me home?

    Nu de eerstejaars waren gesetteld, rondgeleid waren en ondertussen na een ontsnappingspoging in hun bed terecht waren gekomen, was het tijd voor het overleg der Hoofdmonitoren. Nu had Samuel al eerder te horen gekregen dat hij Hoofdmonitor was geworden, maar nu Keane ook nog eens de titel hadden weten te bemachtigen, voelde het allemaal net even wat leuker en prettiger. Het feit dat hij met zijn beste vriend Hoofdmonitor was, was onbetaalbaar. Nu was Samuel wel wat gespannen over het feit dat Evangeline ook Hoofdmonitor was geworden en hij haar vaker zou gaan zien. De twee hadden het jaar niet op een goede wijze afgesloten, eigenlijk verre van. Ze hadden elkaar niet meer gesproken sinds... het moment dat Sam zich niet had kunnen beheersen. Het moment dat hij was geflipt. En nu vanmorgen vroeg, op het perron... Het was ongemakkelijk en niet echt diepgaand, maar voor het eerst in tijden hadden ze weer gesproken en dat was al een hele overwinning op zich. Sam voelde zich direct beter nadat hij haar had gezien en gesproken en gelukkig leek alles rustig tussen hen. Er was geen zware spanning meer als voorheen, eerder nog wat onbegrepen zaken en spijt. Het overleg zelf was best intensief. Niet alleen werden de Hoofdmonitoren geacht hun nieuwe klassenoudsten in te delen in het patrouille rooster, waarbij ze moeten letten op de onderlinge connecties, risico's (je wist maar nooit of er twee stiekem een bezemkast in doken, of ergens om een hoekje zouden staan zoenen, in plaats van het uitvoeren van de opgelegde taak...) en efficiëntie. Ook moesten zij zichzelf indelen, maar gelukkig vergde dat iets minder moeite, behalve dat Sam wel in de gaten hield dat hij een paar keer met Keane en een paar keer met Eva mocht. Dat maakte het wel zo leuk. Tot slot kregen ze ook nog de laatste instructies over het handelen als Hoofdmonitor en hoe zij moesten omgaan met de klassenoudsten. Het teamwork werd benadrukt, evenals de communicatie. Nu had Samuel wel braaf een aantal aantekeningen gekrabbelt op zijn vel perkament, maar toch had hij niet alles opgeschreven. Het een en ander had hij vorig jaar al meegekregen en hoewel het fijn was om de informatie even te herhalen in zijn hoofd, hoefde hij niet per sé een aantekening te maken. De krabbels op zijn perkament waren her en der verspreid en hadden niet echt logica er in zitten. Een willekeurig persoon zou hem met een opgetrokken wenkbrauw aankijken met een vragende blik, maar voor hem was het allemaal glashelder. Zelfs het laatste, haast onleesbare stukje was duidelijk voor hem en daar ging het om, toch? Het overleg duurde naar Samuel's mening lang en hier en daar had hij ook flink gegaapt. Af en toe stootte hij Keane aan, om een geintje te maken over de professoren en dan gniffelden ze stiekem alsof ze twee kleine jongetjes waren die een stoute streek hadden uitgehaald. Hier en daar had Evangeline ze gecorrigeerd, maar ach... jongens bleven jongens. Na een snauw van een van de leerkrachten, floot Samuel braaf een deuntje en kneep hij onschuldig zijn handen samen. Natuurlijk Samuel, je was zo onschuldig en braaf... Tijdens de rest van het overleg was Samuel afgeleid. Niet meer door Keane, maar meer door zijn gedachten over Evangeline. Ze had hem al die tijd gevraagd of ze met elkaar konden praten en hoewel hij dat op dat moment best had gewild, had hij haar keer op keer afgewezen. Hij wilde wel praten, maar hij kon het niet. Hij zat op dat moment zo slecht in zijn vel, dat er haast niets van hem terecht kwam. Deze ochtend had hij haar al willen spreken, in de trein, even onder elkaar, maar die mogelijkheid was er helaas niet. Toen de professoren ein-de-lijk toestemming gaven aan hen om er vandoor te gaan stond Samuel vlug op van zijn stoel en strekte even zijn armen uit. Zijn zitvlak was haast in een houten plank veranderd door het zitten en ook zijn rug leek haast onbuigzaam te zijn geworden. Hier en daar kraakte een ruggewerveltje en een nekwerveltje terwijl hij zich rekte en een luide gaap volgde. Na Keane gedag te hebben gezegd liep Samuel met Evangeline naar boven, op weg naar de torens van het kasteel. Hij had er lang naar uitgekeken om weer in zijn eigen bed op de slaapzaal te slapen. Het lag gewoon lekker en de nachtblauwe gordijnen waren gewoon... ja sfeervol. Thuis had hij geen hemelbed en daarbij was de sfeer in de slaapzaal gewoon anders dan thuis. Alleen maar leeftijdgenoten en gezelligheid en af en toe een verdwaalde dame in een van de bedden. Ja, soms ging het er iets... drukker aan toe dan andere nachten, waarin de jongens allen op een oor lagen te snurken. Hier en daar werd er wel eens een kussen gegooid en wanneer er iets te veel geluid werd gemaakt, werd er onder luid protest een georganiseerde kussenaanval gehouden, waarbij kussens werden geworpen naar het desbetreffende bed. Maar voor Samuel zich naar de slaapzalen wilde begeven, wilde hij eerst Eva spreken. Al was het maar heel even, om zijn excuses aan te bieden. Om te vertellen dat hij wilde praten en dat hij nu kon praten. Zijn hart klopte dan ook in zijn keel naarmate ze dichter bij de torens kwamen en op het punt dat hun wegen zouden splitsen, pakte Sam zachtjes haar arm beet. "Evangeline... mag ik je iets zeggen?"
  3. [1834/1835] The walk of Shame

    3 december 1834 - 's ochtends. De ochtend na het feestje van Madeline. Het is een vervolg op dit topic De ochtend was er al veel sneller dan enig persoon met teveel alcohol op wenste. De zon kroop tussen een kier tussen de gordijnen door en wandelde precies over het gezicht van Yara. Ze kreunde en rolde zich op haar zei, waarna ze het kussen op haar hoofd plantte. Een volgend moment bedacht ze dat in haar slaapkamer nooit zon was, want die lag in de kelders en een deel onder het meer. Dus zonlicht was wel erg vreemd. Toch bleef ze nog even liggen, want ze kon zich er gewoon niet toe brengen, om het kussen weer van haar gezicht af te halen en het gevecht met het daglicht aan te gaan. Uiteindelijk ontkwam ze er natuurlijk niet meer aan. Voorzichtig verwijderde ze het kussen beetje bij beetje en zag toen dat ze in een kamer lag vol met rode en gouden kleuren.. Griffioendor. Oh god... wat was er gebeurd de vorige avond? Ze kon het zich moeilijk herinneren en nadenken ging ook niet direct, want dan kreeg ze hoofdpijn en die was al erg genoeg zonder dat ze ook nog haar brein aan het werk zette. Ze zette zich een beetje overeind, het kussen nog altijd als schild tegen de zon en het licht... Wat rondkijken vertelde haar dat ze in de jongensslaapkamer was. Oh, en dat Julian naast haar lag... op de grond. Verder zag Yara dat haar bovenjurk op het voeteneinde lag. Een blik onder de dekens vertelde haar dat ze nog wel haar onderkleding en ondergoed aan had. Oh Merlijn, hoe erg zou ze zich misdragen hebben? Het was in ieder geval erg genoeg geweest dat ze nu niet meer wist hoe ze op de jongensslaapkamer van Griffioendor was geëindigd. "Julian," fluisterde ze. " Ben je al wakker?" En dat gewoon net zolang herhalen totdat iemand wakker was en dan zeggen dat je niet wist dat iemand nog sliep.. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Yoni
  4. [1834/1835] Oooh, meneer Evergreen?

    Maandag 1 december 1834 - 's middags Pippa's en Yara's wegen hadden zich op de begane grond in de grote hal gescheiden. Pippa ging, als het goed was, naar toverdranken in de kelder om Whitley een bezoekje te brengen en Yara moest het terrein over naar Evergreen. Op de weg naar het kantoor van de leraar toe, bedacht ze zich wat ze allemaal van de man wist: hij schreef boeken, was midden in de 40 ergens, hield van aandacht en complimentjes en hij zag er gelukkig niet verkeerd uit. Het zou daarom vast niet heel moeilijk zijn om een beetje met hem te flirten en op die manier haar zin krijgen wat betreft de toestemming voor de bibliotheek. Ze had alleen geen idee hoe argwanend de man zou zijn of hoe strikt hij was in het naleven van de regels voordat hij ergens toestemming voor gaf. En oh ja, hij moest ook geen al te groot vooroordeel hebben tegen haar afdeling, maar met een beetje geluk was haar geslijm afleidend genoeg. Yara klopte aan bij het kantoor en zette haar allerliefste glimlach op toen ze de deur opendeed. Ze wist et zelfs voor elkaar te krijgen een beetje verlegen te kijken en ze streek subtiel een pluk haar achter haar oren. "Meneer Evergreen", bracht ze haast ademloos uit, alsof het toch wel bijzonder was om zo een op een met hem te praten, "heeft u misschien heel even de tijd?" Ze keek op en glimlachte toen naar hem. Ze liet bewust wat adem uit haar mond ontsnappen. Zo geloofde hij vast dat ze wat zenuwachtig was door zijn aanwezigheid. "Ik heb hulp nodig en ik kon niemand beter dan u verzinnen..." @@Scott Evergreen div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Prive
  5. 11 december Raine liep met Elara over het terrein. Blijkbaar was hij gepromoveerd tot officiële praatpaal. Hij had de vorige keer zijn best gedaan om een luisterend oor te zijn en dat was duidelijk bevallen. Dit keer mocht hij echter een stuk vrolijker verhaal aanhoren: Elara was gevonden door haar (waarschijnlijk) echte familie. "Dus nu ben je van adel? En rijk? Of dat ga je zijn?" Dat was wel nogal een verandering van arm dreuzelkindje naar ... nou eigenlijk alles wat je kon wensen. Raine zou het ook niet erg vinden als bleek dat zijn ouders zijn ouders niet waren (al zou hij zijn jongste zusje wel missen) en er ergens een adellijke titel en een zak met geld op hem lag te wachten. Misschien was hij toch wel een beetje jaloers, maar dat probeerde hij zo min mogelijk door te laten schemeren. "Is zo'n eenvoudig persoon als ik dan nog wel goed genoeg om mee om te gaan?", vroeg hij een beetje vilein plagend, terwijl hij zijn arm rond haar schouders legde tijdens het lopen.
  6. [1834/1835]This is how to be a heartbreaker

    1 september 1834 - vervolg op het topic: When in doubt: Fire! Er waren verschillende redenen om een halfnaakte jongen achterna te zitten door de gangen van Zweinstein. De meeste waren leuk en hoewel de jongen zo'n situatie waarschijnlijk zou prefereren, had Evangeline absoluut niet zulke bedoelingen toen ze na haar mislukte bedreiging aan Daniella achter haar vriend aan begon te rennen. Nog geen vijf minuten geleden had ze Charlemagne betrapt met Daniella in de gang. Dat was allemaal al heel vervelend geweest, maar toen had hij opeens iets vreemds gezegd en was er vandoor gegaan. Je kon veel van Evangeline zeggen, maar ze was niet het soort vriendin dat haar vrienden met tranen in hun ogen zomaar weg liet lopen. Het maakte niet uit dat Charlie haar gekwetst had met zijn acties of dat ze hem deze vakantie eigenlijk heel weinig gesproken had. Hij was haar vriend en er was iets aan de hand. "Charlie!" gilde ze door de gang, terwijl ze hem in probeerde te halen, waar ze erg haar best voor moest doen. "Charlie wacht nou! Wat is er?" Evangeline struikelde bijna over haar eigen rokken en tilde ze geïriteerd op. Waarom was vrouwenkleding niet gemaakt om in te rennen? En waarom waren haar voeten niet gewoon gemaakt om rechtdoor te blijven lopen in plaats van in de knoop te raken! In haar hoofd echooden zijn laatste woorden na. Ik ben niet van belang voor jou. Of in ieder geval niet op de manier zoals ik dat zou willen. Ze begreep het niet. Wat bedoelde hij daarmee? Natuurlijk was hij wél van belang. "Ben je boos? Het spijt me dat ik niet naar Frankrijk ben gekomen deze zomer, er was wat tussen gekomen en toen was er geen tijd meer." Eh, want toen mocht ze opeens een aantal weken met Keane naar Bath en natuurlijk had ze daar geen nee tegen kunnen zeggen. "Ik beloof je dat ik volgend jaar kom!" Of was dat het niet? Maar wat was het dan? "Of denk je soms dat ik boos ben om wat er in de vakantie is gebeurd?" Goed, het was nog niet echt algemeen bekend hoe het precies zat tussen Keane en haar, maar iedereen wist wel dat ze bevriend waren en heel veel tijd met elkaar doorbrachten. Er was dus best een grote kans dat Charlie wist dat Keane haar had verteld wat er in de zomervakantie precies was gebeurd. Nu ze er over nadacht had ze Charlemagne niet eens geschreven om te vragen hoe het met hem ging, omdat ze zo bezig was geweest met Keane en of dat drakengif in zijn wonden hem niet fataal zou worden. Zou hij dáár boos om zijn? Omdat ze haar ene "vriend" voor hem had gesteld? Ze had het niet expres gedaan, echt niet. "Charlie alsjeblieft, praat tegen me." OOC: Prive <3 @@Charlemagne Gordon-Lennox
  7. [1834/1835] All kind of monsters...

    Het was zaterdag en dat betekende dat het weekend was! Het waren twee heerlijke dagen vrij, wat er in de praktijk op neer kwam dat je vooral huiswerk aan het maken was, omdat leraren dacht dat je wanneer je op een kostschool woonde, je niets liever deed dan studeren en hard werken en tijd voor ontspanning was overbodige luxe. Vandaag had Raine daar echter maling aan, want hij had afgesproken met Elara. De week was niet helemaal zonder incidenten verlopen. Raine had zich koppig gedragen, had strafwerk gekregen en had een encounter gehad met Daniella, waar hij een flinke snee van in zijn wang had overgehouden. Op de ziekenzaal hadden ze het bloed kunnen stelpen en de wond aardig kunnen genezen, maar op dit moment liep hij nog met hechtingen in zijn wang met daaronder een vurig rode snee en de wetenschap dat hij er waarschijnlijk een litteken over zou houden, maar de wond was goed behandeld tegen infecties: zo'n tuiniergereedschap was natuurlijk niet schoon en bracht de nodige risico's met zich mee. Toch meldde Raine zich met een glimlach bij Elara. Het was vlak na het ontbijt en toen hij op haar afstapte leek ze klaar te zijn met eten. "En? Durf je nog?", plaagde hij haar. "Je moet me vandaag wel wat minder aan het lachen maken. Doktersorders." Hij gaf een knipoog. Waarvoor de doktersorders waren hoefde hij haar vast niet uit te leggen, want hij ging er vanuit dat ze niet blind was. Pas toen ze de grote zaal uit waren en er minder oortjes mee konden luisteren sprak hij verder. "Al een plan van aanpak bedacht voor vandaag? Jij bent de expert en onze ogen vandaag." Hij wist slechts een fractie van de dingen die zij van Terzielers wist en oh ja, hij kon ze natuurlijk niet zien. Raine zou dan wel de spieren en het gezonde verstand van de missie zijn, want hij wist niet hoeveel van dat laatste terecht kan bij de enthousiaste Elara. "Het viel me trouwens tegen hoeveel uilen ik van je heb ontvangen." @@Elara Burrows
  8. [1834/1835] The most precious gift

    27 oktober 1834 - Theo's huis - 's morgensvroeg om 7:15 Perfect. Ze was perfect. Het kleine, warme bundeltje in zijn armen keek met stralende oogjes omhoog, richting de zijne. Zijn grote, bruine ogen keken terug naar de hare, alsof ze het meest wonderbaarlijke schepsel was die hij ooit had mogen zien. En dat was ze ook. Werkelijk prachtig geschapen, het neusje van haar moeder, de rozige wangetjes, de kleine oortjes die hem juist weer zo bekend voorkwamen wanneer hij in de spiegel keek. Het kleine, pruttelende schepseltje, een kunstwerk van de Vader in de Hemel. Wat een prachtig geschenk was ze. Theodore kon alleen maar naar haar staren, glimlachend van oor tot oor, haar zachtjes wiegend in zijn eens zo sterke en krachtige armen. Ze was zo klein en zo kwetsbaar, nog zo puur. Een onbeschreven bloemblaadje, vers uit de knop. De twinkelende oogjes keken rond in de kamer, op zoek naar iets wat ze nog niet goed kon zien. Theo bekeek haar vingertjes, met de fijne nageltjes. Hij kuste haar hoofdje, waar de donkere haartjes al volop waren gegroeid. Dezelfde donkere haren die haar moeder ook zo mooi droeg. Hij was verliefd. Niet zoals op zijn geliefde, een ander soort liefde. Een onverwoestbare kracht die hem van top tot teen had overgenomen en die hem zei dat hij dit schepseltje nooit van zijn leven mocht loslaten. Adelina. Adelina... Zijn dochter... Theo's ogen maakten zich kort los van het kleine meisje en vonden de warme ogen van zijn grote liefde, wie hij meer dan trotsop haar voorhoofd kuste. Rustig boog hij naast haar neer, met Adelina in zijn armen, zodat Lucia haar kon bekijken, net zoals hij. "Magnifico..." Lieflijk aaide hij over Adelina's donkere haartjes en hij glimlachte. "My Love, ze is prachtig... Ze is nog mooier dan ik ooit had durven dromen..." Het kleine hummeltje slaakte een klein gaapje, waarbij Theo met alle hartelust 'meegaapte'. Vol bewondering bleven zijn ogen op haar gericht. Terwijl hij haar opnieuw steviger in zijn armen legde, fluisterde hij tegen haar slaapje. "Ik zal jullie altijd beschermen... Ik zal jullie veilig houden... tot op mijn laatste dag."
  9. [1833/1834] Everything has a price dearie

    div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Volgens mij is dit topic niet 15+ maar deze post heel licht wel dus voor dat iedereen helemaal leip wordt zeg ik het maar even Daniella Adler was terug op school , niet meer zwanger en ready voor actie. Er waren een paar voordelen aan dat de baby geboren was, al was het vreselijk dat ze er was. Een daarvan was natuurlijk dat haar vreselijke zwangerschapsbuik weg was. Naast dat het veel mooier eruit zag was het ook veel makkelijker te negeren dat ze een kind had als dat kind opgesloten lag in een kinderkamer en niet in haar. Het allerbeste was natuurlijk dat ze zich weer bezig kon houden met haar meest favoriete bezigheid in kleine ruimtes. Daniella had een lichtelijke afkeer voor haar lichaam gehad toen ze zwanger was en naakt zijn was geen optie geweest . Maar nu kon het allemaal weer en dat was fantastisch. Haar eerste slachtoffer was Julian Hale een jongen die wel heel gewillig was geweest , logisch natuurlijk , en ook nog eens erg aantrekkelijk was. Daniella was meer dan tevreden aangezien ze helemaal geen zin had moeite te doen na maanden droog te staan maar ook geen zin had in een Silver Woodville die ze al zo vaak gehad had dat het saai was . En nu zaten ze in haar oude vertrouwde bezemkast , deze was toch haar favoriet, en Daniella voelde zich helemaal de oude. Het geluid van twee zwaar ademende mensen die moe waren van heftig zoenen en het gevoel dat door haar heenging toen ze het eerste knoopje van Julians blouse opmaakte . Het was een situatie en een ritme dat haar vertrouwt was en waar ze zich comfortabel bij voelde . Behalve dat Julian ineens stopte en haar vragend aankeek , een beetje gefrustreerd keek ze terug en trok ze haar wenkbrauw op. Hier had ze dus weer geen tijd voor wat was het probleem ?
  10. Maandag 1 december, 0.10u 's nachts, ergens in de Kerkers Het was nacht. Het was een donkere, koude nacht – zo een waarbij je je dikste bontmantel en wollen sjaal omsloeg maar de ijzige kou tot in je botten doordrong. Hun adem maakte grijze wolkjes die ze nauwelijks konden zien in het marginale licht dat de kille toortsen afgaven. Keane wreef zijn handen samen en blies erop. Hij wilde weg uit de Kerkers, had liever patrouille willen lopen op een van de verdiepingen – in ieder geval niet ergens waar meters en meters bevroren ijs zich boven zijn hoofd bevonden. Maar ze moesten alleen nog deze gang uit om bij de Huffelpuf leerlingenkamer te komen, en richting de Keukens was alles altijd aangenamer. Zelfs op dit uur zouden er vuren branden in de gezellige haarden van de Keukens en zouden er wel een of twee huiselven wakker zijn om hen chocolademelk met rum of vuurwhiskey te geven – en Keane had sterk het gevoel dat ze zonder een van de twee de nacht niet zouden doorkomen en de leraren morgenochtend vroeg hun bevroren lijken in een gang zouden vinden. Hoewel Keane ooit had gelezen dat je bij vorstgevaar al je kleding moest uittrekken en je naakt tegen een ander moest aanstorten zodat je elkaar warm zou houden, zou hij dit toch wel sterk in overweging moeten nemen voordat hij zich vannacht daaraan zou wagen. Want patrouille loop je niet alleen en hij had gemengde gevoelens met betrekking tot zijn Klassenoudste. Daniella Adler was vandaag pas terug gekomen van haar schorsing en Keane had het lastig gevonden om een houding tegenover haar te vinden. Want wat zeg je tegen je beste vriendin die heeft geprobeerd je vriendin te wurgen en waarvan je weet dat ze je leven tot een hel zou maken als je het contact met haar zou verbreken? En daarbij… het was nu een maand geleden en Keane had voor zichzelf geprobeerd een honderd redenen te vinden waarom Daniella zou proberen om Evangeline iets aan te doen. Hij kon niet geloven dat Dani zijn Eef ook daadwerkelijk dood zou willen hebben – iets wat objectief gezien natuurlijk geheel fout was. Maar Adler was zijn beste vriendin, en aangezien vrienden doorgaans willen dat hun vrienden gelukkig waren kon hij zich werkelijk niet voorstellen dat Daniella het grootste geluk in zijn leven als een kaars zou willen uitdoven. Het kon gewoon niet. En dus.. was het vast allemaal een fout geweest. Een groot misverstand. Dani had Eva vast niet echt dood gewild – ze was niet zo gestoord. Mensen doodmaken ging namelijk wel heel ver. En daarnaast wilde Keane ook helemaal geen ruzie. Ruzie met Daniella Adler was een van de vermoeiendste dingen die hij ooit had gedaan, en hij was juist zo blij dat de afgelopen maanden zo rustig waren verlopen. Maar nu liepen ze samen patrouille, en iedere keer als hij een woordenstroom omhoog voelde komen probeerde hij aan iets anders te denken. Want hij kon niet niets zeggen met betrekking tot hoe hij zich hierover voelde, hij kon zichzelf niet bedwingen om dit maar gewoon over zich heen te laten komen. Maar tact was hier het antwoord, want voor je het wist had je het met een gillende Daniella aan de (tover)stok. Keane Cadwgan was echter veel, maar tact zou hij niet per se tot een van zijn talenten rekenen. Hij kon het zowel tegenover zichzelf als tegenover Eva echter niet maken om hier niets over te zeggen. Ze gingen nog een bocht om en Keane haalde diep adem. “Dus… hoe was het bij je familie?” Stap stap stap. Zijn vingers deden pijn van de kou en hij stopte ze zo ver als mogelijk in zijn zakken van konijnenbont. “Daan… Ik – ik moet echt even wat tegen je zeggen over… over dat Halloweensbal.” div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Prive met Lily!
  11. [1834/1835] Delicate koopwaar

    10 november 1834 om 15:00 Vervolg op De fijne kneepjes Yara was een kwartier voor haar afspraak al bij het waarzeggerijlokaal. Het lokaal was inderdaad niet op slot. Dus ging ze al naar binnen, want het meisje had geen zien om op de gang gezien te worden door iemand anders dan haar 'afspraakje'. De afspraak was weinig romantisch van aard: in ruil voor een flinke betaling zou Julian Hale haar leren te zoenen. De Zwadse was nerveus, dat kon ze niet eens aan zichzelf ontkennen. Ze had de afgelopen uren, sinds dat ze wist dat ze deze afspraak gehad, na zitten denken over hoe het zou gaan. Ze wist gewoon niet goed wat ze straks moest doen, ja, zoenen, maar daar hield het dan ook bij op. Ze had het nog nooit gedaan. Dus welke technieken daar allemaal bij kwamen kijken, was haar allemaal compleet onbekend. Hoewel de jongen wist van haar onervarenheid wilde ze ook niet afgaan. Ze wilde niet dat hij haar een stuk perkament zou vinden. Het idee alleen al was enorm beledigend. Als voorbereiding had Yara haar tanden extra gepoetst en wat parfum opgedaan. Nu had ze geen enkele intentie de jongen te verleiden, maar.. ze wilde gewoon goed voor de dag komen. Dus daar hoorde dan ook bij dat je wat extra aandacht aan je uiterlijk besteedde. Ze mocht hem dan wel betalen, maar ergens wilde ze ook dat hij het als een soort eer zou zien dat hij het haar mocht leren. De minuten kropen voorbij, terwijl Yara op een kussen in het lokaal zat. Het lokaal was gezellig en knus en rook lekker naar wierook. Het was misschien wel de beste (en zachtste) plek in het kasteel om zoiets te doen (behalve natuurlijk een slaapkamer of leerlingenkamer, maar die plekken waren geen optie). Uiteindelijk ging de deur van het lokaal open. Het was Julian. Yara haalde nog eens diep adem en glimlachte, terwijl ze op het kussen naast zich klopte. "En, heb ik een mooie plek uitgekozen, of niet?", zei ze ogenschijnlijk zelfverzekerd. Oh, het was verschrikkelijk als je niet wist hoe iets ging of hoorde te gaan of wat er ging gebeuren. @@Julian Hale div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Yoni <3
  12. [1835] Karma

    Zaterdag 10 januari - 10:00 - leeg klaslokaal Soms was karma een bitch. Raine wist niet hoe het kon, maar meteen de eerste les waarbij er een opdracht in tweetallen werd uitgedeeld voor een project, ging het mis. Het is waarschijnlijk geen verrassing voor de lezers, maar inderdaad… Elara en Raine waren aan elkaar gekoppeld voor een huiswerkopdracht. Het afspreken van een moment om de opdracht te maken was heel kortaf en in twee halve zinnen geregel: Dit lokaal, om tien uur, zaterdag. Dat was ongeveer de strekking van het gesprek geweest. De jongen had nog het kleine beetje geluk dat het om transfiguratie ging en dat dat tot een van zijn beste vakken behoorde, maar daar was al het positieve wel mee gezegd. Met een zucht sloeg hij zijn boek open bij de theorie behorende bij de opdracht. De sfeer was ongemakkelijk. Ze hadden nog geen woord tegen elkaar gezegd. Ze hadden elkaar niet begroet. Ze hadden elkaar niet eens aangekeken, misschien niet eens elkaar aanwezigheid officieel erkend, maar en of dat Raine wist dat Elara bij hem in dezelfde ruimte zat. Hij ervoer een mengeling van boosheid (want het was haar schuld dat haar halfbroer hem in elkaar was komen slaan), maar ook schaamte en ongemak wegens zijn eigen gedrag naar haar toe. Het was verschrikkelijk. Hij kon zich ook maar moeilijk concentreren. Hij had de eerste zin van het hoofdstuk nu misschien wel al zeven keer doorgelezen, maar hij zou nog niet kunnen zeggen wat er nou stond. Raine ging wat verzitten en zuchtte. Voor de achtste keer begon hij aan de zin. Waarom zei ze nou niet gewoon niets? Hij wist dat ze boos was. Dan hadden ze dat tenminste gehad. En hijzelf? Nee, hij ging natuurlijk niets zeggen. @@Elara Burrows div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Prive met Sandra!
  13. [1834] Tegen beter weten in.

    27 december Na zijn gesprek met Elara was James ontzettend kwaad geweest. Niet op Elara, maar wel op Raine: een jongen vaan haar school, waarmee Elara initieel een vriendschappelijke band mee had gehad en waarmee ze uiteindelijk had gezoend. De jongen had al een vriendin en hoe je het wendde of keerde had hij gewoon misbruik gemaakt van zijn zusje. Wellicht dat James hier niet helemaal objectief over nadacht en het al met eigen aannames inkleurde, maar dat kon hem maar weinig schelen. De jongen was een vreemdganger en hij had James’ kleine zusje gekwetst. Ook al hadden Elara en hij nog niet de beste band, had hem wel wat gedaan dat ze in zijn armen had zitten huilen en snikken en dat ze zelfs even had gedacht dat zíj misschien iets fout was geweest. Raine had Elara om de tuin geleid, in zijn val gelokt, haar het hoofd op hol gebracht en dan in het bijzijn van zijn echte vriendinnetje Elara in de grond getrapt. Dat was natuurlijk een schande. Het was onfatsoenlijk en ging tegen alle regels in van wat hoorde. James, die normaliter heel rustig, beheerst en rationeel was, was nu woest en als hij boos was, werd hij een tijdbom van kilte. James was op de Open Dag met Kerst al boos geweest. Toen ging het echter om het vriendinnetje van deze Raine, maar met deze laatste informatie erbij, was de tijdbom afgegaan en ging hij niet meer rustig nadenken, maar was het tijd om actie te ondernemen, ondanks dat Elara wilde dat hij het niet deed en hem had gevraagd het niet te doen. James kon dit echter niet straffeloos laten gebeuren. James verschijnselde naar Zweinsveld. Het was een gok natuurlijk. Misschien verbleef de jongen wel helemaal niet op Zweinstein in de vakantie, maar aangezien hij ook aan de tafel had gezeten van ouders die niet op visite kwamen, was de kans toch enigszins aanwezig dat James deze Raine hier kon treffen. Dan moest hij hem alleen ook nog zien te vinden. Hier en daar wat rondvragen gaf James echter de juiste informatie. Uiteindelijk trof hij de jongen met een schetsboek bij het meer, dat nu aan de randen grotendeels bevroren was en waarbij het diep zwarte water in het midden van het sneeuwlandschap er nog indrukwekkender uitzag dan normaal. “Meneer Salisbury?”, vroeg hij ter controle aan de jongen. Hij kreeg een bevestigende reactie. De jongen keek hem vragend aan en stond toen op. “Ik denk dat wij het een en ander met elkaar te bespreken hebben.”
  14. [1834] Met lood in de schoenen..

    Maandag 1 december 1834 Ipswich, huize Tedwin Eindelijk was het dan zover: haar ouders hadden genoeg gehad van Pearls opstandige gedrag en het afgelopen weekend hadden ze al haar spullen naar Ipswich verhuisd en de huur opgezegd. Natuurlijk had Pearl wel een paar adressen waar ze zou kunnen logeren, maar vroeg of laat zou ze er niet meer aan ontkomen en ze zou teveel moeten uitleggen waarom ze niet gewoon naar huis ging. Nee, het was tijd voor Pearl om uiteindelijk toch toe te geven aan wat boven haar hoofd voor haar was beslist. Haar verloofde, wat een gruwelijk woord, was als het goed is op de hoogte van haar komst. Dat hadden haar ouders wel geregeld. Pearl zag er toch wel lichtelijk tegenop om hem onder ogen te komen. Ze was na een nachtelijk avontuur ergens halverwege oktober namelijk vertrokken met de mededeling dat ze haar spullen zou gaan halen en was toen voor anderhalve maand uit beeld verdwenen. Dat was toch wel een tikkeltje ongemakkelijk. Ze kon ook niet van hem verwachten dat hij het zou begrijpen. En oh ja, ze was ook verschillende keren vreemd gegaan, maar dat ging ze niet uit zichzelf vertellen. Het zou haar overigens niet verbazen als hij het zou weten, want hij had haar ook in een willekeurige kroeg weten op te sporen. Dus.. daar stond ze dan. Ze had een koffer met haar laatste spulletjes in haar hand en haar huisdiertje, de fee Nonoma had zich onder haar lange loshangende haren in haar kraag verstopt. Het diertje merkte blijkbaar de spanning van haar baasje. Met lood in de schoenen legde ze de laatste passen naar de voordeur af en liet de deurklopper een paar keer stevig op het hout neerkomen. Met pijn in haar buik verlangde ze naar de tijd dat je nog onder dingen uit te komen door tegen je moeder te huilen dat je had overgegeven. Daar trapte men nu helaas niet meer in. De deur ging open. Pearl keek in het zeer verbaasde gezicht van Fletcher. "Oh, ben je er weer," zei hij. Pearl voelde dat ze rood werd. He bah, waarom nu? Misschien omdat ze zich toch enigszins schuldig voelde over hoe ze zich had gedragen, terwijl ze heel rationeel puberaal vond dat ze niets verkeerds had gedaan, omdat ze met haar eerder ook niet hadden overlegd of ze het wel eens was met de gang van zaken. De vrouw stapte binnen. "Ja, mijn ouders hebben de huur opgezegd van mijn woning in Zweinsveld." Was dat te eerlijk? Nouja, het was niet dat ze anders eerder was teruggekomen. En meer dan dat wist ze voor nu eigenlijk niet te zeggen. Dus ze glimlachte maar wat ongemakkelijk in zijn richting en ontweek het om hem recht in de ogen aan te kijken @@Fletcher Tedwin
  15. 20 november 1834 De familie Graham had de afgelopen dagen vrij intensief contact gehad met de familie Haviliard. Vader des huize Haviliard, die waarschijnlijk wanhopig was geworden door het gezeur van zijn dochter, had Duke Graham namelijk benaderd met een huwelijksvoorstel: ze wilden graag dat James een van de drie dochters zou trouwen. De voorkeur van de familie Haviliard ging uit naar de middelste dochter, Igraine, en ook Jamer sprak zijn voorkeur voor juist die dochter uit. De bruidsschat was waanzinnig. Het enige wat vader Haviliard ervoor vroeg was of James het nog even stil kon houden en dat hij zelf voor het meisje op zijn knie zou gaan om haar ten huwelijk zou vragen, want dat zou iets zijn waar Igraine meer dan zeer gelukkig van zou worden. Natuurlijk werd er met deze kleine voorwaarde akkoord gegaan. Het was een kleine moeite, waar alle partijen waarschijnlijk een stuk gelukkig zou worden: als het meisje blij was, waren zowel papa als de verloofde blij. Dat maakte het leven toch een heel stuk gemakkelijker. Zo stond James twaalf dagen na hun laatste afspraakje weer in het park te wachten. Het was een beetje een chaotische periode, want de afgelopen twee dagen was hij ook vooral bezig geweest met het feit dat hij plots een halfzusje had. Dit bood een goede afleiding, maar was eveneens een extra druk op zijn schouders qua zaken die hij in goede banen moest leiden. Hij was echter goed voorbereid. Hij had aan het begin van de week een mooie ring laten maken van goud, waar zelfs een klein steentje diamant in zat en hij had een roos bij zich. Een enkele roos, want wat James betreft was dit hun eerste echte date. Voor Igraine gold het als derde date, maar daar had de jongeman geen weet van. James keek op zijn zakhorloge. Over enkele minuten was de afgesproken tijd. James had Igraine een brief geschreven met daarin opnieuw zijn welgemeende excuses voor de vorige keer en dat hij graag wilde vragen om hem een herkansing te schenken. Tot op heden had ze de afspraak niet afgezegd. @ div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé <3
  16. 7 april 1833 Er waren delen in het kasteel waar Sebastian vertrouwd mee waren; de leerlingenkamer van Griffoendor, de klaslokalen en vooruit: ook de bezemkasten (hoewel de herinneringen aan die perioden steeds vager werden), maar er waren natuurlijk ook plaatsen in het kasteel waar hij nog nooit eerder was gekomen. De torens waren voor hem redelijk onbekend, op het klaslokaal van Astronomie na dan, dus wanneer hij op zoek was naar de klaslokalen van Waarzeggerij voelde de Griffoendor zich voor een klein beetje weer als een eerstejaars. Als het eerder in hem was opgekomen dat hij eigenlijk geen idee had waar hij moest zijn, had hij nog aan iemand kunnen vragen waar het lokaal zich bevonden. Aangezien hij niet echt een planner was, moest hij zijn plan zien te trekken gezien hij speciaal een afspraak had gemaakt bij professor Grace. Konden ze godverdomme niet gewoon bordjes plaatsen? Links afslaan om naar het lokaal te gaan, rechtdoor als je wilde uitkomen op een doodlopende gang. En toch was het niet zo dat hij hopeloos te laat was gekomen op zijn afspraak. Het was eigenlijk verbazingwekkend, maar het was alsof hij precies wist waar hij naar toe moest lopen zonder daadwerkelijk die kennis te hebben. Sebastian was de trappen opgelopen waarbij hij toen ofwel links kon gaan ofwel rechts, maar hij wist dat hij links moest lopen. Het was geen gok waarbij hij vijftig procent kans had op slagen, maar zijn verstand wist gewoon dat hij die kant uit moest lopen. Het was, om zacht uit te drukken, heel erg bizar. Men zou kunnen beargumenteren dat educatie die aan hem, via Zweinstein, werd geboden een verspilling was, maar een les had hij wel goed begrepen: toevalligheden bestonden er niet in de tovenaarswereld. Nadat hij beleefd drie keer had geklopt, was hij naar binnen gelopen. “Professor Grace? Ik ben Sebastian Kingsley en ik had u eergisteren een uil gestuurd over dat ik hulp nodig bij mijn taak .. “ De intentie was om de paper aan haar te overhandigen zodat ze het zou kunnen lezen. De Griffoendor stak het perkament ook naar haar uit waardoor hij per ongeluk haar hand had aangeraakt. Geschrokken deed hij vijf stappen van haar weg, omdat hij overdonderd werd door de beelden die voor zijn ogen flitste. “Professor - “ de beide wangen van zijn gezicht werden knalrood. “Zag u dat ook?" div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Toestemming met godmode
  17. 23 juli 1834 - 13.00 - De wegisweg Flora was al een heel groot meisje. Ze was een paar maanden geleden wel zeven jaar geworden en zelf vond ze dat heel oud. En ook vond ze dat het betekende dat ze wel alleen kon gaan winkelen op de wegisweg. Ze was al heel vaak op de wegisweg geweest. Met haar moeder, met haar broer, met haar zussen, dus ze wist precies waar ze wel en niet mocht zijn. Ze mocht niet de hoek om lopen daarzo verderop, want dan kwam je in de Donkere Maan steeg, ofzoiets. Het had een ingewikkelde naam die Flora zeker nog niet kon schrijven, maar het was in ieder geval verboden. Misschien als ze ouder was dat ze het een keer zou durven om er toch in te kijken, maar nu nog niet. Het zag er allemaal net iets te spannend uit. Haar ouders waren het niet helemaal eens geweest met Flora's overtuiging en dus hadden ze haar met een paar neefjes en nichtjes meegestuurd naar de wegisweg. Allemaal heel leuk en aardig en vast lief bedoeld, maar dat was niet wat Flora wilde en dus had ze zich na een tijdje samen met haar nichtje Lyre losgeweekt van het groepje. De twee meisjes waren giechelend een zijstraatje in geslagen en hadden gewacht tot de rest verdwenen was tussen de meute tovenaars. Om een of andere reden leek het altijd wel druk te zijn op de wegisweg in de zomervakantie. Overal liepen mensen rond met huisdieren, magische ijsjes, nieuwe bezems of tassen vol met schoolboeken voor het nieuwe jaar. Floriana en Lyre waren om die laatste reden naar de wegisweg gekomen. Haar moeder had haar wat geld gegeven, wat nu vrolijk rinkelde in een buideltje om Flora's middel zodat ze het niet kwijt zou raken, voor het kopen van nieuwe schoolspullen. Nu hoefde Flora nog geen magische boeken te hebben, maar wel een aantal nieuwe schrijfspullen en perkamenten voor het nieuwe schooljaar. Lyre daarentegen had een hele lijst met alles wat ze moest hebben en ondanks dat de twee meisjes dus op avontuur waren, besloten ze toch maar te beginnen met wat dingen die op het lijstje stonden. Alleen winkelen was hoe dan ook al heel wat stoerder dan met je hele familie erbij. De twee blonde meisjes waren dan ook braaf op weg naar de boekenwinkel, mogelijk Lyre's favoriete winkel op de hele wegisweg, toen ze langs een winkel kwamen die Flora veel interessanter vond. "Wow," zuchtte ze en binnen een paar seconden zat ze met haar handen en neusje tegen het winkelraam geplakt. "Is dat de Vuurccracker 1800?" De laatste les voor de vakantie had ze van meester Bob even mogen vliegen op de kinderbezems en Flora had het geweldig gevonden. Sindsdien was zwerkbal haar nieuwe, favoriete hobby, al had ze geen idee hoe je het nou precies moest spelen. "Zullen we even kijken?"
  18. 2 augustus 1834 - rond een uurtje of 1:00 - Georgiana Ellice's huis De warme zomerdagen hadden zich gestaag voortgezet en de laatste zonnestralen van deze augustusdag verlieten het hemelriek. De nachtelijke duister betrok de gouden en roze kleuren in de lucht en de eerste sterren lieten zich schijnen, als kleine, wakende nachtlampjes. Normaal gesproken was het bedtijd voor de meeste jongeren, maar ondanks die bedtijd was er toch nog iemand wakker. James was wakker. Klaarwakker. Omdat hij op mocht blijven? Welnee, hij bepaalde zelf wanneer hij naar bed ging; hij was immers geen klein kind meer. Letterlijk. Iemand had nog niet zo heel lang geleden zijn jeugd ontnomen en had hem aan haar hand meegenomen in de wereld van volwassenheid, als je het zo zou willen noemen. Die iemand wandelde dagelijks langs in zijn hoofd, misschien zelfs wel de hele dag lang en hij kreeg haar niet los uit zijn gedachten. Ze bleef er rondlopen. Het had James zijn ogen geopend en had hem kennis doen maken met gevoelens die hij nog niet eerder zo sterk had gevoeld. De herinnering aan haar warme, bruine ogen die glinsterden in het licht van de maan was nog heel vers. Het beeld van haar donkere haren die afstaken tegen de lichte kleur van het mos, aan de rand van het verboden bos, stond nog op zijn netvlies gebrand. Hij had het ergens heel moeilijk gevonden om zich zo ergens in te storten, zonder ook maar iets van een relatie te hebben, of zonder ook maar iets van een bevestigde liefde te hebben. Anderzijds voelde hij zich sterker, grootser en stoerder dan ooit. Ja stoerder, want James was niet altijd even stoer. Ook toen niet, maar dat deed er nu niet toe. Nu was hij wel stoer, want hij was achter de rug van zijn ouders om weggelopen van huis. Hij had braaf gewacht tot hij het gesnurk van zijn vader en moeder uit hun slaapkamer had horen komen en tot alle lichten in huize Braxton waren gedoofd. Op dat moment was hij uit zijn raam geklommen, om vervolgens aan de rand van het zandpad te verdwijnselen naar het adres van dat ene meisje. Het meisje die hij nu een maand niet had gezien. Hij had haar zo graag willen zien en ze hadden ook afgesproken om elkaar in de vakantie te zien, maar tot nu toe was het er niet van gekomen. De onhoudbare drang was nu niet meer te stoppen; hij moest haar zien. Hij moest haar even spreken. Waarom? Omdat James stiekem een beetje verliefd was geworden. Nu hij Georgiana een maand niet had gezien, had hij pas doorgekregen hoe graag hij haar zag en hoe zeer hij haar eigenlijk miste nu ze er niet was. Hij had het niet durven toegeven aan zichzelf en eigenlijk had hij het een beetje geprobeerd te vermijden, omdat hij niet echt hoogte kreeg van haar gevoel. Maar uiteindelijk, na nachtenlang piekeren, dagenlang dagdromen en het beginnen van dertig brieven (iedere dag een nieuwe die hij vervolgens weer in de prullenmand mikte omdat hij niet goed genoeg was en hij niet wist wat te zeggen) had hij geaccepteerd dat hij toch iets meer voelde voor Georgiana dan hij in eerste instantie verwachtte te hebben. Iemand leuk vinden was één, echt een gevoel voor iemand ontwikkelen was toch wel iets intenser en tegelijkertijd wat beangstigend. Hij wist niet zo goed wat hij met die gevoelens aan moest en hij wist ook niet of ze uberhaubt zo iets zou voelen voor hem als hij voor haar. Het liefst dacht hij daar nu even niet over na. Ergens was het wel belangrijk om te weten, maar voor nu zou het voldoen als hij haar alleen al even kon zien. En zo geschiedde. James verdwijnselde naar het pad voor het huis van Georgiana. Hij kon in het duister van de nacht de grote vormen van het huis zien en het kleine nachtlampje bij de voordeur gaf hem net genoeg licht om het balkon voor haar slaapkamerraam te zien. Ze had hem verteld dat ze een slaapkamer had met een klein balkonnetje, aan de voorzijde van haar huis. James sloop voorzichtig door het hogere gras, tot hij aankwam bij het kiezelpad voor het huis. Voorzichtig gooide hij enkele steentjes omhoog, om haar aandacht te proberen te wekken. Voor het zelfde geld sliep ze en dat was nou net niet de bedoeling van deze ontmoeting... Iemand bezoeken terwijl deze sliep was gewoon... een beetje raar. Iemand bekijken terwijl diegene sliep, dat was zelfs een beetje... creepy. De steentjes hadden nog niet genoeg effect, waardoor James dus op een andere manier haar aandacht moest zien te wekken. Misschien kon hij omhoog klimmen aan het hekwerk van de rozenstruik en kon hij zo haar balkonnetje op klimmen... Hij zou dan op het raam kunnen tikken, dan zou ze vast wakker worden! James liep voorzichtig naar het hekwerk en zette zijn rechtervoet er op. Met enige moeite kon hij omhoog klimmen langs de scherpe doorns en vele blaadjes die in zijn gewaad bleven hangen. Op het moment dat hij zich wilde optrekken aan de balkonrand, ging de deur bij het balkon open. James schrok er van en kon zichzelf nog net een beetje in balans houden tussen het balkon en het houten hekwerk. Zijn ogen schoten omhoog, waarna een warm, fijn gevoel hem bekroop.
  19. [1834/1835]Treasure, that is what you are.

    23 december 1833 - Battle Madeline hield er niet van om naar huis te gaan met kerst, want naar huis gaan betekende dat ze haar familie weer moest zien. Voor veel kinderen was dat een fijn vooruitzicht, maar voor Maddie niet. Waarom haar ouders het haar verplichten om elkaar te komen was haar een raadsel, want net zoals de rest van het jaar, hadden Adriana en Lewis Bowman over het algemeen maar weinig interesse in hun dochters. Er werd hen wat gevraagd over school, er werden hen wat dingen verboden en voor de rest waren ze vooral bezig met hun eigen dingen, tot het kerstdiner waar ze helaas allemaal bij aanwezig moesten zijn. Waarschijnlijk was het om het beeld van de perfecte familie hoog te houden, maar Madeline wist allang dat dat beeld niet bestond, dat het waarschijnlijk nooit had bestaan, zelfs niet toen ze klein was en ze nog wel eens had gedacht dat ze in deze familie paste. Dat was ook graag wat ze je lieten denken, dat het allemaal aan jou lag als je je niet op je gemak voelde. Maar het was gewoon allemaal hun schuld. In huis waren er maar twee plekken waar Madeline zich werkelijk op haar gemak voelde. De muziekkamer en haar eigen kamer. Normaal zorgde ze er daarom voor dat ze zoveel mogelijk het huis uit was, maar er waren ook dagen waarop dat niet lukte. Vandaag was zo'n dag. Buiten lag een dik pak sneeuw en er daalden nog altijd sneeuwvlokken naar beneden. Maddie had het liefst naar Londen willen reizen, maar ze had al haar kerstinkopen al gedaan dus haar moeder had het onzin gevonden, want dan zou ze waarschijnlijk alleen maar haar geld aan onzinnige dingen uitgeven. Het was niet eerlijk, want zelf waren ze wel gegaan. Madeline voelde zich eenzaam in het grote huis. Binnenkort zou Melody vanwege haar bruiloft vertrekken, maar haar zus zou ze niet echt missen. Haar broer wel. Hij zat nu al maanden in Spanje en Madeline vond het verschrikkelijk dat hij niet terug kwam deze vakantie, zelfs niet voor de bruiloft. Ze mochten bij hem op bezoek gaan met de huwelijksreis, maar Maddie vond het niet genoeg. Het was toch belachelijk dat haar eigen broer niet eens op de bruiloft van haar zus kon zijn. Wat waren ze in godsnaam voor familie? Maddie had er vreselijke ruzie over gemaakt met haar moeder de eerste dag van de kerstvakantie, maar het had niet mogen baten, want zoals altijd had haar moeder haar commentaar genegeerd. Het was zo, klaar, punt. Als ze nog een keer zo tegen haar sprak, dan mocht ze ook niet meer naar het feest. En dus had Madeline haar mond gehouden en uit wraak één van de nieuwe, favoriete kettingen van haar moeder gestolen. Het was een spelletje dat ze al speelde sinds ze klein was. Elke keer als haar moeder of vader gemeen was of haar te lang negeerde, nam ze iets van hen weg. Soms was het iets heel stoms en kinderachtigs, maar soms ook iets belangrijks, zoals nu. Het was een leuk spelletje. Madeline hield van de spanning die het met zich meebracht, wachtend op het moment dat haar ouders door zou hebben dat er iets mistte en of ze door hadden waar het was en wie het had gedaan. Heel soms verstopte Maddie het nog wel eens op plekken waar ze het terug konden vinden, maar steeds vaker niet. Ze verdienden het niet. Haar moeder was een leukere speler en door de controle die ze wilde hebben over haar gezin, ook vaker het slachtoffer. Madeline had de ketting gepakt toen haar ouders waren vertrokken waren en de bedienden niet keken. Nu moest ze het ergens verstoppen, dus was ze in de muziekkamer. Want Madeline wist zeker dat daar de beste plek was. OOC: Privé.
  20. [1834] Meer dan een routineklus

    3 december 1834- na klokslag 12 's nachts. Zaira wreef in haar handen. Het was koud. Ze probeerde haar vingers warm te blazen met haar adem, maar behalve wat pijnlijk getintel leverde het haar weinig op. Haar voeten hadden inmiddels ook geen gevoel meer en toch bleef ze een beetje stampen op haar plek. Ze was daar een keer mee opgehouden en toen waren haar tenen een week gevoelloos geweest. Het hielp niet mee dat haar kleding op veel plaatsen versleten was. Gaten zaten nog niet in de stof, maar het hield de snijdende wind van een herfst die langzaam overging in de winter niet meer tegen. Een half uur geleden was het licht uitgegaan van het huis dat ze in de gaten hield. Ze zou het dus nog minstens een half uur uit moeten houden voordat ze naar binnen zou gaan. Ze wilde niet riskeren dat een van inwoners moeilijk in slaap kwam en haar zou betrappen. Tot op heden was het meisje nog nooit betrapt bij een van haar klussen en dat wilde ze graag zo houden. Klussen bij dreuzels waren eenvoudig. Iedere leerling van Zweinstein zou daartoe in staat moeten zijn. Je zorgde dat je geen geluid maakte en de sloten waren altijd met magie te openen en te sluiten. In het ergste geval werd je toch gezien, maar geen dreuzel, zelfs niet een met een geweer, was een toverstok te snel af. Een inbraak bij een tovenaarsfamilie zorgde voor meer risico. Het was moeilijker binnen te komen, soms zat er beveiliging op de huizen en betrapt worden zou wel problemen op kunnen leveren. Het laatst wat Zaira wilde, was onder de aandacht komen van aurors. Haar familie had háár nodig om te overleven. Zij zorgde dat er voedsel en geld binnenkwam. Voedsel en geld voor een week. Dat was haar buit voor vanavond al. Misschien had ze nu moeten stoppen, maar ze had een gesprek opgevangen. Ze wíst dat hier meer te halen viel. Het zou haar een fortuin opleveren als ze het zou verkopen op de Verdonkeremaansteeg. Het zou zoveel problemen oplossen. Misschien zouden ze zelfs een huis kunnen huren in een beter deel van Londen: een huis met een fatsoenlijk huis met fatsoenlijk dak, zonder ratten en zonder tocht. Een plek waar haar broer veilig kon leven en haar moeder veilig haar dronk kon uitslapen in een bed in plaats van dat ze tussen het vuil op een dun matras op de grond moesten leven. Zaira kon niet anders dan vanavond een gok te nemen en haar kans te grijpen op een beter leven. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Prive topic met mezelf
  21. [1834/1835] De fijne kneepjes

    10 november 1834 Yara had er lang over nagedacht: ze was al zestien jaar oud, ze moest bijna debuteren en haar ouders kennende zou het vast geen vijf jaar meer duren voordat ze werd uitgehuwelijkt, zeker nu haar zus Igraine ook al een verloofde had. Ze was dat alles en ze had nog steeds nooit gezoend. Dit had mede te maken met dat de jongens van haar leeftijd gewoon niet boeiend waren of ronduit kinderachtig of ze waren te populair en wilde vooral zoveel mogelijk meisjes zoenen, zodat ze weer een extra naam op hun lijstje konden zetten. Nee, bedankt. En nu was er een oudere jongen, die niet meer op Zweinstein zat, die haar aandacht had getrokken. Bij hem wilde ze natuurlijk niet over komen als een dwaze en preutse suffe kip, die al zou gaan trillen als je haar wang aanraakte. Daarom had ze iets bedacht.. Ze had geruchten gehoord over een jongen in Griffioendor. Yara kwam in de rijke kringen en de rijke kringen roddelden veel en de rijke kringen hadden soms geld voor dingen wat je enkel geloofde omdat je over zulke dingen geen grapjes maakte. Yara besloot het erop te wagen. Het meisje had de jongen een tijdje in de gaten gehouden. Ze ondernam immers geen zaken, tenzij ze zich goed had voorbereid en ze redelijk zeker wist dat het haarzelf geen schade zou berokkenen. Dat was geen lafheid, maar dat zei enkel dat ze meer hersenen had dan de gemiddelde Grif. “Julian?”, met een klein glimlachje liep ze op de jongen af. Op dit moment waren zij de enige twee in de gym. “Kan ik je misschien even spreken?” Sierlijk nam ze plaats op het toestel waarbij hij aan het trainen was. Goed, nu sprak ze hem en ze had hem voor zich alleen, maar hoe bracht je zoiets subtiel ter sprake? “Ik denk dat ik je misschien kan interesseren voor een zakelijke deal.” Mocht hij nu echt niet weten waar ze het over had, kon ze altijd doen alsof ze dacht dat hij dansles gaf, of iets dergelijks. @@Julian Hale
  22. Het was een mistige maar warme avond in oktober. Het zou waarschijnlijk de laatste warme dag van het jaar zijn, dus was het de mooi moment om er nog eens goed van te genieten. En hoe beter dan met je verloofde? Picknicks waren leuk, en konden erg romantisch zijn. Moest je wel weten hoe je romantisch moest zijn. Liv was altijd van plan geweest om zo ver mogelijk bij jongens uit de buurt te blijven, dus had zich nooit verdiept in romantiek. Maar Toen kwam Noah Leadley en ze moest haar plannen bijstellen. Sindsdien had ze af en toe naar hem gezwaaid en geglimlacht, zijn hand een keer vrijwillig aangeraakt, hem op zijn hoofd gekust (want alles dat in de buurt komt van een mond of wang was zo iewl) en ze had hem een keer een echte knuffel gegeven! How adorable. Maar nooit erg romantisch. Maar vandaag zou ze het proberen! Vandaag wilde ze haar eerste romantische picknick hebben. Liv wist wel dat als ze hun eerste ‘date’ aan Noah zou overlaten ze waarschijnlijk in een kooi belanden. Daarom moest zij het maar regelen. De kleine zwad had een mand met allerlei lekker eten, een mooi picknickkleed, haar duurste servies set, kussentjes, een boel kleine kaarsjes en natuurlijk een bos rozen. Dat was toch allemaal heel romantisch zo? Alles was nu mooi uitgezet op een stuk gras waar ze een prachtig uitzicht hadden op het meer. Toen het donker was geworden had Liv de kaarsjes, die in de vorm van een hartje om het picknickkleed heen lagen, aangestoken en was op haar kussen gaan zitten. Haar date zou hier elk moment kunnen zijn. Tegen al haar verwachtingen in was de zwadderaar vrij zenuwachtig. Ze ging om de tien seconde verzitten, legde haar rokken steeds anders neer en veegde de hele tijd een niet-bestaand plukje haar haar perfecte kapsel in. Waar bleef hij nou?? Liv had geen idee hoe laat het was, maar als ze nog lang op hem zou moeten wachten zou hij een taartje in zijn gezicht kunnen verwachten.
  23. 1 december 1834 Tien vellen perkament lagen voor Dax op zijn bureau. De kennismaking met zijn verloofde was weinig succesvol geweest. Hij had nog ongeveer zeven maanden om haar te leren kennen. Zeven maanden klonk misschien als een lange tijd, maar als je iemand eigenlijk niet zag dan was dat vrij weinig. Dax zag er nu al tegenop om met haar te trouwen. Hij had er geen nachtmerries over, maar als zijn gedachten op een onbewaakt moment die kant opgingen, dan kon hij zich er wel redelijk onprettig door voelen. Hij had besloten dat hij haar ging schrijven. Misschien werkte elkaar op papier leren kennen beter dan in persoon, omdat ze dan allebei konden nadenken voordat ze antwoord gaven en Aurora zonder gezichtsverlies haar best kon doen. Dat het stroef tussen hen liep, was natuurlijk haar schuld. Beste Aurora, Lieve Aurora, Geachte Aurora, Aurora.. Beste juffrouw Griswold, Sinds onze kennismaking hebben wij elkaar al niet meer gesproken. Graag zou ik nader kennis met u maken. Dax zuchtte. Nee. Dit werd helemaal niets. Hij frummelde het perkament in elkaar. Nog negen vellen perkament op de stapel. Één prop in de prullenmand. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met mezelf <3
  24. [1834][EN]Queens dont do plants

    10 november 1834 Professor Evergreen was an honourable man and he was famous, so Blanche actually wanted to like him. Unfortunately Evergreen was also her herbology teacher. Blanche didn't like herbology that much. You got all dirty and most plants were so boring or useless. Most plants were used for good things, like potions or healing people. Those were the plants they learned about. Blanche had heard about plants which could be used as poison. Well that was interesting, but it was not on the thrird years program. Or any program at all. Today they got a homework assignment about another boring plant. Mimbulus Mimbultonia. It was not only a boring plant, it was also a very ugly plant. It was covered in boils and a weird, stinky fluid came out of it when Blanche put it down in her room. Ugh. It did not even match the sheets of her bed, or anything at all in this room. It was afwul. She did not wanted to take care of an ugly plant. She had much better things to do. Like ruling the school. Daniella had left this month, which meant Blanche was in charge for November. She did not have time for this. So Blanche looked around in the Common Room until she found Mary Mendler. Mary was the eleven year old girl who puked snakes on Blanche's dress at the opening feast. Mary could not really help it cause she was cursed, but Blanche did not really care. Since that day Mary was her slave, eh her help, whom she bought pretty things sometimes to keep her mouth shut, as if they were friends who bought each other pretty gifts. It was even better then a house elf. "Mary," Blanche said with a smile on her face. "Can you take care of this plant for me please?" And without waiting for an answer she gave the plant to the other girl. "But.. but professor Evergreen also gave me pumpkin to take care of and.." Blanche raised her eyebrow. "And?" She would not tolerate this. She was queen now, not a princess anymore. "N-nothing. I will. I will take very good care of it." "Good. I will come check on you tomorrow." OOC: Please excuse my English <3
  25. 12 mei 1834, om 14.26 Rhydderch Manor Het was geweldig om een kat te zijn. Catsanova veroverde de wereld! Hij had maar liefst eh, 50 bij 50 centimeter veroverd. Overal waar hij kwam veroverde hij, maar zodra hij wegliep, was het alweer verloren. Er was een andere kat die gevaarlijk was. Hairy Pawter. De andere katten zaten maar wat te miauwen als ambitieloze aandachtshoeren. Catsanova lag op de kast. Hij keek minachtend naar de andere katten die zaten te miauwen als Bryanna Rhydderch binnenkwam. De meesten zeiden iets van "Eten, Eten, Eten!" en de katten die doorhadden dat Bryanna geen eten bij zich had, scholden haar uit. Katten zijn zulke lieve beesten. Catsanova zat echter te wachten op Hairy Pawter. Zij zouden de wereld verdelen. Iets was beter dan niets. Catsanova was ergens wel blij met zo'n medekat. Toen hij hem uiteindelijk in het oog had sprong Catsanova naar beneden. "Miauw," zei hij. Hairy Pawter. "Mew Miauw Miauw." Daar ben je eindelijk. Dat duurde eeuwen. Catsanova keek naar zijn idiote bril en zijn idiote hoed. Hij had ze al zo lang, en Catsanova kon er echt niet aan wennen. Hij deed een uithaal met zijn poot naar het idiote hoedje. @@Hairy Pawter-Rhyddrerch div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Een kattig topic met Romy!
×