Jump to content

Madeline Appleby

Dit is Geen Partij
  • Content count

    146
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    6

Madeline Appleby last won the day on September 20 2019

Madeline Appleby had the most liked content!

About Madeline Appleby

  • Rank
    And from the chaos of her soul there flowed beauty
  • Birthday 08/11/95

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,244 profile views
  1. Ergens na dit topic: Its the most wonderful time of the year Het huis van George en Melody “Het is gewoon ronduit een belediging,” tierde Madeline, terwijl ze met grote stappen door de kinderkamer beende, één van haar nichtjes in haar armen. Na David’s plotselinge onthulling dat hij geen kinderen meer wilde -of waar het vooral om ging, geen kinderen met haar, want wat was dat nou weer voor vreemde opmerking- moest ze toch ergens uitrazen. En dat kon ze niet bij haar vriendinnen doen. Nee, Maddie wilde niet weten wat die nou weer zouden zeggen of wat voor roddels daarvan zouden komen. Dus nouja, dan was haar zus de beste tweede optie. Want Melody zou dit vast wel begrijpen toch? Melody was dol op baby’s. “Ik zou prachtige baby’s maken. Ze zouden knap zijn en een geweldig gevoel voor stijl hebben en eh… heel veel humor,” ratelde Madeline, druk nadenkend over wat ze allemaal mee zou kunnen geven aan haar mogelijke kinderen. “Ik begrijp gewoon niet waarom hij er daar niet een van zou willen hebben.” Ze bleef even stil staan, zodat ze voor een moment geïrriteerd uit het raam kon staren. Haar kleine nichtje Camilla, die zich niet helemaal op haar gemak leek te voelen bij een nogal opgefokte Madeline -en we kunnen het haar niet kwalijk nemen- keek wat ongemakkelijk richting haar moeder. “Ik bedoel, wat denkt hij?” snoof Maddie en ze keek Melody vragend aan. “Dat ik compleet onverantwoordelijk ben?” Eeeeeh. OOC: In ieder geval met Lily!
  2. [1838/1839] It's the most wonderful time of the year

    Madeline begreep het niet helemaal. Eerst zei ze allemaal dingen die ergens niet helemaal aardig waren en reageerde haar man alleen maar vol liefde en compassie. Nu deed ze een goedbedoeld voorstel en deed David plotseling zo... afstandelijk. Dat wilde hij niet? Hoe bedoelde hij dat wilde hij niet? Waarom trouwde je anders met iemand die nog zo jong was. Tenminste, dat ging toch op voor de meeste mannen. En als hij zo graag kinderen in huis opnam van allerlei andere vrouwen, was een kind van haar dan werkelijk zo erg? Hij hield toch van haar? Ze had trouwens helemaal nooit gezegd dat ze geen kinderen wilde. Nee, haar levensstijl was er momenteel niet echt naar en ze hoefde ze heus ook niet meteen te hebben. Maar... het zou best leuk zijn toch, kinderen. Maddie moest zeggen dat ze er nog niet eerder veel over had nagedacht, maar David was de eerste man bij wie ze het nog wel een beetje voor zich had gezien. Maar blijkbaar zag David het zelf anders. En misschien als hij het anders had gebracht, dat ze er nog enigszins begrip voor had gehad, dat het wat minder hard binnen was gekomen, maar op dit moment stond het haar absoluut niet aan hoe hij zich gedroeg. Eerst gaf hij haar geen keus in het aannemen van zijn bastaardkind (waar tenminste nog iets voor te zeggen was geweest, want het was zijn kind, niet de hare, dus uiteindelijk was dat in eerste instantie iets tussen hem en die Meghan. Maddie pastte zich wel aan. Dat vond ze heus niet zo erg, als hij maar wist wat hij deed. Dat was het enige waar ze echt bezord om was geweest) maar nu had hij blijkbaar ook besloten dat hij geen kinderen van haar wilde - en dat was niet zijn beslissing om te maken. Want dat ging niet om zijn leven, het ging om hun leven, hun huwelijk, hun toekomst, haar lichaam. Waar haalde hij het recht vandaan om dit voor haar te bepalen. "Dat is niet eerlijk!" gilde Maddie terug en ze schoot overeind. "Voor iemand die zegt mijn mening erg te waarderen, ben je wel erg goed in dingen gewoon aannemen in plaats van het aan me te vragen" Hij had haar nooit iets gevraagd hierover. Ze hadden het ook nooit echt over kinderen gehad en misschien was dat een fout geweest, maar goed, je kon ook moeilijk praten over een onderwerp dat blijkbaar toch niet ter discussie stond he David. Madeline griste haar schoenen van de grond en keek David fel aan. "Prima." Een gekwetste blik gleed over haar gezicht. "Ik ga..." Eeeh. "Nog wel even de stad in." Ze had helemaal geen zin om de stad in te gaan, maar ze had nog minder zin om hier thuis te blijven en te zitten wachten tot hij klaar was om zijn werkkamer weer uit te komen. Ze was verdomme geen saaie huisvrouw. Meestal als ze zich naar voelde ging ze shoppen, maar het was avond, dus dat was niet echt een optie. "Dan kun jij ongestoord werken, of wat met Austen doen, of wat dan ook. Doe vooral wat je wil." Dat was niet waar dit om ging. Dat was niet waar ze nu echt boos om was, maar ze voelde zich afgewezen en er was geen naarder gevoel dan dat.
  3. [1838/1839]Never thought we would meet again

    Kerstvakantie 1838/1839 - don't judge me Sinds een tijdje woonde er een nieuwe persoon bij haar in huis en het was... heel simpel gezegd, wel even wennen. Toen Madeline met David trouwde had ze geweten dat ze er een stiefzoon bij kreeg, maar ja, Dax Appleby was nou niet bepaald een standaard stiefzoon. Hij was net zo oud als zij en het idee dat ze ooit nog een andere band met hem zou ontwikkelen dan die van vriendin, was werkelijk om te lachen. Ja, het had even vreemd aangevoeld in het begin, maar al bij al, had ze ongeveer wel geweten wat haar te wachten stond. Maar nu had ze er plotseling nog een stiefzoon bij. Eentje, die nogal onverwacht haar leven binnen was gerold, die jonger was en nog op Zweinstein zat en waar ze zich niet zo heel erg op voorbereid voelde. Maddie herinnerde nog wel dat ze Austen eens had gezien in de leerlingenkamer van Zwadderich, maar ze had nooit zo veel met de jongen gesproken -wat moest ze ook met iemand die vijf jaar jonger was dan haar- en ja... sorry, maar eigenlijk wist ze niet zo goed wat ze nou precies met de jongen aan moest. Ze was niet zoals David, die dit allemaal zo makkelijk op leek te pakken. Maddie was nooit eerder een moeder geweest en dus had ze ook geen ouderinstinct. Daarbij wist ze ook niet zo goed of er nu van haar verwacht werd dat ze dat opeens wel had, of ze daar iets mee moest doen. De jongen had een moeder. En hoewel die momenteel in de gevangenis zat, deed dat natuurlijk niets af aan haar bestaan. Wat voor rol ze dan precies wel had was haar eerlijk gezegd ook een raadsel hoor. De etiquettelessen op Zweinstein hadden helaas nooit het onderwerp "hoe ik ga ik met eventuele stiefkinderen" om behandeld en het was werkelijk een gemis. Zoals wel vaker wanneer Maddie een probleem had, of niet zeker was van haar zaak, besloot ze het in eerste instantie maar gewoon, te vermijden. Dat was gelukkig niet zo heel moeilijk, want met de aankomende kerstvieringen -en Maddie's neiging om nogal extravagant uit te pakken- was er genoeg wat nog geregeld moest worden waarvoor ze de deur uit kon. En oke, dat ze die tijd nu ook gebruikte om een paar uur lang nieuwe winterlaarsjes te passen die ze eigenlijk helemaal niet nodig had, puur omdat ze nog steeds boos was op David om een aantal dingen die hij tegen haar had gezegd, moest de rest maar voor lief nemen hoor. Maar goed, je kon niet eeuwig dingen vermijden en misschien was het toch wel goed als ze voor het kerstdiner wat meer dan alleen een paar beleefde woorden met Austen had gewisseld. Dat ze nog een beetje boos was op haar man, daar hoefde Austen niet onder te leidden. Kon die jongen ook niets aan doen. Vandaag was David op het werk en dat betekende dat Maddie alleen thuis was met Austen. Normaal een moment die ze aan zou grijpen om er zelf vandoor te gaan, maar vandaag besloot ze toch om het maar eens over een andere boeg te gooien. "He Austen?" begon Maddie, toen ze de jongen op de bank vond met zijn neus in een of ander boek. "Ik zat er over te denken om naar de kerstmarkt te gaan en daarna misschien ergens te gaan lunchen en ik vroeg me af of je zin had om mee te gaan?" Het was toch leuker met gezelschap. "Of we kunnen ook iets anders doen natuurlijk, iets wat jou leuk lijkt." Ze had geen idee wat hij leuk vond, maar het moest toch niet zo moeilijk zijn om daar achter te komen. OOC: Met Ann <3
  4. Sociale Kalender - BW

    Wat is het? Madeline's 21e verjaardagsfeest. Het thema is Glitter en Gold en alles is dan ook aangekleed in eh tja, glitters en goud. The Glamourous lifestyle. Waar is het? De VIP ruimte van Club Vanilla, want dat ze getrouwd is betekent niet dat ze saaie feestjes op saaie locaties gaat geven pfff Wanneer is het? Zaterdag 8 december Cadeautjes? Verras haar! Maar sieraden en shoptegoed is altijd goed. Uitgenodigden? - David Appleby - Dax Appleby - Merry Appleby - Austen Cotterell - Adore Appleby - Caspian Thwaite - Jennifer Churchill - Andromache Moyle - Yara Foulkes-Davenport - Daniella Ingram - Valentine Ingram - Heaven Priest - Jupiter de Haviland - Zachary Davidson - Aaron Hollow - Fallon Bellerose - Imogen Rosanvallon - Regan Lennox - Celia Haysward - April Haysward - Calla Ryder - Keane Cadwgan - Samuel Everett - Austin Davidson - Melody & George de Haviland - Richard & Victoria Rosanvallon
  5. [1838/1839] It's the most wonderful time of the year

    Oh gelukkig. Austen Cotterell, dat klonk beter. Deze Austen kende ze ook wel trouwens. Niet echt goed, want Madeline was over het algemeen niet echt geïnteresseerd geweest in de jongere lading Zwadderaars die elk jaar binnen kwamen (degene die weg gingen naar de Universiteit waren veel leuker), maar als je een aantal jaar in dezelfde leerlingenkamer doorbracht dan kwam je elkaar zo nu en dan wel eens tegen. Meer dan dat wist ze eigenlijk niet echt, maar alles was beter dan Davidson... Het leek er op dat David haar in ieder geval begreep, want ja, dat was inderdaad hoe hij overkwam op dit moment. Als iemand die zomaar alles aannam wat hem maar verteld werd. Maar blijkbaar zag David dat niet echt als een probleem. Nee, want hij zag wel wat van zichzelf in Austen. Wat bewees dat nou? Had hij niet vijftien jaar naar die jongen gekeken zonder er wat in te zien? Ging je vanzelf geen dingen zien als je maar lang genoeg staarde? De waarheid was echter, zoals David al zei, nogal moeilijk te achterhalen. Madeline kon ook niet weten wat David vijftien jaar geleden allemaal had uitgespookt, op welk moment en met wie en wat daar precies de uitkomst van was. "Nee, ik zou ook niet weten hoe ze dat moet bewijzen,” bracht ze uit met enige tegenzin. Dus dan namen ze maar gewoon aan dat wat Meghan vertelde de waarheid was? Was dat waar ze dan voor gingen? Waar hij voor ging, eigenlijk. Maddie was er nog niet helemaal uit, maar David leek erg zeker van zijn gelijk. Ze zag aan het de twinkeling in zijn ogen, aan de manier waarop hij kalm haar commentaar weerlegde, alsof hij toch al had besloten dat hij er niet echt naar ging luisteren. En blijkbaar was dat niet het enige waar David al zo zeker van was. Tien minuten geleden wist ze nog niet eens af van deze lang verloren zoon van hem en nu waren ze al bij het onderwerp erkennen? Eh… eerlijk gezegd overviel het haar allemaal een beetje. Konden ze misschien even een moment nemen om hier bij stil te staan. "Is dat een vraag?" flapte Madeline eruit en haar stem klonk wat koeler dan eigenlijk de bedoeling was. "Want het klinkt alsof je je besluit al genomen hebt.” En prima, hij mocht zijn eigen beslissingen maken, maar ze had toch op zijn minst gedacht dat hij wel wat meer respect had gehad voor haar mening. Hij vroeg niet eens wat ze er van vond, hij vroeg gewoon of ze wel vrede had met zijn besluit. Misschien als Madeline opgegroeid was in een functioneel gezin dat ze het beter had begrepen, maar eerlijk gezegd hadden haar ouders niet zo’n belangrijke rol gespeeld in haar leven (behalve dan op de momenten dat ze wilde dat ze haar gewoon eens lekker met rust lieten, natuurlijk). Dat had ze best anders gewild als kind, maar uiteindelijk was ze prima terecht gekomen, niet waar, zelfs zonder al die extra ouderlijke zorg. Maddie bestudeerde het gezicht van haar man, alsof ze daarin kon lezen waarom dit allemaal zo belangrijk voor hem was en schoof toen wat dichterbij, hem een flirterig glimlachje toewerpend. “Weet je, als je zo graag nog een zoon wil, kunnen we er ook best een maken hoor." Want dat was uiteraard de perfecte oplossing.
  6. [1838/1839] It's the most wonderful time of the year

    Het perfecte cadeau voor Dax? Nou, het geheim daarvoor zat hem eigenlijk vooral in dat je je niet moest focussen op voorwerpen, op dingen. Het beste aan hun vriendschap waren altijd de ervaringen geweest, de dingen die ze deden, de plaatsen of feestjes die ze bezochten. Op bepaalde manieren waren die ervaringen eigenlijk waardevoller dan spullen - hoewel Maddie het zelf er nooit volledig voor in zou willen ruilen, cadeautjes krijgen die je uit kon pakken was nou eenmaal erg leuk. Dus, het was altijd een goed idee om te beginnen met een ervaring. Iets waar hij naar toe kon, of wat hij kon beleven, iets avontuurlijks misschien. En dan kon je altijd nog een verzameling aan spullen geven "die hij daar echt nodig had". Gewoon. Als excuus om toch nog eens goed te gaan winkelen. Maar hoe konden ze het over cadeautjes hebben als David haar zojuist dit nieuws had verteld? "Austin?" onderbrak Maddie hem voor een moment. "Vertel me alsjeblieft dat het niet Austin Davidson is." Een misselijk gevoel overviel haar, maar toen bedacht ze zich dat Austin geen vijftien meer was en al helemaal niet in de Spoiled Princess had gewoond. Al paste dat Spoiled wel goed bij hem, maar dat hadden zijn eigen ouders gedaan. Een blik van opluchting gleed over haar gezicht, maar echt erg opgelucht kon ze zich nu ook weer niet voelen. David leek dit namelijk erg serieus te nemen. Blijkbaar was hij rond die tijd wel eens met deze vrouw naar bed geweest. En gevoelsmatig klopte het wel? Oh honey. Madeline wist wel dat David een lieverd was, maar ze had hem nooit eerder aangezien voor naïef. Deze vrouw had nog niet eens wat bewezen en hij had dit kind al ongeveer opgenomen in huis! "David," begon ze zachtjes en Madeline reikte naar hem uit. Ze wist niet zeker hoe ze dit moest brengen. Hij zou het vast niet leuk vinden wat ze te zeggen had, maar... iemand moest het doen, hem beschermen voor deze waanzin. Want dat was toch wat het was? "Ik weet dat je altijd graag mensen wil helpen en dat is een van de dingen die ik heel erg aan je bewonder." Maddie wikkelde haar vingers door die van hem en gaf een zacht kneepje in zijn hand. "Maar... deze jongen heeft 15 jaar onder je dak gewoond, zonder dat zijn moeder er ooit wat van heeft gezegd. En nu deze vrouw in de problemen zit, ben je plotseling de vader?" Nee, dat was echt veel te toevallig. "Heb je enig idee hoe dat klinkt?". Oh ze begreep Meghan wel. Natuurlijk wilde de vrouw haar eigen hachje redden, haar zoon redden, misschien wel geld voor haar rechtszaak, je wist het maar nooit. Maar echt niet dat Maddie het toeliet dat iemand haar man voor zoiets op zou laten draaien. Die Meghan mocht blij zijn dat ze al die jaren onder David's dak had mogen wonen, was dat dan niet genoeg? "En hoe kan je zeggen dat ze geen leugenaar is?" ging ze iets feller verder. "Blijkbaar liegt ze al vijftien jaar." Dat hij daar eens over na ging denken.
  7. [1838/1839] It's the most wonderful time of the year

    Vroeger had Madeline nooit gedacht dat ze dit zou zeggen, maar het getrouwde leven beviel haar eigenlijk best wel. Ze had altijd gedacht dat een huwelijk op een bepaalde manier je vrijheid zou beperken, maar eerlijk gezegd voelde ze zich vrijer dan ooit. Ze had haar hele eigen huishouden nu, waarvoor zij alles mocht bepalen -met een beetje overleg met haar man dan, maar David was niet zo moeilijk- en het was heerlijk. Niemand die op haar lette of al haar keuzes bekritiseerde. En ja, nu kerst er aan kwam was het druk, maar het was het soort drukte waar Maddie enorm van kon genieten. Wat was er nou beter dan de hele dag winkels afstruinen door het hele land op zoek naar de beste cadeautjes en het lekkerste eten voor de feestdagen en een half uur lang debatteren of de uitnodigingen ronde hoekjes of gewone hoekjes moesten hebben. Het was veel werk, maar dit was hun eerste echte kerst samen en Madeline wilde dat het perfect was. "Oh ja mijn dag was geweldig," glimlachte ze, terwijl ze tevreden haar glas wijn van David aannam. "Ik heb het perfecte cadeau voor Dax gevonden vandaag. Ik weet nog steeds niet precies wat ik voor Merry moet kopen," dat kind was onmogelijk, in ieder geval zo onmogelijk dat Maddie zeker wist dat Merry de meerderheid van de cadeaus die ze had overwogen niet zou waarderen zoals het hoorde, "maar dat komt vast nog wel goed." Soms moest je gewoon uren winkelen en dan liep je er uiteindelijk vanzelf tegenaan, was ook niet zo erg. "En er was een ruzie bij de bakker vandaag, omdat iemand een vliegende taart had besteld en hij per ongeluk vast zat geplakt tegen het plafond. Het was hilarisch." Maddie nipte aan haar glas en glimlachte. "Natuurlijk, ik zal het je wel laten weten." Maar ze had geen hulp nodig. Ze kon dit wel! Dit zou het meest speciale kerstdiner worden dat hij in jaren had gehad. Werd het ook, maar dan om een hele andere reden. "Oh?" Nieuwsgierig kwam ze wat meer overeind zitten toen David over 'een apart kerstcadeau begon'. Dat kon van alles zijn! Misschien was het wel een vakantie of een gekke nieuwe uitvinding! Maar nee, het was... een zoon. "Oh." Maddie wist in eerste instantie niet echt hoe ze moest reageren dus staarde ze David even verbaasd aan. Toen trok ze voorzichtig haar voeten uit zijn handen, zodat ze gewoon recht naast hem kon zitten, het voelde beter om een gesprek te voeren op die manier. Dus, hij had een zoon. Dat had ze al geweten, maar dit was niet Dax, dit was een andere zoon. Niet een jonge, thank God, Maddie wist niet zeker wat ze er mee aan moest als hij nu met een eenjarig kind aan zou komen zetten. Gaf haar dan maar een vijftienjarige. Hoewel ze die misschien liever ook niet had gehad. Met Dax was het soms al ingewikkeld genoeg. Of nouja... ze wist het niet zo goed. Misschien moest ze gewoon even wennen aan het idee. "Oke... dus je hebt nog een zoon. En je wist niet dat hij bestond?" Vijftien jaar lang. Dat was een lange tijd om te wachten voor je het aan de vader ging vertellen. "Hoezo heeft ze het je nu pas verteld? Weet je zeker dat het jouw zoon is?" ging Maddie kritisch verder. Eh ze bedoelde maar, je wist het maar nooit. David was rijk en welvarend, wie zou daar nou geen kind mee willen hebben.
  8. [1838/1839]In the name of friendship

    Januari 1839, bar George and the Dragon, Wegisweg Oh Merlijn, ze kon haar vrienden ook werkelijk geen moment alleen laten. Eerst Dax met zijn huwelijksfratsen en dan nu Caspian. Alsof haar vrienden absoluut geen gevoel van eigenwaarde hadden en geen idee hadden welke richting ze nu uit moesten met hun leven als hun beste vriendin er niet was om ze wat advies te bieden. Helaas kwam de uitnodiging zo vlak voor de bruiloft, dat er niet echt meer iets aan te doen viel en hoewel Maddie dolgraag nog eens een bruiloft wilde crashen -gewoon, om iedereens gezicht te zien als je opstond om te vertellen waarom iemand niet mocht trouwen- wilde ze Caspian dat toch ook niet echt aandoen. Ze zag al helemaal voor zich hoe de kleur dan een beetje weg zou trekken uit zijn gezicht en hij die ene blik in zijn ogen zou krijgen die hij wel vaker kreeg als hij plotseling het gevoel had dat iedereen naar hem keek en hij niet de juiste dingen zei, of deed. Nee, dat kon ze hem niet maken. Ook al was ze het dan niet eens met zijn keuze, de dag van de bruiloft was niet de juiste dag om dit soort dingen te bespreken. Maar hé, Caspian kon moeilijk verwachten dat ze dan ook maar de rest van haar leven haar mond ging houden. Want ergens was ze bang dat hij dit deed om de verkeerde redenen en als dat zo was, dan moest ze hem tegen zichzelf beschermen. Dus had ze hem op deze bewuste vrijdagavond ontvoerd naar een café om eens een goed gesprek te voeren over zijn laatste levensbeslissingen. Niet dat ze dat ze dat zo tegen hem had gezegd natuurlijk, maar het vooruitzicht van veel glazen bier was meestal voldoende om een jongen zijn huis uit te lokken. "Dus vertel eens Cas, hoe bevalt het getrouwde leven?" grijnsde Maddie, terwijl ze naar de barman wapperde zodat hij hun bestelling op kwam nemen. Zou het hem al vervelen? Zijzelf zou vast al dood zijn gegaan van verveling als ze getrouwd was met iemand als Agatha Moore.
  9. [1838/1839]Don't ask his permission, ask his blessing instead

    Oh ze had hem nog niet echt overtuigd? En hoe moest ze dat precies doen dan? Wat voor bewijs moest ze hem in godsnaam geven! Het was niet alsof je ergens een certificaat kon kopen waar op stond hoeveel je werkelijk van iemand hield. Was het allemaal maar zo makkelijk, dan zou hij nu ook niet zo boos hoeven doen. Het was sowieso lastig, een boze Dax. Maddie had nog nooit echt ruzie met hem gehad. Natuurlijk waren ze het wel eens niet met elkaar eens geweest, maar het was vooral altijd gezellig en waar ze andere mensen wel eens boos had weten te maken met haar woorden of gedrag, had Dax er eigenlijk meestal gewoon om moeten lachen. Maar dit was anders, dat zag ze meteen aan de manier waarop hij keek en door de dingen die hij zei. Dax wond er bepaald geen doekjes om, ook niet om de reden dat hij liever niet had dat ze met zijn vader zou trouwen. Want ze zou vast wel vreemd gaan. Madeline trok automatisch haar mond open om te protesteren, maar haar stem bleef hangen in haar keel. Want wat moest ze daar eigenlijk op zeggen? Dax, van alle mensen, wist heus wel hoe ze was. Was geweest... Het was anders nu. De nood om alle aandacht van iedereen om haar heen op te zuigen, was niet meer zo sterk als vroeger. Ze voelde zich nu veel meer... vervuld, compleet, tevreden, ze wist niet precies wat het juiste woord was. Maar konden mensen echt veranderen? Had Dax ergens niet een punt.... Bracht ze niet altijd overal waar ze kwam op een bepaalde manier chaos met zich mee? Ze bedoelde het vaak niet zo, maar dan gebeurde het toch. "Ik hou van David," gilde Madeline kwaad terug. "En ik heb geen andere reden nodig dan dat om ja te zeggen op zijn aanzoek." Zij wilde het, David wilde het en het was hun relatie. Deze hele beslissing was tussen hun twee en niemand anders. "Ik weet heus wel wat trouwen betekent. Dat je er dan voor kiest om altijd bij één persoon te blijven en je hebt gelijk, normaal zou die gedachte me bang maken, maar dit is anders. Hij is... anders." Het was een gevoel dat ze niet zo goed om kon zetten in woorden. "Ik heb niets gedaan om je vader pijn te doen. Ik ben met niemand anders geweest sinds we zijn gaan daten, dus waarom zou dat opeens allemaal veel moeilijker zijn als we echt zijn getrouwd." Het enige verschil was dat het dan officieel was... en je niet meer terug kon. Oke, het was ook wel een grote beslissing maar gah, ze wilde hier helemaal niet over nadenken. Ze wilde gewoon nu gelukkig zijn en zich niet zo hoeven te verdedigen. "Hoezo krijg ik eigenlijk overal de schuld van?" Dat sloeg toch helemaal nergens op. Ze ging zich echt niet overal voor verontschuldigen. "Jij bent degene die mij hebt gekwetst met je tegenstrijdige boodschappen en vervolgens ook niets meer van zich heeft laten horen. En dan moet ik degene zijn die wel weer contact zoekt? Vriendschap komt van twee kanten Dax. Misschien als je er zelf ook wat moeite in had gestoken, dat je wel zou weten hoe het is gegaan." Koppig keek Madeline hem aan. "En ik zou me al bijna een moeder gaan voelen ja, met hoe kinderachtig jij je gedraagt. Je lijkt wel een driejarige kleuter man." Daar had ze niet voor getekend...
  10. Sociale Kalender - BW

    Wat is het? De bruiloft van Madeline Rosanvallon & David Appleby. Waar is het? Op een tropisch eiland met een exotisch sfeertje. Vervoer is geregeld, alle gasten zullen hier naartoe worden gebracht met vliegende schepen van Churchill. De ceremonie zal plaatsvinden bij het strand en daarna is er nog een groot, knallend feest. Wanneer? 30 oktober 1838 Uitgenodigden? - Melody & George de Haviland - Richard & Victoria Rosanvallon - Dax & Merry Appleby - Adore Appleby & liever niet Austin Davidson, maar Maddie zal hem wel een uitnodiging moeten sturen - Caspian Thwaite & he better brings a date - Jennifer & Hiram Churchill - Andromache & Hector Moyle - Yara & Irwin Foulkes-Davenport - Daniel & Elaine Foulkes-Davenport - Heaven Priest & Jupiter de Haviland - Zachary & Happiness Davidson - Daniella & Valentine Ingram - Imogen Rosanvallon & gast - Howard & Giselle Rosanvallon - Raphael & Celeana King - Celia & Isaiah Haysward - Keane & Josephine Cadwgan - Samuel & Paige Everett - Thomasin & Armand Foulkes-Davenport - Calla Ryder
  11. [1838/1839]Don't ask his permission, ask his blessing instead

    Blijkbaar had Dax het inderdaad niet zo goed opgepakt dat ze na haar problematische poging om uit de friendzone te ontsnappen met zijn vader was gaan daten. Ergens kon Maddie dat natuurlijk wel begrijpen, ze wist heus wel hoe het leek als je er van een afstandje naar keek, maar... "Dat is niet hoe het is gegaan." Het was echt niet dat ze bedacht dat als ze Dax niet kon hebben, dat ze dan wel voor David zou gaan. Ze had verdomme niet eens meegedaan aan die stomme datingshow. Ze was er toevallig geweest, ze had hem er leren kennen en gewoon zo nu en dan een beetje met hem geflirt, omdat dat nou eenmaal was wat ze altijd deed. Dat hij Dax vader was, daar had ze eigenlijk niet eens zoveel bij stilgestaan. Oke, ze had het natuurlijk wel geweten en toegegeven, de twee leken ook wel op elkaar, dus er was vast wel enige aantrekkingskracht geweest puur op die uiterlijke kenmerken, maar ze had David niet verleid om een of andere idiote wraakactie ofzoiets. Zo wanhopig was ze echt niet. En stiefmoeder. "Ieuw, noem me alsjeblieft nooit zo." Dat was... raar. Ze waren van dezelfde leeftijd, dan ging hij haar toch geen moeder noemen. "Maar ja! Ik heb er zin in," ging ze boos verder. Want ze voelde zich echt gelukkig hierbij en ze ging dit niet door hem laten verpesten. "Ik snap dat het misschien een beetje rauw op je bord valt, maar het is geen stomme grap. Het is serieus en we zijn er allebei heel blij mee. En ik had toch op zijn minst gehoopt, dat je voor je vader ook een beetje blij zou zijn." Als ze David mocht geloven had het zo'n twintig jaar geduurd voor hij iets gevonden had wat een beetje te vergelijken was met zijn eerste vrouw. Dat was lang. Dan kon Dax toch wel even blij zijn dat zijn vader weer wat gelukkiger was. Zelfs al was het dan met haar. Ze kreeg er echt steeds meer spijt van dat ze Dax ooit haar ware gevoelens had verteld. Anders was dit vast niet zo ingewikkeld geweest. "Maar je hebt gelijk," slikte ze haar trots in. "Ik had je er eerder over moeten vertellen. Maar ik vond het eerst moeilijk om je te zien en daarna... ik wist niet goed hoe ik er over moest beginnen. Ik was bang dat je, nouja, eigenlijk precies wat je nu doet... het verkeerd op zou vatten." Zou het echt werkelijk anders zijn geweest als ze hem hier eerder over had verteld? Of zou hij dan ook niet gewoon boos zijn geweest. "Daarbij ik had echt geen idee dat je vader van plan was om me ten huwelijk te vragen, oke. Ik was net zo verbaasd als jij." Verlovingen, waarom maakten ze alles toch zo serieus.
  12. [1838/1839] I let my soul go… to go meet hers, through her eyes.

    Madeline giechelde. Ze voelde zich zo gelukkig. En toch ook nog steeds zo overweldigd. Ze was ondertussen al iets meer gewend aan de manier waarop David dingen aanpakte, aan hoeveel tijd hij wel niet besteedde aan de sfeer en bloemen en cadeautjes uitzoeken (zoveel tijd als geen enkele man ooit eerder aan haar had besteed), maar dit ging allemaal nog een stapje verder en ah, ze was het gewoon niet gewend. Hoe gingen mensen om met dit soort dingen? Ze voelde zoveel in één keer en ze wist echt niet wat ze er mee aan moest. Dus kuste ze hem maar gewoon gretig als antwoord op zijn liefdesbetuiging. “Nee.” Maddie schudde wat met haar hoofd. “Wat is er precies gebeurd?” Dax had haar nooit echt veel over zijn moeder verteld. Ze wist dat hij geen moeder meer had, maar dat was het ook wel. Hij was inderdaad niet echt een persoon die zelf over dat soort dingen begon en Maddie was ook niet iemand die zo snel naar dat soort dingen zou vragen. David's woorden waren lief, een eer zelfs en tegelijkertijd voelde Madeline zich er toch ook een beetje zenuwachtig bij. Ze had Adelaide Appleby nooit ontmoet. Hoe kon ze nou concurreren met iemand die hier niet eens meer was, waarvan hij misschien wel zo’n ideaalbeeld had gecreëerd dat hij daarna niemand anders meer goed genoeg had gevonden. Wat als hij zich nog over Maddie ook zou bedenken, dat ze toch ook niet aan dat ideaalbeeld kon voldoen. Alles was in het begin altijd mooier. Hij was Adelaide in ieder geval nog niet vergeten en dat kon ze hem natuurlijk ook niet kwalijk nemen, zou ze ook niet doen. “Hoe was ze?” vroeg Maddie, plotseling nieuwsgierig. “Je eerste vrouw.” Als ze het wist, misschien dat ze het dan beter kon doen, zodat hij zich in ieder geval niet zou bedenken “De herfst is mijn favoriete seizoen," vertelde ze opgewekt. "Met al die mooie kleuren." Winterbruiloften konden ook mooi zijn, maar haar zus was al getrouwd met kerst en Maddie ging echt niet in Melody's voetsporen treden, op wat voor manier dan ook. "Maar dat is wel al snel... Misschien gaan mensen dan wel rare dingen denken." Snelle bruiloften waren er meestal niet om hele goede redenen. Ze sloeg haar armen om David's nek. "Wat denk jij?"
  13. [1838/1839]Don't ask his permission, ask his blessing instead

    Eh... oke. "Ik ben hier niet voor je vader," antwoordde Madeline en ze deed haar best deed om de ondertoon in zijn stem te plaatsen. Jezus Dax, het was maar een grapje. Sinds wanneer kon hij nergens meer om lachen? Berekenend keek ze de jongen aan en schuifelde wat met haar voet over een loszittend stukje gras. Ja, zij wist ook wel dat je niet zo heel veel spannende potjes kon spelen met zijn tweeën, maar ze had gedacht dat ze er misschien wel wat leuks van konden maken. Dat hadden ze vroeger ook wel eens gedaan, spelletjes verzinnen uit het niets waarvan ze halverwege alweer de regels vergaten en die standaard eindigden in giechelbuien omdat het helemaal verkeerd ging. Dax had vast ook nog wel wat leuke nieuwe trucjes geleerd, nu hij bij een professioneel zwerkbalteam speelde, wie weet kon hij haar nog wel wat nieuws leren. Maar hij leek er niet echt zin in te hebben. "Wat heb jij?" wierp ze Dax geïrriteerd tegen, want Madeline was nou eenmaal niet iemand om een blad voor haar mond te nemen, ook niet tegen haar vrienden. Ze was veel liever de persoon die gewoon zei waar het op stond. "Ik ben gewoon hier om wat tijd met een van mijn beste vrienden door te brengen, wat is daar nou weer mis mee?" Ze kreeg genoeg aandacht van David, dat was helemaal niet waarom ze hier was. En zelfs als ze niet genoeg aandacht van hem kreeg, dan hoefde ze echt geen vervangende aandacht van Dax te hebben. Waar zag hij haar voor aan? Dat ze gewoon leuk van de ene naar de andere zou huppelen als het haar goed uitkwam. Nouja, dat klonk misschien wel als iets waar ze toe in staat zou zijn, maar dit was anders. Dit ging om Dax en om David. Ze respecteerde ze echt wel meer dan dat. En excuse me, gold digger? Het was niet alsof Madeline David nodig had voor geld. Haar ouders waren eigenaar van een hele bankensector. Ze was verdomme het geld - tenzij er een spontane negentiende-eeuwse bankencrisis om de hoek lag, natuurlijk. Madeline sloeg haar armen over elkaar en trok speels haar wenkbrauw op. "Krijg jij wel genoeg aandacht, dat je zo chagrijnig bent?" Klonk alsof Merry wel wat beter haar best mocht doen in bed.
  14. [1838/1839]Always take a good advice from the girl who has lived your life

    Shit. Zodra Adore overeind schoot wist Madeline dat ze dit verkeerd had aangepakt. Het was niet haar bedoeling geweest om Adore echt te kwetsen. Ze had het meisje gewoon de waarheid in willen laten zien, over Austin, over haarzelf. Ze wilde gewoon dat Adore zou beseffen dat ze die stomme jongen helemaal niet nodig had. En als Madeline niet zo gekwetst was geweest en haar gelijk had willen halen, dan was ze nu vast opgesprongen om Adore´s arm vast te pakken en te vertellen dat ze het niet zo had bedoeld. "Prima," sneerde ze in plaats daarvan, al had ze er meteen spijt van zodra Adore de deur achter zich dicht gesmeten had. Madeline zag David wel even vragend kijken toen ze een kwartier later, veel eerder dan de bedoeling was geweest, het huis uit probeerde te sluipen, maar ze schudde haar hoofd en vertelde hem niets van het gesprek dat zojuist had plaatsgevonden in Adore's slaapkamer. Waarom zou ze ook? Het was maar een stomme meidenruzie. Over een paar dagen was het vast weer goed.
  15. [1838/1839]Always take a good advice from the girl who has lived your life

    En dit was waarom Madeline Rosanvallon maar weinig goede vriendinnen had. Vrouwen waren werkelijk waar niet te begrijpen. "Wat?" protesteerde ze verontwaardigd, maar vooral toch ook erg gekwetst. Dit meisje hoorde haar vriendin te zijn. Haar echte vriendin, niet zo een waarvan Madeline er al genoeg had, die je stiekeme steken onder water gaven en achter je rug om roddelden. Als ze zo'n gesprek had willen hebben, dan had ze wel bij Yara of bij Andy aangeklopt. Dit had een leuke avond moeten worden en nu was het gewoon... stom. Ze had geprobeerd dit aardig te brengen, maar prima, als Adore het anders wilde, dan kon ze het anders krijgen. Dan had ze maar niet zo gemeen moeten doen. "Wat weet jij daar nou van," siste ze. "Jij bent zo wanhopig dat je je nu aan één jongen vastklampt, alleen maar omdat je zo onzeker bent dat er straks geen andere is die je wil." Alsof dat nou zoveel beter was. "Ik ben nog niet liever alleen dan zo afhankelijk." Koppig sloeg Maddie haar armen over elkaar. "Als jullie echt zo goed bevriend zijn weet je diep van binnen best dat ik gelijk heb." Want anders kende ze Austin echt nog niet goed.
×