Jump to content

Harold Silvershore

Griffoendor Derdejaars
  • Content count

    146
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Harold Silvershore last won the day on March 12

Harold Silvershore had the most liked content!

About Harold Silvershore

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC HM, MV
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

574 profile views
  1. [1838/1839] The fox and the hound

    Waar sloeg dit op?! Zo kende hij Valor helemaal niet! Valor was overal wel voor in, wilde met alles meedoen, deed nooit ergens moeilijk over, maar plotseling had hij een persoonlijkheid ontwikkeld waar Harold het niet mee eens was en dat was stom. Harold had graag vrienden die het altijd met hem eens waren, die nooit moeilijk deden, en Valor was dat blijkbaar dus... niet. Erg irritant. "Nou, oké dan," snoof hij geërgerd. "Als je graag in de problemen wilt komen met dat je je taken als klassenoudste niet doet..." Dus, hij begon enkele stappen weg te lopen, nog steeds er vol van overtuigd dat Valor gewoon mee zou lopen. Want waarom niet, he?
  2. [1838/1839] To never getting lost again!

    Wat dat was? Harold was druk bezig houden met proberen zijn adem weer onder controle te houden terwijl hij angstig de deur van de kast bekeek die hij achter zich dicht had gegooid, dus eerlijk gezegd had hij op dit moment niet de mentale vaardigheden om erachter te komen wat het precies was. Het was groter geweest dan verwacht, eerlijk gezegd, en als hij het zich goed kon herinneren, had hij iets van scherpe tanden en bruin vacht gezien. Hij bleef het antwoord dus even schuldig. Eigenlijk had hij ook nauwelijks door dat Abigail zo dichtbij was geweest, zelfs niet echt toen ze zich een beetje terugtrok, zo druk bezig was hij met de kastdeur. "Een boeman?" vroeg hij, verbluft en eerst wel een tikje verontwaardigd, want natuurlijk niet, maar... een boeman klonk eigenlijk best wel aanlokkelijk. Stoer. 'Iets met bruin haar en tanden dat onder een emmer past' eh... niet. "Oh ja, je hebt vast gelijk," knikte hij naar haar. "Het was zeker een boeman! Ik dacht al dat ik professor Damarcus over een les met een boeman hoorde praten." Hij knikte driftig, nu de leugen goed samenviel in zijn hoofd voor een verhaal. "Dat hij er geen bordje voor heeft gezet, heeft hij vast expres gedaan." Hij rolde met zijn ogen. "Maar gelukkig schrokken we niet, toch?" Hij keek Abigail even strak aan.
  3. [1838/1839] The fox and the hound

    Harold bleef verbaasd stil staan, toen Valor ineens zo dramatisch begon te doen. Dat was hij eigenlijk niet gewend van Valor, ja, hij was best koppig af en toe, maar over het algemeen was Valor gewoon een rustige jongen, die overal het beste van in probeerde te zien. Ze hadden ook nooit eerder ruzie gehad, hadden het altijd goed kunnen vinden met elkaar, maar als Valor dacht dat Harold nu op zou geven, had hij het mis. Harold was nou eenmaal een oudere broer en Hoofdmonitor. "Dat is belachelijk," zei hij dus ook rustig, misschien zelfs een tikje uitdagend, en hij zette zijn handen in zijn zij, expres om het gebaar van Valor niet te kopiëren. "Je bent klassenoudste, zelfs als je geen badge draagt, want je hebt die titel nog gewoon. En daarbij lopen we nu dus ook patrouille, dus wat hoort dit eigenlijk te bewijzen?" Hij snoof. "Laten we dit vergeten en verder lopen."
  4. Sociale Kalender - ZW

    Naam feest/evenement: Harolds fantastische veertiende verjaardag Wat is het? Voor zijn verjaardag heeft hij geregeld dat hij samen met al zijn vrienden naar een magisch amusementspark mag tijdens een weekend. Organisator: Harold Silvershore, natuurlijk! Uitgenodigden: Abigail Carrington Boreas Peregrine Clementine Gordon-Lennox Galahad Graham Helios Thornburn Henry Augustine Valor Priest Valentina Callahan (Hit me up if you wanna be friends with Harold!!!) Waar: Ergens op het Engelse platteland Wanneer: Zaterdag 10 november 1838 Gespeeld? Nope! Gastenlijst/sociale cirkel/bla
  5. [1838/1839] To never getting lost again!

    Nou, dit liep allemaal niet zoals de bedoeling was. In plaats van dat hij Abigails redder in nood was, leek hij vooral de titel Haarverpester te hebben gekregen. Hij staarde sip naar haar lok haar, hoewel hij eigenlijk eh niet echt zag waar de schade was, maar goed, dat zou wel iets vrouwelijks zijn en hij was Mannelijk™, dus tja, ze vergaf het hem vast wel als hij het niet zo direct zag. "Je ziet er niets van, hoor," zei hij dus maar troostend. Hopelijk was het ook daadwerkelijk zo. In ieder geval was het inderdaad niet effectief en dus fronste Harold naar de emmer. Hij schrok ook van toen het bewoog, maar deed zijn uiterste best om het niet uit te gillen. In plaats daarvan piepte hij misschien een klein beetje, wat hopelijk verloren ging in het geluid van Abigail. "Ja, goed idee," knikte hij naar haar, terwijl hij een stap naar voren deed. Oké, paralitis was geen goed idee, maar er zat duidelijk iets onder de emmer. Hij ging er vanuit dat het niet echt een mens was, dat zou namelijk eh... knap zijn, maar er was nog van alles anders op Zweinstein dat eng was. Dus probeerde hij een nieuwe spreuk, een stevige vlaag wind die de emmer omgooide (en nog wat andere dingen in de bezemkast), waardoor er iets vies en harigs zijn kant op schoot. "Ah!' gilde Harold nu echt en hij sprong naar achteren, zo tegen Abigail aan. "Eruit, eruit!"
  6. [1838/1839] The fox and the hound

    Hoezo dan was het raar? Harold begreep er echt helemaal niets van, in zijn ogen was het volkomen logisch. Onlogisch was juist als je iemand anders ergens mee weg liet komen, alleen omdat je het zelf had gedaan. In dat geval had je nergens wetten voor nodig! Dan konden vrouwen ook broeken gaan dragen en kon je als volwassene vrolijk naakt rondlopen, omdat je dat als baby ook had gedaan! "Het is gewoon niet hetzelfde," protesteerde Harold. "Je kunt niet zomaar zeggen dat het oké is omdat wij het ook hebben gedaan!" Maar in hun geval was het gewoon oké, oké? Oké. "Hij breekt nu een regel, dus moet hij nu gestraft worden, zo werkt het." Hij wierp een strenge blik op de jongeman, die een paar stappen naar achter was geschuifeld in de hoop dat hij er vandoor had kunnen gaan, maar nu bevroor nu Harold hem weer recht aankeek. "Twee weken nablijven en nu direct naar de leerlingenkamer." Zo, was ook weer opgelost. "Zullen we verder lopen?" knikte hij naar Valor, want Harold had gelijk en dus was het geen probleem meer, toch?
  7. [1838/1839] To never getting lost again!

    Oh help, Abigail zou hem wel leren bakken. Nou, hij wist nu al dat 1. het helemaal niets zou worden, maar 2. dat hij er met geen mogelijkheid onderuit zou komen. Abigail was lief, maar zoals alle meisjes van haar klasse was ze gewend om altijd gelijk te krijgen en dat jongens dat voor hen deden, dus over elke dagen zou hij vast in de keuken gezet worden en moest hij gaan bakken. Als hij zijn moeder om hulp vroeg, zou ze dan een briefje schrijven met dat hij een excuus had om niet mee te hoeven doen??? "Als we er tijd voor hebben," probeerde hij nog maar. NOU, hoezo gebeurde er aan Abigails kant van de gang van alles leuks en niet aan zijn kant? Met een ietwat treurig gezicht keek hij naar zijn saaie-dichte-deuren-kant en rende hij toen zo snel en geruisloos mogelijk naar Abigail, om over haar schouder heen naar binnen te gluren. "De emmer beweegt," fluisterde hij opgewonden. "Als jij er lumos op richt, gooi ik er een verlammingsspreuk op af!" Die kon hij niet zo goed, maar hij had al wat geoefend en hij wilde graag dat Abigail onder de indruk van hem was, dus dan zou het wel goed komen, toch??? "Drie, twee, één... PARALITIS!"
  8. [1838/1839] The fox and the hound

    Valor, wtf??? Harold keek zijn vriend verbaasd aan. Hij had altijd al geweten dat Valor wat ehm... liever was dan Harold zelf, Harold had hoge verwachtingen van andere mensen en vond het geen probleem om die te uiten als hij daar behoefte aan had, terwijl Valor altijd het liefste de goede sfeer wilde behouden. Maar kijk, dat was prima als je je schuldig voelde over dat de kok nu je toetje opnieuw moest maken, maar heel wat anders als je iemand wilde laten gaan om het idee dat je mogelijk het zelf had kunnen zijn. "Dat is onzin," fronste Harold. "Als wij zo dom waren geweest om betrapt te worden, dan had ik het ook prima gevonden als ik strafwerk had gekregen!" Oké, ehm, eigenlijk niet, maar hij had het wel geaccepteerd van iemand anders. Als je dom deed, verdiende je ook daarvoor gestraft te worden. Wilde je dat niet, dan moest je het maar goed doen, duh, simpel. "Als je de regels breekt, moet je daarvoor gestraft worden, dat is toch logisch?" Ja, Valor!
  9. [1838/1839] To never getting lost again!

    Ehh.... theepartijtjes? Harold fronste, want die had hij eigenlijk helemaal niet, behalve als zijn moeder wat vriendinnen had uitgenodigd en hij voor een paar minuten moest komen opdagen om te laten zien wat voor stoere jongen hij wel niet was en ooh is hij niet groot geworden en ach dat zonder vader. En af en toe met zijn familie, maar was dat echt een theepartijtje? Hij vond van niet. "Bak jij je eigen cakejes?" vroeg hij verbaasd, want hij had echt nog nooit bedacht dat mensen zelf eten maakten. Daar had je personeel voor, toch? Of je had geen personeel en dan moest het zelf, maar Abigail was rijk! En raar. Sorry hoor, maar echt! "Is het moeilijk?" fronste hij. "Ik heb nog nooit gebakken... dat is niet echt..." Voor stoere jongens zoals hij, toch??? En voor rijke jongens, dus hij mocht het niet doen vanwege twee redenen. "Maar natuurlijk mag je mee! Leuk!" Dat klonk beter dan bakken, in alle eerlijkheid. "Wie weet," grinnikte hij. "Maar Helios kennende was hij dolblij dat hij een nieuwe vriend kon maken." Hij was lief hoor, Helios. Een tikje raar, maar echt lief. Nee, Harold haalde nog niet de hoogste cijfers van het jaar, maar hij zat zeker wel in de top tien door al dat studiewerk dat hij deed, maar op dit moment had hij iets veel belangrijkers om te doen: erachter komen waar dat geluid vandaan kwam. "Hmm..." De gang zelf was leeg, zag hij, nadat hij een hoekje om gluurde, maar ten eerste bestonden er onzichtbaarheidsmantels en ten tweede waren er een paar deuren. "Goed opletten," fluisterde hij naar Abigail, terwijl hij gebaarde dat zij de ene kant van de gang moest afluisteren, dan zou hij de andere doen. Zo snel als hij kon stak hij over naar de andere kant, zonder geluid te maken en hij gebaarde dat Abigail naar de eerste deur kon sluipen.
  10. [1838/1839] To never getting lost again!

    Wacht, Abigail oefende haar spreuken niet?! Harold keek haar verbaasd aan, want het was nooit bij hem opgekomen om niet te oefenen. Als je ergens de allerbeste in wilde zijn, moest je er hard voor werken, dat wist iedereen. "Maar hoe meer je ze oefent, hoe beter je ze kan!" zei hij dus ook snel. Vriendelijk, hoor, want hij was altijd aardig tegen Abigail, maar wel snel. "Ja, meerdere keren per week," knikte hij enthousiast. "In het weekend kunnen we altijd oefenen in het duelleerlokaal, maar er zijn ook andere plekken op Zweinstein, als dat lokaal bezet is. In de leerlingenkamer doe ik het liever niet, maar er is haast altijd wel een leeg lokaal te vinden." Soms moest je even zoeken, er waren nou eenmaal veel leerlingen op Zweinstein en ze hadden bijna allemaal wel behoefte aan lege lokalen, zo raar, maar uiteindelijk was er altijd een plekje te vinden. "En het helpt ook om te oefenen tijdens verschillende omstandigheden en met verschillende personen! Zo weet je altijd direct wat je moet doen." Jeetje, maar één keer een spreuk leren en dan denken dat je hem nooit meer verleerde, dat was raar... Wauw, drie avonden bepalen wat je als avondeten kreeg? Harolds mond viel open, want zijn moeder bepaalde altijd wat hij zou eten en dan zat er altijd een groente bij en sommige groenten vond hij wel lekker, hoor, maar die vond zijn broer dan weer niet lekker en blah, blah. Op de één of andere manier kreeg Harold dan bijna nooit gelijk, want hij was De Oudste™ en dus De Verantwoordelijkste™ en De Volwassenste™. Woorden die, stom genoeg, bijna altijd hielpen bij hem. "Heb je de kikker weer kunnen vinden?" vroeg hij, nieuwsgierig. "Misschien is hij naar een vijver in de buurt gegaan. Kikkers zijn vast slim." Hoopte hij... Helios was er tenminste dol op. "Mijn familie was heel trots!" glunderde Harold. "Natuurlijk mocht ik dat grote feest geven in de vakantie, maar verder heb ik eigenlijk niet echt iets gekregen... Nou ja, heel veel complimenten." En dat was wat waard, hoor, bij de Silvershores! "Maar ik maak me nu wel een beetje zorgen," gaf hij toe. "Want hoe kan ik het nu beter doen?" Nou, ten eerste door op te letten op deze patrouille, want plotseling hoorde hij een raar gestommel. "Ssh!" fluisterde hij snel naar Abigail en hij gebaarde dat ze achter hem moest blijven, terwijl hij voorzichtig naar voren begon te sluipen.
  11. [1838/1839] The fox and the hound

    Ja, klassenoudste zijn was gaaf, maar hoofdmonitor zijn was eigenlijk nog veel gaver, had Harold al na één dag besloten, eigenlijk, maar ha, hij had nog vier volle jaren te gaan en het merendeel van dit jaar, allemaal als Hoofdmonitor! En nu veel van zijn vrienden ook klassenoudste waren geworden, was alles nog leuker, want nu konden ze samen patrouille lopen! En het leukste aan klassenoudste zijn, was dat je anderen strafwerk mocht geven, Valor. Keep up. "Nee, nee," wuifde hij Valors protesten weg. "Ik zag daar iemand! He, jij daar! Blijven staan!" Enthousiast greep hij Valors arm vast (want handen vasthouden deden jongens niet, hoor) en rende hij naar hun slachtoffer. "Kijk, Valor, de eerste persoon die je strafwerk mag geven!" Was hij niet aardig dat hij dit aan Valor overliet?
  12. A Silvershore by any other name

    De, ooc, want geen denken aan dat Harold te laat zou komen, die zich moest melden was natuurlijk Harold Silvershore, de niet-langer-de-baby-van-de-familie, maar die positie had hij technisch gezien al op moeten geven toen zijn jongere broertje geboren werd, dus eigenlijk was hij het al gewend, hoor, dat hij niet het meest schattige lid van de familie meer was, maar hij vond het ergens, heel diep binnen, wel jammer. Niet dat hij dat zei, hoor, want hij was nu al Dertien en Dertienjarige Jongens Moesten Stoer Zijn. Of zoiets. Maar laten we eerlijk zijn: dit was niet het meest spannende feest dat Harold ooit had meegemaakt. Nu was dat de laatste tijd wel te verwachten, want heb je de staat van de openbare feesten op Zweinstein gezien van het afgelopen jaar, maar goed, het was een belangrijke gelegenheid en dus was Harold heel netjes aangekleed en stond hij keurig naast zijn broertje te wachten, met een goede blik op de wiegen, tot alles eindelijk zou beginnen. Maar diep van binnen was het wel saai, hoor. "Kunnen ze al praten?" vroeg hij dus nieuwsgierig aan zijn oom en tante, want hey, het leek nog niet te beginnen en hij had de tweeling nog niet gezien sinds ze geboren waren. "En spreken ze Russisch of Engels?" Werd je daar eigenlijk mee geboren, met een taal, of moest je die leren? Leek hem wel vervelend, als hij Engels moest leren zoals hij ooit Frans had moeten leren! Hoe deed je dat, als je helemaal geen taal kende?
  13. [1838/1839] To never getting lost again!

    Harold werd wel even dieprood, hoor, want hij voelde zich nog steeds stom over de gebeurtenissen van vorig jaar. Abigail leek het gelukkig allemaal niet zo erg te vinden, maar hij was als klassenoudste verdwaald, was dat niet vreselijk?! En dan ja, wat er vervolgens met die rare spiegel was gebeurd... Hij kreeg er soms nachtmerries van, eerlijk gezegd, met zijn vader die vast zat in een spiegel en Harold die er niets aan kon doen... "Ja, een route," zei hij, zijn blos heftig negerend tot hij eindelijk verdween. "Gewoon de normale paden van de leerlingenkamer tot de grote zaal en de uitgang, hoor. We kunnen ook over het terrein wandelen, maar dat is best lastig 's nachts." En het was nou ook weer niet de bedoeling dat een klassenoudste zijn been brak... Eh, nee, hij was niet vervloekt geweest, maar Abigail sprak zo verwonderd, dat Harold het niet kon laten om arrogant te knikken. Natuurlijk was hij vervloekt! Nou ja, hij wist precies wat er met hem zou zijn gebeurd, dat was goed genoeg, toch? "Oh, dat zijn goede spreuken," gaf hij toch wel toe. Wat stom dat ze alle goede spreuken al kende... Nu kon hij haar niets leren! "Oefen je er vaak mee? Want ze kennen in theorie is natuurlijk wel iets anders dan ze dagelijks oefenen..." Harold zelf bereidde zich heel erg goed voor op zijn toekomstige carrière, oké? Hij moest en zou schouwer worden! Hij grijnsde vriendelijk. "Oh ja, met nat haar wil ik ook echt niet gezien worden, hoor." De volgende paar gangen waren ook al stil, maar eigenlijk was dat logisch, want Abigail en Harold waren vrolijk in gesprek en dus zou iedereen die door de gangen dwaalden hen wel aan horen komen, maar Harold vond het wel leuk om wat met Abigail te praten, met zijn tweeën door de gangen sluipen was een tikje eng in het donker, en ach, nog meer dan genoeg tijd. "Wat vonden je ouders ervan toen ze hoorden dat je klassenoudste werd? En je broer en zus?"
  14. [1837/1838] This will be a total disaster <3

    Ze moest werken... nou, bizar hoor. Harold trok even zijn wenkbrauwen op, maar tja, het zal. Hij mocht geen baan (voor zover hij wist, hij had er nooit naar gevraagd eigenlijk), maar andere mensen moesten al werken op zo'n jonge leeftijd? Het was echt een andere wereld, die dreuzels, he... Ja, Harold dacht nu dat alle dreuzels al op elf jarige leeftijd moesten gaan werken. Hij kende eigenlijk verder geen dreuzel-afstammelingen. "Oké dan," zei hij maar, want wat moest hij er verder van zeggen? Ergens was hij wel opgelucht dat Rory er vandoor ging, want dat betekende in ieder geval dat zijn wereldbeeld niet meer gebroken zou worden vandaag. Hij knikte enthousiast naar Rory, terwijl die wegrende. En eh... de komende paar uur ontweek hij de leerlingenkamer. Uitgeschreven!
  15. [1838/1839] Het HAROLD-IS-HM-GEWORDEN-FEEST!!!

    Oh, dit was lastig. Aan de ene kant was Harold dol op professor Hastings en wilde hij er alles aan doen om te laten zien dat hij stoer was en door een spookhuis lopen zonder ergens van te schrikken was daadwerkelijk de beste manier ooit om te laten zien dat je stoer was, aan de andere kant was professor Hastings wel een volwassene en het was toch een beetje minder stoer om samen met een volwassene door een spookhuis te moeten lopen. Alsof je het zonder haar niet kon, he? Dus ja, hij was er even niet zo blij mee om professor Hastings te zien als hij over het algemeen was. Lastig, hoor. "Wat leuk u te leren kennen," glimlachte hij wel vriendelijk naar haar man, nadat hij Thomasin natuurlijk had begroeid, die hij toch een klein beetje goed bekeek. Dus dit was Armand Foulkes-Davenport. Hm, niet helemaal wat hij had verwacht, in alle eerlijkheid. "Mocht u iets nodig hebben voor uw zoon kunt u altijd mijn moeder aanspreken," knikte hij nog vriendelijk, want zijn moeder wist vast wel wat baby's nodig hadden. Ze had er twee opgevoed! Ja, Dorian Palagon was inderdaad onverwacht, zo'n ouderejaars, maar Harold glimlachte hem wel vriendelijk toe, hoor. Ook al stak het hem een beetje dat Dorian probeerde de beschermer van Abigail te zijn. Als iemand Abigail moest beschermen hier, was hij het! Oh en Valentina? Eh, die kon zichzelf vast redden. In ieder geval leek die veel naar Dorian te staren, dus Harold vond het wel goed zo. "Nou, zullen we?" zei hij vrolijk en hij gebaarde dat de rest hem kon volgen. Misschien zou het vriendelijker zijn als hij de rest voor liet gaan, maar... hij wilde als eerste! Dus duwde hij zelf het gordijn opzij dat voor de ingang hing en stapte toen een gang in die precies op één van die enge kerkers in Zweinstein leek. "Ik heb gehoord dat er ergens binnenin een echte vampier zit!" liet hij fluisterend aan de rest weten, terwijl hij voorzichtig doortrippelde. "Dus let op, want je weet maar - AAH!" Ja, plotseling was er een skelet uit het plafond gevallen, oké? Mocht hij daar even om gillen?!
×