Jump to content

Harold Silvershore

Griffoendor Tweedejaars
  • Content count

    102
  • Joined

  • Last visited

About Harold Silvershore

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO, MV
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

  1. Yay, hij mocht een koekje pakken! Het was natuurlijk een kleine extra, maar welke groeiende tiener zei nou nee tegen een koekje? Hij glunderde even naar haar en koos toen zorgvuldig het één na mooiste koekje uit op het bord. Niet de mooiste, want dan zou hij te gretig zijn, maar de lelijkste (die ene die in drie stukken was gevallen) zou natuurlijk laten zien dat hij zichzelf onderschatte. De één na mooiste betekende dus dat hij wist wat belangrijk was in het leven, maar dat hij moeite zou doen. Of het was gewoon een koekje en Thomasin zou zich echt niet bezig houden met welk koekje hij had uitgekozen, maar Harold was ambitieus en deed graag alsof kleine beslissingen net zo veel waard waren als grote beslissingen. "Oh ja, tijd besteden aan familie en vriendschappen is ook zeker belangrijk," knikte Harold, terwijl hij op zijn koekje knabbelde. "Mijn familie is gelukkig erg hecht en ik heb goede vrienden op Zweinstein!" En zijn grootvader zou binnenkort Minister van Toverkunst worden en dan was Harold al helemaal tevreden. En lag er natuurlijk nog meer druk op hem, dat hij ooit hetzelfde pad zou volgen, maar dat zag hij dan wel weer. Op dit moment waren ze nog druk bezig met campagne voeren. Oh! Als hij dit gesprek goed zou doen, zou professor Hastings dan op zijn grootvader stemmen? Dat hoopte hij! Jammer dat hij zelf nog iets te jong was om te stemmen... "De meeste leerlingen zijn gelukkig bereid om te luisteren," glimlachte Harold tevreden. "Hen moet ik vooral overtuigen dat ik een goede klassenoudste ben die geen misbruik maak van mijn bevoegdheden, maar sommige leerlingen..." Hij haalde zijn schouders op. "Sommige leerlingen willen zelfs niet luisteren naar de goede leraren." Vond hij strontvervelend, want hoezo luisterden ze niet eens naar hem, maar tja. "Die hebben bijna elke dag wel strafwerk." Hij zuchtte. "Het is zonde om het op te geven bij dat soort mensen, maar eigenlijk zouden ze het beter doen op een school waar ze meer begeleiding krijgen." En dus niet Zweinstein, waar ze echt het niveau omlaag haalden. Hij nam een slokje thee terwijl hij vriendelijk knikte bij alles wat professor Hastings zei over de afdeling. Ja, dapper, ridderlijk, opkomen voor elkaar, al dat geblabla, alles waar Griffoendor voor zou moeten staan. "Misschien zou het leuk zijn om een soort... teambuilding evenement te doen met de afdeling?" stelde hij voor. "Dat men samen moet werken en eens verder moet kijken dan hun neus lang is. Als ze weten dat ze op elkaar kunnen bouwen, zijn ze mogelijk ook meer bereid elkaar te respecteren?" Hij vond het in ieder geval een briljant idee.
  2. [1837/1838] This will be a total disaster <3

    Meneer, dat beviel Harold eigenlijk wel, dat er een afdelingsgenoot hem 'meneer' noemde in plaats van 'Harold', 'Harry', 'hey jij daar' en 'stomme druiloor'. Die laatste persoon had twee maanden strafwerk gekregen, overigens, want hallo, klassenoudstebadge, en niemand mocht een klassenoudste (of Harold) een stomme druiloor noemen. Wat een pukkelhoofd. "Oh... wat jammer." Hij knikte meelevend met het idee dat er iemand niet naar Zweinstein mocht. Vast een dreuzel, dus misschien was ze ouder dan Rory, of misschien was ze juist jonger. "Misschien komt haar brief nog?" gokte hij. "Ik weet niet hoe oud ze is..." Ja Rory, je moest het beter uitleggen. "Eh..." Wat moest je eigenlijk gebruiken bij het opruimen... Harold moest eerlijk toegeven dat hij dat nog nooit had gedaan, vooral niet zonder magie. "Nou ja, gebruik gewoon wat je nodig hebt?" wuifde hij naar de vloer. "Maar geen toverstok!" Vraag alsjeblieft niet waar hij een dweil kan vinden, want Harold had echt geen idee, oké?
  3. [1838/1839] Friendship never ends!

    Yup, Harold was een Klassenoudste en ook Cool™ en hij hield niet van slapen, dus als hij de kans had om met zijn vrienden een hele nacht op te blijven om een feestje te vieren, dan greep hij verdorie die kans ook! Daarbij stond er nergens in de regels dat men echt moest gaan slapen als er de avondklok was, dus! Dan... kwam het wel goed, toch? Vond hij. Overigens had Harold wel de hartenaas, maar Valor noemde zijn naam niet precies, dus hij keek alleen maar subtiel weg, want een beetje de regels buigen was niets mis mee. Hoera, Harold is een perfecte Silvershore. "Oh, ja!" grijnsde hij enthousiast. "Wacht, ik pak het wel." Hij twijfelde even over of hij zijn kaarten neer zou leggen, maar besloot ze toen snel in zijn broekzak te steken terwijl hij overeind krabbelde om de drankjes te pakken. "Laten we veel van de limonade en de boterbier doen en dan een klein beetje chocolademelk! Want dat is heel dik spul." Er zat logica achter, niet waar? Dus begon hij snel alles door elkaar te mengen tot hij één grote beker had dat... vreemd bubbelde. "Is het lekker?" vroeg hij enthousiast terwijl hij het glas naar Valor uitreikte. Ja wat, hij was enthousiast, oké?
  4. Ja, natuurlijk had Harold een afspraak gemaakt met professor Hastings, want het was zijn nieuwe afdelingshoofd en dus moest Harold wel een goede indruk maken, hoor! Hij was trots op zijn klassenoudstebadge en iedereen in de familie was ook trots op hem en dat was goed, maar zorgde ook voor een hoge standaard waar hij aan moest voldoen. In zijn eerste jaar al Klassenoudste worden betekende eigenlijk dat hij snel hoofdmonitor moest worden ook! En dan... eh... de hoogste cijfers van de klas halen?! Het was veel stress en spanning, hoor, om zowel aan zijn eigen verwachtingen als die van zijn familie te voldoen. De Silvershores waren een belangrijke tovenaarsfamilie en alle ogen waren nu natuurlijk gericht op Harold... Oh nee, straks moest hij op zijn achttiende al Minister van Toverkunst worden om niemand te teleurstellen! In ieder geval, hij was hier, uitermate netjes aangekleed en met zijn haren goed gekamd en hij boog vriendelijk voor Professor Hastings. "Wat fijn om u eindelijk eens te kunnen spreken," glunderde hij naar haar. "Mag ik u feliciteren met uw promotie? Ik heb op u gestemd!" Professor Hastings was natuurlijk de beste keuze geweest voor zijn afdeling, want professor Johnson was... een ander verhaal. Aardige professor, hoor, maar ook een beetje gek. "Ja, graag," knikte hij naar haar, terwijl hij kaarsrecht op één van de stoelen ging zitten. "Er hoeft geen suiker in, dank u wel." Hij nam dankbaar het kopje thee aan en luisterde keurig naar haar vrienden. "Ja, ik heb een hele fijne vakantie gehad! Veel tijd doorgebracht met mijn familie, op vakantie naar de Alpen. Maar naar school gaan is altijd prettig, hoor, op vakantie voelt toch een beetje alsof ik maar aan het luieren ben, terwijl ik zoveel productievere dingen kan doen." Hij gokte dat dat antwoord haar wel beviel... "Mijn verwachtingen... nou, ik wil u natuurlijk ten eerste laten weten dat ik graag met u samenwerk als Klassenoudste. Ik ben het nog niet zo heel lang, maar het levert veel uitdagende situaties op, vooral omdat ik zo jong ben in vergelijking met de gemiddelde leerling... niet iedereen heeft ontzag voor mijn... gezag." Hij vertrok zijn gezicht een beetje, want die zin klonk stom. Een goede woordkeuze was het halve werk, niet waar? "Bent u eigenlijk van plan veel te veranderen in de afdeling?" vroeg hij, toch een tikje nieuwsgierig. En vooral omdat hij wilde weten hoe hij de dingen naar zijn hand kon zetten. Ambitie, he.
  5. "Ja, echt waar!" knikte Harold enthousiast, want het was wel één van de betere verhalen die hij had om te vertellen, hoor. Tenminste, een verhaal die hij nooit aan zijn moeder of familie zou vertellen, want ze vonden het vast niets dat hij in de buurt was geweest van een weerwolf en dan zou hij moeten beloven dat hij in vervolg naar binnen zou rennen... alsof hij zich achter zijn moeders rokken moest verstoppen zodra er iets engs was! Nee, hij was toch volwassen? Daar had hij helemaal geen zin in! Mooi, Abigail vond Engeland ook leuker, wat altijd fijn was als mensen wisten hoe of wat. Stel je voor en ze vonden Engeland vreselijk! Dan moest hij Abigail vanaf nu stom vinden en ergens vond hij dat wel een beetje zonde, hoor. Een klein beetje. "Echt?" vroeg hij verbaasd. "Een Amerikaanse toverstok?" Hij wierp een blik op haar toverstok, maar eigenlijk zag het er uit als een gewone, normale toverstok. "Hij lijkt niet echt speciaal..." fronste hij erna. Teleurstellend, hoor. Dus, die deur. "Een deur geeft toch niet om hoge cijfers," mompelde hij chagrijnig, want als het nu verkeerd ging of als de deur extra magisch was afgesloten geloofde Abigail hem nooit meer! Maar toch, hij stak zijn toverstok uit en concentreerde zich op het slot. "Alohomora!" En de deur gleed netjes open! Harold grijnsde van triomf, tot hij zag wat er in de kamer stond en hij geschrokken Abigail naar achteren duwde. Stiekem was hij trots op zichzelf dat hij het niet uitgilde.
  6. Innocence died screaming, honey.

    Oké, ew, deze leraar was chagrijnig. Het type 'ik heb al tien jaar lang de zon niet gezien, vanochtend vond ik een nagel in de pap en gisteren ben ik met het verkeerde been uit bed gestapt, recht op een punaise die ik er vervolgens niet uit heb getrokken, want PIJN IS REALISTISCH, WE GAAN ALLEMAAL OP EEN DAG DOOD'. Het type dat Harold kort gezegd echt niet uit kon staan, want wat was er mis met een beetje positiviteit in het leven? Was het leven nou allemaal echt zo erg? Met een zucht keerde Harold zich naar zijn stuk perkament, klaargelegd om notities mee te maken, maar hij zag al voor zich dat het allemaal bloed en verderf zou worden. Vooral als zijn klasgenoot, aardige, goede Boreas, een enthousiaste vraag stelde. "Boreas, nee," fluisterde hij, maar het was al te laat. Nou, Boreas, het was leuk je gekend te hebben. Harold ging zijn leven niet voor je opofferen, hoor. Hij ging zelfs niet eens de woede van de leraar op zich afroepen door een andere vraag te stellen, dus in plaats daarvan schoof hij alleen met stoel en tafel ietsjes van Boreas af. Ja hallo, hij wilde niet geraakt worden door alles wat er door de wraak van de leraar los zou kunnen spatten, oké?
  7. [1837/1838] Please, Merlin, what was I thinking?

    @Harold Silvershore wil een gesprek!
  8. Les eerste- en tweedejaars: Zwaar!

    Omdat het niet magisch was, was eigenlijk een stompzinnig antwoord, vond Harold, want duh, dat had hij ook best begrepen. Hij wist dat Dreuzels niet magisch waren, maar wat hij niet begreep was dat ze gewoon niet iets uitvonden om het dan mee te doen? Hoe moeilijk kon het zijn om een beetje extra kracht in een koets te stoppen? Hij sloeg geërgerd zijn armen over elkaar. "Harold Silvershore, meneer," stelde hij zich wel vriendelijk voor, want dat hoorde zo, maar... nou! "Ik ben ook nooit in een dreuzelkoets geweest," mompelde hij geërgerd, maar hij richtte zich naar het ding. "Speelgoed," verklaarde hij. Over speelgoed gesproken... "Waarom hebben de dreuzels niet iets uitgevonden dat vliegt, zoals een bezem? Wat doen zij voor sport als het geen zwerkbal is?"
  9. [1837/1838] This will be a total disaster <3

    Oh, het was de verjaardag van zijn zusje. Het woord 'ook' had Harold mogelijk tot een andere conclusie kunnen leiden, maar omdat Harold het niet direct begreep negeerde hij het woord ook maar, het was sowieso altijd wel iemands verjaardag, dus was 'ook' echt zo'n raar woord in die zin? Op zich niet, he, maar goed, een zusje die jarig was was op zich wel reden genoeg om haar wat te sturen. "Is je zusje nog te jong voor Zweinstein?" knikte hij vol medeleven, want zijn eigen broertje was ook niet altijd op Zweinstein geweest (als het goed is nu wel, maar hij wordt niet gespeeld dus ik doe heerlijk vaag), en hij wist hoe het was om als Grote Broer™ daar dan iets mee te moeten doen. "Maar eigenlijk is dat geen goed excuus," ging hij streng verder en hij sloeg zijn armen over elkaar. Goed, strafwerk dus. Iets dat Rory kon doen. Iets dat Rory kon doen zonder dat Harold in de problemen kwam. Iets waar Harold wat aan had. Iets waarvan je bijna zou gaan twijfelen of Griffoendor wel de goede afdeling voor Harold was geweest, maar die twijfels had iedereen die Harold kende al langer dan vandaag. "Maar, ik zal aardig zijn vandaag, dus ik laat je het taartje alsnog opsturen." Als eh... er nog wat van over was, tenminste. "Maar dan moet je wel... De vloer boenen! Zonder magie! En een beetje snel, voordat iemand anders het doorheeft, want die geeft je vast veel meer strafwerk dan ik." Of helemaal niets...
  10. Wist je wie Scott Evergreen ook niet mocht? Nou, dat was Harold natuurlijk. Ik zal wel zo aardig zijn om te vertellen dat Harold waarschijnlijk geen enkele verloofde van Zaira had gemogen, want Zaira was zijn lievelingstante en wie was zijn lievelingstante waard?! Nou eh... Niemand. Ja, als Zaira en Eric geen broer en zus waren dan mogelijk zou hij Eric wel goedgekeurd hebben als partner van Zaira, maar dan had hij Zaira nooit leren kennen want dan was hij ook geen familie geweest van Zaira. Ingewikkeld, hoor. In ieder geval: Scott was dus niet goed genoeg voor Zaira. En naar hem kijken maakte Harold misselijk. "Boeken," mompelde hij duister, alleen tegen zichzelf, terwijl hij een doperwt aan zijn vork spieste en die in zijn mond stak. Hij was opgevoed met het idee dat als je niets aardigs wist te zeggen in openbaar gezelschap dat je dan maar beter je mond kon houden (of goed loog, natuurlijk), dus hij hield zijn mening streng voor zich. Plus hij was nog jong, he, kinderen kon je beter zien dan horen, zei zijn moeder altijd. Dus in plaats daarvan was hij gewoon stilzwijgend team 'Wat denk je hier te zoeken hebben, Scott?'
  11. "Ik heb eens een weerwolf gezien!" pochte Harold. "Nou ja, niet in wolf-versie... Maar je kon wel echt zien dat het een weerwolf was, hoor! Hij had allerlei littekens op zijn gezicht en een heel lelijk pak aan." En een gebrek aan gevoel voor stijl was natuurlijk ook monsterlijk. Er was een vierdejaars of zoiets die echt met de meest rare combinaties rondliep! Echt vreselijk, vond Harold, die streng opgevoed was met het idee van wat je als man wel of niet mocht dragen. "We hebben stenen naar hem gegooid tot hij wegrende, want zo'n type moet je helemaal niet rond hebben lopen!" En oké, dat was bij zijn eigen huis in de buurt en samen met wat buurtjongens, maar maakte dat echt uit? Een weerwolf was een weerwolf. "Ja, Stephen," knikte hij naar haar. "Wow, Amerikaans?" Dat was zo ver weg! "Mijn oom gaat af en toe op reis naar Amerika, maar zijn vrouw komt uit Rusland." Ah, de heerlijke tijd dat Amerika en Rusland elkaar nog niet haatten en ik daar dus geen grappen over kan maken in mijn post </3. "Waar woonde je vader in Amerika?" Hij had ooit gehoord van Boston en New York en Washington. Oh en New Orleans! "Engeland is wel leuker, hoor," knikte hij naar Abigail. "Hier heb je Zweinstein!" En Amerika had ook een toverschool, maar dat vond Harold met al zijn twaalfjarige wijsheid maar een slap aftreksel. "Ja," zuchtte hij. "Maar die hoge cijfers haal ik wel zelf, hoor, daar heb ik hem niet voor nodig." Ew, iets met professor Evergreen te maken hebben... Nee, dank je wel! "Denk je?" Twijfelend wierp hij een blik in die gang. "Nee, daar is een deur!" Dat deuren geen doorgangen waren had Harold op dit moment geen interesse in. "Volgens mij zit die nooit op slot." Hij rende er naar toe, maar eh... Helaas. De deur zat op slot. "Stomme deur," mopperde hij boos en hij rommelde extra hard aan de deurklink. "Ga open!"
  12. [1837/1838] This will be a total disaster <3

    Mooi. Het zou een beetje vervelend zijn geweest als deze eerstejaars één van de weinigen was die het regelboek had gelezen (Harold had het wel eens gedaan! Al was het alleen maar om te weten hoeveel loopholes hij kon vinden en omdat hij een Silvershore was en die verliefd waren op magisch recht) (niet de beste manier om Harold's familie te omschrijven, maar we doen het er maar mee) en dus wist dat er helemaal geen regel was die zei dat je geen eten uit het kasteel mocht smokkelen, maar aan het gestamel te horen had deze jongen daar geen weet van. "Hmm," zei Harold streng. "Is dat geen slecht begin van het schooljaar? En een regel breken en er ook nog mee weg komen?" Hij trok een wenkbrauw op. "Straks denken mensen nog dat ik je voortrek, dat lijkt me niet de bedoeling." Maar wat kon hij de jongen laten doen zonder dat Harold zelf ook de schuld kreeg van machtsmisbruik? Dat wilde hij niet hebben, natuurlijk. "Waarom smokkel je eigenlijk eten?" vroeg hij ondertussen maar, nieuwsgierig.
  13. "Oh ja," knikte Harold driftig, want natuurlijk zaten er monsters op Zweinstein! "Er zijn zoveel geheime gangen en plekjes waar ze zich kunnen verstoppen... De leraren krijgen ze er heus niet allemaal uit." Vooral niet als er leraren waren zoals stomme Scott Evergreen, de meest sullige leraar ter wereld, die helemaal niets kon, behalve zijn tante ten huwelijk vragen. Harold had daar helemaal geen moeite mee hoor, nee, zeker niet, hij vond Scott en Zaira prachtig bij elkaar passen! "Maar ze zijn niet echt gevaarlijk, hoor," suste hij een beetje. "Anders hadden ze ons hier nooit naar school laten gaan! Maar soms laten ze ons gewoon schrikken. Als een soort van boeman." Maar dan geen boeman. Of zo. Harold was niet echt van plan geweest om zijn leven voor haar op te offeren. Hij wilde haar wel redden, hoor, echt waar, maar zijn eigen leven voor haar opofferen ging hem een tikje te ver. Toch grijnsde hij naar haar en knikte hij. "Oké, dan zullen we maar tutoyeren." En ze was best aardig, hoor! Voor zover hij haar tot nu toe had leren kennen. "Oh ja, dat snap ik wel," knikte hij serieus naar haar. "Ik mis mijn mama ook en mijn kleine broertje Stephen. Douglas en Caroline zijn jouw broer en zus?" De naam Douglas Carrington kwam hem ergens bekend voor, maar hij wist niet precies waar... "En de rest van mijn familie mis ik ook, mijn oom en tante... Hoewel mijn tante nu verloofd is met professor Evergreen, dus misschien dat ze op Zweinstein komen wonen als ze eenmaal zijn getrouwd..." Dat maakte het bijna waard. Maar niet helemaal. "Hier naar rechts, denk ik?"
  14. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Ja, Harold wilde dolgraag de beschermer van zijn tante zijn! Hij wilde haar heel graag steunen en alle vieze, oude mannen bij haar uit de buurt houden, vooral diegenen die les gaven op Zweinstein, want wie wilde er nou leraar worden? Leraren waren vaak zo saai en oud! En Scott was ook saai en oud. Dus Harold glunderde naar Zaira en wierp toen een 'haha' blik op Scott. Maar hij moest toegeven, hij had nooit en dan ook nooit verwacht dat Scott ineens een verlovingsring naar boven zou halen, samen met de vraag of Zaira zijn vrouw wilde worden. Harold's ogen werden groot terwijl hij zijn blik strak op de ring vestigde. Nee, nee, nee! Zaira mocht niet met Scott trouwen! Dat zou ze natuurlijk ook nooit doen, ze wist heus wel dat ze veel beter was dan professor Evergreen, toch? Nee, natuurlijk wel. Zaira zou nooit ja zeggen. Maar ondertussen zat Harold hier wel ongemakkelijk bij en plotseling was het allemaal zo persoonlijk geworden. "Ik ehm..." zei hij aarzelend, "Ik denk dat ik maar beter even kan gaan kijken of mijn moeder nog wat wilt." En dan zou hij tegen haar alles vertellen. Dus, met nog een laatste nerveuze blik op zijn tante holde Harold de kamer uit. Maar Zaira zou nooit ja zeggen. Toch?!
  15. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Harold vond stiekem helemaal niet dat hij moest leren dat hij moest nadenken voordat hij wat zei, want hij hield nu toch gewoon netjes zijn mond dicht? Hij zond dus een 'ikweetheuswelwatikdoe' blik terug naar de jongeman in kwestie en keek berouwvol naar professor Hastings. "Het spijt me heel erg dat ik de bron ben van deze commotie," zei hij, terwijl hij professor Hastings met zijn allerbeste puppy-ogen aankeek. "Als ik had geweten dat meneer Higgs zo'n kort lontje had, had ik natuurlijk nooit iets gezegd. Ik wil er nooit de reden van zijn dat iemand anders zijn temperament verliest." Ook al was het wel bedoeld. En vond Harold dat iedereen het een beetje overdreef. Maar tja, je moest toch wat.
×