Jump to content

Harold Silvershore

Griffoendor Derdejaars
  • Content count

    153
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Harold Silvershore last won the day on March 12

Harold Silvershore had the most liked content!

About Harold Silvershore

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC HM, MV
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

655 profile views
  1. [1839]Little babies need to be in bed at this time!

    Als Harold aardiger was, zou hij haar excuses wel accepteren want op zich kon het gewoon dat mensen zich vergisten, al vond hij dat wel eigenlijk stom, want nogmaals Harold Freaking Silvershore. Alleen eh... was hij dus niet aardig, dus de bovenstaande zin is een beetje nutteloos. Het enige wat Harold wilde, was zelf kunnen bepalen wanneer hij wel of niet naar bed ging, samen met zijn vrienden en deze jongedame had daar absoluut niets over te zeggen! Helemaal niet als ze zich gedroeg alsof ze kleuters waren. "Dit is niet de eerste keer dat we lang zijn opgebleven," zei hij hooghartig en oké, fijn, prima, hij ontspande zich een beetje. "Dus ik denk dat we prima in staat zijn om voor onszelf te zorgen. Maar bedankt voor uw bezorgdheid, dat is heel vriendelijk, maar dus niet nodig." En dus draaide hij zich resoluut naar Abigail, blij dat dit onderwerp dan ook weer opgelost was. "Ik weet al welke cupcake ik wil! En jij, Valentina?"
  2. [1839]Little babies need to be in bed at this time!

    Wat was dit nou weer?! Harold zat al in zijn derde en dacht echt dat hij zo onderhand wel van dat gezeur af zou zijn over dat hij op tijd moest slapen et cetera. Ja, van zijn moeder natuurlijk niet, maar daar waren moeders voor, die zeurden gewoon altijd, en misschien zou zijn toekomstige-krijgt-hij-nog-niet-de-komende-tien-jaar-waarschijnlijk-want-Silvershores-zijn-in-principe-redelijk-laat-in-vergelijking-met-de-rest-vrouw af en toe wel een beetje zeuren, maar hij zou wel het type uitkiezen dat het niet te vaak deed. Dus ja, Harold dacht echt dat hij er nu vanaf was, dus staarde hij redelijk verbluft naar de ouderejaars die hem plotseling rondcommandeerde. "Harold," beet hij ten eerste tussen zijn kiezen door, want pardon??? "Harold Silvershore." Kleinzoon van de Minister van Toverkunst, dank je wel, dus! "En ik ben nog niet moe, dus ik ga nergens heen." Hij klemde demonstratief zijn handen om de armleuningen van de stoel heen, terwijl hij haar strak aan bleef staren.
  3. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Nou, nou, de brokjes hielpen dus niet, dat schoot ook niet op... Harold fronste terwijl hij netjes naast Abigail bleef lopen. "Dat heeft hij vast niet gedaan," suste hij, maar met honderd procent zekerheid kon hij het ook weer niet zeggen. Deden katten dat? Naar gevaarlijke plekken rennen? En ja, als er weerwolven zaten... "Het is nog geen volle maan!" zei hij enthousiast, blij dat hij haar tenminste ergens nog mee kon geruststellen. "Dat is het pas aan het einde van de maand, geloof ik, dus als hij gebeten wordt, is het vast door iets heel anders!" Eh, dat maakte de situatie beter, toch??? "Maar hij is vast niet in het verboden bos geslopen, hoor. Die plek is zo eng, waarom zou hij daar heen gaan?" Waar hing een kat verder nog uit... Hij kende ze niet zo heel goed, moest hij toegeven, dus hij kauwde nadenkend op zijn tong terwijl hij de laatste traptrede afsprong. "Misschien is hij naar de stallen gegaan? Daar zitten altijd muizen en katten houden van muizen." Hij hoopte dan alleen dat professor Evergreen geen hekel had aan katten... Hij vertrouwde die man voor geen meter.
  4. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Zo onderhand vond Harold van zichzelf dat hij best wel gewend was aan meisjes en in het bijzonder aan Abigail Carrington, maar tot zijn grote schrik zag Abigail er niet zo vrolijk uit als normaal, brabbelend over thee en cakejes bakken en eh... felgekleurde dingen, waar brabbelden meisjes ook alweer over. Nee, ze zag er nu zo verdrietig uit, dat zijn eigen hart gewoon brak, zelfs voordat hij nog wist wat er aan de hand was! Geen wonder dat meisjes altijd alles voor elkaar kregen, als ze op die manier naar iemand keken. Als ze het hem had gevraagd, was hij zeker cakejes voor haar gaan bakken! Nu hoefde hij alleen haar kat te vinden. "Oh nee," zuchtte hij meelevend, terwijl hij met zijn toverstok zwaaide om haar mantel een beetje te drogen. Helaas kende hij de spreuk niet zo heel goed, dus waarschijnlijk werd de mantel alleen maar een beetje minder nat, maar eh, het was iets, toch? "Misschien moet je wat kattenvoer voor hem halen?" Dieren hadden altijd honger, toch? Gezien hoe vaak er hier in de leerlingenkamer iets van eten werd gestolen door een kat... "Hij is vast ook op zoek naar jou," suste hij zachtjes. "Zullen we weer in de kas kijken?" Hij zou haar helpen! Die kat moest en zou gevonden worden!
  5. [1838/1839] The fox and the hound

    Harold begreep er echt helemaal niets van. Valor was één van zijn beste vrienden, altijd al geweest sinds ze elkaar hadden ontmoet die eerste dag in de Zweinsteinexpres, maar hij gedroeg zich zo raar nu, zo... arbitrair! Dit sloeg toch helemaal nergens op, dat hij zich zo druk maakte over dat het niet eerlijk was. Wat voor lessen hadden zijn familie hem geleerd, want Harold had alle normale lessen gekregen over dat je je in het openbaar altijd aan de regels moest houden en dat als je ze brak, je gewoon niet betrapt moest worden. En kijk nou wiens grootvader er Minister van Toverkunst was, hm? "Nou, dat is op dit moment beter dan samen met jou klassenoudste zijn!" riep hij boos terug over zijn schouders. Hij bleef wel stil staan, maar draaide zich nog niet koppig om. "Maar waarom ga jij niet naar Huffelpuf? Lekker zoetsappig handjes vasthouden met je vriendjes!" Bah! Hij had over het algemeen geen hekel aan Huffelpuf, maar dit was beledigend!
  6. [1838/1839] To never getting lost again!

    Eh... Ja, in alle eerlijkheid, als het aan Harold had gelegen, waren ze zo weggelopen zonder iets te doen aan de boeman, want hij kon zich niet voorstellen dat hij daar iets aan zou moeten doen. Waarom zou hij! Hij was wel een Hoofdmonitor, natuurlijk, maar dat was hij niet geworden door zich overal mee te bemoeien! Maar oké, oké. Als Abigail het zei. "Ik heb een idee!" knikte hij dus enthousiast naar haar en hij jogde, toch een beetje angstig, terug naar de deur. Een toverspreuk later en die zat flink op slot en voor het dramatische effect gebruikte hij nog een toverspreuk om een groot, rood kruis op de deur te verven. Daar zou niemand van schrikken, toch? "Nou, waarschijnlijk weten ze het al," verdedigde hij zich nog tegen het idee om er een professor bij te halen (beschamend), "En zo kan er niemand bij!" Veel beter. En dan kon hij haar nu een arm aanbieden en konden ze samen, gezellig, naar de keukens lopen. Voor warme chocolademelk, met heel veel marshmallows.
  7. [1838/1839] To never getting lost again!

    Ja, ja, het was inderdaad best eng geweest, Abigail, maar dat hoefde je niet hardop te zeggen, Abigail, want dat was niet stoer, Abigail. Maar Harold vergaf het haar wel, hoor, want Abigail was natuurlijk het jongere zusje van haar familie terwijl hij de Stoere Grote Broer™ was en die deden niet aan bang zijn. Kleine zusjes wel, natuurlijk, die waren overal bang voor, dus knikte Harold maar snel en begeleidde hij haar netjes uit de buurt van de kast, terwijl hij (met stiekem zijn toverstok nog in aanslag) maar tussen haar en de kast bleef. En dan vonden mensen dat hij geen Griffoendor was! "Ik denk niet dat het zo erg is als we onze patrouille maar even eerder afbreken," knikte hij naar Abigail. "Ik heb wel behoefte aan warme chocolademelk... jij ook?"
  8. [1838/1839] The fox and the hound

    Waar sloeg dit op?! Zo kende hij Valor helemaal niet! Valor was overal wel voor in, wilde met alles meedoen, deed nooit ergens moeilijk over, maar plotseling had hij een persoonlijkheid ontwikkeld waar Harold het niet mee eens was en dat was stom. Harold had graag vrienden die het altijd met hem eens waren, die nooit moeilijk deden, en Valor was dat blijkbaar dus... niet. Erg irritant. "Nou, oké dan," snoof hij geërgerd. "Als je graag in de problemen wilt komen met dat je je taken als klassenoudste niet doet..." Dus, hij begon enkele stappen weg te lopen, nog steeds er vol van overtuigd dat Valor gewoon mee zou lopen. Want waarom niet, he?
  9. [1838/1839] To never getting lost again!

    Wat dat was? Harold was druk bezig houden met proberen zijn adem weer onder controle te houden terwijl hij angstig de deur van de kast bekeek die hij achter zich dicht had gegooid, dus eerlijk gezegd had hij op dit moment niet de mentale vaardigheden om erachter te komen wat het precies was. Het was groter geweest dan verwacht, eerlijk gezegd, en als hij het zich goed kon herinneren, had hij iets van scherpe tanden en bruin vacht gezien. Hij bleef het antwoord dus even schuldig. Eigenlijk had hij ook nauwelijks door dat Abigail zo dichtbij was geweest, zelfs niet echt toen ze zich een beetje terugtrok, zo druk bezig was hij met de kastdeur. "Een boeman?" vroeg hij, verbluft en eerst wel een tikje verontwaardigd, want natuurlijk niet, maar... een boeman klonk eigenlijk best wel aanlokkelijk. Stoer. 'Iets met bruin haar en tanden dat onder een emmer past' eh... niet. "Oh ja, je hebt vast gelijk," knikte hij naar haar. "Het was zeker een boeman! Ik dacht al dat ik professor Damarcus over een les met een boeman hoorde praten." Hij knikte driftig, nu de leugen goed samenviel in zijn hoofd voor een verhaal. "Dat hij er geen bordje voor heeft gezet, heeft hij vast expres gedaan." Hij rolde met zijn ogen. "Maar gelukkig schrokken we niet, toch?" Hij keek Abigail even strak aan.
  10. [1838/1839] The fox and the hound

    Harold bleef verbaasd stil staan, toen Valor ineens zo dramatisch begon te doen. Dat was hij eigenlijk niet gewend van Valor, ja, hij was best koppig af en toe, maar over het algemeen was Valor gewoon een rustige jongen, die overal het beste van in probeerde te zien. Ze hadden ook nooit eerder ruzie gehad, hadden het altijd goed kunnen vinden met elkaar, maar als Valor dacht dat Harold nu op zou geven, had hij het mis. Harold was nou eenmaal een oudere broer en Hoofdmonitor. "Dat is belachelijk," zei hij dus ook rustig, misschien zelfs een tikje uitdagend, en hij zette zijn handen in zijn zij, expres om het gebaar van Valor niet te kopiëren. "Je bent klassenoudste, zelfs als je geen badge draagt, want je hebt die titel nog gewoon. En daarbij lopen we nu dus ook patrouille, dus wat hoort dit eigenlijk te bewijzen?" Hij snoof. "Laten we dit vergeten en verder lopen."
  11. Sociale Kalender - ZW

    Naam feest/evenement: Harolds fantastische veertiende verjaardag Wat is het? Voor zijn verjaardag heeft hij geregeld dat hij samen met al zijn vrienden naar een magisch amusementspark mag tijdens een weekend. Organisator: Harold Silvershore, natuurlijk! Uitgenodigden: Abigail Carrington Boreas Peregrine Clementine Gordon-Lennox Galahad Graham Helios Thornburn Henry Augustine Valor Priest Valentina Callahan (Hit me up if you wanna be friends with Harold!!!) Waar: Ergens op het Engelse platteland Wanneer: Zaterdag 10 november 1838 Gespeeld? Nope! Gastenlijst/sociale cirkel/bla
  12. [1838/1839] To never getting lost again!

    Nou, dit liep allemaal niet zoals de bedoeling was. In plaats van dat hij Abigails redder in nood was, leek hij vooral de titel Haarverpester te hebben gekregen. Hij staarde sip naar haar lok haar, hoewel hij eigenlijk eh niet echt zag waar de schade was, maar goed, dat zou wel iets vrouwelijks zijn en hij was Mannelijk™, dus tja, ze vergaf het hem vast wel als hij het niet zo direct zag. "Je ziet er niets van, hoor," zei hij dus maar troostend. Hopelijk was het ook daadwerkelijk zo. In ieder geval was het inderdaad niet effectief en dus fronste Harold naar de emmer. Hij schrok ook van toen het bewoog, maar deed zijn uiterste best om het niet uit te gillen. In plaats daarvan piepte hij misschien een klein beetje, wat hopelijk verloren ging in het geluid van Abigail. "Ja, goed idee," knikte hij naar haar, terwijl hij een stap naar voren deed. Oké, paralitis was geen goed idee, maar er zat duidelijk iets onder de emmer. Hij ging er vanuit dat het niet echt een mens was, dat zou namelijk eh... knap zijn, maar er was nog van alles anders op Zweinstein dat eng was. Dus probeerde hij een nieuwe spreuk, een stevige vlaag wind die de emmer omgooide (en nog wat andere dingen in de bezemkast), waardoor er iets vies en harigs zijn kant op schoot. "Ah!' gilde Harold nu echt en hij sprong naar achteren, zo tegen Abigail aan. "Eruit, eruit!"
  13. [1838/1839] The fox and the hound

    Hoezo dan was het raar? Harold begreep er echt helemaal niets van, in zijn ogen was het volkomen logisch. Onlogisch was juist als je iemand anders ergens mee weg liet komen, alleen omdat je het zelf had gedaan. In dat geval had je nergens wetten voor nodig! Dan konden vrouwen ook broeken gaan dragen en kon je als volwassene vrolijk naakt rondlopen, omdat je dat als baby ook had gedaan! "Het is gewoon niet hetzelfde," protesteerde Harold. "Je kunt niet zomaar zeggen dat het oké is omdat wij het ook hebben gedaan!" Maar in hun geval was het gewoon oké, oké? Oké. "Hij breekt nu een regel, dus moet hij nu gestraft worden, zo werkt het." Hij wierp een strenge blik op de jongeman, die een paar stappen naar achter was geschuifeld in de hoop dat hij er vandoor had kunnen gaan, maar nu bevroor nu Harold hem weer recht aankeek. "Twee weken nablijven en nu direct naar de leerlingenkamer." Zo, was ook weer opgelost. "Zullen we verder lopen?" knikte hij naar Valor, want Harold had gelijk en dus was het geen probleem meer, toch?
  14. [1838/1839] To never getting lost again!

    Oh help, Abigail zou hem wel leren bakken. Nou, hij wist nu al dat 1. het helemaal niets zou worden, maar 2. dat hij er met geen mogelijkheid onderuit zou komen. Abigail was lief, maar zoals alle meisjes van haar klasse was ze gewend om altijd gelijk te krijgen en dat jongens dat voor hen deden, dus over elke dagen zou hij vast in de keuken gezet worden en moest hij gaan bakken. Als hij zijn moeder om hulp vroeg, zou ze dan een briefje schrijven met dat hij een excuus had om niet mee te hoeven doen??? "Als we er tijd voor hebben," probeerde hij nog maar. NOU, hoezo gebeurde er aan Abigails kant van de gang van alles leuks en niet aan zijn kant? Met een ietwat treurig gezicht keek hij naar zijn saaie-dichte-deuren-kant en rende hij toen zo snel en geruisloos mogelijk naar Abigail, om over haar schouder heen naar binnen te gluren. "De emmer beweegt," fluisterde hij opgewonden. "Als jij er lumos op richt, gooi ik er een verlammingsspreuk op af!" Die kon hij niet zo goed, maar hij had al wat geoefend en hij wilde graag dat Abigail onder de indruk van hem was, dus dan zou het wel goed komen, toch??? "Drie, twee, één... PARALITIS!"
  15. [1838/1839] The fox and the hound

    Valor, wtf??? Harold keek zijn vriend verbaasd aan. Hij had altijd al geweten dat Valor wat ehm... liever was dan Harold zelf, Harold had hoge verwachtingen van andere mensen en vond het geen probleem om die te uiten als hij daar behoefte aan had, terwijl Valor altijd het liefste de goede sfeer wilde behouden. Maar kijk, dat was prima als je je schuldig voelde over dat de kok nu je toetje opnieuw moest maken, maar heel wat anders als je iemand wilde laten gaan om het idee dat je mogelijk het zelf had kunnen zijn. "Dat is onzin," fronste Harold. "Als wij zo dom waren geweest om betrapt te worden, dan had ik het ook prima gevonden als ik strafwerk had gekregen!" Oké, ehm, eigenlijk niet, maar hij had het wel geaccepteerd van iemand anders. Als je dom deed, verdiende je ook daarvoor gestraft te worden. Wilde je dat niet, dan moest je het maar goed doen, duh, simpel. "Als je de regels breekt, moet je daarvoor gestraft worden, dat is toch logisch?" Ja, Valor!
×