Jump to content

Arthur Hollow

Plotkarakter
  • Content count

    65
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Arthur Hollow last won the day on November 19 2016

Arthur Hollow had the most liked content!

About Arthur Hollow

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

419 profile views
  1. [1837/1838] I don't wanna lose you

    Ze verstopte zich voor haar eigen moeder! Arthur staarde haar met grote ogen aan, want hij had zich nog nooit verstopt voor zijn moeder. Wilde hij wel, hoor, maar ze had het altijd te druk om verstoppertje te spelen of klaagde dat haar jurk dan kapot zou gaan en dan kwam hij er maar niet aan toe, want als je je alleen mocht verstoppen op plekken waar je niet je kleren zou verpesten, kwam je nergens aan toe. Zijn modegevoelige ouders gingen altijd een beetje dood nadat Arthur thuis kwam met vlekken en schrammen op zijn kleding. "Ooh, ja, die papierwinkel." Hij vertrok zijn gezicht, wat ze niet heel erg goed kon zien in het licht onder de kast en trok netjes zijn voeten op, zodat niemand plotseling over zijn voeten zou struikelen. Of ze buiten de kast zouden zien bungelen, dat was zo'n beginnersfout. "Die is zo saai! Mijn moeder wil er ook altijd heen!" En waarom?! Het was maar papier! Oké, ze hadden ooit papier dat van kleur veranderde naar mate de inhoud van de boodschap, maar verder was het saai. "Oh, vast wel!" grijnsde hij naar haar. "Mijn nicht is aan het zoeken, maar als we samen blijven is het geen valsspelen!" Hoewel je wel natuurlijk direct zou winnen als niemand wist dat jij ook meedeed... Hm... "Arthur! Arthur Hollow." Dus, dat verklaarde waarom hij hier wel spelletjes mocht spelen. Af en toe. "Heb je een lieve mama?" vroeg hij nieuwsgierig, terwijl hij plat op de grond ging liggen zodat hij wat naar buiten kon kijken. Zijn nicht was nergens te zien, gelukkig.
  2. [1837/1838] I don't wanna lose you

    Woensdag 4 april 1838 - 's middags - Hollows Magisch Warenhuis Arthur speelde niet heel vaak in het Warenhuis, iets over dat het een respectabele zaak was en dat het niet goed was als er allerlei kinderen rondliepen en mensen voor hun voeten liepen, maar er waren zoveel neefjes en nichtjes dat het soms niet anders kon! Nou ja, het kon wel, maar ze wilden niet en dat telde even goed als dat het gewoon niet anders kon. Dus op dit moment waren ze al een uur bezig met een heftig spelletje verstoppertje. Heb je ooit verstoppertje gespeeld in een magisch warenhuis? Het was een wonder als ze nog iemand wisten te vinden! Gelukkig had Arthur een hele goede stopplek en hij rende dus op snel tempo door de gangen heen, tussen de rekken met kleding door, tot hij zich, ietwat te hard, onder een kast door liet rollen. Met grote verbazing keek hij naar het meisje dat daar al zat. "Wie ben jij?" vroeg hij nieuwsgierig. "Doe je ook mee met verstoppertje?" Privé!
  3. [1836/1837] Never grow old

    Waarom moest zijn grootvader ook echt alles verpesten?! Nah, zo was het allemaal niet, Arthur had een hele aardige grootvader, hoor, maar de man was alleen zo serieus en het was gewoon veel leuker om met Aaron rond te rennen en avonturen te beleven en prinsessen te stelen en dan was het saai dat ze dingen moesten doen als naar saaie grootvaders luisteren. Gelukkig stelde Aaron nog één laatste avontuur voor. "Ooh," zei Arthur enthousiast, "Je kunt wegsluipen via de kelder!" En hij greep Aaron's hand vast en trok hem naar de trap naar beneden, ergens verscholen achter een deur want eigenlijk hoorden alleen bedienden in de kelder te komen. "Daar is een raam naar buiten!" wees hij, naar de andere kant van de kelder. Achter heel wat spinnenwebben verscholen. "Kun je vast wel doorheen klimmen, toch?"
  4. Hallo, natuurlijk was Arthur er ook, want Aaron was zijn oom en ging voorlezen, dus hoezo zou Arthur er niet zijn??? Dat was echt de domste conclusie die iemand kon trekken, ook al had niemand die conclusie getrokken, want natuurlijk ging iedereen er vanuit dat Arthur er zou zijn. Dus. "Natuurlijk kunnen we dat wel!" riep Arthur enthousiast, want yay, een spook uitbannen! "Een dagboek is waar je opschrijft wat je die dag allemaal hebt gedaan! En hoe je je erover voelt, mijn mama heeft er één, maar je mag eigenlijk nooit in iemands dagboek lezen..." Hij fronste even bezorgd. "Aaron, vindt de geest het wel leuk als we zijn dagboek lezen?" Ja, wat, dat was erg belangrijk om te weten!
  5. [1836/1837] Never grow old

    Oké, blijkbaar was er nu een prinses en dat veranderde het hele spel, want met een prinses in de buurt moest je veel rustiger aan doen! Arthur fronste bezorgd zijn wenkbrauwen, ik wilde eerst ogen typen, maar ogen frons je niet, maar ja, nu kon hij de draak niet zomaar opblazen en moest hij hem echt uitschakelen! "Oh nee!" riep hij uit, terwijl er zich een plan begon te vormen in Arthur's hoofd. Hij was niet zo goed in acteren dat hij nu niet even een hele minuut stil bleef staan terwijl hij zijn Nadenk-Gezicht™ ophad, maar plotseling rende hij met een luide brul en zwabberende armen de kamer uit. "Kom me vangen dan!" Het plan was dat hij nu Aaron kwijt zou raken in huis en dan snel terug kon sluipen naar de kamer en de prinses kon stelen. Een paar problemen: 1. Aaron was veel sneller. 2. Ze hadden niet afgesproken wat de prinses was.
  6. [1836/1837] Aquarius

    Ja, nou, eigenlijk vond Arthur het dus wel erg dat Nabi niet ging huilen, want hij had echt geen enkel idee hoe hij daar mee om moest gaan. Verward fronste hij naar haar, ze was een beetje raar eigenlijk, als je er goed over nadacht. Iemand die niet huilde terwijl ze wel verdrietig was en ze wist allerlei rare dingen... Oh en ze zag er anders uit dan hij gewend was, maar zijn moeder had hem eens streng verteld dat je daar niet op moest letten, dus dat mocht hij niet tegen haar houden. "Ik wil eigenlijk terug naar mijn ouders," zei hij, terwijl hij om zich heen keek om te zien of ze ergens waren. "Ze missen me vast." Hij wierp een blik op Nabi en stak zijn hand naar haar uit. "Wil je mee?" Misschien wisten zijn ouders wat ze met haar aanmoesten.
  7. [1836/1837] Never grow old

    Ja, Arthur was zes tijdens dat topic! Nu is hij zeven, deal with it >D Goed, de regels stelden dus dat Arthur niet mocht bijten, waar hij in principe niet mee eens was, maar hij had ook een zwaard om Aaron mee te bestormen bedacht hij zich nu, dus gelukkig voor Aaron liet hij eindelijk los. "Ik ben de beste drakenridder ter wereld!" brulde Arthur en dus stootte hij hard met de punt van zijn zwaard in Aaron's been. Ja, nou, sorry hoor, dat krijg je ervan, hoor. Arthur wist dat hij rustig aan moest doen met zijn zusje en zijn moeder, want die hielden daar niet van, maar hij mocht best wel gemeen zijn tegen Aaron! "Je moet me los laten, want ehm... ik heb een bom!" En met grote ogen staarde hij naar Aaron. Wat deed een draak tegen een bom, he?!
  8. Magisch Verbond

    Arthur wisselt van VTP naar MV!
  9. [1836/1837] Aquarius

    Ze rook anders dan de normale mensen die hij tot nu toe geknuffeld had, bedacht Arthur zich. Een beetje kruidig, of meer naar aarde, of zoiets. Een beetje de geur van een bos na een regenval. Het was lekker hoor, die geur, maar zo niet menselijk dat hij er een beetje van in de war raakte. Nou ja, ze zou wel vaak in een tuin rondhangen, of zoiets. "Eigenlijk wel," fronste hij bezorgd. "Want geen mama hebben is zielig en als je zielig bent, moet je huilen." Hij bestudeerde haar gezicht goed, maar het leek er inderdaad niet op dat ze aan het huilen was. "Ik weet niet wat ik nu moet doen," gaf hij toe. Kon hij haar vragen om te gaan huilen? Dat was wel begripvol, toch?
  10. [1836/1837] Never grow old

    Arthur slaakte een kreet van enthousiasme toen hij zijn zwaard kreeg, want alle zwaarden waren goed hoor, maar cadeaus van zijn oom waren altijd het allerbeste en dus zwaaide hij wild met het zwaard. Daardoor stootte hij een vaas op de grond, maar ach, vazen werden zo weer gerepareerd en daarbij moest hij zich verdedigen tegen de draak! "Nee!" gilde Arthur giechelend uit en hij sloeg hard met het brede vlak van zijn zwaard op Aaron's hoofd. "Laat me los, jij... schelm!" En omdat hij even zijn rol vergat als ridder en niet als draak, beet hij in Aaron's hand.
  11. [1836/1837] Aquarius

    Ze had geen mama? Arthur's mond viel open, eerst in verbazing, toen in verwarring en uiteindelijk sloot hij hem weer uit medelijden. Arme, arme Nabi, dat ze geen moeder had! Dus deed Arthur waarvan hij wist dat het altijd hielp, hij hobbelde snel naar haar en gooide zijn armen om haar heen. "Het is oké," suste hij. "Je hoeft niet te huilen." Niet dat ze dat deed, maar dat zei zijn moeder altijd als hij verdrietig was en Nabi had geen moeder en was dus ook verdrietig. Dus.
  12. [1836/1837] Never grow old

    Oh ja, nee, dat wilde Arthur inderdaad niet, dus knikte hij plechtig naar boven. Naar de les terug? Ew, nee, nooit niet. Nou ja, Arthur vond het best leuk om te leren, hoor, en nu hij eindelijk kon lezen was er echt een wereld van boeken voor hem open gegaan, maar hij kon altijd nog leren en met oom Aaron spelen kon echt niet de helft van de tijd, want oom Aaron had Andere Dingen™ te doen, Volwassen Dingen™, en tot Arthur's grote frustratie was hij nog niet volwassen. Oneerlijk. "Riddertje spelen!" eiste Arthur. "Jij bent de draak, ik ben de ridder!" En omdat hij nog geen zwaard had, begon hij maar met zijn vingers in Aaron's middel te porren.
  13. [1836/1837] Never grow old

    Maandag 24 april 1837 - 's middags - Hollow huis "Oom Aaron!" Zodra Arthur het rode haar van zijn oom langs zag lopen, liet hij al zijn schoolboeken achterwege en, tot zijn ergernis, ook de voetman die bezig was met Arthur met zijn huiswerk te helpen, en rende hij de gang op. "Jou heb ik allang niet gezien!" En dat loste Arthur op door zijn armen om de benen van Aaron heen te slaan, zodat hij nergens heen kon. "Kom je spelen?" Nu moest dat wel, toch? Dus. Privé!
  14. [1836/1837] Aquarius

    Leuk klein. Nou, dat was tenminste een troost, want je zou maar stom klein zijn! Of treurig klein. Of 'tja, we dachten dat hij wel wat langer zou worden maar op de één of andere manier is hij gewoon in zijn zesjarige lengte blijven steken, dus de rest van de wereld zal vast denken dat hij een kind is' klein, want dat was een klein beetje Arthur's grootste angst. Zijn papa was namelijk wel lang en wat als Arthur nooit zo lang zou worden en hij de rest van zijn leven tegen zijn vader moest opkijken? "Nou... nee," zei hij, met een frons, want het was ingewikkeld. "Ik heb gewenst dat ik volwassen ben!" Dan begreep ze het vast. "En ik wil net zolang als mijn papa zijn!" Hij wierp een schattende blik op Nabi. "Ben jij even lang als jouw mama?"
  15. [1836/1837] Aquarius

    Eén nachtje, oké. Eén nachtje kon hij nog wel volhouden. "Bedankt!" zei hij glunderend tegen de jongedame, want yay, er was eindelijk iemand die hem vertelde hoe hij direct volwassen kon worden! Zijn vader zei altijd dat hij gewoon rustig moest afwachten maar dat duurde zo lang. "Mensen van mijn lengte?" herhaalde hij verbaasd. Hoezo nou weer zijn lengte! "Vind je me klein?" pruilde hij. "Maar morgen ben ik lang, hoor!"
×