Jump to content

Eleanor Gardiner

Inactief
  • Content count

    37
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Eleanor Gardiner last won the day on January 16

Eleanor Gardiner had the most liked content!

About Eleanor Gardiner

  • Rank
    I want adventure in the great wide somewhere

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Lily

Profile Fields

Recent Profile Visitors

425 profile views
  1. [1836/1837] Where civil blood makes civil hands unclean

    Kijk dit was de beste reactie die ze had kunnen krijgen. Misschien niet om de beste redenen. Dat de persoon waarvan je hield het letterlijk niet aan zou kunnen om je te kwetsen dat was niet echt een goede fundering voor een relatie. Niet dat er ooit een fundering was geweest. Eerst was de fundering twijfels geweest, toen leugens van zijn kant, onwetendheid van haar kant en een hele hoop oud zeer dat niet eens af gedaan kon worden als ‘familliedrama’ omdat het allemaal een beetje dieper ging. (haha diep – mijnen u get it) dan dat. Nu.. nu was het vooral het feit dat ze niet zonder elkaar konden. Klonk heel romantisch maar dat was het in praktijk wel minder. Zeker als je, je dat allemaal lag te beseffen op een ziekenhuisbed waar de persoon waar je niet zonder kon in lag omdat zijn leven zo kort geleden nog niet zeker was geweest. Maar het was wel de beste reactie die ze had kunnen krijgen en ze was hem zo dankbaar ergens. Dat hij zo reageerde, dat hij het haar niet moeilijker maakte en het genoeg vond hoe moeilijk ze het zichzelf maakte (misschien maakte dat hem een beter mens dan haar. Zij had immers geen genoegen willen nemen met alleen het idee dat Daniels eigen hartbreuk als ze hem zou vertellen hoe kwaad ze was genoeg zou zijn. Nee ze had hem die van haar moeten geven en nu waren ze hier). En ze hield van hem, ze hield zoveel van hem. En hij hield ook van haar en dat hij haar het nu zo makkelijk maakte dat was meer dan genoeg argument om op te baseren dat het niet alleen waar was maar ook nog steeds aanwezig. Het was in Ella’s hoofd genoeg in elk geval om de kleine gok dat het niet waar was te willen nemen. “Ik hou van je trouwens”, ze wist niet echt of ze een antwoord wilde geven op de woorden van wat nu al zo lang geleden leek of haar eigen statement wilde maken dus liet ze dat een beetje in het midden hangen. Maar ze hield van hem en op welke toon ze het ook zei de lading bleef hetzelfde. En dus boog ze zich voorzichtig naar voren om hem te kussen en hopelijk hem niet nog een keer bijna te vermoorden.
  2. [1836/1837] Where civil blood makes civil hands unclean

    Ja ze had opgelet. Ze had heel goed opgelet en hem eigenlijk niet meer uit het oog verloren na die korte ruzie met de verpleging of het wel verstandig was als ze al die tijd zouden blijven, dat ze het haar wel zouden zeggen als hij wakker werd. Als hij wakker werd, dat had ze heus ook wel gehoord. Maar elke keer tot nu was het niet veel beter gegaan en misschien had ze dus ook niet echt opgelet. Misschien was ze veel te veel bezig geweest met het idee dat het wel eens niet meer goed kon komen, dat die ‘als’ van de verpleging nog zoveel meer lading zou krijgen (lading die ze niet zou willen of kunnen dragen). En elke keer als ze hem dan toch een soort van zag ademen voelde ze zich een klein beetje hoopvol. En daarna voelde ze zich weer stom want misschien had ze het allemaal wel gefantaseerd omdat ze het wilde zien. Dus ja ze was meer aanwezig geweest dan hij maar ook zij had vast gezeten een gedachtestroom misschien niet zo donker als die van hem, dat wist ze want ze wist heus wel wat ze in die vloek gestopt had. Ze had nooit verwacht dat het resultaat zo groots zou uitpakken maar het was nu ook niet alsof ze compleet niet wist waar ze mee bezig was, maar nog altijd kwaadaardig genoeg om niet echt hier te zien. En nu was hij weer hier en wist ze niet zeker of dat haar met beide benen terug op aarde of in de zevende hemel plaatste en wist ze wel zeker dat beide antwoorden goed waren. Zolang hij er maar was. En zolang het maar goed ging. “Ik wil dat het goed gaat natuurlijk”, fluisterde ze nadat ze naast hem in het ziekenhuis bed was gaan liggen. “Ik.. eerst wilde ik niet dat het goed ging maar ik wilde nooit dat het zo slecht ging. En nu wil ik gewoon dat alles goed gaat, en ik zou willen dat ik nooit gewild had dat het slecht ging”, ze fronste even en staarde naar het plafond. “Ik haat dat zo he, spijt hebben van een beslissing dan lijkt het allemaal nog nuttelozer als het niet eens bleek te zijn wat je echt wilde.”
  3. [1836/1837] Where civil blood makes civil hands unclean

    Ze kon het niet laten om te lachen en te huilen en alles tegelijk. Zij was misschien slecht in weten wat ze moest doen maar Daniel was goed in alle dingen zeggen die je waarschijnlijk niet zou verwachten van iemand in zijn situatie. Maar als hij wel deed wat je kon verwachten dan was ze waarschijnlijk nooit zo hopeloos verliefd geworden dat haar hartbreuk in een vloek stoppen heftig genoeg zou uitpakken voor.. dit. Als ze haar niet bestaande zelfvertrouwen wat hij altijd naar bovenhaalde terug kon vinden dan kon ze over een paar uur misschien zelfs zeggen dat hij dit allemaal maar als een compliment moest zien. Maar voor haar was dat soort humor net te vroeg. Maar ze was blij dat Daniel het nog had. En ze was blij dat hij nog leefde, en ze was blij dat hij nog tegen haar sprak, en dat hij uberhaupt sprak, en dat hij ondanks alles redelijk oke leek te zijn. En ze was zo, zo ontzettend blij dat hij haar niet haatte zoals ze zichzelf momenteel haatte want ze kon hem niet verliezen. Ze kon zichzelf op die manier verliezen maar hem had ze nodig. Want ze hield van hem. “Ik denk dat ik je maar een paar keer moet laten winnen niet, sinds je weet wel”, sinds ik dit een beetje veroorzaakt heb maar dat gaan we niet uitspreken want ik weet niet of je van plan met me erbij te lappen maar ik ga het zelf in elk geval niet doen. Ze.. zou het niet tegenhouden als hij het wel zou doen want ze had het in se verdiend, maar ze geloofde niet dat haar leed hem zou helpen (ironisch gezien de hele situatie kwam omdat ze dacht dat vergelding en zijn leed haar wel zou helpen) dus dat liet ze aan hem over. Als hij het nodig had dan was het zo. Zo niet dan ging ze niet die problemen opzoeken. Voorzichtig stond ze op zodat ze op zijn voeteneind kon zitten. “Hoe.. Hoe gaat het?
  4. [1836/1837] Where civil blood makes civil hands unclean

    Vandaag was een dag van eerste keren. De eerste keer ik hou van je Ze wist niet eens dat ze het had willen horen en toen ze het hoorde wilde ze zo graag dat het een ander moment was. Dat deze situatie nooit plaats had gevonden. Ha misschien had hij het eerder moeten zeggen, misschien dat ze hem die ring dan niet gegeven had. Maar dat was altijd achteraf, dit was waarom ze een hekel had aan keuzes maken omdat je achteraf altijd beter kon zien, altijd kon zien wat je niet en wel had moeten doen om het perfecte resultaat te krijgen en omdat het achteraf altijd wel beter had gekund. Ze haatte keuzes ze, besefte zich net, haatte spijt voor haar keuzes nog meer. De eerste keer dat ze het ziekenhuis van binnen zag. Ze hield niet van ziekenhuizen besloot ze. Ze hield niet van de Choas, ze hield niet van hoe alle mensen door elkaar heen lieten te rennen alsof ze eigenlijk overal al te laat waren en nooit op de plek kwamen waar ze moesten zijn. Het was chaos in de vorm waarin ze niet haar plek kon vinden. Het was niet de spanning van niet weten wat er ging gebeuren maar de spanning voor willen voorkomen dat er dingen gingen gebeuren. Ze werd er misselijk van. Ze hield niet van ziekenhuizen maar kennelijk hield ze van Daniel en kennelijk hield hij van haar dus ze bleef. De eerste keer (en hopelijk de laatste) van een bijna moordpoging. Als ze het ooit nog een keer deed zorgde ze dat het de bedoeling was en dat het lukte. Want dit was falen op beide vlakken en ze had al een hekel genoeg aan haar zelf. Ze wilde nooit meer falen. En zoals alles op een moment dat je ineens allemaal nieuwe dingen meemaakt gaat alles heel snel. Er kwam heel snel hulp bij toen ze in paniek begon te gillen met nieuwe tranen nu van paniek en niet meer van haar liefdesverdriet. Ze waren snel in het ziekenhuis, helers spraken zo snel dat ze niet wist wat er gezegd werd. Het enige wat maar niet snel genoeg kon gaan was het verdomde wachten tot ze eindelijk een teken van leven zag bij de jongen die ze per ongeluk bijna (???) had vermoord. Dat duurde een uur of zes trouwens en in tegenstelling tot alle anderen dingen heeft ze elke minuut van die zes uur wachten bewust meegemaakt. “Hey ze keek even moeilijk want wat zei je na zo’n moment (Ik ook van jou?? Was het te laat om nog in de hele ik hou van jou rollercoaster te stappen, wist hij het uberhaupt nog, had hij het gemeend, mocht ze die vragen stellen, mocht ze uberhaupt vragen stellen, wat moest ze doen, hoe moest ze ookal weer blijven ademen ohja zo. Zo. Ja. Hey was alles alles wat ze er nu uit kreeg.) “Hij is wakker”, riep ze nu luid, want als er meer mensen bijkwamen was het makkelijker om zich in deze situatie te redden.
  5. [1836/1837] Where civil blood makes civil hands unclean

    Ze had het hem nooit echt kwalijk genomen dat hij het niet geweten had, niet in het begin. Ze had hem zelfs kunnen vergeven als hij na de zomer had gezegd van ‘Luister Ella onze ouders zijn al een beetje een paar decennia rivalen, jou familie heeft van de mijne gestolen en de mijne heeft die van jou proberen te vermoorden, dus misschien is het beter als we elkaar niet meer zien want een toekomst zit er niet in. Ik bedoel alle juwelen die je van ons zou kunnen krijgen hebben jullie jezelf al toegeëigend.” Dat was pijnlijk geweest maar rationeel en daar had ze mee kunnen werken. Of ze had er niet mee kunnen werken en in een vlaag van opwelling besloten dat Love conqours all of Romeo en Juliet was een ruwe versie wij kunnen de verbeterde zijn. Maar het punt was dat had ze allemaal kunnen verwerken. Wat ze niet had kunnen verwerken waren de leugens. Hartbreuken waren een ding hartbreuken met een dosering leugens was iets waar niemand een medicijn voor had. En misschien was het oneerlijk, misschien had ze precies hetzelfde gedaan als de rollen omgekeerd waren. Maar dat was het punt niet. Het punt was dat Daniel oneerlijk was geweest en dat ze hem nu het gevoel van bedrog en gebroken harten terug kon geven met een intensiteit waar zelf Shakespeare jaloers op kon zijn. “Wat dacht je wel niet”, gilde ze nu door de tranen die kwamen vanaf het moment dat hij was neergezakt waren doorgebroken. Deels omdat ze ze al zolang had moeten wegduwen om het plan te laten werken deels omdat ze zich heus wel schuldig voelde dat ze hem dit aandeed. Maar niet genoeg om er spijt van te hebben of het te willen stoppen. Niet dat ze het kon stoppen ze had eerlijk gezegd geen idee waar ze precies mee bezig was. Ella had in emotie gewerkt en hoewel de resultaten groter waren had ze nu veel minder controle dan normaal. “Was je ooit van plan het me te vertellen? Vond je het misschien wel romantisch”, ze spuugde het woord uit alsof het iets vies was en veegde verwoed wat tranen weg. “Weet je niet hoe gevaarlijk het is? Voor mij, voor jou, voor iedereen waar we om geven om hier mee door te gaan. Je had het me moeten vertellen”. De hele rant had ze een soort van opgedreund. De woorden die al maanden, al sinds Irwin haar verteld had hoe alles zat toen hij haar van dat eilandje kwam halen op het puntje van haar tong lagen. Ze had niet echt naar hem gekeken ze wist toch wel wat er ging gebeuren? Zij hoefde het niet te zien en hij hoefde het alleen te voelen. Maar toen keek ze wel en Fuck
  6. 9 December 1836 Voor nu ff prive straks misschien open <3 Ze haatte hem. Nee dat was niet waar, dat zou simpel zijn en natuurlijk was het nooit simpel. Ella had haar hele leven geleid op de manier die haar het simpelst leek, door het leven altijd maar te laten komen en nooit een beslissing te maken. Of dat vertelde ze zichzelf, dat het gewoon altijd makkelijk was geweest. Ze vertelde niet dat ze een hekel had aan simpel, dat ze hield van haar lot in de rollende dobbelstenen leggen omdat het leven gewoon leuker was als je altijd om game-play mode speelde. Ze had het er nooit over dat een reden waarom ze het allemaal zo makkelijk vond om zo te leven was omdat ze doodsbang was een verkeerde keuze te maken, dat ze hield van risico’s maar niet van consequenties. Dat deze manier een veilige manier was om fouten te maken en risico te lopen omdat ze het in geval van nood altijd nog aan de dobbelstenen kon blamen. Dat ze nooit zelf verantwoordelijk zou zijn, nooit zelf iets fout zou kunnen doen. En nu was de enige keus die ze compleet zelf gemaakt had, voor zover je Daniel en alle gevoelens erbij een keus kon noemen, was liefde uberhaupt een keus? Had ze het kunnen stoppen? Vast maar het niet willen stoppen was van haar geweest toch? Ze wist het niet eens meer. Ze wist alleen dat het fout, fout, fout was en dat ze naast bijbehorende heartbreak van verraad ook nog een verantwoordelijkheid voor die fout moest dragen en dat ze het allemaal niet meer kon dragen. Dus ze ging het allemaal aan hem geven. Gedeelde smart was halve smart niet. En ze zou er van genieten om hem al haar lasten te geven dat ook. Ella was nog altijd verliefd, maar dat maakte de pijn erger en het verlangen naar wraak sterker. Eerlijk ze zouden allebei beter af zijn als ze niks meer voelde. Maar dat zou dan weer te simpel zijn. “Daniel”, ze glimlachte enthousiast zoals ze de afgelopen maanden al tijden deed en zou willen dat er niet een gedeelte in haar nog altijd blij was hem te zien. Zou willen dat het stiekem niet oprecht goed voelde om haar armen om hem heen te werpen en zich in zijn borstkast te verstoppen alsof er niks aan de hand was. Dat voelde allemaal nog altijd goed, maar het was nep en het deed pijn en haar plan zou echt zijn en geen pijn doen. “Ik heb een cadeautje voor je, ik denk niet dat je ouders me met kerst weer laten komen”, ze glimlachte heel even moeilijk, dus ik dacht ik geef het nu alvast. Er sit trouwens geen aanzoek aan vast wees niet bang het is gewoon nouja hier”, en ze duwde de ring die ze speciaal voor hem had laten maken in zijn hand
  7. [1835/1836] Ik ben een ervaringsdeskundige op dit gebied

    Het werkte een soort van want ik hem net opgezocht wat stremmen betekend en een van de dingen was het dik maken van vloeistof dus wat je je nu moet voorstellen (omdat ik dat grappig vind en het kan bepalen in deze post <3) is dat het water dat uit de leiding werd een soort van dikker werd, maar het werd niet harder dus het bleef ergens tussen vloeibaar en niet vloeibaar inhangen. Je weet wel jelly Of Squishy zoals Mascha (van you tube wiens kanaal ik niet ga noemen ik eh hoef geen fans hier op pp dankzij google) at altijd zo mooi zegt. Anyway het water was nu veranderd in een van die substanties die leek op die ranzige shit die in Aloe Vera drankjes zit. “ Eh het is iets ”, probeerde ze voorzichtig en kon een kleine lach niet onderdrukken want ergens was het ook wel grappig. “Denk je als we het nu in elkaar zetten dat het vanzelf weer water wordt of eh zitten we nu voor eeuwig met deze substantie”
  8. [1835/1836] Ella Ella you don't need my umbrella 'cause you're a firebird

    “Het lot bestaat wel”, viel ze hem zo snel mogelijk in de reden. Want het boek was nog altijd belangrijk, maar het was even nog belangrijker dat Phoenix niet een cruciaal punt uit haar leven ging ontkennen want anders kreeg ze twijfels waar zelfs zij als twijfel koningin niet mee om zou kunnen gaan. En Het. Lot. Bestond. Gewoon. Klaar. “Ik zou het universum niet uitdagen”, siste nu giftig terwijl ze haar armen over elkaar sloeg, “ Als je niet in het lot geloofd hoe verklaar je uberhaupt dat je nu hier bent. Alles heeft een reden en dat komt allemaal terug op het lot dus eh ben je nu je eigen bestaan aan het ontkennen ?” If you can't dazzle them with brilliance, baffle them with bullshit. Right Ella. Nu wil ik dat een keer als topictitel gebruiken. #notetoself.
  9. [1836/1837]Swim for new horizons, lose sight of the shore

    Er was een “natuurlijk kan ik zwemmen wat denk je wel niet” in haar keel blijven steken die ze graag had willen antwoorden toen Daniel haar gewoon meetrok. Aan de ene kant was dat een goed teken want dan was hij er vast wel vanuit gegaan dat ze het kon, had hij het gewoon uit gewoonte gezegd die vraag en niet aan haar kunnen voor zo iets basic als zwemmen getwijfeld (Ella twijfelde 24/7 aan zichzelf maar kon er verassend slecht mee om als anderen aan haar twijfelden. Ja ze was onzeker maar voelde zich ook wel even net iets slimmer dan de rest van de wereld (al niet perse slimmer dan Daniel hij was gewoon haar level) en de rest van de wereld mocht ook niet aan haar twijfelen). Zelf Daniel niet, hoewel ze hem wel hoger had zitten dan het gros Vooral Daniel niet omdat ze hem zo hoog had zitten. Maar die worden bleven onuitgesproken terwijl ze licht proestend bovenkwam zich nog altijd stevig aan Daniel vastgeklemd. “Ik denk zeker dat je nog wel een uitdaging schuldig ben”, grijnsde ze, “ik bedoel je had niet eens gewacht tot ik zei of ik kon zwemmen. Wat als het antwoord nee was geweest ik had wel dood kunnen zijn!”, riep ze met alle gespeelde dramatiek die ze kon oproepen. En ja, ze wilde hem uitdagen maar ze wilde hem eigenlijk niet loslaten. Dus ze moest iets verzinnen dat dezelfde hoeveelheid contact of meer nodig had. “Laat zien hoe je me gered had als ik niet kon zwemmen” Dat werkte vast wel.
  10. [1836/1837]Swim for new horizons, lose sight of the shore

    Canada was alles wat ze gehoopt had en zoveel meer. Nu was dat deels omdat Ella niet zo van het hopen was. Ze was een vreemde versie van ‘go with the flow’ in de zin dat ze ervanuit ging dat alles redelijk van het lot afhing, de flow stopte echter als iemand van dat lot wilde afwijken wat als je brak met je lotsbestemming dan kon daar gewoon niks goeds van komen. Maar vertrouwen op dat vreemde idee van een lot was prettig omdat het zowel haar verlangen naar onbekende dingen een beetje stilde als haar neurotische trekjes als het om het idee van een plan ging. Het lot was het avontuur van de weldoordachten onder ons om het zo maar te stellen. Maar Canada dus het was magisch, zowel in de symbolisch als letterlijk zin want Faulkes-Davenports waren zo magisch als het maar kon en ademeden nog net geen magie en dat soort dingen. En het was gewoon fantastisch, en alles wat ze wilde en en en.. Overweldigend. God het was overweldigend. Het was overweldigend om zo vaak zo dicht bij Daniel te zijn, het was overweldigend om bij zijn familie te moeten zijn en indruk op hen te moeten maken met de vreemde wisselwerking van ‘het vriendinntje van zijn’ waar men aan de ene kant wilde dat je je best deed om je goed voor te doen maar eigenlijk ook gewoon wilden dat je precies was zoals je normaal was zodat ze een volgens hij justified oordeel over je konden vellen over of je wel of niet geschikt was. Maar tot nu toe.. tot nu toe ging het best wel goed. En hoewel ze nu even genomen had om tot rust te komen van alle indrukken en al het indruk maken vond ze het niet echt erg dat Daniel haar kamen binnenwandelde via het raam. Had zo moeten zijn zeggen we maar. “Nee hoor je stoort niet”, ze glimlachte en klapte haar boek dicht voor ze rechtop in haar bed ging zitten en tegen de muur leunde. “Canada bevalt goed ”, ze nam net iets te dankbaar de whiskey aan. Ze wilde niet zenuwachtig zijn, was dat wel en had in de laatste tijd met Daniel ondekt dat Whiskey wel iets van die zenuwen wegfilterde. “Gaat die familie-traditie iets veranderen aan hoe goed het bevalt gezien je zou willen dat ik niet durft. Want dan moet ik je teleurstellen natuurlijk durf ik ” Want ah ja uitdagingen he.
  11. [1835/1836] Ella Ella you don't need my umbrella 'cause you're a firebird

    Ze snapte niet echt waarom hij niet mee wilde doen want dit was de meest eerlijke manier die ze kon bedenken. Ze zou hem zelfs de dobbelsteen laten rollen om te zorgen dat het niet leek alsof ze een bepaalde techniek gebruikt had of wat dan ook. En ze begreep gewoon ook oprecht niet waarom je nee zou zeggen tegen dit, hoe maakten anderen mensen uberhaupt beslissingen als ze zich niet prettig voelden bij het lot “Aha”, antwoorde ze koeltjes en ze sloeg haar armen over elkaar. En toen een heel stuk giftiger, (want hij had haar spel en in woorden ook een beetje haar manier van leven beledigd oke?). “Maar als je het lot niet laat beslissen hoe weet je dan dat je recht hebt op het boek. Als je tegen het universum ingaat komt ze terugpakken hoor” Ze was ergens al vergeten dat het op een bibliotheek boek ging. Dit was nu een principe kwestie.
  12. [1835/1836] Ella Ella you don't need my umbrella 'cause you're a firebird

    Toverschaak? Natuurlijk niet, wie loste zijn probleem nou op met toverschaak. God ze moest er niet aan denken dat zij en Graham altijd zouden moeten beslissen met schaken want ten eerste zou ze dan veel teveel tijd aan hem besteden en ten tweede was dat niet eerlijk. Want met schaken ging het om talent en goed spelen en het hele idee van dat je dingen op moest lossen met dobbelen was juist dat je het lot liet bepalen want het lot was altijd juist. Anders was het niet gebeurd immers. “Ha toverschaak, nee ik heb iets beters”, zei ze ietwat spottend terwijl ze haar dobbelsteen uit de zak van haar gewaad haalde. Had ze altijd bij zich voor het geval dat. Ergens vroeg ze zich af of dit tegen de regels was om iemand anders dan haar broer hier überhaupt weet van te geven maar aan de andere kant ze hadden het nooit echt hardop uitgesproken dus dat kon ze nog wel aan zichzelf goed praten. “Hier”, ze stak de dobbelsteen naar hem uit. “Als je Een tot drie gooit mag jij het boek hebben, vier tot zes en hij is van mij”, en afwachtend sloeg ze haar armen over elkaar.
  13. [1835/1836] Ella Ella you don't need my umbrella 'cause you're a firebird

    Waarom begreep hij niet hoe belangrijk dit voor haar was? Goed nu was ze ook niet in staat om zich echt in hem in te leven want ten eerste kende ze hem niet echt ten tweede was haar situatie natuurlijk erger of belangrijker dan die van hem. Dus hij moest het gewoon begrijpen en dan kwam het wel goed toch? Maar eigenlijk had ze ook geen zin om hem uit te leggen dat ze dit boek moest hebben omdat ze een eeuwig durende wedstrijd met haar tweelingbroer en een onuitputtelijke drang naar winnen had. “Wacht, laten we erom spelen oke? Als je wint zal ik je niet.. zal ik je nooit meer lastig vallen om een boek”, dat was gevaarlijk om te zeggen want straks had hij nog een keer een boek nodig dat zij wilde, zal je net zien. “Maar als ik win wil ik het boek hebben” Dit was de enige manier waarop ze wist hoe ze dilemma’s op moest lossen.
  14. [1835/1836]See the sky sparkling with diamonds

    Was het beter dat alles doorging? Uiteindelijk vast wel want als het op een andere manier beter had gewerkt dan was dat vast wel zo gelopen. De wereld zo complex als hij was en hoe alles in elkaar viel zou vast een systeem bedenken wat voor haar het beste werkte. Dat vond ze het mooie aan natuur en leven en de aarde en het universum en alles daaromheen, die wisten altijd precies wat ze moesten doen, precies hoe ze het zo moesten spelen dat je altijd door kon draaien en dat het patroon waar alle bewoners aan gewend waren zo goed als het kan gevolgd werd. De natuur en tijd maakte geen fouten en dat was prettig want mensen maakten al genoeg fouten dus ze hoefde de natuur er dan nog niet bij te hebben. Maar hoewel het vast het beste was als alles doorging vond ze het toch ergens wel minder want nouja.. Fear of missing out. “Misschien heb je gelijk”, ze haalde haar schouders op, “maar ik wordt gewoon gefrusteerd als ik denk aan alles wat gebeurd wat we gewoon niet kunnen zien omdat we onze tijd moeten verdoen aan slapen, zo onzinnig”. Dat was oprecht iets wat haar mateloos frusteerde. Dat er zoveel interessants was om te doen, om te zien maar ze belemmerd werden door onzinnige dingen waar ze niet onderuit konden. Hij wilde er serieus een hide en seek spelletje van maken? Want.. daar ging ze geen nee tegen zeggen. Tijd met Daniel doorbrengen in de combinatie met de kans om iets te winnen omdat het nou eenmaal een spel was dat klonk niet vervelend. Nu was Ella altijd overal voorin zolang er competitie-elementen waren maar Daniel gooide het level van hoe interessant het zou worden toch weer even omhoog. “Ach het zou oneerlijk zijn om geen hints te geven niet? Ik kan wel wat hints verstoppen in de bieb maar die moet je dan wel zelf vinden”, ze grijnsde even. Want ze zou het hem echt niet zo makkelijk maken dat ze zich ging verstoppen in de bieb. Nee, ze ging zich verstoppen in de geheime gang ergens achterin de kerkers die ze ooi eens ontdekt had en waar ze haar eigen bieb had met de enkele boeken die ze zo goed vond dat het zonde was om ze ooit terug te brengen. En ja, dat was best wel een geheim (hoewel meer mensen vast van de plek wisten maar dat het ook haar plek was dat was haar geheim), dat ging hij niet makkelijk krijgen. En ook niet zonder iets er tegenover. “Wat is de inzet? Winnen is slechts winnen als er iets te verliezen valt niet”. Of dat was hoe zij er altijd over gedacht had. Je kon niet winnen als iemand anders niet verloor.
  15. [1835/1836] Ik ben een ervaringsdeskundige op dit gebied

    Zo moeilijk kon het toch niet zijn. Dat was een opluchting want als ze hier iemand voor zich had die niks kon dan was ze redelijk geïrriteerd geweest. Dat was nogal hypocriet want ten eerste was dit natuurlijk haar schuld en niet die van toevalllige voorbijgangers. Ten tweede was ze zelf ook geen ster in spreuken, oh ze kon wel iets toe maar theorie was altijd meer haar terrein geweest (hoewel als ze ergens een voldoende voor mocht halen ze alles op alles zette om zo hoog mogelijk te scoren). Maar als ze echt naar zichzelf moest kijken en niet naar wie ze op dat moment pretendeerde te zijn dan, ja dan was theorie meer haar ding. Hopelijk heb ik nu ergens niet vermeld dat praktijk juist haar ding was want ik heb net een les gehad over continuïteit en dat zou erg dramatisch zijn oké. Maar ja, ze was dus wel een beetje hypocriet want hoewel dit niet haar beste forte was wilde ze niet met iemand samenwerken die er oprecht niet goed in was. Domme mensen waren gewoon vervelend, konden ze ook niet helpen maar was wel zo. “ Denk je dat reparo helpt? ”, vroeg ze twijfelend terwijl ze neerknielde en wat stukken wasbak in haar hand ronddraaide. “Want aan de ene kant kan je met reparo het Colosseum weer in elkaar zetten, (Yay voor Harry Potter wiki), “maar aan de andere kant wilt de spreuk nog wel eens vervelend doen als er water bij betrokken is en het is en blijft een wasbak dus geen idee of het water het zal doen dan ” Ze wilde gewoon eerst overleggen en dan pas actie ondernemen. Dat was veiliger en Ella was gewend op veilig te spelen. En stiekem wilde ze even met haar kennis strooien want dadelijk zou dit meisje nog denken dat zij dom was.
×