Jump to content

Madeline Bowman

Zwadderich Zesdejaars
  • Content count

    57
  • Joined

  • Last visited

About Madeline Bowman

  • Birthday 08/11/95

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

344 profile views
  1. Tot haar opluchting stopte hij met kietelen en langzaam stierf haar gegiechel weg over het terrein. Ze kon zijn vingers nog steeds voelen, maar nu waren ze zacht en strelend en ondanks de kou van de sneeuw voelde ze zich redelijk warm van binnen. Maddie keek toe hoe hij zich naast haar in de sneeuw liet vallen en kon het niet laten om even met haar ogen te rollen bij zijn opmerking. Oh, nu ging hij haar niet kussen omdat ze anders dood ging? Sinds wanneer sloeg hij een mogelijkheid om haar te kussen over? "Wat een slecht excuus," grijnsde ze. "Misschien moet je me juist wel kussen als ik bijna dood ga, dan is er nog iemand die lucht in mijn longen blaast." Ze zuchtte even dramatisch. "Ik geloof dat er overal wel sneeuw zit." Vooral bij dat ene plekje in haar jurk waar het wel heel koud aanvoelde op dit moment. Toch schoot haar hand automatisch omhoog naar haar ogen om de sneeuw eruit te wrijven. Nu het lachen en het rennen haar niet meer direct verwarmde, was het toch een beetje koud. Ze rilde zachtjes en rolde zich om, zodat ze half bovenop Dax kon hangen en een nieuwe poging kon doen om zich opnieuw onder zijn mantel te wurmen. "Ja, ik heb het koud en er zit sneeuw in mijn jurk en ik ben heel zielig," pruilde ze zogenaamd verdrietig, als een van de verwende meisjes waar ze normaal zo'n hekel aan had. "En het is jouw schuld." Nu moest hij haar toch maar kussen om het beter te maken, zie, geef er nou maar gewoon aan toe Dax. Je kwam er toch niet onderuit.
  2. Pff met beleid meneer Appleby, werkelijk waar? Niet dat Madeline zou klagen, ze hield juist wel van spelletjes met wat uitdaging erin, al ging het haar dan nu ten kostte van de overwinning. De sneeuw voelde ijskoud aan op haar wangen en vlug schudde ze met haar hoofd om de vlokken goed uit haar ogen te knipperen. Te laat, want in de tijd die ze daarvoor nodig had was Dax al op haar afgesneld. "Ja zeg dat wel," grijnsde vanaf haar positie op de grond naar boven. De wolkjes van zijn adem gingen met gemak over in de strakke, blauwe lucht achter hem en voor een moment verloor ze haar blik even in zijn twinkelende ogen. Half verwachtte ze dat hij haar wel zijn hand aan zou bieden om haar overeind te trekken, maar nee hoor, nee, Dax was nog helemaal niet tevreden. Nouja, en dat op haar verjaardag! Haar poging om zijn kietelende vingers te ontwijken ging hopeloos verloren, omdat het praktisch onmogelijk was om snel om te rollen in de sneeuw. "Waag het ni-" maar de rest van haar woorden gingen al snel op in een uitbundige lachbui die de stilte op het terrein doorbrak. Maddie had nooit echt goed tegen kietelen gekund, iets waar vooral haar broer met plezier misbruik van had gemaakt vroeger als Maddie weer eens chagrijnig was en geen zin had om vrolijk te doen. Ze kronkelde onder Dax' vingers, buiten adem van hun sneeuwbalgevecht en de prikkende vingers in haar zij. Stop. Stooooop. Ze wilde het niet hardop zeggen, ze wilde hem niet laten winnen, maar het werd moeilijker en moeilijker om het niet te doen. Er was geen manier om hem te ontwijken en bij Merlijn, hadden mannen wel enig idee hoe moeilijk ademen normaal al was in een korset. Om over haar spieren nog maar niet te spreken, die aanvoelden als slappe spaghetti zodra ze ze probeerde te gebruiken. "Stop," gaf ze uiteindelijk met enige spijt toe, al ging smeken absoluut een stap te ver en met haar betraande ogen van het lachen probeerde ze zijn blik op te zoeken. "Ik heb geen adem meer over."
  3. [1836/1837] Ice, Ice baby

    Pas maar op Elena, anders wilde Madeline met liefde wel wat rimpels op je gezicht toveren. Leuk trucje, had iemand ook ooit eens op één van haar tante's uitgehaald. "Natuurlijk werkt dat," glimlachte ze lief naar Aviana, de enige persoon met gezond verstand in deze ruimte. "Ik weet het wachtwoord wel en binnenkomen is het halve werk." Zat er toch nog een groot voordeel aan het hebben van twee beste vrienden in de rode afdeling. Het was een prima plan, maar meneer de chagrijnig en de ukkepuk, die vast gepikeerd was omdat Madeline haar idee had afgewezen, moesten er uiteraard weer even moeilijk over doen. Maddie rolde zo hard met haar ogen dat het een wonder was dat ze niet achter in haar hoofd vat bleven zitten. Van Grigor had ze het wel enigszins verwacht, maar dit meisje... Wat dacht dit kind, dat Griffoendors soms nooit in bad gingen en alleen maar rommel maakte? En waarom zouden ze de hele leerlingenkamer om moeten bouwen. Het was maar tijdelijk en wie weet deed een veranderende omgeving hen juist wel goed. En als het nou echt een probleem was, was alles vast zo opgelost met wat leuke transfiguratie. "Overdrijven is ook een vak," glimlachte ze flauw terug richting het meisje. "Maar prima hoor, je mag best eerst jouw oplossing uitproberen." Saaaaaai, maar dan hadden ze dat maar gehad en zou iedereen zien dat haar plan beter was. "Het ijs laten smelten vanaf hier, zei je toch?" Achteloos gaf ze een knikje richting het raam en haalde haar schouders op. "Doe maar." Dat was vast geen spreuk die ze leerden in de eerste klas.
  4. Dax hoorde ook helemaal geen vriendinnetje te hebben, want hij was getrouwd, maar dat leek nooit zoveel uit te hebben gemaakt. Waar de meeste mannen hun affaires vaak verstopten voor de buitenwereld deden Maddie en Dax over het algemeen niet echt de moeite om te verbergen hoe ze graag hun tijd met elkaar door brachten. Maddie wist heel goed hoe haar ouders daar over dachten en ergens verbaasde het haar soms dat ze haar nog nooit van school hadden gehaald voor haar ongepaste gedrag. Misschien kon ze het niet meer genoeg schelen, of misschien hoopten ze gewoon dat er uiteindelijk toch iets meer van hun dochter terecht zou komen als ze gewoon haar opleiding afmaakte. Dan had ze tegen de tijd dat ze afstudeerde misschien alle kansen op een huwelijk verpest, maar had ze in ieder geval wel kans op een baan. Zodra ze merkte dat Dax achter haar aankwam probeerde ze haar pas wat te versnellen, maar het was lastig en hoewel Maddie zeker ook sportief was, was Dax absoluut in het voordeel hier. Lachend probeerde ze zich te verstoppen achter één van de palen van het prieeltje, in een poging om zijn sneeuwballen te ontwijken. Hij kon goed mikken, mocht ook wel als jager in het zwerkbalteam van Griffoendor. Madeline was drijver. Ze was niet getraind om ballen uit de weg te gaan, wat ze dan ook niet deed, op meerdere fronten. Want hihi, ballen. Haastig probeerde ze ook wat sneeuw bij elkaar te rapen en nog een sneeuwbal zijn kant op te gooien. Want zich overgeven? Smeken om genade? Echt niet! In zijn dromen misschien. "Nooit!" riep ze hem toe, maar op dat moment raakte één van zijn sneeuwballen haar recht in haar gezicht en viel ze met een gilletje achterover in de sneeuw. In ieder geval was het een zachte landing.
  5. Maddie had niets door van wat er allemaal om ging in Dax' hoofd en dat was waarschijnlijk maar goed ook, anders was er een kans geweest dat ze gewoon was opgestaan en rechtsomkeert had gemaakt. Maar voor nu was er niets aan de hand, voor Maddie was het nog steeds een gewone dag, een vrolijke dag waarop ze met haar beste vriend een winterwandeling ging maken om daarna te knuffelen voor het haardvuur. Want dat was wat je met beste vrienden deed, zolang ze geen Caspian Thwaite heetten. Caspian was ook leuk, maar het was niet hetzelfde. Met Caspian zou ze eerder nog een uur over de gekste dingen filosoferen, terwijl ze testten hoe lang het duurde voor een marshmallow in brand vloog als je hem in het haardvuur hield, of iets dergelijks. "Daar heb je zeker gelijk in," ging ze zonder enige moeite mee in Dax zijn reddingspoging en tevreden nestelde ze zich nog wat verder in zijn mantel en tegen hem aan. Op die manier hoefde ze de koude wind niet zo te voelen en het voelde fijn om zo lekker dicht tegen hem aan te staan. Het gaf haar een warm gevoel en niet alleen vanwege de dikke kledinglaag om haar heen. "Nee hoor., het is heerlijk zo." Alleen haar tenen zouden het waarschijnlijk wat koud krijgen door de dikke laag sneeuw, maar hopelijk waren ze voor die tijd weer binnen. "Ik ben geen jonkvrouw," grijnsde ze eigenwijs op zijn opmerking. Jonkvrouwen waren altijd zo hulpeloos. Ze haatte het altijd als de kindermeisjes vroeger sprookjes voorlazen. Kleine Maddie wilde geen prinsesenverhalen, ze wilde stoere verhalen, maar die waren er eigenlijk nooit zoveel voor meisjes. Maar dat was oke, had ze op een dag besloten. Ze kon best haar eigen stoere verhalen maken. "Ik heb helemaal niemand nodig om me te redden." Heel eerlijk gezegd klonk het niet heel verkeerd om door Dax gedragen te worden, maar hij mocht haar zo best terug dragen naar het kasteel als hij wilde. Voor nu graaide ze wat sneeuw van de grond en wierp het plagend richting zijn gezicht voor ze onder zijn warme mantel vandaan glipte en door de sneeuw begon te rennen. Iets waar ze ergens diep van binnen meteen een beetje spijt van had, want rennen door de sneeuw was moeilijk. Maar he, ze was er aan begonnen, dus dan kon ze het beter afmaken ook. Er was een prieeltje vlakbij het meer, ze kon het zien vanaf hier. In de zomer had je er de mooiste uitzichten en kon je er heerlijk picknicken als de zon te warm werd. Nu was het leeg en verlaten, want er waren maar weinig mensen die zich buiten waagden met het weer. "Als je me wil dragen, moet je me maar vangen," giechelde ze, nu al buitenadem. En ze wisten allebei dat hij haar moest laten winnen, want het was haar verjaardag. Hopeljik was hij wel bereid om haar die welverdiende overwinningskus te geven.
  6. [1836/1837] Ice, Ice baby

    "Welnee," wapperde Madeline Bowman de opmerking van de eerste- sorry, tweedejaars, maar eerlijk, ze leken allemaal op elkaar, met een glimlach weg. Spreuken en ijs smelten, wat waren dat nu voor simpele oplossingen. Als je iets aan wilde pakken, doe het dan groots. "Weet je wat pas een goede oplossing is, als we de leerlingenkamer van Griffoendor overnemen. Alleen tot het ijs weg is natuurlijk, hebben we meteen een mooi uitzicht." Stiekem was ze altijd een beetje jaloers geweest op Ravenklauw en Griffoendor, die vanuit hun torens een groot stuk van Zweinstein en zijn omgeving konden zien. Dat was zoveel interessanter dan een stel vissen langs zien zwemmen. Nee, gaf Maddie maar de lucht en de vogels die er vrij in konden vliegen. Waar de Griffoendors dan moesten verblijven was niet haar probleem, maar ze was heus wel zo liefdadig om er een aantal in haar bed te laten als ze dat graag wilden.
  7. [1836/1837] We are young still

    Als je het aan Madeline zou vragen, dan zou ze je vertellen dat ze een beetje teleurgesteld was in Daniella Adler. Want trouwen, trouwen?! Meende ze dat nou! Hadden ze niet ooit samen besproken dat het huwelijk onzin was, dat ze daar niet aan zouden doen als het niet nodig was. Ja, er waren misschien maar weinig vrouwen die nooit de amibitie hadden gehad om te trouwen, maar Madeline was er altijd een van geweest. Ze geloofde niet echt in liefde, of het huwelijk. Dat kon je haar ook niet echt kwalijk nemen als je naar haar familie keek, want heel veel goede voorbeelden had ze in haar leven niet gekregen. Alleen haar broer Richard had het redelijk goed voor elkaar, maar zelfs die was ongelukkig. Dus zie je wel, dat je er helemaal niets aan had. Natuurlijk zou ze er niet onder uit komen, dat wist ze ook wel. Haar ouders zouden haar vast met plezier toegooien naar de eerste de beste persoon die zich nog aanbood -beetje jammer dat je al getrouwd was Dax, pretverpester- maar voor nu was ze blij dat het nog lang niet zo ver was - al wist je het dus maar nooit met de invloed van je rijke ouders. Haar gesprekspartner wist er vast alles van. Nee Maddie hield dus niet echt van bruiloften en het hele idee erachter, maar ach, de feestjes waren altijd wel leuk en deze was ook nog in een club van haar vriendin die morgen pas zou openen en dus erg exclusief. Dus natuurlijk was ze er. Uiteindelijk vond ze altijd wel een manier om zich te vermaken. En vandaag was dat met Keane Cadwgan. Keane was ook een zielig slachtoffer van de huwelijksmarkt, maar hij was een man en Maddie had altijd het idee dat het voor mannen toch iets minder erg was, want er werd nog altijd heel veel van je getolereerd, zoals dat eigenlijk ook voor de huwelijksvoltrekking gold. En gelukkig leek hij redelijk zichzelf te zijn gebleven en was hij nog steeds gezellig op feestjes. Sommige mensen vergaten het om leuk te zijn nadat ze getrouwd waren, dan was alles plotseling zo serieus. Maar Keane gelukkig niet. "Oh ja natuurlijk," antwoordde ze stralend toen hij voorstelde om te dansen. Ze hield van praten, maar ze hield nog veel meer van dansen, zeker als ze het met een knappe jongen kon doen. Vlug dronk ze haar champagneglas leeg en liet zich giechelend de dansvloer op trekken. "Ja, het ziet er mooi uit," beaamde ze zijn woorden. "Ik ben heel benieuwd naar de feestjes die hier plaats gaan vinden. Beetje jammer dat ik nog een paar jaar vast zit op Zweinstein." Ze rolde even met haar ogen, want God wat was de buitenwereld zoveel interessanter. Feestjes van studentenverenigingen, nachtclubs, het echte leven. Maar ze had het zelf verpest door een keer een jaar te blijven zitten. "Het gaat steeds moeilijker worden om weg te komen uit het kasteel als het zo blijft sneeuwen, maar als er echt een goed feestje is moet je me maar komen ontvoeren." Ze lachte en gaf hem vrolijk een knipoog.
  8. Deze birthday girl had tot nu toe best genoten van haar birthday week. Ja, Madeline Bowman was zo'n meisje dat het liefst al een maand van tevoren haar kroontje opzette en zichzelf aankondigde als Koningin van de Maand. Vroeger, toen ze klein was, waren haar ouders haar verjaardag ooit een keer vergeten. Haar vader een of andere afspraak gehad met een van zijn zakenpartners en haar moeder met haar vriendinnen en voor een dag had het gewoon geleken alsof ze niet bestond. Haar broer en zus hadden het gemis van haar ouders nog enigzins gecompenseerd, maar vanaf die dag had Madeline besloten dat ze nooit meer zo'n verjaardag zou hebben. En als haar ouders het niet speciaal zouden maken, dan deed ze het zelf wel. Daar was ze goed genoeg in. "Goed," glimlachte ze dan ook tevreden tegen Dax, genietend van het gevoel van zijn armen om haar heen. Het was geen hele bijzondere dag geweest, maar wel een leuke dag. "Een beetje, maar ik heb er nooit een probleem mee om nog meer in de watten te worden gelegd." Zeker niet door hem. Er was geen betere manier om haar dag door te brengen dan met Dax en dat gold ook voor haar verjaardag. Niet dat dat een probleem ging worden blijkbaar, want Dax had een idee. Meteen zat Maddie recht overeind. Had hij een verrassing voor haar? Oh, ze was dol op verrassingen, want verrassingen betekenden altijd dat mensen ergens moeite in hadden gestopt. Goed, misschien was het niet helemaal een verrassing meer, want hij verklapte daarna bijna meteen wat ze gingen doen, maar een tweede dessert kon vast van alles bekeken en hij had ook nog steeds geen cadeautje gegeven. Nu wilde Madeline niet graag materialistisch overkomen, maar ze hield ook wel heel erg veel van cadeautjes. Dat waren altijd net kleine verrassinkjes. "Oh ja hoor, dat klinkt leuk." Een avondwandeling. Ze kon zich niet herinneren dat Dax haar ooit eerder mee had gevraagd voor een avondwandeling. Meestal deden ze hele andere dingen, gekke dingen, spontane dingen, dingen die niet mochten. Een avondwandeling klonk veel serieuzer, maar op zich ook best... fijn. Al zou het wel koud zijn, want het sneeuwde al dagen en in het kasteel was het ook niet overal even warm, maar dat betekende alleen maar dat ze straks een goed excuus had om zich samen met Dax op te warmen in zijn appartement. "Had je nog een speciale wandelroute in gedachten?"
  9. [1836/1837]Samen stelen, samen delen

    Dinsdag 6 december - Het kantoortje van de schoolhoofden, wherever it may be , ik zou dit moeten weten want ik ben SH Madeline Bowman zag zichzelf graag als een bijzonder persoon, uniek, uitstekend boven de rest. Dat hoefde niet perse op een positieve manier, zoals haar zus altijd graag boven iedereen uitstak door goede , hoge cijfers te halen. Zolang je maar anders was dan de rest, was het goed. Anders was beter. Maar soms had je meer overeenkomsten met de mensen om je heen dan je op het eerste gezicht zou denken. Maddie zat verstopt in een van haar favoriete nissen, waar ze wel eens zat op een van die weinige momenten dat ze graag even alleen wilde zijn, toen Richard Ingram de gang in kwam lopen die op het eerste gezicht leeg leek. Op zich niet zulke interessante informatie, want er liepen regelmatig leerlingen door de gangen van Zweinstein. Het tijdstip was misschien een beetje raar, want de meeste leerlingen hadden gewoon les, maar ook daar was een verklaring voor, want de jongen was vast net als Madeline aan het genieten van een tussenuur. Nee, wat er zo curieus was aan deze situatie was dat Richard niet gewoon door gang liep, maar dat hij stopte voor de deur van het kantoortje van de schoolhoofden, dat op een kiertje stond, even aan de deur voelde en vervolgens naar binnen liep. Dat was curieus omdat Maddie nog geen vijf minuten geleden, toen het nieuwe lesuur bijna begon, allebei de Schoolhoofden haastig het kantoortje had zien verlaten. Er was dus verder niemand in dat kantoortje. Helemaal niemand. Behalve Richard Ingram. Dat was interessant. Nieuwsgierig hupste het Zwadse meisje uit haar verborgen hoekje en trippelde zo zacht mogelijk de lege gang door richting het kantoortje. Door de kleine opening van de deur, die nog altijd niet helemaal dicht was kon ze haar afdelingsgenootje door het kantoor zien lopen. Hij zag er niet bepaald uit alsof hij braaf aan het wachten was op een van de schoolhoofden, omdat hij een afspraak met hen had. Hij zag er eerder uit alsof hij iets aan het zoeken was. Maar wat zocht je nou in het kantoor van de Schoolhoofden? Collingwood en Ostrovsky hadden daar vast wel wat interessante dingen liggen, zouden ze misschien iets van hem hebben afgepakt dat hij nu terug wilde? Zodra Richard met zijn rug naar haar toestond gleed ze geruisloos door de deuropening naar binnen en liet zich op de stoel voor het bureau zakken. Waarna ze even hard kuchte om zijn aandacht te wekken en de jongen met een stralende glimlach aankeek. "Je weet toch wel dat de eerste regel van stelen is dat je niet zomaar de deur open laat staan?" OOC: Prive met Margaux
  10. De Jaarlijkse Sikkelloterij!

    Maddie koopt 4 loten, want vorig jaar heeft ze niks leuks gewonnen, dus dan maar het dubbele aantal dit jaar, dubbele winkans!
  11. [1836/1837] Openingsfeest!

    Voor sommige mensen was het magische woord alsjeblieft. Voor Madeline was het feestje. Tenminste, als je wilde dat ze opeens op kwam dagen. Aan de tafel van Zwadderich was het maar iets raars aan de gang. Maddie was een beetje laat op komen dagen, omdat een of andere huiself één van haar koffers was kwijtgeraakt -dat gebeurde wel eens als je honderden koffers moest verslepen naar leerlingenkamers- en ze een kwartier lang naar de verontschuldigingen van het beestje had moeten luisteren, in plaats van het slim en effectief gewoon er naar zou gaan zoeken. Tegen de tijd dat ze was ontsnapt leek iedereen in Zwadderich blijkbaar al zo dronken dat het wel net was alsof ze een vreemde taal spraken. Vast heel leuk als je zelf ook al zo aangeschoten was, maar als je net aan kwam wandelen voelde het vooral een beetje vreemd. Gelukkig was er aan de andere kant van de zaal vast wel wat leuks te beleven. "Hoorde ik daar iets over een feestje?" glimlachte ze vrolijk, terwijl ze haar armen om de twee leukste jongens van de hele school heen sloeg. God, wat zou ze toch zonder hen moeten volgend jaar. Ze begon het bijna jammer te vinden dat ze ooit in de derde klas een keer was blijven zitten. Toendertijd had dat het heel erg waard geleken, aan de teleurgestelde uitdrukking op het gezicht van haar moeder en zus te zien, maar nu was het wel een beetje vervelend. Volgend jaar zouden Caspian en Dax al naar de Universiteit gaan en wat moest zij dan doen? Zich een jaar lang vervelen? Hmm, misschien moest ze maar gewoon iets verzinnen waardoor ze allebei nog een jaartje hier bleven. Ze wurmde zich tussen hen door en plantte zichzelf tevreden op Dax zijn schoot, want wat was het punt in naast iemand gaan zitten als je er ook gewoon meteen bovenop kon klimmen omdat je hem had gemist. "Waar en hoe laat?"
  12. SexEf 15+ (5e tot en met 7e jaars) [1836]

    Madeline wist niet precies wat ze hier deed, want het mocht duidelijk zijn dat ze bepaald geen les in seksuele voorlichting nodig had. Kijk, dat ze dat nou aan al die zielige trienen moesten geven die niet wisten hoe ze een fatsoenlijk toverdrankje moesten brouwen om te voorkomen dat ze zich bij de rest van Zweinsteins tienerbevolking zouden voegen, maar kom op. Wat dacht die man dat hij haar nog kon leren? Zij wilde hem anders ook wel wat leren hoor. Zo verkeerd zag hij er niet uit, zeker niet in die outfit. Maar goed, zelfs als de leraar daar niet voor in was, dan kwamen hier misschien wel wat spannende, leuke verhalen naar boven. Of niet, want het grootste deel van haar klasgenoten bleek tot nu toe een stel saaie dozen te zijn. "Nou, dat verklaart waarom je altijd zo chagrijnig bent. Je zou het eens moeten proberen, doet wonderen voor je humeur," giechelde ze op Grigor's opmerking, voor ze een aardbei met chocolade in haar mond stopte en er tevreden op begon te kauwen. Hmm, haar lievelingsfruit en dan ook nog die champagne! Nog even en ze zou bijna geloven dat dit een date was in plaats van een les over seksuele voorlichting. "Ik heb wel verhalen om te vertellen. De grote vraag is, welke zou je willen horen?" glimlachte ze liefjes en ze wierp de leraar een uitdagende blik toe.
  13. [1836/1837] George en Melody zijn goede ouders!!! Zegt niemand.

    Je zou denken dat kinderfeestjes niet zo Madeline's ding waren - immers was er meestal niet zoveel drank aanwezig en waren de meeste mannen die zich op het feest bevonden al oud, vader, getrouwd (oke, vader en getrouwd waren nog wel doelgroepen waar Maddie mee kon leven), onder de plak bij hun vrouw, levensmoe of gewoonalles in één- maar niets was minder waar. Kinderfeestjes hadden ook veel leuke elementen, zoals taart, springkastelen en een soort vrijpas om jezelf te gedragen als een kleuter, want je deed gewoon leuk mee met de kinderen, dan was er helemaal niets ergs aan? Daarnaast vond Madeline het altijd leuk om kinderen een beetje op te zetten tegen hun ouders. Geen erge dingen natuurlijk, gewoon een beetje kattenkwaad. Ze waren zo makkelijk omkoopbaar, een snoepje en ze hielden wel hun mond en de gezichten van de ouders waren onbetaalbaar. "Hallooooo!" kondigde ze zichzelf vrolijk aan als de aandachtstrekkende, leuke tante die ze was. Ja, die ene tante die stiekem alle kinderen later hun zin gaf als hun ouders nee hadden gezegd, met wie je geheimpjes kon delen die je moeder nooit te weten zou komen en die je je eerste sigaret of shotje zou geven, omdat ze vond dat je wat van het leven moest leren. Valeria was nu nog een beetje jong, maar MAdeline hoopte dat ze mooie tijden zouden gaan beleven later. "Waar is de jarige?" ging ze zangerig verder. "Ik heb het meest fantastische cadeautje ooit gekocht."
  14. Madeline mocht professor Johnson wel. Goed, hij was misschien een beetje Huffelig zo nu en dan, maar hij was in ieder geval niet saai. Zijn lessen waren altijd origineel en je kon prima met hem lachen zonder dat je meteen strafwerk kreeg voor ongepaste opmerkingen. Ja, de man was absoluut een leraar naar Madeline's hart, dus het nieuws dat de geest weg zou gaan en professor Johnson er als afdelingshoofd voor in de plaats zou komen kon alleen maar in goede aarde vallen. "Ooh wat is dat?" riep ze nieuwsgierig, terwijl ze een eerstejaars opzij duwde om erbij te kunnen. "Zit daar alcohol in?" Vast niet, als de hele afdeling het mocht hebben. Aan de andere kant was het professor Johnson, dus je wist het maar nooit. Die man wist vast wel hoe je feestjes moest bouwen. Ze tuurde even in het glas van een van de mensen om haar heen, maar eerlijk gezegd kon ze het niet echt er uit opmaken. Wat wel opviel was dat er vandaag een donderwolk hing in de leerlingenkamer van Zwadderich. "Wat is er met jou?" grijnsde ze naar Grigor, terwijl ze op de rand van de bank bij zijn hoofd ging zitten en hem even in zijn zij prikte. "Je ziet eruit alsof je een citroen in hebt geslikt." Oh, misschien was dat het wel! Citroenlimonade. Of citroenvodka, als ze een beetje geluk had. Daar konden een aantal van haar afdelingsgenootjes ook wel wat van gebruiken zo te horen. Jeetje, wat was iedereen weer chagrijnig. Als Aviana zo meteen terug uit zou halen naar haar zus was het bijna net alsof ze op een van haar Bowman-familiefeestjes was. Had Tristan ook popcorn meegenomen?
  15. [1836/1837] Zesdejaars en Zevendejaars: Verantwoordelijke les #3

    God. Oh God... Oh God, wat gebeurde er! Goed, nu legde professor Redgrave net precies uit wat er gebeurde, namelijk dat ze één van haar zintuigen verloren was, maar als je zicht plotseling zwart werd was dat toch wel even iets om van te schrikken. Madeline hield er namelijk wel van om gewoon de wereld in te kunnen kijken, het was zoveel moeilijker om te flirten met iemand als je hem gewoon kon zien. Maar nu was alles zwart en eerlijk gezegd vond ze dat best wel beangstigend. Want wat als haar incompetabele klasgenoten het recept verkeerd zouden brouwen. Zij zou het niet weten! Want ze kon verdomme niks zien. De eerste stap was in ieder geval om iedereens briefje te verzamelen en het recept zo in elkaar te zetten. Dat moest niet zo moeilijk zijn. Dat briefje had ze net op haar tafel gelegd. Voorzichtig liet ze haar handen over het hout glijden, maar haar vingers vonden alleen maar de harde kaft van haar toverdrankboek. He? Hoe kon dat nou! Ze wist heel zeker dat het briefje daarnet nog hier lag. Iets gestresster ging ze nogmaals alle hoeken van de tafel langs, maar toen tikte iemand haar op haar schouder. Maddie draaide zich verward in de rondte, maar eh, tja helaas kon ze de persoon niet zien, dus had ze geen flauw idee waar ze moest kijken. "Wat?" vroeg ze ongeduldig, terwijl ze overeind kwam uit haar stoel en bijna meteen ergens tegenop botste. Auw. "In plaats van spelletjes te spelen, kan je me misschien gewoon even helpen met mijn briefje zoeken. Hij lag hier ergens op tafel." Wat ze niet doorhad was dat ze op dit moment met haar rug naar Hadewich toestond en tegen een kast aan het praten was.
×