Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'prive'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Algemene Informatie
    • Informatie voor nieuwe leden
    • Mededelingen
    • Belangrijke Informatie
    • Personagedossiers
    • Archief
  • Het Hippe Gedeelte
    • Het Stationscafe
    • Het RPG-cafe
  • Zweinstein
    • De Kerkers
    • Het Terrein
    • Het Zwerkbalstadion
    • De Grote Hal
    • Eerste t/m Vierde Verdieping
    • Vijfde t/m Zevende Verdieping
    • Torens
  • Buitenwereld
    • Zweinsveld
    • Londen
    • De Universiteit
    • Engeland en Omstreken
  • Andere Boards
    • Openstaande Topics
    • Zottenboard

Calendars

  • OOC Kalender

IC Burgerlijke Staat


Beroep


Basisvakken


Keuzevakken


Zwerkbalpositie

Found 300 results

  1. [1833/1834]Dani, match maker from heaven

    Het was een algemeen bekend feit dat Sebastian niet goed om kon gaan met stress. Zijn schoonheidsslaapje ging er als eerste aan, hij begon nog meer raar gedrag te vertonen dan normaal en hij kreeg er uitslag van op zijn kont. Enfin. Dat was dus de reden waarom hij rustig probeerde te blijven, want de hele dag krabben aan je kont was geen aangenaam zicht voor de persoon die achter je moest lopen. En als het niet vanzelf ging, dan had hij altijd wel iets liggen dat hem vanzelf de kriebels in zijn buik deed vergeten (lees: opium en alcohol). Maar dit was te belangrijk om te vergeten, hetgeen wat hij nu moest doen, kwam met een gigantische deadline. Dat laatste was eigenlijk een beetje, eigenlijk zo wat de enige reden waarom hij aan het flippen was. Enkele dagen was hij immers afgezakt naar het huis van Lillian, samen met zijn eigen vader. Hij had nog net geen serenade gehouden over zijn diepzinnige gevoelens voor zijn dochter en had toen om de hand gevraagd van zijn dochter. Dat op zich was al zenuwslopend en het had ervoor gezorgd dat hij een gevoel kreeg dat flubberwormen zijn ingewanden aan het opeten waren. Het moment kwam en ging weer, maar de vader van Lillian had duidelijk laten verstaan dat hij in de nabije toekomst een aanzoek verwachtte. Daar lag eigenlijk het probleem, want Sebastian had op dit moment nog helemaal niets gepland. Hij wilde het groots aanpakken, dat was wel het minste wat zijn vriendin verdiende. Het moest perfect zijn, zoals het ongetwijfeld omschreven werd in de liefdesromannetjes van zijn zus Senna. De Griffoendor wilde het op die manier doen waarvan hij hoopte dat zijn zussen ooit gevraagd zou worden, het moest een mooi verhaal worden wat ze konden vertellen aan hun achterkleinkinderen. Genialiteit was echter niets wat op een dag tijd kwam, had hij gemerkt. Sebastian had al aardig wat tijd gehad om te denken wat hij zou kunnen doen, zelfs nog voor hij toestemming had gevraagd aan papa Sprout. Die deadline dat boven zijn hoofd hing, was niet iets wat bepaald bevorderlijk was. Om die reden had hij afgesproken met Daniella Adler. De twee gingen al jaren terug en kenden elkaar zowel van binnen als van buiten. Als er iemand wist wat ze wilde, dan was zijn vriendin het wel. Op dit moment had hij dringend nood aan iemand die brutaal eerlijk was en van haar kon hij dat nog net verdragen. "Ik heb je hulp nodig, Dani" sprak hij zeer ernstig nadat hij haar op het hart had gedrukt dat ze het aan niemand mocht vertellen. Zeker Prinses suiker niet. "Op 1 april wil ik Lillian namelijk ten huwelijk vragen, maar ik weet niet .. hoe" klonk hij redelijk gestresseerd. "Zou jij mij kunnen helpen met tips wat meisjes willen?"
  2. Eind maart - 20.00 Georgiana Ellice zat in haar vijfde jaar, wat betekende dat ze aan het einde van het schooljaar haar SLIJMBALlen zou gaan maken en allemaal Uitmuntends zou halen, zoals ze al het hele jaar deed. Dat was in ieder geval het plan, maar om dat voor elkaar te krijgen moest er natuurlijk eerst nog hard gewerkt worden. Het Raafse meisje had een uitgebreide planning gemaakt tot in de details. Geen enkele minuut werd onbenut gelaten. Ze had zelfs de tijd berekend die het haar kostte om van de leerlingenkamer van Ravenklauw naar de bibliotheek te lopen, altijd van de langste tijd uitgaand, want je wist het maar nooit met al die irritante trappen die verschoven. Ze wist precies hoeveel tijd ze had om te ontbijten, zich aan te kleden en voor al haar buitenschoolse activiteiten. Ja, haar planning was gedetailleerd en perfect. Als ze zo door ging zou ze voor alles makkelijk een uitmuntend kunnen halen en misschien zelfs nog wel bonuspunten erbij verdienen. Het was fantastisch en er kon helemaal niets misgaan. Behalve... dat ze vergeten was om voor vandaag tijd in te plannen zodat ze ook nog kon dineren en naar de wc kon gaan. Georgie was zo druk bezig geweest met het oefenen van de laatste nieuwe spreuken voor transfiguratie dat ze alleen maar naar haar boeken en de planning had gekeken en totaal vergeten was om naar beneden te gaan voor het avondeten. Toen ze daarnet voor het eerst weer op de klok keek en zag dat ze het al bijna acht uur was schrok ze zich een hoedje. Het avondeten was ondertussen natuurlijk allang voorbij, waar Georgiana nog meer van baalde, want dat betekende dat ze nu helemaal naar de keukens moest lopen en dat was nog een verdieping naar beneden. Niet eten was echter geen optie, zeker niet nu haar maag het ook door had en begon te knorren. Dan ging ze maar wat langer door vanavond, of misschien kon ze de verloren tijd morgen wel inhalen. Er was vast wel ergens tijd op haar planning. Hoopte ze. Snel had ze haar boeken bij elkaar geraapt en was ze de gang op gerend. Maar toen ze dat deed ontdekte haar lichaam weer iets nieuws wat ze al veel te lang niet gedaan had. Plassen. Oh god. Zodra ze het besefte wist ze dat al bijna te laat was. Gelukkig was er niet zo ver van de bibliotheek vandaan een toilet. Georgiana gooide de deur open en omdat er nog niemand was en ze geen tijd had om zich met al haar tassen en boeken zichzelf een wchokje in te proppen liet ze alles maar vallen voor de wastafels. Binnen twee stappen was ze bij een hokje en niet veel later liet ze zich opgelucht op het toilet zakken. Precies op dat moment vloog de deur van de toiletten opnieuw open. Georgiana kon voetstappen horen aan de andere kant, maar het waren niet de voetstappen die ze gewend was. Ze waren zwaarder en klonken anders. Nieuwsgierig liet ze haar ogen over de dichte deur van haar hokje glijden. Professor Sparrow heeft de lekkerste beukers, stond er in inkt gekrast vlak naast de deurklink. Maar professor Pearson nu de grootste, had iemand er onder gekrast. Georgie staarde er verbaasd naar. Dit was... het kon toch niet... een onheilspellend gevoel begon haar te bekruipen. Shit. Haar spullen lagen daar en...Ze was toch wel... de meisjestoiletten in gelopen? OOC: Prive <3
  3. Vrijdag 27 december 1833, ongeveer 2 uur 's ochtends, huis van de familie Lennox, Wales Het was een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan. Oke, nee... Dat was niet helemaal waar. Een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan was Daniella Adler toestaan om hem in een positie te plaatsen waarin ze kon beweren dat ze met elkaar naar bed waren geweest. Een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan was vervolgens Daniella vertrouwen dat ze niets tegen zijn geheime vriendinnetje Evangeline Lennox zou zeggen. En een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan was hierover ruzie maken met Samuel Everett op het Debutantenbal, wat ging om zien en gezien worden - bij voorkeur niet wanneer je je beste vriend een klap verkoopt. Dus nee, het was misschien niet een van de domste dingen die hij tot dan toe had gedaan. Maar het kwam wel in de buurt. "Komop, komop, komop!" mompelde Keane tegen zijn donkere merrie, haar aansporend om nog sneller te gaan. Ondanks de kou en de ijzige regen in zijn gezicht waren haar flanken bedekt met een dun laagje schuim en hij wist dat hij haar tot het uiterste aan het dwingen was. Desalniettemin sprong het paard nog wat harder onder hem vandaan, de modder achter hen opspattende. Op deze manier kwam hij nooit meer terug, zou hij Flynn eerst moeten laten drogen en een goede nacht laten uitrusten voordat hij er ook maar over kon nadenken om weer naar huis terug te keren. Ja, hij had wel íets aan dit soort zorgen gedaan, een of andere jachtpartij bedacht waar hij zogenaamd aan mee zou doen, maar of het genoeg zou zijn... Hij zadelde nooit zijn eigen paard en was nog nooit in zijn eentje gaan jagen! Plus, misschien zouden ze wel dode fazanten van hem verwachten... Waar hij die dan weer vandaan ging halen mocht Merlijn weten, maar dat waren zorgen voor morgenochtend. Werkelijk, hij trok het echt niet meer in Cadwgan Castle terwijl hij op Pax' huwelijk moest wachten! Hij moest haar zien, moest met Eva praten voordat ze nog meer vreselijke dingen over hem kon denken en zijn brieven onbeantwoord te laten. Ohja, hij had haar geschreven, had haar zelfs nog een briefje toegestopt op het Debutantenbal, maar blijkbaar was ze zo onder de impressie van Daniella's kant van het verhaal dat zijn nette handschrift op gelig perkament hem nergens bracht. Keane grimaste en klemde zijn kaken op elkaar terwijl hernieuwde woede voor een moment in hem opleefde. Wáárom moest Dani hem per se op die manier voor schut zetten? En waarom geloofden zowel Eva als Sam zo klakkeloos haar verhaal? Had hij dan niet hun respect verdient? En wisten ze niet dat ze hém meer konden vertrouwen dan Adler, die met Jan en Alleman de bezemkast in dook en nog haar eigen moeder zou verraden voor een betere plek op Prinses Suikers populariteitslijst? Maar nee, nu moest hij zijn toevlucht nemen tot drastische maatregelen en het midden in de nacht met Evangeline goed maken in de regen - terwijl zijn enige manier om daar te komen te paard was, want zelfs hij was niet gek genoeg om in dit weer te vliegen. En natuurlijk had dit plan de nodige problemen opgeleverd voor de toekomstige Lord Cadwgan, opgesloten als hij was in zijn kasteel. Maar obstakels waren er om overwonnen te worden, niet? Keane zette zijn hielen nog harder in de flanken van zijn paard, voordat hij doorhad dat hij bijna langs de boerderij van de Lennoxen was gereden en hij nogal plotsklaps Flynn tot stilstand liet komen. Hij voelde de hijgende ademhaling van zijn prachtige nieuwe merrie onder zich en even gaf hij haar wat klopjes voordat hij haar zo zachtjes mogelijk het erf van de familie Lennox liet oprijden. Zijn hart klopte ondertussen wild in zijn borstkas terwijl hij Flynn zoveel mogelijk het grint liet ontwijken, zijn ogen gericht op het bouwwerk. Precies een jaar geleden was hij hier geweest en hij had heel wat gelukkige herinneringen terwijl ze zijn schilderij maakte. Iedere keer wanneer hij zichzelf vanaf de trap in Cadwgan Castle naar beneden zag kijken had hij weer een pang van schuldgevoel door zich heen voelen gaan, een van de redenen dat hij hier nu was. Zijn donkergroene ogen telden de ramen, hij stuurde Flynn zo zachtjes mogelijk de bocht om en gaf toen een kneepje in de teugel om tot stilstand te komen. Dat daar.. Dat moest het zijn. Keane haalde even diep adem en wreef zijn donkere, natte haar uit zijn gezicht. Het leek hier in de tuin van de Lennoxen wel niet geregend te hebben, maar dit maakte zijn donkere rijbroek, reismantel, zwaard aan zijn zijde en warme gewaad er niet minder nat op. Even schraapte hij zijn keel en keek hij besluiteloos omhoog. Maar hij was er in zijn hoofd zo vaak over heen gegaan en had alles zo in de puntjes voorbereid dat hij nu werkelijk niet meer terug kon. "Muffliato!" mompelde hij, hopende dat de spreuk sterk genoeg zou zijn. Hij stopte zijn toverstaf weer terug in zijn zak en haalde toen in één beweging de gitaar van zijn rug, die hij met een redelijke blos op zijn wangen in zijn handen pakte. Ja, hij was boos - zowel op Dani als op Samuel als op Eva. Maar hij zou het zichzelf nooit kunnen vergeven om op deze manier de rest van het jaar in Frankrijk door te brengen en hij móest het van zichzelf goedmaken, het móest gewoon - ookal was het twee uur 's nachts. Hij schraapte nogmaals zijn keel en speelde zijn intro op de gitaar, precies zoals hij had geoefend nadat zijn Italiaanse vrienden hem enkele akkoorden hadden geleerd. "Evangeline, Je bent de mooiste die ik ooit heb gezien, Je rode haren stralen in de zon, Het is alsof elke dag met jou pas begon, En ik nooit meer zonder jou kon, Oh Evangeline, Ik was zo blij met jou aan mijn zij, Maar nu ben ik bang je te verliezen voor al-tij, Alsjeblieft, hoor toch aan, Wat ik écht in Frankrijk heb gedaan..."
  4. Hoe kan het anders, Sebastian die straalbezopen was op het einde van het feestje? Ze hadden genoeg drank voorzien, waarschijnlijk zelfs een zodanige hoeveelheid waar de leraren en hun voorraad 'U' tegen konden zeggen. Het was waarschijnlijk zelfs vlotter naar binnen gegaan dan de moeite het hen had gekost om alle drank mee te brengen naar het kampvuur. Gezien ze magie hadden wilde dat al heel wat zeggen (het had hen slechts een simpele zweefspreuk gekost.) Een aangeschoten Sebastian was in iedere geval niet bepaald subtiel. De hele avond was hij heel erg aanhankelijk geweest. Misschien was hij iets te enthousiast geweest om een dekentje te pakken, dat hij heen had geslagen rondom hem en zijn vriendin. Niet dat hij het koud had. De alcohol zorgde ervoor dat hij er nauwelijks wat van merkte, maar nu hoefde hij zich niet meer in te houden. Zo ‘’subtiel’’ mogelijk had hij een arm om haar heen geslagen en dichter naar zich toegetrokken. Zijn hand had haar buik en borsten aangeraakt waarna hij zijn hand op haar rug liet rusten. “Mijn handen zijn een beetje eenzaam,” fluisterde hij in haar oor en drukte een kusje in haar nek. Soms vergat hij wel eens dat er andere mensen bij zaten, maar die waren ook aangeschoten of terug getrokken naar hun tent. “Kun je ze helpen minder eenzaam te doen voelen?” waarna hij zelf begon voor te doen wat hij daar onder verstond.
  5. [Margaux]Ja, het kan altijd erger.

    Strafwerk... Het was toch niet te geloven. Het jaar was nog maar net begonnen en het was alweer zo ver. Raine was blijkbaar te betweterig en bijdehand geweest naar een vrouwelijke professor en moest nu moeten voor zijn gelijk door handmatig het onkruid tussen de tegels van de binnenplaats te wieden. Het was werkelijk een overdreven straf. Het was zwaar buiten proportie, vond Raine. Hij moest dus twee uur arbeid verrichten. Dat moest vervolgens ook nog eens publiekelijk op de binnenplaats. Magie was verboden. Dus het was ook nog eens een traag en saai klusje. En het was pokkeweer. Regen kwam met bakken uit de hemel. Daarover was ook heel flauw gezegd dat er geen magie gebruikt mocht worden. Het enige voordeel van dit weer was dat er dan minder andere leerlingen buiten waren. Dat scheelde misschien in publieke vernedering. Het mocht duidelijk wezen dat de betreffende professor hem graag op zijn plek wilde zetten. Het enige kleine pluspuntje van de situatie was dat het hem geen afdelingspunten kostte, want deze straf werd als leerzaam genoeg beschouwd. Raine pakte met een hoofd wat goed bij het weer paste de onkruidmesjes op en hurkte neer bij een van de plekken met het meeste onkruid. Hij zuchtte geërgerd, maar voelde zich te goed om erover te gaan klagen. Hij zou zich niet laten kennen en zich niet op de huid laten zitten. De jongen keek op toen hij voetstappen hoorde naderen. Aan het geluid te horen waren het twee paar voeten. Hij bromde van ellende. Ook dat nog. Hij kreeg gezelschap bij het strafwerk van een andere strafklant en dat was van alle mogelijke personen het door hem meest verfoeide meisje. " Ik wil dat minstens een kwart van het binnenplein is gedaan als ik over twee uur terug kom", kondigde de docent aan. "En geen gebruik van magie. Anders kost het jullie alsnog punten", herhaalde de professor nogmaals. Daarna werden de twee achtergelaten met het onkruid en de regen. Raine wierp een blik op het meisje. "Adler", groette hij haar wat kortaf. Zou vandaag nog erger kunnen worden? @@Daniella Adler
  6. [Milou]Do you believe in Life after Love

    19 december 1833 - 's avonds laat - de uilenvleugel Hij was voorbereid voor wat er ging gebeuren vandaag, hoewel hij de uitkomst niet wist. Ook daar had hij zich voor voorbereid. Het kon namelijk momenteel maar één kant op gaan en dat was de kant waarvan Samuel diep in zijn hart hoopte dat hij het niet hoefde mee te maken. Het zou een wereld zijn met een duistere nacht, zonder sterren. Een maan zonder gloed, bedekt door een dik, donker wolkendek. De lucht die veranderde in een grijs gordijn en de zon die zou huilen tot zijn laatste stralen waren verdwenen. Ze hield van een ander. En niet op de manier waarop ze van hem hield. Als een broer. Wat had hij nou aan de positie als 'broer figuur', als hij niets liever wilde dan haar liefhebben op de manier die ze verdiende. Ze verdiende het om iemands nummer één te zijn, om geen strijd te hoeven leveren tegen een hogere partij. Ze verdiende het niet om als geheime liefde te leven in het duister. Ze hoorde het meest helder te schijnen van alle meisjes in de hele school. Misschien zelfs in de hele wereld. En hoe gelukkig ze ook leek aan de buitenkant, met de liefde die ze had, wist Sam dat er van binnen genoeg ongenoegen en verdriet heerste om haar haast onmogelijke liefde. Het was wederom oneerlijk. Hij zou vandaag zijn eigen hart op het spel zetten, om haar de waarheid te vertellen die hij voor zichzelf zo lang had proberen weg te stoppen. Hij had het zo lang willen negeren, uitbannen uit zijn gedachten, maar het lukte hem niet. Ergens wist hij dat hij van het begin af aan al dol op haar was geweest. Al bij hun ontmoeting in de muziekkamer, waarin ze in de armen lag van zijn beste vriend. Ze had iets bijzonders, zo iets moois, dat het Samuel had betoverd. Op dat moment was hij zelf te blind geweest om het te zien, maar van binnen had hij een directe poort naar zijn hart voor haar geopend. Haar dansende, rode krullen en haar warme, bruine ogen hadden zich in zijn hart gedrongen, ook al bleef de eerste realisatie uit. De vriendschap groeide, maar het gevoel bleef onbewust bewaard. Terwijl zijn relatie met Felicia vorderde en haar relatie met Keane vorderde, had hij zijn aandacht niet meer zo specifiek op haar gevestigd. Hij dacht dat hij hield van Felicia, maar op een of andere manier had hij zich altijd fijner, vrijer en completer gevoeld met Evangeline om zich heen. Ze gaf hem een gevoel van warmte en zekerheid. Dat hij zich nergens voor hoefde te verbergen of schamen. Alles kon bij haar en alles was beter met haar erbij. Het was dan ook niet vreemd dat hij haar in een dronken bui had gezoend, alsof hij de gehele wereld had moeten bewijzen dat hij gek op haar was. Op dat moment leek het allemaal een samenloop van omstandigheden, ergens was dat het ook, maar toch niet helemaal. Het schuldgevoel voor zijn beste vriend nekte hem tot in de diepste delen van zijn bestaan, maar het hield zijn liefde voor Eva niet tegen. Keane was heel waardevol voor Samuel, maar Eva des te meer, vooral omdat hij zag dat ze beter verdiende dan een groot geheim te zijn. De kus die daarna volgde was ook niet per ongeluk geweest, hoewel hij zelf diep wilde geloven dat het wel een ongelukje was. Een iets te enthousiaste reactie op elkaar. Gewoon, een foutje. Voor hem was het geen foutje, maar dat kon hij op dat moment niet verwerken, doordat zijn hoofd vol stond door zijn ruzies met Felicia. Zij nam alle ruimte in zijn hoofd in beslag, terwijl ergens in een donker hoekje het gevoel voor Eva een klein feestje vierde door hun zoen. Begrijp hem niet verkeerd. Hij was dol op Felicia en hij hield van haar, maar diep van binnen, op een plek die hij nog niet had bezocht, wist hij dat hij meer van Evangeline hield. De twee weken waarin zij al het contact verbrak, waren de ergste twee die hij tot dan toe had meegemaakt. Tot Felicia zijn hart op dat moment brak, een gedoofde vlam. Het wakkerde een andere, bijna dode vlam weer een beetje tot leven, toen Eva haar armen opnieuw om hem heen had geslagen en hem opving op een van de meest pijnlijke en verdrietige momenten. Vanaf toen begon hij haar vriendschap steeds meer te waarderen. Hij zette het idee opzij dat hij iets voor haar zou voelen en focuste zich op hun hechte vriendschap. Iets wat met de tijd mee het kleine vlammetje aan leek te wakkeren, ondanks dat hij het probeerde te negeren. Alles verliep weer normaal. Zijn relatie met Felicia bouwde zich opnieuw op. Alles was oké. Tot de arrestatie. Ook daar brak Felicia opnieuw zijn hart. Eva was daar voor een tweede keer om hem uit het slijk te sleuren en wist hem er bovenop te brengen met haar warmte en goede hart. Het goede hart dat hij uiteindelijk steeds meer waardeerde, een hart dat het zijne harder deed kloppen. Tot op dit moment. Het moment waarop hij alles zou verwoesten met vijf simpele woorden. Het was een dodemansrit waar hij zich in bevond, zou hem binnen enkele momenten de afgrond in duwen waar hij zo bang voor was. Maar tegelijkertijd moest hij het haar gewoon zeggen. Hij kon het niet langer voor zich houden, dat hij verliefd was op zijn beste vriendin. Hij hield van haar, als in werkelijk houden van. Maar hoe kan je nou van iemand houden, die niet op dezelfde manier van jou houdt en dit waarschijnlijk ook nooit gaat doen? De muren leken zich steeds dichter bij hem te sluiten, terwijl hij in de gang wachtte tot Evangeline de leerlingenkamer zou verlaten voor haar dagelijkse bezigheden. Ze schreeuwden hem toe, toonden hem zinnen vol pijn en verdriet. Ze zou hem niet willen. Nooit. Ze zou nooit voor hem kiezen, boven Keane. Keane was altijd beter. Populairder. Sterker. Knapper. Het enige wat Samuel meer had, was gevoel en intelligentie. Maar welk meisje verkoos op deze leeftijd nou intelligentie boven een aantrekkelijk uiterlijk, of een populairdere positie. De nacht dat ze huilend in zijn tent was gekomen, was er een moment geweest waarop alles anders had kunnen lopen. Voor een moment had de tijd stil gestaan en had deze hen de mogelijkheid geboden een andere weg in te slaan. Een weg met elkaar, waarin ze elkaar gelukkig zouden maken. Maar ook deze weg zou niet bewandeld worden. De tijd stopte met stilstaan en ging in sneltreinvaart door. Het welbekende pad met een tweede plaats had haar voorkeur en hij bleef achter bij het kruispunt, voor hij ook maar een stap had kunnen zetten. Hij kon alleen maar hopen dat ze op een dag gelukkig zou zijn, op de manier die ze verdiende. Een manier die hij haar met heel zijn hart en ziel wilde bieden, maar het simpelweg niet kon. Haar geluk stond blijkbaar boven het zijne, of dit nu goed was of niet.
  7. Later in het verhaal wordt het 15+, dit is aangegeven met een 15+ waarschuwing Zou ze nou wel gaan of niet? Was het slim om te gaan vanavond? Was het verstandig? Ze wist het niet. Dat was het antwoord op alle drie de vragen. Het was voor het eerst in tijden dat ze weer meer zou gaan doen met dit soort spelletjes en het was nou niet echt alsof ze hopeloos op zoek was naar aandacht en naar genegenheid. Het had helemaal geen zin om daar nu over na te denken, als er nog steeds iemand anders in haar gedachten rondzwierf en in haar dromen en dagdromen. Had het wel zin om met zo'n groepje zesde en zevendejaars mee te doen met dit soort spelletjes? Kijk, het waren allemaal oude kennissen uit het eerste en tweede leerjaar, voordat zij zo dom was om te blijven zitten, maar toch... Samen met een groepje zesdejaars vriendinnen liep ze naar het leegstaande lokaal, waar ze met een nog iets grotere groep gezellig zouden gaan kletsen, misschien wat drinken en ze zouden spelletjes doen. Wat voor spelletjes, dat wist ze niet precies, maar ze had een flauw vermoeden, nadat een van de meisjes het had gehad over een kast. Als die kast betekende wat zij dacht dat het was, dan was het misschien beter als ze nu linea recta om zou keren en op haar bed zou gaan liggen piekeren en dromen over wat had kunnen zijn. Ze wilde dat spel niet spelen. Zeker niet nu. Echt niet... Met steeds trager wordende voetstappen liep Lillian naar de deur van het lokaal en volgde ze de meisjes naar binnen, waar ze verschrikt stil stond en aan de grond genageld bleef. Wat deed hij hier?! Seven minutes in Heaven. Dus toch. Lillian kon nu letterlijk door de grond heen zakken van spijt. Waarom was ze in godsnaam gegaan! Ze kon zich wel voor het hoofd slaan. Er waren zo veel andere jongens aanwezig en met hem er bij was dit gewoon te genant. Ze wilde helemaal niet weten of hij andere meisjes zou gaan zoenen in de kast en ze wilde al helemaal niet zien hoe zijn blik er uit zag als hij de kast uit kwam met een meisje. Sebastian was nou eenmaal een zeer gewilde jongen op school; er waren meisjes die er een moord voor zouden doen om met hem zo romantisch en dichtbij in een bezemkast te belanden, laat staan wat ze er voor over hadden om enige ervaringen met hem mee te maken in diezelfde kast. Wat ze misschien wel niet zouden doen om daarin terecht te komen. Bij de gedachten alleen al scheurde haar hart weer opnieuw in twee. Ze wilde het allemaal niet weten. Ze wilde zelf uberhaubt niet eens meer meedoen met het spel. Wat had ze er aan om een andere jongen te zoenen in een kleine bezemkast. Wat had ze er aan? Helemaal niets, want haar gevoelens zouden toch niet vervagen. Ze zou er waarschijnlijk mee moeten gaan leren leven dat Sebastian niet terug kwam en dat zij op zoek moest naar iets nieuws. Misschien was het dan wel goed dat ze hier was en dat zij mee zou doen aan het spel. Maar toen ze om zich heen keek en haar blik viel op de bruine krullen waar ze voorheen zo graag naar keek en doorheen woelde, merkte ze dat de laatste gedachte niet zou gaan werken. Steeds meer jongens en meisjes betraden de bezemkast en kwamen soms geheel verfomfaaid uit. Haren door de war, lipstick vlekken en gezwollen lippen kwamen regelmatig voorbij gewandeld. Lillian was nog steeds niet aan de beurt geweest, evenals Sebastian, maar dat deed er niet zo zeer toe. Althans... Tot het moment dat haar naam werd genoemd. "Há! Lillian en.... Oh... Sebastian? Eh... Jullie zijn." Lillian's blik veranderde van ongemakkelijk naar nog ongemakkelijker en voor een moment wilde ze het liefst haar handen voor haar gezicht slaan en doen alsof ze er niet was. Maar dat deed ze niet. Ze keek enkel om zich heen om de gezichten van de mensen te bekijken. De een knikte vol swag op en neer en een ander keek haar geschrokken aan, alsof ze een spook hadden gezien. Haar ogen schoten door de ruimte en vonden die van Sebastian voor een moment, waarna ze er strak in bleef kijken. Shit... moesten ze echt?! Nee... Kom op... Dat kon toch niet... Lillian stond op van haar plek en streek even haar jurk recht, waarna ze met opgeheven hoofd richting de andere kant van het lokaal liep, waar de kast al uitnodigend open stond. Langs haar heen hoorde ze de stemmen fluisteren. O, jo... this is gonna be goooood... en O jee, dat is toch awkward?! Ik ben benieuwd, hij heeft haar niet voor niets gedumpt, hij zal wel balen nu. Gaat ze het echt doen?! Ze liep langs Sebastian en zonder op of om te kijken klonk haar stem. Vlak en onverschillig. "Let's just get this over with."
  8. Rosa zat op Thomas bank, of naja... In het begín zat ze, inmiddels had ze zich al in de meest vreemde posities gewrongen om het wachten wat comfortabeler te maken. Ze zuchtte en verplaatste zich weer, nu lag ze ondersteboven, met haar rug op de zitting, haar benen hingen over de rugleuning samen met de enorme lading petticoats en haar hoofd hing naar beneden. Thomas was echt veel te veel bezig met zijn werk, het leek zelfs alsof hij steeds meer aan het werk was. "Thomaaaaas," verzuchtte ze dan ook "Ben je al bijna klaar?" Ze wilde echt niet opdringerig zijn, maar ook zij had haar onderhoud nodig! Toen zijn antwoord een beetje lang weg bleef kroop ze weer omhoog, waardoor haar hoofd weer boven de bank uit kwam. Ze voelde zich net een ongeduldige tiener, maar ze was ook niet voor niets op bezoek gekomen... Ik bedoel, ze zat er al een half uur.. Hij moest éven wat afmaken... En dat even begon nu toch wel tergend lang te duren. Ze wilde hem knuffelen, maarja... Daar had hij momenteel ook geen tijd voor, zucht. Hij hóéfde niet eens veel te werken, ten eerste kon Rosa alles met gemak betalen en ten tweede zou Thomas best mensen in kunnen huren... "Hoe lang duurt 'even' nog?" vroeg ze grappend, ze wilde de sfeer niet al te zwaar maken... OOC: Privé met Betsy
  9. Dinsdag 1 april 1834, slaapzaal jongens zevendejaars, rond 20 uur. Na dit topic. Een overdonderde stilte was gevallen in de slaapzaal van de zevendejaars. Waar zijn zaalgenoten naar toe waren op een dinsdagavond om acht uur, het kon hem op dit moment bitter weinig schelen. Voor het eerst was de Griffoendor blij dat ze er eens niet waren. Een goede maand geleden zou het er nog voor hebben gezorgd dat hij de muren zou oplopen, dat hij zelfs zo wanhopig zou zijn dat hij terug contact zou opnemen met zijn voormalige verloofde, Eden Rochester. Nu was Sebastian niets anders dan dankbaar dat hij alleen was, lag zelfs met een domme grijns op zijn bed. Zowel zijn armen als benen lagen verspreid, open en duidelijk aan het genieten van deze rust. Voor het eerst ging er geen ‘to do’ lijstje door zijn hoofd, een waar nog duizend dingen op stonden die hij moest afwerken voor het aanzoek. Er waren geen ouders meer die hem achtervolgen met woorden als ‘geloofwaardigheid’, ‘verpest het niet’ en ‘we verwachten grote dingen’. Zelfs de stem van zijn beste vriendin, Danielle Adler, was naar de achtergrond verdwenen. Het meisje wiens mening nochtans heel erg belangrijk voor hem was, gezien zij de enige was geweest die zo eerlijk was en hem op de nadelen heeft gewezen van het huwelijk. Lillian en hij waren als twee vogels, het zou oneerlijk zijn om hen vast te zetten in een kooi. Hij was, meer dan ooit tevoren, van overtuiging dat ze het elkaar alleen maar kwalijk zouden nemen als ze zouden trouwen. De jongen had er goed aan gedaan om het tegen te houden. Het zacht gekraak van het bed, als gevolg van Sebastian die van positie veranderd, vulde de slaapzaal. De fles champagne viel met een luide bonk op de grond, rolde tegen het nachtkastje en kwam daar stil te liggen. Niet dat de Griffoendor veel van had gemerkt. De fles was immers leeg en vermoeidheid bekroop hem. Sind vijftien maart, dezelfde avond nadat hij een gesprek had met de vader van Lillian, had hij niet meer goed kunnen slapen. Elke avond had hij onrustig geslapen en na het gesprek met Dani werd hij elke avond ook nog eens geteisterd door nachtmerries. Hij was moe, hij was dronken en dus had geen idee dat hij die avond de grootste fout uit zijn leven had gemaakt. Voor heel even was hij gewoon dankbaar voor de terug gekeerde rust in zijn leven en dat hij voor het eerst sinds lange tijd weer acht uur aan een stuk kon slapen.
  10. [1834] Ohana means family

    Booker, Bond, Boothe, Boyd, zoveel namen die begonnen me 'Bo', maar geen Bowman. Gefrustreerd sloeg Lucinda het boek dicht. Haar moeder dook niet onder de lakens met onbelangrijke mannen. Ergens moest toch wel informatie te vinden zijn over de familie die haar had verwekt. Ze weigerde het aan haar zus te vragen. Zij zou eerst en vooral enorm achterdochtig worden, Luce wist niet of ze haar antwoord kon vertrouwen en ze was ook te trots om haar hulp te vragen. Ze hoopte iets nuttig te vinden in boeken, maar niet die van de bibliotheek bij hen thuis. Dat was veel te riskant, wat als iemand haar betrapte? s' Ochtends vroeg had ze een koets in gereedheid laten brengen en was naar de universiteit vertrokken. Ze viel niet op tussen de studenten, gezien ze ongeveer even oud was. In de bibliotheek was ze beginnen zoeken naar elk boek dat te maken had met Engelse families. Ze had verschillende familieregisters en stambomen gevonden en ze allemaal op een tafel verzameld. De stapel was werkelijk demotiverend. Het zou haar dagen werk kosten om door al deze literatuur worstelen, maar wat moest gebeuren, dat moest gebeuren. Ze had sowieso niet echt betere dingen te doen. Als ze s'avonds maar op tijd was voor haar afspraken, zou het niet voor problemen moeten zorgen. Lucinda was het niet gewoon om te werken. Anderen deden meestal dingen voor haar. Ze was met veel moed aan de stapel begonnen, maar had het al snel opgegeven. Ze had buiten een korte wandeling gemaakt en keek nu naar de andere studenten om zich heen. Misschien kon ze één van hen overhalen het werk voor haar te doen. Haar oog viel op een jongeman. Hij zag er slim genoeg uit om deze taak tot een goed eind te vinden. Vol zelfvertrouwen wandelde ze naar hem toe. "Excuseer, ik ben bezig met een project voor de universiteit. Zoals je ziet is het heel veel werk, met twee zou het veel sneller gaan. Het is niet moeilijk ik zoek informatie over de Bowmans." Ze zette haar vriendelijkste glimlach op en knipperde met haar ogen, hopend dat ze hem hiermee kon overtuigen, anders zou ze haar portemonnee bovenhalen. Natuurlijk loog ze over dat project. Ze kon toch niet zeggen dat ze naar haar echte vader zocht, zoiets was uiterst schandelijk. Dan kon ze net zo goed meteen tegen de hele wereld zeggen dat ze niet echt de bastaard van de koning was.
  11. [1833] If not now, when?

    12 juni 1833 Mainland When you matter to someone, that person will always make time for you. No excuses. No lies. And no broken promises. Het probleem is dat we denken dat we de tijd hebben, niets is minder waar. Grip krijgen op tijd is hetzelfde als grip krijgen op water. Het is onmogelijk. Je kunt het vastleggen, maar nooit zul je er de baas over zijn. Nooit zal je het beheersen en wanneer je probeert het vast te grijpen, omdat het lijkt alsof je het kwijt raakt, glipt het zo door je vingers. Je bent nooit meester over tijd. Tijd is meester over jou. Je hebt een bepaalde hoeveelheid tijd en het is aan jou om hier gebruik van te maken. Use your time wisely. Hier was Abel Martels kort geleden achter gekomen. Hij had gedacht dat hij zijn tijd goed wist te besteden. Dat hij controle had over zijn tijd. Dat hij bepaalde hoe hij zijn tijd gebruikte. Dat had hij gedacht tot het moment dat dat meisje voor de deur van zijn kantoor had gestaan. Dat meisje met haar blonde haren en haar blauwe ogen. Dezelfde blik die hij zo goed kende van vroeger. Het was geweest alsof hij terug was gezogen in de tijd. Alsof zij daar weer had gestaan. Charlotte Donne bleek een exacte kopie te zijn geweest van haar moeder. Aileen Donne, voorheen Sutherland. Eerst had hij het niet geloofd. Het kon helemaal niet dat zij daar stond, zeker niet op die leeftijd. Ze was veel ouder dan twaalf. De laatste keer dat hij haar had gezien was ze rond de 28 geweest. Er was dus maar één verklaring mogelijk geweest. Één verklaring die logisch was. Charlotte moest haar dochter zijn. Natuurlijk was daar niets raars aan. Mensen kregen kinderen en die kinderen groeiden op. Er was alleen één probleem wat Abel zwaar dwars zat. Wat er die bewuste avond, iets meer dan 13 jaar geleden tussen hen was voorgevallen. Aileen was getrouwd geweest met Archibald, dat wist hij maar al te goed. Ze had zelfs een kind met hem. Dat had hen echter niet tegen kunnen houden. Jarenlang hadden de twee om elkaar heen gedraaid en sinds Aileen was gaan studeren en ze daardoor veel tijd met elkaar konden doorbrengen, waren de gevoelens steeds meer en meer opgelopen. Het was alsof ze weer terug waren op Zweinstein, ze hadden gelachen en gepraat en Abel had bijna geen last meer gehad van John. Alleen was het nu anders geweest. Aileen was ouder, ze was een echte vrouw geworden. Ze was uitgegroeid tot de knapste vrouw die Abel ooit had gezien. Vroeger had hij de gevoelens weg kunnen duwen. Ze was zijn beste vriendin geweest, hoe kon hij daar nu verliefd op zijn? In eerste instantie had hij de gevoelens opnieuw weggedrukt, maar toen bleek dat Aileen hem net zo had zien zitten als zij hem... Het was koud, ze waren natgeregend en daardoor waren ze dicht tegen elkaar aangekropen in zijn appartement. Aileen had geen droge kleding bij zich gehad, en zijn kleding had allemaal nodig een wasbeurt nodig. De emoties waren hoog opgespeeld en hetgeen waarvan Abel had gedacht dat het nooit zou gebeuren, gebeurde. De volgende ochtend had hij zich zo enorm schuldig gevoeld dat hij vlug wat spullen in een koffer had gegooid en was verdwenen. Hij was weggerend, verhuisd naar een voor hem onbekende plek. Een plek waar Aileen hem niet zou kunnen vinden en tot dit moment had hij haar niet meer gesproken. Nu stond hij voor haar deur. Hij stond voor haar deur, want hij moest de waarheid weten. Nerveus haalde hij met trillende vingers een hand door zijn haar. Het had hem ruim een maand gekost om eindelijk hiernaartoe te komen. Nu moest hij alleen nog de stap zetten om aan te kloppen. Hij ademde diep in, sloot even zijn ogen en belde toen aan bij het enorme landhuis. Ze had het zeker goed getroffen. Misschien was het wel beter als hij haar niet stoorde en haar gewoon haar leven liet leiden. Ze zou hem vast niet willen zien. Waarom zou ze? Hij had haar achtergelaten zonder een woord te zeggen, na de dag waarop ze elkaar dan eindelijk hadden laten weten hoeveel ze voor elkaar betekenden. Ze moest hem wel haten en daar had ze alle recht toe. Abel had zich al omgedraaid en had zelfs al een aantal passen gezet, klaar om op het laatste moment weg te rennen. Toen de deur open ging. Langzaam, bang voor wat hij zou aan treffen draaide hij zich om. Ze was nog altijd even mooi als altijd. Haar blonde haren vielen speels om haar gezicht en de vastberaden blik in haar ogen keek naar hem. Op slag keerden alle gevoelens die in de loop der jaren waren afgezwakt tot een klein vlammetje, weer terug. Hoe had hij haar ooit kunnen laten gaan? Als een vis stond Abel naar woorden te happen. Wat zei je tegen de vrouw die je al meer dan dertien jaar niet meer had gezien. De vrouw die je zomaar, zonder een woord had achtergelaten? div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Margaux!
  12. 17 oktober 1833 Nadat Daisy Johnson had ingebroken in het kantoor van niemand minder dan Nicholas Eversley - iets waar ze erg trots op was - had ze besloten dat ze dit vaker moest doen. Niet specifiek bij Nicholas, maar wel het inbreken in ruimtes waar ze eigenlijk niet mocht komen. Het gaf haar het idee dat ze ergens goed in was en dat ze June en Tristan trots zou maken. Ze wilde graag dat haar tweelingbroer en -zus trots op haar waren. Ze had ze dus heel goed in de gaten gehouden om te zien met welke mensen ze om gingen. Zo was ze bij Caleb Ackerman uitgekomen. Nu zat het zevenjarige meisje dus met een tevreden blik op zijn bureau. Haar blonde haren in een roze strik met een bijpassende roze jurk aan haar lichaam. O, en vergeet de crème witte schoenen niet die eronder vandaan kwamen. Ze waren werkelijk snoezig, met een klein roze strikje bovenop. Daisy zat te wachten tot Caleb binnen zou komen. Op die manier wist ze zeker dat June en Tristan er ook van te weten zouden komen. Alleen duurde het zo lang. Veel en veel te lang en Daisy verveelde zich. Caleb was een erg saaie man die niets in zijn kantoor had staan wat was bedoeld voor het vermaak van zevenjarige meisjes. Vreselijk onbeleefd als je het aan Daisy vroeg. Je kon het haar dan ook niet kwalijk nemen dat ze een stapel documenten van zijn bureau had gepakt waarvan ze nu origami figuurtjes zat te vouwen. Ze had geen idee wat het voor documenten waren, maar ze zagen er erg leuk uit met die rode streepjes hier en daar! Al dat blauw en rood zorgde er alleen maar voor dat alles nog veel mooier werd. Zodra ze de deur open hoorde gaan, stak ze dan ook trots haar net gemaakte zwaantje omhoog. "Moet je zien hoe goed hij is gelukt!" riep ze uit. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Marije!
  13. [1834] The topic where the dog dies

    Sergei's grootmoeder was terug naar Wales. Hij had Reyna al meerdere dagen niet meer gezien. Sergeis leven was terug kalm, rustig en op orde en dat wilde hij zo houden ook. Zijn ontbijt bestond uit thee, een shot wodka en een snee brood met gerookte zalm. Hij zou meer moeten eten, maar vertikte zijn tijd te verdoen aan koken en het eten in Engelse pubs en restaurants was naar zijn mening gewoon gekookt afval, op een bord gesmeten en geserveerd met een overmaat van azijn erop. Ook in het ballet ging alles weer wat beter. Hij hoefde niet langer een boom te spelen en had zijn rol op de voorgrond teruggekregen. Met een beetje geluk zou hij zelfs de hoofdrol krijgen in de voorstelling van prins Igor. Een voorstelling die in de open lucht zou plaatsvinden, omdat er zowel operazangers als balletdansers zouden optreden en deze veel ruimte in beslag zouden nemen. Het zou een reusachtig spektakel worden. Sergei keek er nu al naar uit, al zou er eerst nog veel geoefend moeten worden voor het stuk werkelijk zou worden uitgevoerd. Over oefening gesproken. Sergei was zich aan het klaarmaken om naar zijn dagelijkse repetities te vertrekken toen plots op de deur werd geklopt. Bezoek, hij had zelden bezoek, behalve van zijn grootouders, maar die lieten zichzelf altijd binnen. Hij opende de deur en bleef als aan de grond genageld. "Wat is dat!" Hij wist nog net niet gillend de deur dicht te smijten.
  14. [1833/1834] Disaster date

    6 April - lunchtijd- Lunchroom Daniella Adler had altijd fantastische ideeën, zo nu ook weer. Want was een beter idee dan met de jongen waar je schijnbaar de liefde aan had verklaard op dubbeldate gaan en hem specifiek niet meenemen als je date om te bewijzen dat je echt niet verliefd op die jongen was. Wat kon daar nu allemaal misgaan . Nu waren er een paar kleine vervelende details zoals het feit dat Valentine het een goed idee had geleken om Evangeline Lennox op date mee te nemen , een meisje waar Daniella een intense hekel aan had . Of het feit dat het Daniella een goed idee had geleken Samuel Everett als date mee te nemen , dit was een goed idee want de nieuwe Samuel was zeer aantrekkelijk en zowat de meest begeerde vrijgezel van de school en bovendien deed deze date weer goed aan dat bad boy imago dat ze aan het opbouwen waren, en dat Evangeline en Sam een ingewikkelde relatie hadden. En dan had je nog het feit dat Daniella Eva graag haar ogen uit wilde steken met haar vork omdat de roodharige met Valentine op date was. Maar eh hey dat waren allemaal maar details en dit plan was nog steeds perfect. Dus nu hadden ze een lunch date in een vreselijke lunchroom waar alles heel schattig was en gefixeerd op stelletjes. Aangezien hier eigenlijk alleen maar vijanden en frenemies aan tafel zaten was dat heel ironisch . Maar ach. "Goed van je dat je eindelijk aan het daten bent Lennox. Ik vroeg me al af waarom niet, je bent immers al zo lang vrijgezel en er is niemand die het erg zou vinden als ze hier van hoorden ", die was er wel en hoewel Dani Keane absoluut niet zo inlichten over deze fake date omdat ze een nog grotere hekel aan hem had maakte het niet uit als Eva dat wel dacht. Gewoon zodat ze het niet al te gezellig zou hebben met Valentine, niet dat dat haar wat uitmaakte hoor! Absoluut niet. "Sam liefje , kan je mij de boter geven ? Ik denk niet dat ik erbij kan " , vervolgde ze zoetjes terwijl ze in een zogenaamde poging even langs Samuel reek en heb subtiel perongeluk aanraakte . Ja jongens er kon echt helemaal niks misgaan hier.
  15. 31 augustus, nacht, waar Keane dan ook woont. De laatste nacht voor de schoolvakantie was meestal de nacht dat je je koffer inpakte, nog genoot van dat allerlaatste feestje en daarna ging slapen om de volgende ochtend nog een beetje fatsoenlijk op tijd het magisch station op te lopen. Het was niet de nacht dat je juist gefrustreerd al je spullen door de kamer smeet, nog gefrustreerder wat restjes wijn rechtstreeks uit de fles dronk om vervolgens de fles naar dezelfde muur te gooien waar je toverdrankketel net zo mooi kapot was gegaan, en het was al helemaal niet de nacht dat je besloot dat het een goed idee was om vooral niet te gaan slapen en ook nog eens midden in de nacht je beste vriend wakker te gaan maken. Maar het was wel alles wat Daniella deed want ten eerste was ze kwaad en ten tweede kon dit nieuws niet wachten tot morgenochtend. Maar voor we met Daniella mee verschijnselen naar de slaapkamer van Keane Cadwgan laten we eerst even kijken wat percies het grootte probleem van deze avond was. Het was allemaal begonnen toen ze thuisgekomen was en haar ouders vreemd en geheimzinnig gedrag vertoonden. Haar moeder was vrolijk, haar vader was vrolijk en ze deden zelfs vrolijk tegen elkaar. Normaal gesproken deed haar vader vrolijk tegen haar moeder waardoor haar moeder geïrriteerd werd en ergens anders heenging. Dat was niet erg, dat was normaal want haar vader was de grootste loser die er bestond en Dani vond het al knap dat haar geliefde moeder het zolang volhield. Maar nu was het anders ze deden vriendelijk tegen elkaar en leken ergens zelfs gelukkig. Maar Dani had het genegeerd want alles zou vast snel weer normaal worden en ze had het toch te druk met uitkiezen hoe ze haar haren zou laten stylen voor ze naar Parijs zou vertrekken om zich druk te maken om andermans leven. Haar moeder had het vast allemaal onder controle. Niets bleek minder waar want vanavond, de avond voor ze terug zou keren naar school hadden haar ouders haar het ‘fantastische’ nieuws verteld. Nu had ze het vast kunnen weten als ze niet de hele zomer overal en nergens was geweest en zich iets meer geintersseerd had in anderen mensen dan zichzelf maar dat was nou eenmaal niet hoe ze in elkaar zat. Maar wat bleek haar moeder was zwanger. Dit was ten eerste al vreselijk nieuws want Daniella hield niet van babies en ze hield al helemaal niet van baby’s die haar aandacht stalen. Ze was niet het type kind dat broertjes en zusjes vroeg voor kerst als ze broetjes of zusjes had gehad was ze waarschijnlijk het type kind geweest dat vroeg of ze deze kinderen asjeblieft naar God wilden sturen met kerstmis zodat ze er geen last van had. En met god bedoel ik de hemel en met de hemel bedoel ik dood. Get it? Okay, Maar het klopte ook gewoon niet want hoewel het voor de buitenwereld niet bekend was was het voor Daniella wel algemeen bekend dat haar ouders niet meer samen sliepen, of ooit gedaan hadden. Dus andermans privacy negerend zoals ze altijd deed was ze op onderzoek gegaan in haar moeders slaapkamer en had ze al snel gevonden wat ze zocht. Het was een voordeel dat Aria dacht dat haar dochter perfect was en nooit zomaar tussen haar spullen zou kijken, het was ook een voordeel dat ze behalve op haar dochter na een extreme contol freak was en van alle brieven die ze zelf schreef een kopie had voor de administratie. Het was absoluut geen voordeel wat er in de brieven stond. En dat brengt ons bij dit moment, het is tien over elf s’avonds en Daniella had besloten dat ze dit echt niet voor zich zou kunnen houden en dat ze het nu meteen van haar hart moest krijgen. En wie weet misschien konden ze wel een plan bedenken. Dus subtiel als ze was had ze zich gewoon naar Keane’s huis verschijnseld en stond ze nu hem paniekerig wakker te gillen. “Keane, Keane. Je moet wakker worden en je moet dit lezen!”, ze gooide de brieven op zijn bed en sprong er vervolgens zelf ook op. “Het is verschrikkelijk en we moeten nu meteen stappen ondernemen om hier iets aan te doen. Maar ik weet niet wat.”
  16. Raine was in de drie dagen dat Aelin buiten bewustzijn was geweest, meerdere keren langsgelopen op de ziekenzaal. Hij had soms een tijd aan haar bed gezeten en geluisterd naar haar ademhaling. Hij was bezorgd in de zin dat hij niet wilde dat ze dood gaat en hij was boos omdat ze een enorme intense sukkel was, omdat ze drugs en alcohol en wie weet wat had gecombineerd. Ze had zichzelf bijna naar haar broer geholpen en hij vroeg zich af of het haar eigenlijk wel wat kon schelen. Raine kon het wel schelen. Aelin was dan niet echt iemand waarmee hij een vriendschappelijke connectie had en iets van aantrekking was er ook zeker niet, maar toch leken ze elkaar steeds vaker tegen te komen: bij het meer, op het feestje in de kas en hij was dus ter plaatse geweest toen het misging, inmiddels vier dagen geleden. Raine kon niet zeggen dat hij Aelin respecteerde. Ze was brutaal en vermoeiend, ze had een zelfdestructieve aard en ze maakte domme fouten. Daarbij had ze een (mislukte) poging gedaan om hem te verdrinken. Aan de positieve kant stond dan weer hun gezamenlijke zoektocht naar alcohol en de verbroedering in de hekel aan de adel van Zwadderich. Raine kon ondanks dat hij al deze zaken op een rijtje zette nog niet verklaren waarom hij het zich zo aantrok dat ze bijna dood was geweest. Hij gooide het maar op dat hij haar had 'gered' en dat hij zich daarmee instant verantwoordelijk voor haar voelde. Hij wist nu al dat Aelin hem een bemoeial vond, maar dat moest ze vooral lekker vinden. Het was de eerste keer dat Raine langskwam sinds dat ze bij kennis was en dat ze ook geen ander bezoek had. Dat kwam hij altijd eerste vragen, voordat hij de moeite nam om naar haar bed te lopen. "Hee Eris," begroette hij haar inmiddels traditiegetrouw en plofte neer op een stoel naast haar bed. "Het is maar goed dat onkruid niet vergaat, want ik was oprecht bang dat we je kwijt waren én je bent me een paar schoenen schuldig." @@Aelin Sardothien
  17. [1834/1835] Homeworkcommand DATDA

    7 september donderdagavond om 21:30 uur Het was tweede week dat ze op zweintein en het was gelijk veel huiswerk dat ze moest maken voor alle vakken die ze had. Het was rustige avond in Zwadderich, want bijna iedereen was weg. Behalve een iemand die zit op een stoel bij de open haard en daar ging ze naar toe lopen om iets te vragen aan diegenen, want ze had een huiswerkopdracht gekregen Eli Montgomery om een opstel maken van Verweer tegen de zwarte kunsten. Ik hoop dat diegenen wil helpen met opstel te maken met mijn, want ik vind het niet zo leuk om zelf een opstel te maken. Ik vind verweer tegen de zwarte kunsten moeilijk en ik weet niet waarom. dacht ze. Ze klopte op de schouder van diegenen en ze begon te praten. 'Hallo, ik wil je iets vragen? Wil je me helpen met een huiswerkopdracht te maken voor verweer tegen de zwart kunsten? Ik moet een opstel maken.' vroeg ze tegen diegenen div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé @@Grigor Rhydderch
  18. Love is a game, wanna play?

    Zondagavond 8 september 1834 Het lot was Daniella zoals altijd weer niet goed gezind. Nu kwam dat natuurlijk omdat god zijn favorieten altijd het zwaarst trof en blablablabla. Daniella geloofde er niet echt in maar ze kon het wel makkelijk gebruiken en dat was dan wel weer fijn. Wat minder fijn was was dat ze deze opdracht , een of ander saai werkstuk waar ik niet over bedacht heb waar het over ging dat mag Gianna doen, met staatsvijand 1.2 moest maken. Een punt twee hoor ik je denken ? Ja, dat was namelijk omdat Philippa toch echt staatsvijand nummer een was. Maar staatsvijand nummer twee klonk weer zo net niet dus had Dani het creatief opgelost. Helaas mocht Valentine Ingram dan wel niet staatsvijand nummer een zijn eerlijk gezegd was dit een stuk lastiger dan een werkstuk maken met haar afschuwelijke nichtje. Er kwamen met haar en Valentine nou eenmaal meer emoties kijken dan "Ik haat je en ik wil je vermoorden Oh wat raar nu ben je vervloekt oeps". Het was veel ingewikkelder. Niet dat ze zich zou laten kennen , ze was immers veel te druk bezig met kijken hoe Valentine iets aan het opschrijven was waarvan zij net had gezegd dat het niet klopte en vooral niet in het werkstuk moest. Dus na even heel boos gestaard te hebben zuchtte ze gefrustreerd en gooide haar inktpotje 'perongeluk' om over het papier. "Oeps sorry, het lijkt dat het opnieuw moet. Gelukkig sloeg het toch nergens op dus de schade is beperkt tot het stuk van mij dat helaas verloren is gegaan".
  19. Vrijdag 6 juni, 20u 's avonds Cadwgan Castle Vakantie betekende voor Keane Cadwgan niet per se plezier. Hij was pas net een maand teruggeweest op Zweinstein en een maand herenigd met zijn geheime vriendinnetje Evangeline Lennox, zijn verloofde Gaia Laverty, zijn hervonden beste vriend Samuel Everett, zijn goede vriendin Lillian Sprout, haar verloofde (verloofde!) Sebastian Kingsley en zijn beste vriendin Daniella Adler – de enige van de groep die nog steeds niet met hem wilde praten – voordat hij alweer terug moest naar Cadwgan Castle en hoewel het heerlijk was terug te zijn in Wales betekende dit ook een periode van eenzaamheid. Ja, hij had zijn paarden en zijn honden, maar het was toch anders om weer in het kasteel te wonen met enkele bediendes en huiselven en naar zijn opa’s wil te luisteren. Toch was zijn relatie met zijn opa de afgelopen jaren veranderd. Afgezien van het Debutantenbal, waar Keane uiteraard over een lijn was gestapt door openlijk gezien te worden terwijl hij Sam een kaakslag gaf (maar Everett was begonnen!) had hij zich redelijk gedragen in Beauxbatons, veel vrienden (van adel) gemaakt, was uitgenodigd voor vakanties in Frankrijk, Spanje, Italie en Portugal en had hij ook nog eens hoge cijfers voor zijn S.L.I.J.M.B.A.L.len gehaald. Hij gedroeg zich behoorlijk tegenover Gaia, had de Cadwgan naam blijkbaar niet meer door het slijk gehaald en was nu ook nog eens door hun nieuwe Afdelingshoofd aangesteld als Hoofdmonitor. Daarnaast leek zijn opa ook nog eens redelijk van mening te zijn veranderd met betrekking tot de Laverty’s, die niet eens waren uitgenodigd voor het laatste bal. Keane had dit een klein beetje raar gevonden maar zijn schouders opgetrokken en zoals altijd zijn galakostuum aangetrokken, en stond bij de deur de gasten te verwelkomen met fonkelende groene ogen, gekamde lichtkrullende, donkere haren en een berekenende glimlach op zijn gezicht die om de zoveel tijd strak trok als hij iemand de hand moest geven wie hij niet mocht. Het was een feestje, een feestje zoals altijd, met onder de genodigden alle respectabele families en hun kinderen. Adellijke titels, geld, alles… Keane bekeek het allemaal een beetje vanuit een hoek terwijl hij van zijn drankje nipte. Hastings, Boleyns en Maclises schreden voorbij, verdiept in gesprek of in dans, terwijl Keane zich op de achtergrond hield zoals zijn opa het wilde. Hij had gemerkt dat zijn leven het makkelijkste was als hij zich hield aan de regels zoals zijn opa het wilde, hoe erg Dani hem ook had aangemaand om in opstand te komen en zich vrij te vechten. Maar zolang zijn opa maar dacht dat hij deed zoals hij wilde stond het hem vrij andere dingen te doen, en Keane genoot van deze vrijheid meer dan van een openlijke oorlog met de Burggraaf. En dus gedroeg hij zich zoals hem was opgedragen en knikte juist vriendelijk naar een Paget toen zijn oog viel op Charlemagne Gordon-Lennox, die eerder nog in gesprek was geweest met zijn zusje maar nu plotseling zonder glas in zijn hand met redelijk snelle pas langs hem liep naar de uitgang. Keane volgde hem met zijn groene ogen en sloeg toen, terwijl hij opstond, de rest van het drankje achterover. Hij wist niet zo goed wat hij moest denken van deze jaargenoot, die bij Eva in de afdeling zat en soms wel iets te dikke maatjes met haar leek te zijn. ‘Charlie’ was erfgenaam en zijn familie droeg de titel van Hertog, iets waardoor Keane zich nog weinig had uitgesproken tegen de jongen, maar Evangeline was van hem en iedereen die dat niet besefte (wat ook moeilijk ging daar hij verloofd was met een ander) moest toch maar even weten dat hij over haar hoedde. Waakzaam volgde hij Gordon-Lennox de balzaal uit en door de gang, waar de Griffoendor de grote deuren naar buiten uitstapte. Keane volgde door het oude, langzaam afbrokkelende kasteel, op zulks een afstand dat Charles het niet geheel door zou hebben. Misschien wilde hij slechts een frisse neus? div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Prive met Milou!
  20. Wat was een betere plek om muziek te spelen dan de muziekkamer. Die was er niets voor niets, toch? Aangezien muzieklessen geen deel uitmaakten van zijn curriculum spendeerde Raspberry hier veel van zijn vrije momenten. Je kon het bespelen van een instrument nooit helemaal verleren, maar het was wel belangrijk dat je zoveel mogelijk oefende. Zijn vaders zouden immers ook niet blij zijn wanneer hij thuis kwam en geen enkel lied meer onder de knie had. Hij wilde hen niet teleurstellen. Voor de gelegenheid had hij zijn viool meegenomen. Dit was het instrument waar hij zelf het meeste moeite mee had gehad om het te leren bespelen. Enkel luisteren naar anderen was niet genoeg om het te leren. Hij had hulp gevraagd aan andere vioolspelers. De meesten reageerden niet vriendelijk. Hij was immers niet meer dan een straatschoffie en als hij viool leerde spelen zou hij hun werk kunnen afnemen. Slechts enkelen gaven hem handige tips mee. Ooit was er een groep zigeuners. Deze mensen, die door de meesten geschuwd worden waren diegenen die hem echt hielpen. Razz kwam elke dag op bezoek en oefenden uren aan een stuk. Er waren momenten geweest dat hij zijn viool het liefst kapot zou gooien, wanneer hij eenzelfde noot continu verkeerd speelde bijvoorbeeld. Zijn viool had zijn beste tijd gehad. Het hout blonk niet langer, zelfs wanneer hij hem stemde klonken sommige noten nog altijd niet helemaal zuiver. Hij vond dat het bijdroeg tot het karakter van zijn muziek. Klassieke stukken waren niet aan hem besteed. Zijn repertoire bestond uit opzwepende melodieën, vrolijke deuntjes, dingen die je s'avonds in de pubs hoorde. Hij zette de viool aan zijn kin, haalde diep adem en liet de strijkstok over de snaren gaan.
  21. [1834/1835] Mama? What is happening?

    Augustus 1834 "Mama?" Greer's bleke gezichtje stak voorzichtig om de hoek van de slaapkamer van haar moeder. Mama's slaapkamer was eigenlijk verboden terrein. Waar iedereen in huis eigenlijk alle kamers een beetje moest delen, was de kamer van Isabelle Stevens een soort heilig plekje. Haar jongere zusjes begrepen niet altijd waarom, Greer als oudste kind, begreep het wel. Er waren nou eenmaal dingen waarvoor volwassenen hun eigen plekje nodig hadden. Mama had er haar wel eens wat over uitgelegd en misschien had ze dat beter niet kunnen doen. Want misschien dat Greer dan niet op domme ideeën was gekomen waarmee ze haar liefde over deze wereld kon verspreiden, zoals haar moeder en hun geloof haar als taak mee hadden gegeven. Haar moeder keek een beetje verstoord op. Ze zat voor de voor de oude kaptafel die ze mee had genomen uit haar ouderlijk huis. Greer kende die kaptafel nog wel van toen ze nog bij haar opa en oma in huis woonde. Hoe vaak ze wel niet er voor was gaan zitten en had gedaan alsof ze een rijke prinses was, behangen met haar zelfgemaakte sieraden en bloemenkrans als kroon. Nu woonde ze al jaren niet meer bij opa en oma, maar weer bij haar moeder en speelde ze dat soort spelletjes niet meer. Niet alleen omdat ze er nu te oud voor was, maar ook omdat het niet goed was. Ze moest niet dromen over prinsessen en wat ze allemaal kon hebben, ze moest blij zijn met wat ze had. Het was duidelijk dat Isabelle Stevenson niet echt blij was met de intrede van haar oudste dochter, maar ze schudde haar blonde haren en klopte op de stoel naast de kaptafel, bij wijze van teken dat Greer kon gaan zitten. "Wat is er liefje?" vroeg Isabelle met haar altijd even zoete stem, terwijl ze een mooie klip van een vlinder in haar glanzende haren schoof. Vanavond zou ze uit gaan met een van haar nieuwe vrienden. Hij was breed en sterk en had een prachtige kaaklijn. Greer had hem gezien vorige week en volgens haar moeder kon hij geweldig goed dansen. Maar dat die man vanavond haar moeder mee zou nemen, betekende wel dat ze op al haar zusjes moest passen. Greer had nog nooit eerder geweigerd als ze dat moest doen, maar op dit moment.. wist ze gewoon niet zeker of ze het kon. Lola was nog maar twee en had heel wat aandacht nodig, maar het was vast niet goed om op dit moment in haar buurt te zijn. Verlegen schraapte ze haar keel. "Mama, ik denk dat ik ziek ben." OOC: Privetopic <3
  22. [1834] Perhaps this is the end of the beginning

    Kriby Hall, Ergens in september De afgelopen tijd had Elliot veel tijd doorgebracht in het bos en met veel tijd bedoel ik heel veel tijd. Zoveel tijd dat als zijn jongere zusje niet zuchtend en steunend hem was komen halen, ze wist nou eenmaal van beide jongens wat hun favoriete plekken waren dus kon ze Elliot ook goed vinden in zijn bos, hij er waarschijnlijk nog steeds geweest was. Dat was ook niet heel moeilijk want Elliot mocht dan wel van de geur van bomen en het paardrijden door de bossen rijden houden hij hield ook van luxe dus hij had een prachtig huisje in het bos van alle gemakken voorzien waar hij zich teruggetrokken had en heel veel rum dronk die hij van Adam had gestolen. Dat was oke want Adam had ook heel veel van hem gestolen. Het was ook zijn zusje die hem uiteindelijk gedwongen had met het verhaal dat hij echt bij ze op bezoek moest gaan want Caroline die altijd iedereen wilde helpen kon de zielige verhalen van Olivia niet meer aan. Elliot was heel goed in die zielige verhalen negeren als hij ergens in de middel of nowhere zat maar niet als hij ze in geuren en kleuren te horen kreeg. Dus was hij gegaan, dronken met tegenzin en misschien zelfs een beetje zenuwachtig want hij had ze beide niet meer gesproken of gezien sinds die beruchte dag in de zomervakantie. Kennelijk waren niet alle bedienden heel slim want ze deden meteen de deur voor hem open denkend dat hij zijn vreselijke tweelingbroer was. Zonder verder iets te zeggen stapte hij de kamer in die volgens hem de woonkamer moest zijn en waar ze allemaal zaten. “Je wilde me zien dus ik ben er!” sneerde hij terwijl hij zijn armen spreidde als teken dat hij aanwezig was maar zich vervolgens snel moest vasthouden aan een kastje omdat hij niet meer goed kon staan. Well done Elliot well done.
  23. OOC: Kleine waarschuwing, in dit topic zullen op een gegeven moment 15+ onderwerpen voorkomen: er wordt gesproken over seks en een miskraam April 1833 - De Klassenoudste Badkamer Tussen alle stress voor haar slijmballen en alle drama van jongens die ze wel of niet mocht kussen, was het voor Evangeline Lennox even tijd voor wat ontspanning. En dan niet in de vorm van zwerkbaloefeningen met Sebastian om alle spanning via bewegen uit haar lichaam te laten ontsnappen, of toverschaken met Samuel die toch veel te goede tactieken had waardoor hij bijna altijd won. Nee, vandaag geen jongens die haar goedbedoeld advies gaven en blijkbaar beter wisten hoe ze haar leven moest leiden. Vandaag was het tijd voor meisjesachtig gegiechel en praatjes waar geen van haar mannelijke vrienden iets van begreep. Het was veel te lang geleden dat Eva en haar beste vriendinnetje Lillian iets echt alleen met zijn tweeën hadden gedaan, zonder dat er anderen bij waren of er wel iemand binnen kon vallen. Lillian had heus wel de vermoeide blik in de ogen van haar roodharige vriendin gezien, die zich de laatste tijd vooral heel veel opsloot in de bibliotheek om te leren. En verdrietig was omdat haar geheime vriendje voor minstens een jaar naar Frankrijk zou vertrekken, maar daar wist Lillian dan weer helemaal niets vanaf. Er waren genoeg momenten waarop Evangeline er over had getwijfeld om het aan het blonde meisje te vertellen, maar dan had ze zichzelf ingepraat dat het te riskant was en ze het maar beter niet kon doen. Lillian had voorgesteld om samen naar de Klassenoudste Badkamer te gaan en Eva had eerst getwijfeld, maar uiteindelijk had ze er toch mee ingestemd. Nu ze hier stond, met de geur van zeep en schuim al in haar neus, was ze blij dat ze gekomen was. Zwemmen was best een ontspannende activiteit en wie weet zou Lillian haar genoeg af kunnen leiden met allerlei gekke verhalen zodat ze niet de hele tijd aan Keane moest denken. Het was soms zo moeilijk voor haar om zich te concentreren op iets anders. De twee meisjes stonden aan de rand van het bad, dat al vol aan het lopen was en waar het water in werd gemengd met zachtroze badschuim uit de kranen. Evangeline keek er naar, terwijl ze de linten en knoopjes van haar jurken losmaakte en ze één voor één uit begon te trekken en ze aan de rand van het bad legde. Het was niet raar om hier alleen te zijn met Lillian en zich om te kleden, niet zoals het was toen ze hier met alle Klassenoudsten waren geweest en er ook heel veel jongens rond hadden gelopen. Meisjes waren het gewend om zich voor andere meisjes aan en uit te kleden, soms waren die jurken nou eenmaal zo ingewikkeld dat je wel wat hulp kon gebruiken. Zij en Lillian kenden elkaar ook al sinds hun eerste jaar. Eva wist nog dat haar bed naast dat van Lilly had gestaan voor twee jaar. Daarna was het veranderd. Lillian was blijven zitten en was verhuisd naar een andere slaapzaal. Dat was het moment dat de twee jonge meisjes hadden beseft dat ze niet gewoon vriendinnen waren. Nee, beste vriendinnen was een beter benaming als je niet zo goed zonder elkaar kon. Een jaar lang had ze het moeten doen zonder haar gekke, vrolijke vriendinnetje in de lessen, maar daarna hadden ze weer samen vakken gevolgd. Volgend jaar zou Eva het weer alleen moeten doen, maar gelukkig had ze Sebastian, Pax en George. "Heb je ook de aankondiging op het prikbord zien hangen over de lessen in seksuele voorlichting die professor Braxton en professor Pearson gaan geven?" giechelde Eva, terwijl ze haar schoenen uit schopte en haar kousen uit begon te trekken. "Nouja, je kunt het moeilijk niet hebben meegekregen. Iedereen heeft het er over. Ik snap echt niet waarom ze het juist nu gaan geven vlak voor de examens. Alsof we nog niet genoeg lessen hebben." Ze gluurde naar Lillian en glimlachte. "Niet dat iedereen die lessen nodig heeft." Lillian wist al zoveel dat Eva niet dacht dat het meisje nog wat nieuws op zou steken bij de verplichte, nieuwe lessen. Het meisje moest haar nog steeds een aantal dingen vertellen waar Eva ooit om had gevraagd, maar het was er nooit echt van gekomen. Ze schoof over het bankje wat naar haar vriendin toe en aaide over Lillian's haar. "Ik hou echt van jouw haar, het is zo mooi zacht. Mag ik het invlechten na het zwemmen? Als je het dan zo op laat drogen gaat het een beetje krullen, ik denk dat dat je echt mooi zal staan."
  24. Donderdag 12 december 1833 - De Griffoendor leerlingenkamer - 's avonds na het avondeten Lillian had het er al een stukje minder moeilijk mee dat er al bijna een heel jaar verstreken was. Sebastian spendeerde meer tijd met haar en ze deden leuke dingen samen. Vandaag hadden ze afgesproken iets leuks te gaan doen, maar een oververmoeide Daniella had Lillian haast gesmeekt om Azalea een avondje bezig te houden, zodat zij wat slaap kon inhalen. Lillian had eerst getwijfeld, want tja... Lillian, Sebastian, baby's. Het was een wat gevoelig onderwerp. Maar na kort te hebben overlegd met Sebas, merkte ze dat hij het wel okay vond en Lils was op weg gegaan om Lea op te halen bij de Cornwall toren. Met het kleine bundeltje mens in haar armen liep ze rustig terug naar de leerlingenkamer van Griffoendor. Om vervolgens haar geliefde te zien zitten met twee koppen warme chocolademelk bij het warme haardvuur. Het kirrende kleine mensje leek een stuk wakkerder dan enkele minuten geleden, toen ze nog heel stilletjes in haar wiegje lag. "Kijk eens wie ik heb meegenomen! Ze is vast en zeker blij om je te zien." Glimlachend nam Lillian plaats op de bank naast Sebastian. Ze wikkelde voorzichtig het dekentje van haar af en legde haar even op schoot om haar sokjes beter aan te trekken. "Ze is wel al weer een stukje groter dan laatst, ze groeit als kool!" Lils zette de brabbelende Lea rechtop op schoot en streelde zachtjes door haar haren. Het meisje leek langzaam moe te worden. Tussen de brabbeltjes door verscheen er een gaapje, waardoor Lillian even moest glimlachen. Ze keek met haar stralend groene ogen richting Sebas. "Dani was echt heel erg moe. Het zal haar goed doen om lekker even bij te slapen. Ik hoop dat ze zich snel wat beter voelt."
  25. Some place Somewhere ik moet het nog even vragen < 3 Dit was niet hoe ze haar leven had voorgesteld, op geen enkel moment. Toen ze jong was had ze immers gedacht dat ze altijd in het saaie toekomstloze leven dat haar jeugd was zou blijven en het was vervelend geweest maar comfortabel en het was nou eenmaal zo. Toen was Zweinstein gekomen en had ze grote dromen gehad die ze vastbesloten was na te leven. Ze had geweigerd zich neer te leggen bij haar oude leven, ze had beter gewild en groter en meer en mooier. En al zou ze het nooit toegeven , niet hardop in elk geval want dan zou haar hele toneelstuk meteen afgelopen kunnen zijn, toen ze haar ouders vermoorde had het fantastisch gevoeld alsof ze eindelijk de betere versie van zichzelf kon worden nu ze daarvan verlost was. En misschien had het ergens ook wel gewoon goed gevoeld om die spreuk te gebruiken maar ook dat zou nooit naar buiten komen. Want toen was er Azkaban. Dat was het moment dat ze dacht dat het allemaal niet meer uitmaakte wat er met haar gebeurde. Want de dagen waren tergend en pijnlijk en uitputtend. Vooral uitputtend. En ergens daar was ze de dagen en de jaren kwijtgeraakt en was alles zo uitzichtloos dat ze soms vergat dat ze nog leefde. Elke dag was immers dezelfde verschrikking en het leek gewoon een afschuwelijke dag zonder einde. En toen was ze vrij en hoewel ze in her begin van haar opsluiting gedacht had dat het de mooiste dag van haar leven zou worden voelde ze zich niet gelukkiger of beter. Opgelucht dat wel maar verder waren er niet veel positieve gevoelens en al helemaal niet de euforie die ze had verwacht. Momenteel leefde ze vooral op bitterheid, woede en vastberadenheid . Want wat ze ook ging doen ze ging nooit meer terug naar daar. Maar in alle extreme pieken en dalen had ze nooit verwacht dat ze zou eindigen als tuinwerker voor een of andere sullige hertog die haar als liefdadigheid zag , wonend in een huisje dat ze gekregen had uit liefdadigheid . Want dit was te simpel, je kon vanalles over haar zeggen maar hier was ze te goed voor. Het was echter zoals het was dus nadat ze heel subtiel een glas kapot had gesmeten om de ergste frustratie uit zich te krijgen deed ze met haar perfect geoefende glimlach de deur open en liet haar sponsor binnen. Want doen alsof alles goed was was beter dan teruggaan naar een plek waar alles slecht was. "Goedemiddag is er iets aan de hand? Ik was net druk met alles inruimen zie je deze plaats een beetje meer thuis laten voelen". En kan je dan nu asjeblieft weggaan want dat is beter voor ons allebei. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Prive met Annemarie < 3
×