Jump to content

Madeline Rosanvallon

Dit is Geen Partij
  • Content count

    101
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Madeline Rosanvallon last won the day on May 11

Madeline Rosanvallon had the most liked content!

About Madeline Rosanvallon

  • Rank
    Good girls go to heaven but bad girls bring heaven to you
  • Birthday 08/11/95

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

  1. [1837/1838]You gain one you lose one

    Hij lachte met haar mee en in eerste instantie dacht Madeline dat dat een goed teken was, maar wat volgde was geen ontkenning. Dax ging gewoon door, alsof hij helemaal niet gehoord had wat ze zei. Over tuinfeestjes in zijn nieuwe huis en hoe ongelofelijk gezellig het wel niet was met Merry. En toen liep hij er zelf vandoor om het meisje in kwestie te roepen, alsof ze er behoefte aan had om dat kind te zien. Maddie haalde diep en trillend adem en verborg haar gezicht in haar glas wijn, terwijl ze Dax kon horen roepen in de hal. Nu kon ze natuurlijk met hem meespelen, doen alsof er inderdaad niets aan de hand was, blijven lachen alsof hij na maanden van om elkaar heen draaien net niet een metaforisch mes in haar rug had gestoken, misschien wel mee dat tuinfeest plannen en er zo'n wild feest van maken dat zelfs zij vergat wat ze hier vandaag kwam doen en dan konden ze lachen om de weddenschap die ze had gesloten met Caspian deze zomer en doen alsof er nooit iets was gebeurd. Dat kon ze best, het was niet alsof ze er niet goed genoeg voor kon acteren. Maar eerlijk gezegd had ze daar helemaal geen zin in, want ze voelde zich overvallen en gekwetst en.... ze had er gewoon geen zin meer in om gezellig tegen hem te doen als hij zich zo tegen haar gedroeg. Je kon dus wel zeggen dat de sfeer een beetje was omgeslagen tegen de tijd dat Dax weer terug kwam. "De tuin klinkt goed," antwoordde ze en met een klap zette ze haar glas neer op het aanrecht en liet ze zich weer op de grond glijden. "En misschien je fucking brein." Oh shoot, ze had de frustratie tot buiten willen bewaren, maar daar was het al. "Je verdwijnt gewoon van de aardbodem zonder iets te zeggen en dan kom je terug en ben je opeens getrouwd? Met een meisje dat je al jaren niet had gezien omdat... omdat WAT? Omdat het wel grappig was?" Want die indruk begon ze onderhand wel te krijgen. Dat hij het allemaal wel grappig vond. En wie weet had ze het ook wel grappig gevonden en er echt om kunnen lachen, als het een jaar geleden was gebeurd. Als hij niet die stomme date had georganiseerd en ze haar gevoelens gewoon voor zichzelf had gehouden, als ze hem niet de kans had gegeven om ze te voeden met hoop, als ze niet zo haar best had gedaan om zich er voor open te stellen. Nu wist ze weer precies waarom ze dat normaal niet deed. Mensen stelden je altijd teleur, vooral degene die je dacht het meest te kunnen vertrouwen. Al had ze het natuurlijk wel kunnen weten. Het was niet alsof ze hem nooit eerder zo luchtig met andere meisjes om had zien gaan. Was het dan zo stom om te denken dat hun vriendschap, hun relatie, een beetje speciaal was? Blijkbaar wel. Ze snoof. "Was er ook maar een haar op je hoofd die er bij nadacht wat voor ongelofelijk lullige actie dat is?"
  2. [1837/1838] There was a fight on the horizon

    Shit, shit, shit. In eerste instantie had Madeline overwogen om de brief van Melody te negeren, zou ook niet de eerste keer zijn geweest en ze kon prima doen alsof hij verloren was geraakt in deuilenpost, maar er was iets wat haar tegenhield. Waarschijnlijk was het de stress dat als ze niet in ging op deze uitnodiging Melody gewoon langs zou komen op Zweinstein om haar op te zoeken en dan waren de poppen pas echt aan het dansen. Niemand -behalve een paar van haar vriendin- wist tot nu toe van haar nieuwe levensbeslissing en dat wilde ze graag zo houden. Eigenlijk was het wel heerlijk rustig, om zo op zichzelf te kunnen leven zonder bemoeienis, maar als ze dat zo wilde houden, dan moest ze natuurlijk wel de waan ophouden dat ze dit jaar nog op school zat. Anders gingen Melody en haar ouders vast moeilijk doen. Onderwijs was immers zo belangrijk, blablablablaaaaaa. Bijna had ze haar schooluniform aangetrokken -die ze ergens achter in haar kast had gepropt, gewoon, voor het geval dat, omdat schooluniformen ook best sexy konden zijn op themafeestjes-, toen net op tijd bedacht dat het zaterdag was en ze dan helemaal geen schooluniform aan zou trekken en uiteindelijk was ze nogal gehaast in het theehuis in Zweinsveld verschenen. "Bijlesleraren?" mompelde Maddie verveeld, terwijl ze zich wat verstopte achter de menukaart, gewoon zodat ze iets meer tijd had om na te denken over een antwoord op deze vraag. "Welnee, zo moeilijk is het niet hoor al die puiststof. Het gaar prima tot nu toe." Bah, ze ging echt niet met van die saaie drollen aan stof zitten die ze toch nooit geleerd had of ergens voor nodig zou hebben, want ze ging die examens toch nooit maken. Ongeduldig wapperde ze met haar hand al Melody's argumenten weg. "Ik wed dat die mensen hun tijd aan veel betere dingen kunnen besteden. Zeg hoe is het met jou trouwens? Hebben de schouwers al meer informatie verzameld over George's verdwijning?" Afleiding was de beste verdediging. En eigenlijk was ze oprecht nieuwsgierig.
  3. [1837/1838]You gain one you lose one

    "Oh nee sorry, dat ben ik in mijn enthousiasme vast vergeten," lachte ze onschuldig, terwijl ze achter Dax aan danste richting de keuken. "Komt het niet uit?" Vast wel, toch? Anders had hij haar ook niet binnen gelaten. In werkelijkheid had ze zichzelf zo ongeveer binnen gelaten door langs hem heen te walsen, maar dat vergat Maddie nog wel eens. Het was niet alsof haar vrienden er vaak over klaagden, want ze waren het wel een beetje van haar gewend en naar klachten van haar familie luisterde ze toch niet. Ze hupste op het aanrechtblok en keek toe hoe Dax alle kastjes open begon te trekken. Dat hij Merry's naam noemde ging half langs haar heen. Ze kende Merry wel, maar het was alweer een hele tijd geleden dat ze het meisje ooit had gezien en eerlijk gezegd ging ze er meteen vanuit dat het gewoon een dienstmeisje was, want wie anders zou Dax zijn keukenkastjes inrichten? Toen hij insinueerde dat hij een spannend verhaal te vertellen had, was ze er natuurlijk wel met haar aandacht meteen bij. "Oh?Je maakt me wel nieuwsgierig Appleby." Veel dingen gingen er door haar hoofd op dat moment, terwijl ze de wijnglazen vol liet stromen en Dax over zijn woorden struikelde, de ene optie nog gekker dan de ander, van plekken waar hij zou kunnen zijn geweest, tot dingen die hij had meegemaakt, maar wat hij tegen haar ging zeggen stond er uiteraard niet tussen. Ze stopte halverwege met inschenken en richtte verbijsterd haar hoofd op. "Wat?" Zijn laatste woorden hoorde ze niet eens meer. Het was alsof de hele wereld om hen heen stil viel, alsof de vogels buiten waren gestopt met fluiten, de klok met tikken, de aarde met draaien.Waar had hij het over. Hij was niet getrouwd? Hij was juist net gescheiden. "Wacht... Merry Merry? Als in... die vriendin van je die van school was gegaan?" Dat meisje dat iedereen al jaren niet meer gezien had en tja, als Maddie heel eerlijk was dan had ze ook niet echt moeite gedaan om er achter te komen waar Merry ooit was gebleven. Want waarom zou ze? Het was niet alsof ze zelf ooit close met Merry was geweest en Dax had het ook nooit heel veel over haar gehad. Sinds wanneer was die uberhaupt weer boven water? En alsof Dax dan met zou trouwen. Dax en trouwen, het hele idee al, zeker na al dat gedoe met Aurora. Dat was toch helemaal niets voor hem. En waarom dan met dat kind. Het klopte niet, nee, het klopte gewoon niet. Langzaam trok haar gezicht van complete verwarring in een grijns en een paar seconden later galmde haar schaterlach door de keuken. "Jij?" giechelde ze. "Getrouwd?" Nee, gewoon nee. Nee, nee, nee. "Kom op zeg, we weten allebei dat je helemaal geen zin had om te trouwen, maar je had me bijna hoor." Lachend schudde ze haar hoofd, al ging het al met iets minder overtuiging, want... wat nou als hij de waarheid sprak. Natuurlijk niet, siste een stemmetje in haar hoofd en om zichzelf te overtuigen nam ze snel vlug een grote slok wijn. "Goede grap. Dan nu de waarheid graag." "
  4. [1837/1838] Im gonna be your bubbelgum bitch

    Nou, Maddie was het eigenlijk wel eens met Adore dat het helemaal niet zo erg was als Dax en Madeline een ding waren. In haar ogen waren ze ook best wel goed op weg geweest, maar blijkbaar had Dax er heel anders over gedacht en geloofde hij dat hij gewoon kon trouwen met zijn andere beste vriendin zonder dat aan haar te vertellen en alles dan wel hetzelfde bleef. Nou, mooi niet dus. Toen ze een uitnodiging had gekregen van een of andere Appleby had Maddie er in eerste instantie dan ook niet veel van moeten weten, want alle Appleby's konden lekker even de grond in zakken met hun goede bedoelingen. Maar goed het was wel een vleiend, lief briefje en Maddie deed bijna niets liever dan een beetje tutten met kleding en haren, zeker als degene die ze hielp haar kunsten erg konden waarderen en wie weet kon ze hier wel wat uit halen. Nu maakte Madeline zich geen ijdele illusies dat Dax spontaan van gedachten ging veranderen, want hij was toch al getrouwd en ze wist heus wel dat daar niks aan ging veranderen. Maar zijn familie om haar vingers winden, terwijl ze hem geen greintje aandacht schonk, (kon hij nu lekker van zijn andere vriendin krijgen, toch?) was iets waar ze best wel wat voldoening uit kon halen. Uiteraard werd ze al met open armen ontvangen. "Adore," kirde Maddie vrolijk, alsof het meisje en zij al jaren vriendinnen waren en zonder protest liet ze zich richting de kaptafel slepen. "Oh ja, krullen zullen je prachtig staan denk ik." Zelf had Maddie genoeg wilde krullen, die ze meestal liever stijl toverde. Iedereen wilde immers altijd hebben wat hij niet had. "Ik zou het een beetje opsteken, dan zie je er meteen veel volwassener uit. Kijk maar." Ze pakte wat van Adore's bruine plukken en deed het voor. Kleine meisje wilden graag volwassener zijn, Maddie kon zich in ieder geval herinneren dat zij dat altijd had gewild. "Ga je dit jaar al debuteren? Dan kan je altijd je haar zo dragen. Zo niet, dan hoef je je daar ook niks van aan te trekken hoor. Je moet gewoon altijd doen wat jij mooi vindt." Madeline pakte een borstel en liet die zachtjes door Adore's haren gaan. "Ach," glimlachte ze mysterieus. "School was gewoon niet meer aan mij besteed." Too cool for school was een zin die Maddie best had kunnen uitvinden. En natuurlijk had ze roddels, over Zweinstein, over het leven daarbuiten, leuke roddels, roddels waar Dax vast niet blij mee zou zijn - wat? dacht je nou echt dat ze hier alleen was voor Adore? Maar daar ging ze natuurlijk niet mee binnenvallen. "Oh, wat wil je weten? Iets over de leraren? Of liever de leerlingen?"
  5. [1837/1838]You gain one you lose one

    Augustus 1837 - het huis van Dax Appleby Madeline had altijd veel gehouden van de zomer, vooral omdat het een tijd was waarin ze makkelijk kon doen en laten wat ze maar wilde. Door het schooljaar heen had je verplichte lessen die je moest volgen en leraren die je in de gaten hielden en thuis, thuis waren haar ouders, maar Madeline was de laatste jaren erg ingenieus geworden als het ging om zo weinig mogelijk tijd thuis door brengen. Er waren namelijk altijd genoeg andere huizen waar je in rond kon hangen, zoals die van haar broer, of haar zus of één van haar vrienden en dat ze dan soms na een paar dagen weer weg moest, dat maakte niet uit, want Maddie hield wel van de nodige afwisseling. Maar he, ze had zelfs haar best gedaan om iets vast te vinden. Sinds ze had besloten dat ze ging stoppen met Zweinstein -iets wat ze noch haar ouders noch de helft van haar vrienden had verteld, want je moest het leven een beetje spannend houden- moest ze toch iets anders vinden om haar tijd aan te besteden en om te wonen, want bij je ouders blijven die je nergens over had ingelicht kon natuurlijk niet. Caspian had al voorgesteld dat ze bij hem op zijn kamer mocht blijven, maar hoewel dat vast heel gezellig was, was het ook wel een beetje klein (en zou ze vast zijn game met de meisjes verpesten). Gelukkig was alles uiteindelijk goed gekomen, want ja hoor mensen, Madeline Rosanvallon had officieel een baan. Dat die baan bestond uit mensen een club intrekken en zorgen dat ze zoveel mogelijk drankjes kochten betekende alleen maar dat het een baan was die op haar lijf geschreven was. Het was leuk, het was afwisselend en ja ze had het eigenlijk oprecht naar haar zin gehad de hele zomer. Maar er was natuurlijk ook één persoon die ze heel erg had gemist. Het was net alsof Dax Appleby van de ene op de andere dag van de aardbodem verdwenen was. Normaliter was dat waarschijnlijk iets waar mensen zich zorgen om zouden maken, maar Madeline was voornamelijk verontwaardigd, omdat ze er direct van uitging dat hij op een of andere avontuur was en haar niet mee had gevraagd. Met die gedachte zat ze op een bepaalde manier dichter bij de waarheid dan ze had gewild, maar op dit moment was Maddie zich daar nog totaal niet van bewust. Het enige wat ze wist was dat Dax eindelijk terug was en dus had ze besloten hem een bezoekje te brengen. Heerlijk spontaan en onaangekondigd, zoals ze dat eigenlijk altijd deed. Zorgde altijd voor leuke situaties. Of minder leuke verassingen, in dit geval. "Dax!" gilde ze vrolijk toen de jongen voor haar verscheen en opgewekt gaf ze hem een kus. Ja, ze had hem echt gemist. Veel meer dan eigenlijk zou moeten. "Hoe is het met je? En waar ben je in godsnaam de hele zomer geweest? Ik heb me dood verveeld," zuchtte ze zogenaamd dramatisch. Dat was niet helemaal waar trouwens, maar anders wist hij niet hoe erg ze hem had gemist. "Ik zweer als je naar New York bent geweest zonder mij sla ik je voor je hoofd." Was hij maar naar New York geweest. Dat was beter. Enthousiast hief Madeline een fles de lucht in. "Ik heb wijn, jij hebt vast wel glazen toch?" Dan wilde ze straks wel een rondleiding door zijn nieuwe huis en wat kamers inwijden, als hij klaar was met zijn suffe excuus. OOC: Met Kelly <3 (en Ann)
  6. [1836/1837] All is fair in love and war

    Niets aan 't handje was nu ook weer niet de bewoording die Madeline graag zou willen gebruiken, maar het beviel haar al beter dan hoe Melody hier van een mug een olifant aan het maken was (was niet zo, het was al een olifant, een erg permanente roze olifant die ze niet meer uit haar gezichtsveld wist te krijgen waar ze ook was, net zoals ze Dax niet uit haar gedachten kon krijgen waar ze ook was, maar dat ging ze natuurlijk niet aan Melody toegeven). Madeline rolde dan ook wild met haar ogen, terwijl ze wat van haar glas wijn nipte. "Nou, ik weet niet hoor, maar op zich vind ik dat "drinken tot ik vergeten ben waar dit hele gesprek over ging" best wel als een goed idee klinken." Ze grijnsde wat naar haar broer, die die opmerking vast wel kon waarderen. In tegenstelling tot haar zus, die weer tot de bodem moest gaan. Niet de bodem van haar glas, maar die bodem van haar hart waar Madeline liever niet wilde komen, omdat ze hem niet durfde te verkennen. Nu kon ze natuurlijk liegen tegen Melody, vertellen dat het inderdaad wel allemaal prima ging, maar zelfs Richard wist waarschijnlijk ergens diep van binnen dat dat niet de waarheid was en haar zus was vast koppig genoeg om hier nog tien minuten over door te zeuren als ze niet meteen de waarheid sprak. "Ik voel me kut, nou goed. Dat wilde je toch horen?" zuchtte ze geïrriteerd. "Kunnen we dan nu door naar dat deel waar jullie me op gaan vrolijken? Vertel eens Richard, waar kan ik een nieuw exemplaar bestellen. Als man weet jij dat vast wel. Toevallig ook al een vervanging voor je eigen vrouw gevonden?" Madeline mocht Victoria eigenlijk best wel, maar daar was haar broer het duidelijk al jaren niet mee eens. Dit was overigens vast niet de serieuze aanpak waar Melody op hoopte, maar het kon haar niets schelen.
  7. [18361/1837] Never ending story

    Madeline had een dubbel gevoel bij dit eindfeest, want afgelopen week had ze officieel besloten dat ze volgend jaar niet terug zou komen naar Zweinstein. Dat betekende dat ze school zou verlaten zonder diploma en ergens was dat een enge gedachte, maar ook wel opwindend, een avontuur waarvan ze benieuwd was waar het haar zou brengen. Iedereen zei altijd dat je zonder diploma minder mogelijkheden had, maar Madeline was een koningin in het creëren van mogelijkheden, dus tot nu toe maakte ze zich daar nog geen zorgen over. Ze had het alleen nog aan niemand verteld, maar he dat kwam vast vanzelf. Ze moest alleen even... het juiste moment vinden. En de juiste mensen, want het was eigenlijk niet de bedoeling dat haar ouders hier van zouden horen tot het haar goed uitkwam. Gelukkig was een feest goede afleiding en Maddie vond dat de leraren zich dit jaar toch wel overtroffen hadden. De plek van het feest was prachtig, een mooi decor voor een goede afsluiting en tot haar grote vreugde was het ook eindelijk eens mooi weer, zeer geschikt om een duik te nemen, dus toen één van haar beste vrienden het water in dook volgde Maddie lachend zijn voorbeeld. "Cassie!" kirde ze vrolijk in zijn oor, terwijl ze van achter haar armen om heen sloeg en hem een kus op zijn wang gaf. "Laatste eindfeest. Heb je al zin in de toekomst?"
  8. Persoonlijk Topic Dump

  9. Natuurlijk wilde Dax wel helpen, Madeline had ook niets anders van hem verwacht. Ongeduldig wiebelde ze wat heen en weer op haar plek en giechelde uitbundig toen Dax zijn zwaaikunsten even demonstreerde, alsof hij een helikopter was die probeerde op te stijgen. Gelukkig bleef hij gewoon veilig op de grond, een zwevende dronken Dax was vast helemaal een ramp en hielp hij haar zo snel mogelijk uit de kleuren. Hij had gelijk, op een bepaalde manier voelde het heel bevrijdend om al die lagen stof van je af te laten glijden. En ook wel spannend, zo midden in de gang. Nu was Maddie nooit een preuts meisje geweest en ze had zich dan ook nooit helemaal aan alle etiquette regels gehouden, die er bij zweerden dat het ongepast was voor vrouwen om zo ongeveer ook maar iets van blote huid te laten zien in het openbaar, maar dit was toch nog een hele grote stap verder. Hihi, wat een rebellie. "Ja, laten we dansen," glimlachte ze opgewekt en ze greep Dax hand vast. Ik hoop trouwens dat de gemiddelde koorddanser meer evenwicht had dan Maddie en Dax samen, want zelfs een meter vooruit huppelen was niet veel soeps, maar in ieder geval konden ze er zelf heel hard om lachen. En toen werden ze opeens gestoord door een harde gil. Madeline draaide zich verward om, eerst de verkeerde kant uit en toen eindelijk goed richting Andromache. Dit zou een goed moment zijn om te beseffen dat wat ze hier aan het doen waren erg ongepast was, maar Madeline Rosanvallon kende maar weinig schaamte. En kom op, dit was Andy, het was vast niet alsof vrouwen nooit iets van elkaar zagen. Oh en Dax was hier ook natuurlijk, maar kom op, daar wilde iedereen toch wel naar staren en een hapje uit nemen. Hmm hmm. "Oh he," reageerde Madeline luchtig, alsof het een gewone dag was en ze elkaar toevallig tegenkwamen terwijl ze van de ene naar de andere les liepen. "We zijn aan het dansen." Om het te demonstreren draaide ze een rondje onder Dax arm door en gooide er toen voor de grap een mooie billenshake achteraan. Move over Miley Cyrus, Maddie was de echte uitvinder van het twerken. "En nee hoor, valt wel mee!" Ja, met al die alcohol en Dax zo dichtbij haar was het best uit te houden. "Weet je, ik heb ooit gehoord dat Romeinen ook bijna niks aan kleding droegen." Goede tijd, waarom waren ze ooit weer kleding aan gaan doen? Degene die dat had bedacht moest echt ontslagen worden. Behalve dat 'ie ondertussen vast al dood was. Achja. "Zoveel beter, ik wil ook een romein zijn," zuchtte ze dramatisch. "Je zou het ook eens moeten proberen."
  10. [1836/1837] A surprise for the Slytherins.

    In tegenstelling tot sommige van haar mede-Klassenoudsten wist professor Evergreen wel hoe hij naar tevredenheid antwoord moest geven, hoewel zijn reactie op haar verzoek toch wel lichtelijk teleurstellend was. Maar goed, misschien probeerde hij het gewoon professioneel te houden, zo midden in de leerlingenkamer en met nog maar net de functie van Afdelingshoofd achter zijn naam geplakt. Madeline glimlachte warm naar de man en streelde met haar vinger over enkele inktpotjes op de tafel. "Natuurlijk professor, dat begrijp ik volkomen." In alle eerlijkheid had ze niet zoveel behoefte aan Scott's handtekening in volle glorie op haar arm of schouder, de enige lichaamsdelen waar je als vrouw nog wel eens wat van mocht laten zien, want daar was niets spannends aan, dus trok ze met verveeld zuchtje het bovenste boek van Phoenix stapel en sloeg het open op haar schoot. "Ik zal er over nadenken, voor nu een handtekening in een boek dan maar." Vervolgens draaide ze zich triomfantelijk richting haar mannelijke collega's, die heen heerlijk roddeluurtje aan het houden waren en hun nodige commentaar leken te hebben op het tafereel. Nu had Madeline van Grigor altijd wel gedacht dat hij een partypooper zou zijn, want dat was hij bij werkelijk iedere gelegenheid (love you Maxime) en Raspberry was... nouja Raspberry Madeline had hem nog steeds niet helemaal vergeven voor die ene keer dat hij haar afgewezen tijdens flesje draaien, maar van Raine had ze toch wel iets beter verwacht. Sinds wanneer was hij zo'n saaie drol geworden? Of probeerde hij zich nu te gedragen omdat zijn zusje er toevallig bij was? Hoofdschuddend keek ze de jongen aan en klakte met haar tong. "Ja, Raine. De man spreekt wijze woorden. Ik zal er maar naar luisteren als ik jou was. En je hoeft niet jaloers te zijn. Er is vast nog genoeg aandacht over voor de Grote Hoofdmonitor van Zwadderich." Oh ja Phoenix was ook Hoofdmonitor, maar eerlijk gezegd vergat Madeline de helft van de tijd steeds dat Phoenix er was. De jongen was nou eenmaal niet zo opvallend.
  11. [1836/1837]Don't trust the b*tch in bedroom no. 6

    Madeline klakte zachtjes met haar tong en wierp haar nichtje toen een geruststellende blik toe. "Oh het is niet dat het helemaal niet leuk is." Zo slecht was Imogen's kledingsmaak nu ook weer niet en het was niet de bedoeling dat ze nu dacht dat ze al haar kleding maar weg moest doen. Al gaf dat natuurlijk wel redenen om samen te gaan shoppen, maar nee, nee, zo moest ze niet denken. Ze konden sowieso wel een keer samen gaan shoppen, dat was alleen maar leuk en Maddie had nog heel wat galjoenen over van haar winnende lot bij de sikkelloterij van dit jaar. "Dit is meer het leuk voor een normale avond leuk, niet feestjes leuk! Snap je?" Ja, daar zat een fundamenteel verschil in Imogen, knoop het maar in je oren. Met andere woorden, het moest opvallender en wat uitdagender. "Kom." Maddie zette de fles champagne op haar nachtkastje en nam Imogen vrolijk bij de hand, voor ze het meisje richting haar kledingkast sleurde. "Je mag anders wel wat van mij kiezen als je wil! Ik heb nog heel veel mooie jurken." Ze konden ook in Imogen's kast gaan zoeken naar een betere jurk, maar als ze in haar eigen kast begonnen wist Maddie in ieder geval zeker dat ze wat leuks tegen gingen komen en dan waren ze vast sneller klaar. Flamboyant sloeg ze de kastdeuren open. "Natuurlijk ben ik al aan het drinken, je kan nooit genoeg champagne hebben. Wil je ook? Neem mijn glas anders maar." Ze reikte haar glas naar het andere meisje uit, voor ze zelf tussen de zachte stoffen in haar kast begon te zoeken, waar eigenlijk veel te veel kleding in zat gepropt. Gelukkig kon je de kasten wat magisch vergroten, anders had ze hier nooit genoeg aan gehad. "Dus wat vind je leuk? Wil je iets stralends zoals goud of zilver? Of liever een gewone kleur. Ik denk dat groen prachtig bij je ogen staat. Of rood! Jongens kunnen rood nooit weerstaan." Maddie giechelde zachtjes en wierp Imogen een verwachtingsvolle blik toe.
  12. [1836/1837] A surprise for the Slytherins.

    Madeline Bowman kon het nog steeds niet geloven dat iemand het in zijn hoofd had gehaald om haar tot Klassenoudste te benoemen. Daar ging ze uiteraard niet over klagen, maar het was toch wel bijzonder nieuws. Zo bijzonder zelfs dat ze haar ouders een brief had geschreven om er over te vertellen, iets wat ze al jaren niet meer had gedaan. Het had niet zoveel nut om naar mensen te schrijven die toch niet werkelijk geïnteresseerd waren in je leven, maar dit was anders en ze had warempel een antwoord terug gekregen. Een complimentje van haar vader, een aardig woordje van haar moeder en dat deed haar eigenlijk meer dan Madeline ooit aan iemand zou toegeven. De pronkende badge op haar jurk was echter niet het enige nieuwe, ze hadden namelijk ook een nieuwe afdelingshoofd. Onderhand keek Madeline er al amper meer van op, want Zwadderich versleet afdelingshoofden zoals Huffelpuffers koekjes aten. Voor je het wist waren ze op en had je weer een nieuw nodig. In eerste instantie was Maddie enigszins teleurgesteld geweest, want professor Johnson was één van haar favoriete leraren, dus ze was eigenlijk wel tevreden geweest met het huidige afdelingshoofd. Maar toen ze hoorde wie de vervanger was, kon ze daar gewoon geen problemen mee hebben. Want kom op, het was professor Evergreen. Wie ging daar nu over klagen? Oke, misschien leerlingen die een handtekeningensessie maar een suf idee vonden en liever terug de docent hadden die hen limonade (met alcohol) schonk op zijn eerste dag en nouja, dat kon Maddie ze eigenlijk niet helemaal kwalijk nemen, maar professor Evergreen was ook leuk. Ze was er van overtuigd dat die man het geheime serum voor goed oud worden in zijn bezit had en op een dag zou ze het recept van hem stelen. "Ah professor Evergreen," glimlachte Madeline enthousiast, terwijl ze wat potjes inkt aan de kant schoof en sierlijk op de tafel hopte waar de man zojuist aan had plaatsgenomen. Vervolgens griste ze één van de pauwenveren van het bureaublad en begon er vrolijk mee in de rondte te wapperen. Ze had hem natuurlijk al wel verwacht, want hij had zo ongeveer geëist dat ze zou komen opdagen en dat wilde ze hem best gunnen hoor, ze zou zelfs het goede voorbeeld geven, maar dan ging ze er ook wel haar plezier aan beleven. "Wat een leuk idee. Zeg vertel eens, signeert u alleen maar boeken of ook bepaalde lichaamsdelen?" Plagend zond ze de man verleidelijke glimlach toe.
  13. IC Zweinstein Mededelingen

    Dag schatten, Het blijkt maar weer eens dat professor Evergreen een goede smaak heeft in vrouwen, want vanaf vandaag ben ik Klassenoudste van Zwadderich! Mijn ouders dachten dat het een 1 april grap was, maar dat is het niet! Jullie zijn allemaal uitgenodigd op mijn feestje om deze heugelijke gebeurtenis te vieren. Het begint om 21 uur in Kas Vijf op het terrein. Je weet dat je er bij wilt zijn, xoxo Madeline Bowman
  14. Zaterdag 8 april 1837 - 's avonds laat De Bowman's waren altijd al een beetje een bijzondere familie geweest, maar familie was familie en dus moest je het maar met elkaar doen. Dat kon soms vervelend zijn, want er waren familieleden die ze liever kwijt was dan rijk, maar zo nu en dan zaten er ook wel eens gevallen tussen die wel meevielen en waar Madeline best mee door één deur kon. Momenteel zat Madeline in hetzelfde jaar als haar nichtje Imogen. Imogen was in mogelijk alle opzichten het tegenovergestelde van Maddie, maar er waren een paar dingen waarin de twee nichtjes overeen kwamen. Ze waren allebei meisjes en ze waren allebei de jongste thuis, wat betekende dat ze een soort automatische plicht hadden om elkaar te ondersteunen, want als je in die beide categorieën viel dan was aandacht van je ouders wel iets waar je naar kon fluiten. Daarom had Madeline besloten dat het tijd was dat ze weer eens wat leuks met haar nichtje ging doen. Sinds ze was blijven zitten en bij Imogen in het jaar terecht was gekomen was het haar pas opgevallen wat voor stille muis haar nichtje af en toe kon zijn. Op familiefeestjes was ze al niet echt opvallend, maar op Zweinstein al helemaal niet en dat was natuurlijk hartstikke jammer, want het kind had vast geen flauw idee wat voor leuke feestjes ze allemaal mistte. In het leven moest je immers zelf de slingers op hangen, dat had Maddie al van jongs af aan geleerd. Gelukkig was daar dan dus Madeline, Imogen's redder in nood, die haar wel even zou introduceren aan het goede leven en zou laten zien dat je je niks hoefde aan te trekken van je ouders. Ze had een leuk feestje uitgezocht dat niet al te druk was, maar wel overduidelijk de potentie had om uit te lopen in een fantastische avond en Imogen subtiel gedwongen om die avond op tijd klaar te staan. "Immie!" riep Maddie vrolijk, terwijl ze de slaapkamer binnenstapte, alvast een glas alcohol in haar ene hand en een fles champagne in de andere. Je kon immers nooit te vroeg met een feestje beginnen. "Ben je - oh nee, blijkbaar ben je nog niet klaar. Ik bedoel, je gaat toch niet dat dragen?" Kritisch wierp ze een blik op de outfit die haar nichtje uit had gekozen. "Heb je niet iets leukers?" OOC: Met Margaux <3
  15. Glijbanen waren fantastisch, zo mogelijk nog meer als je stomdronken was. In het begin van was Madeline een beetje gedesoriënteerd, maar uiteindelijk had ze zich er maar bij neergelegd dat ze geen flauw idee had waar ze heen ging of wanneer er een bocht aankwam en had ze vrolijk haar handen de lucht ingestoken, een gilletje slakend bij elke onverwachte hoek of versnelling naar beneden. Going with the flow kreeg een hele nieuwe, diepe betekenis zo. "Het plafond beweegt!" riep ze vrolijk naar Dax, al had ze werkelijk geen idee waar die zich op dit moment bevond. "Oh nee wacht, ik beweeg." Alles bewoog. Aaah. Het was net alsof ze in de zee lag te dobberen. Maar het was wel een heel avontuur. Maddie merkte eigenlijk pas dat ze stil lag en beneden was aangekomen (haar hersenen hadden ondertussen de verwerkingssnelheid van 1 minuut per nieuwe situatie) toen Dax al boven op haar gleed. Niet op de romantsiche manier die ze prefereerde, maar vol met zijn lompe gewicht waarbij hij zijn elleboog vrolijk in haar buik parkeerde. Dat ontnam nogal de adem, alweer niet op de leuke, romantische manier, maar in ieder geval kreeg ze wel een tong in haar mond. Dat was iets, zelfs al leek het meer op geworstel tussen twee blinde flubberwurmen dan een fatsoenlijke zoensessie. Maar je moest nemen wat je kon krijgen niet waar! Gelukkig besloot Dax daarna maar overeind te komen en kreeg Madeline weer genoeg zuurstof binnen, omdat ze alleen maar heel hard kon lachen om wat hij allemaal aan het doen was. "Oh wat goed!" riep ze enthousiast toen hij zijn hand weer terug vond, want dat was toch wel de vondst van de eeuw. Vervolgens begon hij zich uit te kleden en dat was een teken voor Madeline om hetzelfde te doen. Normaal kon ze dat best wel snel -je was bezemkastexpert of niet, waarom bestonden daar eigenlijk geen prijzen voor!- maar op dit moment ging het allemaal ietsje moeilijker en jeetje, waarom hadden meisjes eigenlijk altijd zoveel laagjes aan. Het was maar stof en stof en stof en er kwam gewoon geen einde aan. Het was een wonder dat ze nog niet in al deze stof verdronken was ooit! Weet je wat een goede uitvinding was, broeken. Ja. Waarom droegen ze dat eigenlijk allemaal niet gewoon? "Awww, jij hebt gewonnen," pruilde Maddie toen Dax al uitgekleed in de gang stond en ze zelf nog volledig in de knoop zat met haar korset, zelfs al had niemand ooit gezegd dat het een wedstrijdje was. Normaal loste ze dat soort problemen op met haar toverstok maar he, ze had echt even geen idee meer waar ze die nou net had gelaten. Voor hetzelfde geld was hij bovenaan de trap blijven liggen. Ze grijnsde naar de jongen voor haar en giechelde. "Ik zou bijna vragen of je me even kan helpen met jouw toverstok, maar het ziet er niet naar uit of je daar al mee kan zwaaien hahaha." Ze had het natuurlijk niet over die houten toverstok die nog ergens in de zak van zijn jas zat.
×