Jump to content

Drew Rhyddrerch

Inactief
  • Content count

    22
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Drew Rhyddrerch last won the day on December 3 2017

Drew Rhyddrerch had the most liked content!

About Drew Rhyddrerch

  • Rank
    Officieel de machtigste moeder van heel Magisch Engeland

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Romy

Profile Fields

Recent Profile Visitors

296 profile views
  1. OOC Algemene Mededelingen

    Hello lovelies <3 Vanwege tijdgebrek moet ik helaas voor nu stoppen met P&P, gonna miss you guys! Voor Drews Emotionele Afscheidspost van Verdriet en Ellende, klik hier Voor Bens Emotionele Afscheidspost van Verdriet en Ellende, klik hier Op Skype en Whatsapp ben ik bereikbaar voor als jullie mijn onnavolgbare humor, vlekkeloze schoonheid en fantastische karakter miss xoxo
  2. IC Buitenwereld Mededelingen

    Drew Rhyddrerch treedt af als Minister van Toverkunst. En verhuist naar Amerika.
  3. "Mijn waarde landgenoten," begon Drew, de nieuwsgierige menigte voor zich in zich opnemend. Ze probeerde het verstikkende gevoel in haar ribbenkast te onderdrukken, zonder succes. "Ik heb jullie allemaal glimlachend aangehoord; de enthousiastelingen, de fans, maar ook de critici en zelfs de mensen die het nodig vonden om bedreigingen te uiten jegens mij of mijn familie. Allemaal. Ik heb met u geluisterd, met u gelachen, ik heb met u mee gehuild en ik heb begrip getoond. En ik heb ook zeker fouten gemaakt. Zo heb ik bijvoorbeeld opnieuw ontdekt dat men witte en rode onderbroeken niet samen moet wassen." Een zacht gegrinnik steeg op uit de zaal en Drew glimlachte. "U heeft mij de kans gegeven er voor u te zijn, als leider, als minister en als raadgever en ik heb u dankbaar mogen bedienen," sprak Drew. Ze voelde dat haar keel bijna dichtgeknepen werd toen ze de volgende woorden wilde uitspreken. “Maar de plannen die ik had, zijn niet tot uitvoering gekomen, of in ieder geval, niet op de manier zoals ik graag had gezien. Misschien was ik te vooruitstrevend, te enthousiast of waren mijn plannen simpelweg niet goed genoeg uitgedacht om te werken in deze maatschappij.” Meewarig dacht Drew aan haar plannen voor abortusklinieken, opvanghuizen voor slachtoffers van huiselijk geweld en nog veel meer ideeën die ze had en die waarschijnlijk nooit tot uitvoering zouden worden gebracht. Niet hier. Niet in dit land. Drew was teleurgesteld. Ze had haar hart en ziel aan dit land gegeven en wat kreeg ze er voor terug? Onbegrip. Bedreigingen. Een vrouw als minister? Belachelijk! Alleen daarom al wilde een groot deel van het land niet naar haar luisteren. Drew keek naar de mensen voor zich, die haar verwachtingsvol aankeken. Het waren er veel, de mensen die haar steunden, maar niet genoeg. Niet genoeg om de veranderingen door te voeren die Drew wilde. Ze haalde diep adem. “En daarom,” sprak ze emotioneel, bijna verstikt door tranen, “daarom treed ik af als Minister van Toverkunst. Ik wil u oprecht vanuit het diepst van mijn hart bedanken voor alle steun en liefde die ik van u heb mogen ontvangen, maar het is voor mij tijd om te gaan. Er moeten nog stapels onderbroeken en sokken gewassen worden die ik heb moeten laten liggen de laatste maanden.” De mensen in het publiek reageerden geschokt. Er werd geroepen, geschreeuwd, door elkaar gepraat, maar Drew hoorde al niets meer. Ze was naar achteren gestapt, terug haar kantoor in en viel huilend haar man in de armen. Het was voorbij. Geen druk meer, geen ellende. Rust. Mictlantecuhtli hield zijn vrouw stevig vast en streek over haar krullen terwijl hij over haar schouder naar hun drie kinderen keek die stilletjes op de grote sofa zaten. Naast hen stonden drie kleine koffertjes. Haidee, Taranis en Benedict keken beduusd naar hun ouders. “De boot gaat over een uur,” zei hun vader, “de rest van de koffers is al in de haven.” Het was een mededeling. Een bekende. Het hele gezin wist al wekenlang precies hoe laat de boot zou vertrekken, maar een stem die de stilte doorbrak was op dat moment iets waar iedereen behoefte aan had. Drew droogde haar tranen en trok haar blouse recht. Ze pakte de hand van haar man, wenkte haar kinderen en pakte de hand van haar jongste zoon, die de hand van zijn zusje pakte. Ze vormden een kringetje. Daar stonden ze, een miniscuul deeltje van de Rhyddrerch-familie, zwijgend luisterend naar het rumoer buiten het kantoor. “Een nieuw begin,” sprak Drew, “dat verdienen we allemaal.” OOC: Lieve lieve allemaal <3 Vanwege tijdgebrek heb ik helaas moeten besluiten voor nu te stoppen met P&P. Mijn karakters laat ik op inactief gaan en als ik wat meer tijd heb wil ik heel graag weer gaan posten. Om het verhaal een beetje kloppend te houden gaat de familie van Drew (dus ook Benedict en Haidee) emigreren naar Amerika en treed Drew dus af als Minister van Toverkunst. I love you all en mochten jullie me graag lastig willen vallen kan dat natuurlijk altijd via Skype <3 <3 <3
  4. [1836/1837] Het Debutantenbal 9.0

    En zo was er alweer een jaar van haar ministerschap voorbij. Alhoewel, een jaar... iets langer al. God, ze werd oud, oud! Ze herinnerde zich gisteravond, toen ze in de spiegel keek zou ze zweren dat ze nog meer rimpels had gekregen. Niet dat ze zich daarvoor schaamde, nee, zeker niet, rimpels waren tekenen van een succesvol leven. Een leven waarin hard gewerkt werd en dat had ze zeker. En nu was ze opnieuw op het debutantenbal en keek ze trots naar de prachtig aangeklede jongens en meisjes die elkaar op de meest ongemakkelijke manieren ten dans vroegen. Heerlijk! Zelfs deze stomme locatie kon de pret niet drukken. Niet dat Zweinstein stom was, maar het kussenthema van vorig jaar vond ze toch een stuk leuker. En veiliger. En aangezien de keuze dit jaar ook was gebaseerd op veiligheid had Drew het kussenthema opnieuw voorgesteld. Helaas wezen haar werknemers en adviseurs haar er voorzichtig op dat er vorig jaar een fortuin aan kussens was opgegaan en er extra helers moesten komen voor alle verzwikte enkels. Drew wist wanneer ze haar verlies moest nemen. Geen kussens dit jaar. Nog een nadeel van deze locatie: er was niet echt een zitplek voor Drew geregeld, waardoor ze nu soort van verplicht de zaal doorstruinde en met allerlei mensen gesprekken moest voeren. Ze baalde dat haar man er niet bij was, want wat had ze zin om te dansen! Al die mensen vroegen haar alleen maar naar saaie politieke zaken. Bah. Maakten die grijze baarden nooit eens lol? Kortom: Drew verveelde zich dood. Ze was net in gesprek met een man met een zeer treurig excuus voor een snor toen haar blik viel op het balkon boven haar. Gwen had haar verteld dat daar de kinderen stonden die niet konden komen, of omdat ze te jong waren of omdat ze geen geld hadden om een kaartje te kopen. Ze moesten eens weten hoe ongelofelijk saai dit was. De man tegenover haar was zo vol van zichzelf dat hij haar niet eens aankeek. Wat Drew de kans gaf om een gek gezicht naar boven te trekken. Hadden die kinderen ook nog een beetje lol. 1. Het debutantenbal is op 24 december 1836. 2. Het bal vindt plaats in de grote hal op Zweinstein. 3. De kinderen die te jong of te arm zijn om een kaartje te kopen kijken toe vanaf een balkon. 4. Meer informatie over het debutantenbal vind je hier! Pls don't start a war if I got something wrong owling would be nice
  5. "Ja ja, ondergronds enzo," wimpelde Drew Gwens opmerking weg. "Maar een open haard, stel je voor! Hoe gaaf zou dat zijn. Ik denk dat we dat wel voor elkaar kunnen krijgen." Drew was niet alleen een geweldige moeder en een geweldige minister, maar ook een getalenteerde heks (vond ze zelf ook vooral) dus een open haard zonder schoorsteen zou haar zeker moeten lukken. Drew knikte goedkeurend. "Oranje, goed idee. Ik wil niet de indruk wekken dat ik een bepaalde afdeling beter vind ofzo." Drew nestelde zich eens goed in de oranje stoel. "Ooh ja. Ja. Deze nemen we. Hier nemen we er twee van, eentje voor jou en een voor mij. Wat past er mooi bij oranje?" Drew liet haar blik over de meubels gaan. Ja, Drew kon heel veel, maar interieurontwerper spelen was nooit haar sterke punt geweest. Daarom was het fijn dat Gwen mee was, die leek er meer kijk op te hebben. Drew testte het meubilair wel gewoon uit. @Guinevere Hollow
  6. Drew liet haar handen peinzend over de vloerkleden gaan. "Eeeh, mag ik dat aan jou overlaten? Dat soort slimmigheden, tja, daar heb ik thuis mijn man voor. Als het aan mij ligt zetten we er gewoon een grote open haard in." De minister van Toverkunst liep verder naar een collectie comfortabele stoelen een stukje verderop en bleef toen plots staan. "Oh. Daar hebben we natuurlijk een schoorsteen voor nodig. Hebben we die? Hebben we een schoorsteen? Dat zou gaaf zijn. Dan kunnen we marshmallows roosteren onder werktijd!" @Guinevere Hollow
  7. [1835/1836] Het Debutantenbal 8.0

    Zuchtend en steunend was Drew inmiddels omhooggekomen uit de kussentroon. Onbeleefde jongelingen, alleen maar bezig met zichzelf en hun feestjes! Nee Drew. De jeugd heeft de toekomst. Diep ademhalen... en het ging weer. Met een brede lach keek de nieuwe Minister van Toverkunst de zaal rond. Tot haar grote ongenoegen zag ze een aantal jonge mensen zwalkend over de dansvloer bewegen. Wacht eens even. Waren ze dronken? Drew kon zich duidelijk herinneren de organisatie verteld te hebben dat ze geen alcohol op het feest wilde hebben. "Gwen!" riep Drew, "Gwen, waar ben je?" Wat was het nut van Minister zijn als men niet naar je luisterde? @@Guinevere Hollow
  8. Drew was dol op controle. Geen hele vreemde eigenschap voor de minister van Toverkunst, maar toch. Ze had graag de touwtjes in handen en had ook graag dat iedereen zich aan de door haar opgestelde regels hield, zowel op kantoor als thuis. Maar nu ze steeds meer tijd aan haar nieuwe baan moest besteden, kon ze ook steeds minder tijd aan haar gezin besteden. Nu zaten al haar kinderen op Zweinstein en was het net te behappen, maar de kerstvakantie was bijna begonnen en dus had ze eindelijk toegegeven aan de smeekbedes van haar man om toch alsjeblieft hulp te zoeken. In de huishouding. Niet van een psychiater ofzo. En zo kwam het dat Grosvenor Wydeville nu braaf in de woonkamer van de Rhyddrerches stond te luisteren naar de waslijst aan dingen die gebeuren moesten als zij er niet was. De jongen had, erg attent, aangeboden te helpen in de kerstvakantie. "Je zorgt er dus voor dat je het stof er met beleid af veegt, anders dan verspreid je het alleen maar door de kamer," zei Drew doodserieus en ze overhandigde Grey het doekje. "Nu jij." @@Grosvenor Wydeville div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé met Gianna!
  9. [1835/1836] Mistakes were made

    Drew kon inmiddels wel zeggen dat ze redelijk gewend was aan haar nieuwe baan. Tot nu toe beviel alles haar best, als ze de doodsbedreigingen per uil niet meerekende. Wat haar vooral verheugde was het feit dat het land nu geleid werd door twee vrouwen. Twee vrouwen! In deze tijd! Wie had dat gedacht? De nieuwe minister van Toverkunst bracht haar tijd grotendeels door met het ondertekenen van wetten, vergaderen en bezoekjes brengen aan kindertehuizen en andere plekken waarvan ze vond dat die onder oud-minister Wanderfields regime te weinig aandacht hadden gekregen. En dat was zwaar. Druk. Vooral omdat ze daarnaast ook nog moeder was van drie kinderen waarvan eentje Benedict Rhyddrerch was, die de nieuwe positie van zijn moeder als vrijbrief zag om allerlei ongein uit te halen. Zucht. Kinderen. Drew glimlachte even. Als Ben toch eens zou weten hoe veel kattenkwaad zijn eigen moeder vroeger uit had gehaald... dan zou hij helemaal niet meer handelbaar zijn. Drew keek naar het bureau dat tegenover het hare stond, waar Guinevere even ijverig aan het werk was als zij. Ze had het toch maar getroffen met haar leventje. En toen kwam ook nog eens de meest toegewijde secretaresse van heel Magisch Engeland haar beroemde thee brengen. Drew glimlachte breed. Die glimlach sloeg echter om in verbazing toen Gillian vertelde dat ze zwanger was. Dat verklaarde wel de braakgolf van gistermorgen en Drew voelde zich meteen een stuk minder knullig omdat ze een paar dagen terug gekscherend had gezegd dat Gillian niet zo veel koekjes moest eten. "Zwanger..." bracht ze ontroerd uit, "oh meisje, wat fantastisch, kom hier!" Drew stond op en smoorde Gillian in een knuffel zoals alleen moeders en ministers van Toverkunst die kunnen geven. "Dat van die koekjes vond je toch niet erg hè?"
  10. [1835/1836] Het Debutantenbal 8.0

    Drew was meer dan tevreden met het gekozen thema voor het debutantenbal van dit jaar. Er zou dit jaar niks opgeblazen worden, niks afgehakt of neergestoken, nee. Iedereen zou veilig zijn drankje nuttigen en mochten er mensen zijn die iets te veel alcoholische versnaperingen zouden nuttigen, dan zouden ze in de zachte kussens vallen. Dat ze dat sowieso al zouden doen omdat het onmogelijk was om te lopen op de kussenvloer nam Drew voor lief. Vergenoegd zat ze zelf op de kussentroon met Guinevere naast zich. Ah, het debutantenbal. Al die jonge meisjes in de mooiste jurken, de jeugd, de toekomst! Drew zag er persoonlijk op toe dat ieder meisje een welgemeend compliment kreeg en drukte ze op het hart dat als ze niet met een jongen wilden dansen ze gewoon moesten zeggen dat er buiten het Atrium een heel arsenaal schouwers stond te wachten, klaar om knietjes te geven waar nodig. Zelf droeg Drew een simpele, lichtgele jurk van chiffon. Maar goed ook, want anders had men waarschijnlijk alleen haar vrolijke bos krullen kunnen zien in de kussentroon waar ze op zat. Of in zat, eigenlijk. "Ja, ik heb iets nodig," pufte Drew op de vraag van haar collega. "Frisse lucht! De kussentroon leek een fantastisch idee tot ik er zelf in moest gaan zitten." Hulpeloos stak ze haar beide handen uit, hopend dat ze uit de troon zou worden gehesen door iemand. Zo niet, dan zou ze zich berusten in het feit dat ze de hele avond in de kussentroon zou moeten doorbrengen. @@Guinevere Hollow
  11. Drew Rhydderch kon niets slechts zeggen over Thomas Wanderfield, haar voorganger. Het was een beste man geweest die het beste met zijn land voor had. Dat, én volgens het ondertekende contract mocht ze zich niet negatief uitlaten over haar collega's. Maar. Thomas Wanderfield had een nogal discutabele meubelsmaak en Drew was niet van plan haar tijd als minister van Toverkunst door te brengen in een kantoor dat naar dode katten en opium rook. Dus was ze nu samen met Gwen op de Wegisweg om de zuurverdiende belastingcenten van Magisch Engeland uit te geven aan gezellige kamerlampen en vloerkleden. "Oeh!" kirde Drew en ze sleepte Gwen mee naar een etalage waar een heleboel pluizige vloerkleden lagen. "Dit vind ik mooi. Vind je het niet mooi? Ik vind het mooi." @@Guinevere Hollow
  12. Drew was de overwinning alvast aan het vierne. Maar ze was nog niet Minister. But fuck that. In haar hoofd was ze al Minister van Toverkunst en Ministers van Toverkunst mochten zich wel eens lekker laten gaan. Nee eigenlijk niet want verantwoordelijke baan. Maar technisch gezien was ze ook nog niet gekozen dus ja. Leven. Dingen. Drew zat net aan haar derde wodka energy toen ze een wel heel bekend gezicht de kroeg zag binnenkomen. "THALIAAAAA," brulde ze heel nuchter. "WADOEJIJHIERRR." Haar kleine achterkleinovergrootmininichtje, hier in een kroeg, bij al deze onverantwoordelijke volwassenen?! Nee, dat kon echt niet. "Een fristi voor deze dame," lalde ze richting de bar. "Waar is papaaaaa," ging ze verder. Ja. Drew4prez, ja toch?
  13. Tevreden keek Drew om naar Gwen, die in gesprek was met een meisje van een jaar of twaalf. Hoe jong haar campagnepartner ook was, ze had haar hart op de juiste plaats en dat was precies wat Engeland nu nodig had. Als ze gekozen zouden worden zouden ze natuurlijk ook meningen moeten hebben over saaie en vervelende dingen als economie en oorlog. Maar zolang de burgers, álle burgers, maar voorop stonden zou alles goedkomen, daar was Drew van overtuigd. Terwijl ze vriendelijk even links en even rechts zwaaide, stapte Drew kordaat het ziekenhuis binnen. Een jonge verpleger begeleidde haar naar de kinderafdeling. Over Gwen maakte Drew zich geen zorgen, die zou zich wel redden. Dit bezoek was er tenslotte om contact te leggen met de kinderen en momenteel was Gwen daar intensiever mee bezig dan Drew. Achtervolgd door een horde verpleegsters, verplegers, journalisten en andere belangstellenden arriveerde Drew op de kinderafdeling. De muren waren vrolijk gekleurd en overal slingerden speelgoed en kindertekeningen rond. Een schril contrast met de smalle en bleke gezichtjes van de kinderen die in de ziekenhuisbedden lagen. Een klein jongetje met grote bruine ogen herkende haar meteen. "Hé, u bent die wasmevrouw die in de krant stond!" kirde hij. Geschrokken liep een van de verpleegsters naar het jongetje toe om hem streng toe te spreken, maar Drew barstte in lachen uit. "Dat heb je helemaal goed," knikte ze, "ik doe thuis zó veel was dat ik er soms wel eens in verdwaald raak. Maar dan volg ik gewoon de geur van schone sokken, die leidt me altijd weer uit het vieze-onderbroeken-bos." De kinderen begonnen te schaterlachen en de verpleegster haalde opgelucht adem. Drew grinnikte. Ze had de kinderen in ieder geval aan het lachen gemaakt.
  14. Verrukt klapte Drew in haar handen bij het horen van de politieke betrokkenheid van de jonge vrouw. "Precies. Wat fijn om te horen dat je zo betrokken bent! Als Guinevere of ik Minister van Toverkunst wordt, zorgen we ervoor dat mensen zoals jij meer gehoord worden en dat belangrijke beslissingen niet meer over het hoofd van de burger gaan, maar samen met de burger," legde ze uit. "Het gaat immers om de toekomst van ons allemaal, niet om hoe veel goudstukken er in de zak van mijn rok passen." Dat was haar doel. Dat alle inwoners van Magisch Engeland zich met elkaar verbonden voelden en dat er geen burger was die zich minder voelde dan een ander. Een hoog, misschien onhaalbaar doel, maar ze kon de maatschappij die ze voor zich zag wel in de steigers zetten. Dan was het aan de mensen zelf om daar iets mee te doen. Drew wendde zich tot een andere dame die zich bij het gesprek had gevoegd. Ha! Drew herkende haar. Deze jonge vrouw werkte op Zweinstein, ze had haar waarschijnlijk gezien tijdens de open dag afgelopen jaar. "Uitstekende vraag, fijn dat jullie zo kritisch zijn. Als men een strategie, een plan of een schema bedenkt kan dat altijd mis gaan, natuurlijk. Het gaat er alleen om met welke intentie men een plan tot uitvoer brengt. Als ik een hele gierige vrouw zou zijn en ik zou een plan bedenken om een weeshuis te redden, dan zou dat bij voorbaat al mislukken. Omdat ik met de verkeerde intentie aan dat plan ga beginnen. Ik wil van Magisch Engeland een plek maken waar iedereen zich thuisvoelt, net zoals iedereen bij mij thuis zichzelf kan zijn." Tevreden keek Drew rond. Dat was precies wat ze wilde. @@Laurelle Ryder @@Birdy Fallon
  15. Na het grote succes in de snoepwinkel was het nu de beurt aan het St. Holisto's om vereerd te worden met een bezoekje van 's werelds meest fantastische politieke duo: Grew, oftewel Guinevere Hollow en Drew Rhyddrerch. Voor de ingang van het hospitaal stonden een heleboel dokters en zusters lachend te zwaaien. "Oh, wat een warm onthaal!" kirde Drew en ze keek Gwen lachend aan. Dit jonge meisje met grote politieke ambities voelde nu al als een extra dochter voor haar. Ik bedoel, ze had de zorg over haar drie eigen kinderen en de hele familie Rhyddrerch ging er vanuit dat Drew het niet erg vond om regelmatig op hun kinderen te passen. Een extra dochter in de persoon van deze knappe en slimme jongedame sloot ze dan ook maar in haar armen. En als ze toch bezig was met symbolisch adopteren kon ze meteen heel Magisch Engeland adopteren en ze allemaal symbolisch knuffelen als ze eenmaal Minister van Toverkunst was geworden. "Wat fijn dat u ons wilt ontvangen, echt geweldig! Maar laat u zich niet door ons afleiden van uw enorm belangrijke werk. Want dat iedereen goede zorg krijgt, daar gaat het natuurlijk om." div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Campagnevoeren à la Grew: een topic waarin ze zieke mensen in het St. Holisto's opzoeken. Heb je een char die ziek is of die toevallig in het St. Holisto's werkt of op bezoek is, kom Grew gerust moeilijke vragen stellen, een handje schudden of een knuffel geven. Vooral knuffels. Ze houden van knuffels.
×