Jump to content

Harold Silvershore

Griffoendor Vierdejaars
  • Content count

    159
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Harold Silvershore last won the day on October 28 2019

Harold Silvershore had the most liked content!

About Harold Silvershore

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC HM, MV
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

699 profile views
  1. De toekomstige-schouwersclub!

    Harold geeft zich op!
  2. [1839/1840] After the twilight always a sunrise

    Harold wist heus wel dat er een paar vooroordelen over zijn afdeling was. Domme bruten die alle problemen het allerliefste oplossen door er hun spierballen voor te gebruiken, dat had hij vaker gehoord, maar hij was een Silvershore! Dat betekende dat een talent voor feestjes organiseren hem met een zilveren paplepel in was gegoten, en daarbij was één van zijn medeklasgenoten Abigail Carrington. Ze waren Griffoendors, ja, maar een heel ander type, het type dat problemen net zo goed op kon lossen met theepartijtjes als met duels. Hoewel, hij wist niet hoe goed Abigail daadwerkelijk was met een toverstok... "Zwemmen?" vroeg hij dus ook verbaasd aan Maia. "Nee, natuurlijk niet!" Alsof hij ze ooit zou laten zwemmen, dan werden alle hapjes nat! "Ze worden geprepareerd in hun eigen keuken en daarna met behulp van een paar spreuken hierheen gebracht." Echt, zwemmen. Pff. Wat een gedoe, dan zou hij nog eerder bedacht hebben om ze via uil te laten brengen! Maar, ze was wel zo vriendelijk om hem te bedanken, dus hij glimlachte enthousiast naar haar. "Ja, ik dacht, weer eens wat anders, he!" Dus hij was ook enigszins beledigd toen Elise Stonetree maar kwam vragen of dit het was. "Wat voor twist zou er dan moeten komen?" vroeg hij een tikje kil. "Vind je het soms saai?" Is dit het. Nou ja zeg.
  3. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Harold was veertien jaar oud, een jongen en een Silvershore en had dus eigenlijk niet geleerd dat hij wel eens misschien hogere verwachtingen van zijn kunnen had dan de realiteit was, dus toen Abigail voorstelde om in de zomervakantie een rondje te rijden op haar terrein, knikte hij gewoon enthousiast. "Lijkt me leuk!" Een half uurtje op een paard zitten, dat kon hij wel, hoor. En daarbij, dit zou zijn eerste keer worden, dus hij was vast een natuurtalent. "Oh, dat kan vast wel!" knikte Harold. Ja, hij wilde nog steeds dat Scott niet zijn oom zou worden, want nogmaals, ew, maar het voordeel ervan was wel dat hij echt niet boos zou worden op Harold. Hij zou het vast niet eens erg vinden dat Harold een paard zou lenen! En omdat Harold toch niets van paarden af wist, vond hij de pin die het hek dichthield en trok hij die eruit, zodat hij open schoof. Wat, je moest een paard uit een stal halen voor je hem kon opzadelen, toch?
  4. Sociale Kalender - ZW

    Wat is het? het jaarlijkse 'Welkom terug op Zweinstein' feestje voor alle klassenoudsten en hoofdmonitoren! Organisator? Griffoendor! Nou ja, vooral Harold en Abigail, op de één of andere manier. Dat krijg je zonder Blanche. BLANCHE KOM TERUG D: Waar is het? Op het meer, letterlijk! Er drijft een platform over heen, dat doorzichtig is zodat je eronder kunt kijken. Alleen zijn de randen niet echt goed aangegeven, dus een beetje oppassen geblazen. En sowieso is het ding nogal wankel. Verder is het een heel luxe feestje, want Harold weet niet hoe je niet-luxe-feestjes moet geven, dus iedereen is in galakleding en er zijn allerlei luxe hapjes. En alle drank is in de vorm van een cocktail (of mocktail!) Wanneer is het? 27 september 1839 Genodigden: alle IC KO's en HM's die voor 27 september 1839 verkozen zijn.
  5. Vrijdag 27 september 1839 - 's avonds - op een drijvend platform midden op het meer Elk jaar werd er een 'welkom terug op Zweinstein' feestje georganiseerd voor alle klassenoudsten en hoofdmonitoren, wat de reden was dat iedereen op dit toch enigszins wankele platform stond met mooie kleding aan en prachtige cocktails (en mocktails). Het was aan Griffoendor geweest om dit jaar alles te organiseren en ondanks dat ze dat pas sinds 1 september hadden gehoord, vond Harold dat Griffoendor het toch goed had gedaan. Kijk nou dan! Er waren allerlei heerlijke hapjes, er was leuke muziek, de locatie was toch wel echt spectaculair ook al was er één bediende in het meer gevallen, maar ach, de meerminnen hielden vast ook wel van wat mojito en de reuzeninktvis had hem netjes weer op het platform gedeponeerd. Het was misschien wel wat luxe voor een klassenoudstenfeestje, hij had gehoord dat er een paar jaar geleden één in de badkamer was geweest, kan je het je voorstellen, een feestje in de badkamer, maar Harold kon onmogelijk zijn Silvershore roots vergeten. Daarbij was hij ook nog niet op die leeftijd gekomen dat hij werd uitgenodigd voor de gure feestjes in Zweinstein die zich daadwerkelijk in elke vrije hoek plaatsvonden, dus de netjes georganiseerde feestjes van zijn familie en de vrienden van zijn familie, was het enige type dat hij kende. Maar er was niemand die het erg vond dat dit een heel netjes feestje was, toch? "Ik hoop dat de catering nog genoeg garnalen heeft," deelde hij wel bezorgd met de mensen om zich heen. "Ik zei nog zo dat ze er voldoende aan moesten schaffen!" Open voor alle IC klassenoudstes en hoofdmonitors! Gooi Harold alsjeblieft niet het meer in.
  6. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Scott was niet zijn oom! Nou ja, hij was nog niet zijn oom, maar als het aan Harold lag, zou daar geen verandering in komen. Helaas dat Zaira haar eigen slechte mening had, met haar eigen slechte gedachten en dus zat hij er mooi aan vast dat op een dag Scott Evergreen, blah, zijn oom zou worden, ew. Nu zorgde dat er niet voor dat de paarden minder mooi waren... Hij had ze wel eens zien lopen, heel elegant, maar vliegen had hij nog niet gezien. Voorzichtig kroop Harold even naar voren, om het witte paard aan zijn hand te laten snuffelen. Het was geen hond, maar... "Ja, ze zijn mooi, he?" vroeg hij aan Abigail, terwijl hij even over zijn schouder naar haar keek. Dat glimlachje op haar gezicht, dat betekende vast niets goeds. Was ze haar kat nu alweer vergeten? Maar ja, wie kon er nou aan een kat denken met zulke mooie dieren in de buurt? "Heb je ooit wel eens op een paard gereden?" vroeg hij nieuwsgierig. "Op een vliegend paard is vast wel wat anders..." Maar hij was stiekem wel benieuwd. Alleen had Harold zelf nog nooit op een paard gereden. Wel op een bezem en dat was niet veel anders, toch?
  7. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    "Jaweeel," zuchtte Harold dramatisch, "maar die werken vooral als je maar heel licht allergisch bent en mijn oom is dat dus niet." Stom hoor, maar tja, hij moest er maar mee leven. Misschien als hij volwassen was en op zichzelf ging wonen! "Daarbij heb ik nu ook een neefje en nichtje en die zijn mogelijk ook allergisch. Daarom hebben zij ook geen dieren meer." Of zoiets. Harold wist niet echt wat de specifieke omstandigheden waren, alleen dat zijn oom en tante niet echt dol op elkaar waren, maar gezien hij tante Vasilisa ook niet mocht, vond hij het geen al te groot probleem. Ja sorry hoor, als ze wilde dat hij haar mocht, moest ze aardiger zijn. "Oh, dat klinkt leuk!" Hij wierp een stralende glimlach naar Abigail. "Dan kom ik zeker eens langs!" En hij zou urenlang willen spelen met haar hond, want hallo, een hond die kon apporteren??? Dat was het allerbeste ding ter wereld! Hij probeerde goed om zich heen te kijken in de stallen of hij een kat zag liggen, maar man, het was wel een beetje donker, zeg... En toen klapte de deur ook nog achter hen dicht! Harold beet snel op zijn tong om het niet uit te gillen, want dat was niet mannelijk en hij moest Abigail beschermen, zoals hij op de één of andere manier altijd moest doen als ze met zijn tweeën waren. Wat was dat toch... "Ja," fluisterde hij terug en hij zocht snel zijn toverstop op. "Lumos!" En hoera, nu hadden ze wat licht om rond te kijken. Af en toe hoorde hij het briezen van de paarden zo in het donker, maar ook... Geritsel??? "Daar is iets!" fluisterde hij en hij richtte snel zijn toverstok erop. "Lijkt dat op Mr. Whiskers?"
  8. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Ja, Harold was al helemaal overtuigd van zijn eigen gelijk, zoals alleen maar een veertienjarige jongen overtuigd van zichzelf kan zijn. Ja, op zich kan een veertigjarige man dat ook, maar dat komt meer omdat ze van binnen nog veertien waren dan dat ze echt altijd gelijk hadden, niet waar? Harold dacht gewoon dat hij altijd gelijk had, want hij was zo op die leeftijd dat hij er allang achter was gekomen dat je volwassenen niet altijd kon vertrouwen, maar nog niet op die leeftijd dat hij aan zichzelf begon te twijfelen, dus Mr Whiskers zou vast in de stallen zitten. "Nou, dan is hij daar vast!" zei Harold vrolijk, terwijl hij de deur open duwde voor Abigail en gebaarde dat ze voor kon gaan. "Brr, wat is het koud..." Arme Mr Whiskers, dat hij in dit weer buiten moest zijn! Nu hadden katten daar vast minder last van dan mensen, maar toch... "En als hij daar niet is, moeten we straks naar de keuken om te vragen of de huiselven hem hebben gezien!" Waarom hadden ze dat eigenlijk niet bedacht voordat ze naar buiten gingen om over het terrein te sjouwen... Harold wikkelde zijn sjaal nog een keer om zich heen en wierp een blik op Abigail. Als zij het koud kreeg, moest hij uit ridderlijkheid zijn sjaal afstaan, maar stiekem hoopte ze van niet. "Jawel!" zei Harold met een pruil. "Ik wil heel graag een hond! Maar mijn oom is allergisch en dan vindt mijn moeder het niet kunnen, of zo." Alsof het zijn schuld was! Hij was dol op zijn oom, echt hoor, maar hij kon er toch wel tegen om af en toe eens bij een hond langs te komen? "Uilen zijn wel oké, ja, maar die zitten de hele tijd in de uilenvleugel." En dan moest je daar speciaal heen om hem te aaien, zo saai?! En ze konden niet eens apporteren of op schoot komen liggen! "Dus ik gebruik nu een schooluil of de familieuil." Daar waren de stallen al! "We zijn er bijna!" riep hij vrolijk uit. "Hij zit vast op ons te wachten!" En hij greep Abigails hand vast om haar enthousiast mee naar voren te trekken. Koude vingers!
  9. [1839]Little babies need to be in bed at this time!

    Als Harold aardiger was, zou hij haar excuses wel accepteren want op zich kon het gewoon dat mensen zich vergisten, al vond hij dat wel eigenlijk stom, want nogmaals Harold Freaking Silvershore. Alleen eh... was hij dus niet aardig, dus de bovenstaande zin is een beetje nutteloos. Het enige wat Harold wilde, was zelf kunnen bepalen wanneer hij wel of niet naar bed ging, samen met zijn vrienden en deze jongedame had daar absoluut niets over te zeggen! Helemaal niet als ze zich gedroeg alsof ze kleuters waren. "Dit is niet de eerste keer dat we lang zijn opgebleven," zei hij hooghartig en oké, fijn, prima, hij ontspande zich een beetje. "Dus ik denk dat we prima in staat zijn om voor onszelf te zorgen. Maar bedankt voor uw bezorgdheid, dat is heel vriendelijk, maar dus niet nodig." En dus draaide hij zich resoluut naar Abigail, blij dat dit onderwerp dan ook weer opgelost was. "Ik weet al welke cupcake ik wil! En jij, Valentina?"
  10. [1839]Little babies need to be in bed at this time!

    Wat was dit nou weer?! Harold zat al in zijn derde en dacht echt dat hij zo onderhand wel van dat gezeur af zou zijn over dat hij op tijd moest slapen et cetera. Ja, van zijn moeder natuurlijk niet, maar daar waren moeders voor, die zeurden gewoon altijd, en misschien zou zijn toekomstige-krijgt-hij-nog-niet-de-komende-tien-jaar-waarschijnlijk-want-Silvershores-zijn-in-principe-redelijk-laat-in-vergelijking-met-de-rest-vrouw af en toe wel een beetje zeuren, maar hij zou wel het type uitkiezen dat het niet te vaak deed. Dus ja, Harold dacht echt dat hij er nu vanaf was, dus staarde hij redelijk verbluft naar de ouderejaars die hem plotseling rondcommandeerde. "Harold," beet hij ten eerste tussen zijn kiezen door, want pardon??? "Harold Silvershore." Kleinzoon van de Minister van Toverkunst, dank je wel, dus! "En ik ben nog niet moe, dus ik ga nergens heen." Hij klemde demonstratief zijn handen om de armleuningen van de stoel heen, terwijl hij haar strak aan bleef staren.
  11. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Nou, nou, de brokjes hielpen dus niet, dat schoot ook niet op... Harold fronste terwijl hij netjes naast Abigail bleef lopen. "Dat heeft hij vast niet gedaan," suste hij, maar met honderd procent zekerheid kon hij het ook weer niet zeggen. Deden katten dat? Naar gevaarlijke plekken rennen? En ja, als er weerwolven zaten... "Het is nog geen volle maan!" zei hij enthousiast, blij dat hij haar tenminste ergens nog mee kon geruststellen. "Dat is het pas aan het einde van de maand, geloof ik, dus als hij gebeten wordt, is het vast door iets heel anders!" Eh, dat maakte de situatie beter, toch??? "Maar hij is vast niet in het verboden bos geslopen, hoor. Die plek is zo eng, waarom zou hij daar heen gaan?" Waar hing een kat verder nog uit... Hij kende ze niet zo heel goed, moest hij toegeven, dus hij kauwde nadenkend op zijn tong terwijl hij de laatste traptrede afsprong. "Misschien is hij naar de stallen gegaan? Daar zitten altijd muizen en katten houden van muizen." Hij hoopte dan alleen dat professor Evergreen geen hekel had aan katten... Hij vertrouwde die man voor geen meter.
  12. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Zo onderhand vond Harold van zichzelf dat hij best wel gewend was aan meisjes en in het bijzonder aan Abigail Carrington, maar tot zijn grote schrik zag Abigail er niet zo vrolijk uit als normaal, brabbelend over thee en cakejes bakken en eh... felgekleurde dingen, waar brabbelden meisjes ook alweer over. Nee, ze zag er nu zo verdrietig uit, dat zijn eigen hart gewoon brak, zelfs voordat hij nog wist wat er aan de hand was! Geen wonder dat meisjes altijd alles voor elkaar kregen, als ze op die manier naar iemand keken. Als ze het hem had gevraagd, was hij zeker cakejes voor haar gaan bakken! Nu hoefde hij alleen haar kat te vinden. "Oh nee," zuchtte hij meelevend, terwijl hij met zijn toverstok zwaaide om haar mantel een beetje te drogen. Helaas kende hij de spreuk niet zo heel goed, dus waarschijnlijk werd de mantel alleen maar een beetje minder nat, maar eh, het was iets, toch? "Misschien moet je wat kattenvoer voor hem halen?" Dieren hadden altijd honger, toch? Gezien hoe vaak er hier in de leerlingenkamer iets van eten werd gestolen door een kat... "Hij is vast ook op zoek naar jou," suste hij zachtjes. "Zullen we weer in de kas kijken?" Hij zou haar helpen! Die kat moest en zou gevonden worden!
  13. [1838/1839] The fox and the hound

    Harold begreep er echt helemaal niets van. Valor was één van zijn beste vrienden, altijd al geweest sinds ze elkaar hadden ontmoet die eerste dag in de Zweinsteinexpres, maar hij gedroeg zich zo raar nu, zo... arbitrair! Dit sloeg toch helemaal nergens op, dat hij zich zo druk maakte over dat het niet eerlijk was. Wat voor lessen hadden zijn familie hem geleerd, want Harold had alle normale lessen gekregen over dat je je in het openbaar altijd aan de regels moest houden en dat als je ze brak, je gewoon niet betrapt moest worden. En kijk nou wiens grootvader er Minister van Toverkunst was, hm? "Nou, dat is op dit moment beter dan samen met jou klassenoudste zijn!" riep hij boos terug over zijn schouders. Hij bleef wel stil staan, maar draaide zich nog niet koppig om. "Maar waarom ga jij niet naar Huffelpuf? Lekker zoetsappig handjes vasthouden met je vriendjes!" Bah! Hij had over het algemeen geen hekel aan Huffelpuf, maar dit was beledigend!
  14. [1838/1839] To never getting lost again!

    Eh... Ja, in alle eerlijkheid, als het aan Harold had gelegen, waren ze zo weggelopen zonder iets te doen aan de boeman, want hij kon zich niet voorstellen dat hij daar iets aan zou moeten doen. Waarom zou hij! Hij was wel een Hoofdmonitor, natuurlijk, maar dat was hij niet geworden door zich overal mee te bemoeien! Maar oké, oké. Als Abigail het zei. "Ik heb een idee!" knikte hij dus enthousiast naar haar en hij jogde, toch een beetje angstig, terug naar de deur. Een toverspreuk later en die zat flink op slot en voor het dramatische effect gebruikte hij nog een toverspreuk om een groot, rood kruis op de deur te verven. Daar zou niemand van schrikken, toch? "Nou, waarschijnlijk weten ze het al," verdedigde hij zich nog tegen het idee om er een professor bij te halen (beschamend), "En zo kan er niemand bij!" Veel beter. En dan kon hij haar nu een arm aanbieden en konden ze samen, gezellig, naar de keukens lopen. Voor warme chocolademelk, met heel veel marshmallows.
  15. [1838/1839] To never getting lost again!

    Ja, ja, het was inderdaad best eng geweest, Abigail, maar dat hoefde je niet hardop te zeggen, Abigail, want dat was niet stoer, Abigail. Maar Harold vergaf het haar wel, hoor, want Abigail was natuurlijk het jongere zusje van haar familie terwijl hij de Stoere Grote Broer™ was en die deden niet aan bang zijn. Kleine zusjes wel, natuurlijk, die waren overal bang voor, dus knikte Harold maar snel en begeleidde hij haar netjes uit de buurt van de kast, terwijl hij (met stiekem zijn toverstok nog in aanslag) maar tussen haar en de kast bleef. En dan vonden mensen dat hij geen Griffoendor was! "Ik denk niet dat het zo erg is als we onze patrouille maar even eerder afbreken," knikte hij naar Abigail. "Ik heb wel behoefte aan warme chocolademelk... jij ook?"
×