Jump to content

Eleanor Gardiner

Zwadderich Zesdejaars
  • Content count

    34
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Eleanor Gardiner last won the day on January 16

Eleanor Gardiner had the most liked content!

About Eleanor Gardiner

  • Rank
    I want adventure in the great wide somewhere

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Lily

Profile Fields

Recent Profile Visitors

367 profile views
  1. [1836/1837] Where civil blood makes civil hands unclean

    Ze kon het niet laten om te lachen en te huilen en alles tegelijk. Zij was misschien slecht in weten wat ze moest doen maar Daniel was goed in alle dingen zeggen die je waarschijnlijk niet zou verwachten van iemand in zijn situatie. Maar als hij wel deed wat je kon verwachten dan was ze waarschijnlijk nooit zo hopeloos verliefd geworden dat haar hartbreuk in een vloek stoppen heftig genoeg zou uitpakken voor.. dit. Als ze haar niet bestaande zelfvertrouwen wat hij altijd naar bovenhaalde terug kon vinden dan kon ze over een paar uur misschien zelfs zeggen dat hij dit allemaal maar als een compliment moest zien. Maar voor haar was dat soort humor net te vroeg. Maar ze was blij dat Daniel het nog had. En ze was blij dat hij nog leefde, en ze was blij dat hij nog tegen haar sprak, en dat hij uberhaupt sprak, en dat hij ondanks alles redelijk oke leek te zijn. En ze was zo, zo ontzettend blij dat hij haar niet haatte zoals ze zichzelf momenteel haatte want ze kon hem niet verliezen. Ze kon zichzelf op die manier verliezen maar hem had ze nodig. Want ze hield van hem. “Ik denk dat ik je maar een paar keer moet laten winnen niet, sinds je weet wel”, sinds ik dit een beetje veroorzaakt heb maar dat gaan we niet uitspreken want ik weet niet of je van plan met me erbij te lappen maar ik ga het zelf in elk geval niet doen. Ze.. zou het niet tegenhouden als hij het wel zou doen want ze had het in se verdiend, maar ze geloofde niet dat haar leed hem zou helpen (ironisch gezien de hele situatie kwam omdat ze dacht dat vergelding en zijn leed haar wel zou helpen) dus dat liet ze aan hem over. Als hij het nodig had dan was het zo. Zo niet dan ging ze niet die problemen opzoeken. Voorzichtig stond ze op zodat ze op zijn voeteneind kon zitten. “Hoe.. Hoe gaat het?
  2. [1836/1837] Where civil blood makes civil hands unclean

    Vandaag was een dag van eerste keren. De eerste keer ik hou van je Ze wist niet eens dat ze het had willen horen en toen ze het hoorde wilde ze zo graag dat het een ander moment was. Dat deze situatie nooit plaats had gevonden. Ha misschien had hij het eerder moeten zeggen, misschien dat ze hem die ring dan niet gegeven had. Maar dat was altijd achteraf, dit was waarom ze een hekel had aan keuzes maken omdat je achteraf altijd beter kon zien, altijd kon zien wat je niet en wel had moeten doen om het perfecte resultaat te krijgen en omdat het achteraf altijd wel beter had gekund. Ze haatte keuzes ze, besefte zich net, haatte spijt voor haar keuzes nog meer. De eerste keer dat ze het ziekenhuis van binnen zag. Ze hield niet van ziekenhuizen besloot ze. Ze hield niet van de Choas, ze hield niet van hoe alle mensen door elkaar heen lieten te rennen alsof ze eigenlijk overal al te laat waren en nooit op de plek kwamen waar ze moesten zijn. Het was chaos in de vorm waarin ze niet haar plek kon vinden. Het was niet de spanning van niet weten wat er ging gebeuren maar de spanning voor willen voorkomen dat er dingen gingen gebeuren. Ze werd er misselijk van. Ze hield niet van ziekenhuizen maar kennelijk hield ze van Daniel en kennelijk hield hij van haar dus ze bleef. De eerste keer (en hopelijk de laatste) van een bijna moordpoging. Als ze het ooit nog een keer deed zorgde ze dat het de bedoeling was en dat het lukte. Want dit was falen op beide vlakken en ze had al een hekel genoeg aan haar zelf. Ze wilde nooit meer falen. En zoals alles op een moment dat je ineens allemaal nieuwe dingen meemaakt gaat alles heel snel. Er kwam heel snel hulp bij toen ze in paniek begon te gillen met nieuwe tranen nu van paniek en niet meer van haar liefdesverdriet. Ze waren snel in het ziekenhuis, helers spraken zo snel dat ze niet wist wat er gezegd werd. Het enige wat maar niet snel genoeg kon gaan was het verdomde wachten tot ze eindelijk een teken van leven zag bij de jongen die ze per ongeluk bijna (???) had vermoord. Dat duurde een uur of zes trouwens en in tegenstelling tot alle anderen dingen heeft ze elke minuut van die zes uur wachten bewust meegemaakt. “Hey ze keek even moeilijk want wat zei je na zo’n moment (Ik ook van jou?? Was het te laat om nog in de hele ik hou van jou rollercoaster te stappen, wist hij het uberhaupt nog, had hij het gemeend, mocht ze die vragen stellen, mocht ze uberhaupt vragen stellen, wat moest ze doen, hoe moest ze ookal weer blijven ademen ohja zo. Zo. Ja. Hey was alles alles wat ze er nu uit kreeg.) “Hij is wakker”, riep ze nu luid, want als er meer mensen bijkwamen was het makkelijker om zich in deze situatie te redden.
  3. [1836/1837] Where civil blood makes civil hands unclean

    Ze had het hem nooit echt kwalijk genomen dat hij het niet geweten had, niet in het begin. Ze had hem zelfs kunnen vergeven als hij na de zomer had gezegd van ‘Luister Ella onze ouders zijn al een beetje een paar decennia rivalen, jou familie heeft van de mijne gestolen en de mijne heeft die van jou proberen te vermoorden, dus misschien is het beter als we elkaar niet meer zien want een toekomst zit er niet in. Ik bedoel alle juwelen die je van ons zou kunnen krijgen hebben jullie jezelf al toegeëigend.” Dat was pijnlijk geweest maar rationeel en daar had ze mee kunnen werken. Of ze had er niet mee kunnen werken en in een vlaag van opwelling besloten dat Love conqours all of Romeo en Juliet was een ruwe versie wij kunnen de verbeterde zijn. Maar het punt was dat had ze allemaal kunnen verwerken. Wat ze niet had kunnen verwerken waren de leugens. Hartbreuken waren een ding hartbreuken met een dosering leugens was iets waar niemand een medicijn voor had. En misschien was het oneerlijk, misschien had ze precies hetzelfde gedaan als de rollen omgekeerd waren. Maar dat was het punt niet. Het punt was dat Daniel oneerlijk was geweest en dat ze hem nu het gevoel van bedrog en gebroken harten terug kon geven met een intensiteit waar zelf Shakespeare jaloers op kon zijn. “Wat dacht je wel niet”, gilde ze nu door de tranen die kwamen vanaf het moment dat hij was neergezakt waren doorgebroken. Deels omdat ze ze al zolang had moeten wegduwen om het plan te laten werken deels omdat ze zich heus wel schuldig voelde dat ze hem dit aandeed. Maar niet genoeg om er spijt van te hebben of het te willen stoppen. Niet dat ze het kon stoppen ze had eerlijk gezegd geen idee waar ze precies mee bezig was. Ella had in emotie gewerkt en hoewel de resultaten groter waren had ze nu veel minder controle dan normaal. “Was je ooit van plan het me te vertellen? Vond je het misschien wel romantisch”, ze spuugde het woord uit alsof het iets vies was en veegde verwoed wat tranen weg. “Weet je niet hoe gevaarlijk het is? Voor mij, voor jou, voor iedereen waar we om geven om hier mee door te gaan. Je had het me moeten vertellen”. De hele rant had ze een soort van opgedreund. De woorden die al maanden, al sinds Irwin haar verteld had hoe alles zat toen hij haar van dat eilandje kwam halen op het puntje van haar tong lagen. Ze had niet echt naar hem gekeken ze wist toch wel wat er ging gebeuren? Zij hoefde het niet te zien en hij hoefde het alleen te voelen. Maar toen keek ze wel en Fuck
  4. 9 December 1836 Voor nu ff prive straks misschien open <3 Ze haatte hem. Nee dat was niet waar, dat zou simpel zijn en natuurlijk was het nooit simpel. Ella had haar hele leven geleid op de manier die haar het simpelst leek, door het leven altijd maar te laten komen en nooit een beslissing te maken. Of dat vertelde ze zichzelf, dat het gewoon altijd makkelijk was geweest. Ze vertelde niet dat ze een hekel had aan simpel, dat ze hield van haar lot in de rollende dobbelstenen leggen omdat het leven gewoon leuker was als je altijd om game-play mode speelde. Ze had het er nooit over dat een reden waarom ze het allemaal zo makkelijk vond om zo te leven was omdat ze doodsbang was een verkeerde keuze te maken, dat ze hield van risico’s maar niet van consequenties. Dat deze manier een veilige manier was om fouten te maken en risico te lopen omdat ze het in geval van nood altijd nog aan de dobbelstenen kon blamen. Dat ze nooit zelf verantwoordelijk zou zijn, nooit zelf iets fout zou kunnen doen. En nu was de enige keus die ze compleet zelf gemaakt had, voor zover je Daniel en alle gevoelens erbij een keus kon noemen, was liefde uberhaupt een keus? Had ze het kunnen stoppen? Vast maar het niet willen stoppen was van haar geweest toch? Ze wist het niet eens meer. Ze wist alleen dat het fout, fout, fout was en dat ze naast bijbehorende heartbreak van verraad ook nog een verantwoordelijkheid voor die fout moest dragen en dat ze het allemaal niet meer kon dragen. Dus ze ging het allemaal aan hem geven. Gedeelde smart was halve smart niet. En ze zou er van genieten om hem al haar lasten te geven dat ook. Ella was nog altijd verliefd, maar dat maakte de pijn erger en het verlangen naar wraak sterker. Eerlijk ze zouden allebei beter af zijn als ze niks meer voelde. Maar dat zou dan weer te simpel zijn. “Daniel”, ze glimlachte enthousiast zoals ze de afgelopen maanden al tijden deed en zou willen dat er niet een gedeelte in haar nog altijd blij was hem te zien. Zou willen dat het stiekem niet oprecht goed voelde om haar armen om hem heen te werpen en zich in zijn borstkast te verstoppen alsof er niks aan de hand was. Dat voelde allemaal nog altijd goed, maar het was nep en het deed pijn en haar plan zou echt zijn en geen pijn doen. “Ik heb een cadeautje voor je, ik denk niet dat je ouders me met kerst weer laten komen”, ze glimlachte heel even moeilijk, dus ik dacht ik geef het nu alvast. Er sit trouwens geen aanzoek aan vast wees niet bang het is gewoon nouja hier”, en ze duwde de ring die ze speciaal voor hem had laten maken in zijn hand
  5. [1835/1836] Ik ben een ervaringsdeskundige op dit gebied

    Het werkte een soort van want ik hem net opgezocht wat stremmen betekend en een van de dingen was het dik maken van vloeistof dus wat je je nu moet voorstellen (omdat ik dat grappig vind en het kan bepalen in deze post <3) is dat het water dat uit de leiding werd een soort van dikker werd, maar het werd niet harder dus het bleef ergens tussen vloeibaar en niet vloeibaar inhangen. Je weet wel jelly Of Squishy zoals Mascha (van you tube wiens kanaal ik niet ga noemen ik eh hoef geen fans hier op pp dankzij google) at altijd zo mooi zegt. Anyway het water was nu veranderd in een van die substanties die leek op die ranzige shit die in Aloe Vera drankjes zit. “ Eh het is iets ”, probeerde ze voorzichtig en kon een kleine lach niet onderdrukken want ergens was het ook wel grappig. “Denk je als we het nu in elkaar zetten dat het vanzelf weer water wordt of eh zitten we nu voor eeuwig met deze substantie”
  6. [1835/1836] Ella Ella you don't need my umbrella 'cause you're a firebird

    “Het lot bestaat wel”, viel ze hem zo snel mogelijk in de reden. Want het boek was nog altijd belangrijk, maar het was even nog belangrijker dat Phoenix niet een cruciaal punt uit haar leven ging ontkennen want anders kreeg ze twijfels waar zelfs zij als twijfel koningin niet mee om zou kunnen gaan. En Het. Lot. Bestond. Gewoon. Klaar. “Ik zou het universum niet uitdagen”, siste nu giftig terwijl ze haar armen over elkaar sloeg, “ Als je niet in het lot geloofd hoe verklaar je uberhaupt dat je nu hier bent. Alles heeft een reden en dat komt allemaal terug op het lot dus eh ben je nu je eigen bestaan aan het ontkennen ?” If you can't dazzle them with brilliance, baffle them with bullshit. Right Ella. Nu wil ik dat een keer als topictitel gebruiken. #notetoself.
  7. [1836/1837]Swim for new horizons, lose sight of the shore

    Er was een “natuurlijk kan ik zwemmen wat denk je wel niet” in haar keel blijven steken die ze graag had willen antwoorden toen Daniel haar gewoon meetrok. Aan de ene kant was dat een goed teken want dan was hij er vast wel vanuit gegaan dat ze het kon, had hij het gewoon uit gewoonte gezegd die vraag en niet aan haar kunnen voor zo iets basic als zwemmen getwijfeld (Ella twijfelde 24/7 aan zichzelf maar kon er verassend slecht mee om als anderen aan haar twijfelden. Ja ze was onzeker maar voelde zich ook wel even net iets slimmer dan de rest van de wereld (al niet perse slimmer dan Daniel hij was gewoon haar level) en de rest van de wereld mocht ook niet aan haar twijfelen). Zelf Daniel niet, hoewel ze hem wel hoger had zitten dan het gros Vooral Daniel niet omdat ze hem zo hoog had zitten. Maar die worden bleven onuitgesproken terwijl ze licht proestend bovenkwam zich nog altijd stevig aan Daniel vastgeklemd. “Ik denk zeker dat je nog wel een uitdaging schuldig ben”, grijnsde ze, “ik bedoel je had niet eens gewacht tot ik zei of ik kon zwemmen. Wat als het antwoord nee was geweest ik had wel dood kunnen zijn!”, riep ze met alle gespeelde dramatiek die ze kon oproepen. En ja, ze wilde hem uitdagen maar ze wilde hem eigenlijk niet loslaten. Dus ze moest iets verzinnen dat dezelfde hoeveelheid contact of meer nodig had. “Laat zien hoe je me gered had als ik niet kon zwemmen” Dat werkte vast wel.
  8. [1836/1837]Swim for new horizons, lose sight of the shore

    Canada was alles wat ze gehoopt had en zoveel meer. Nu was dat deels omdat Ella niet zo van het hopen was. Ze was een vreemde versie van ‘go with the flow’ in de zin dat ze ervanuit ging dat alles redelijk van het lot afhing, de flow stopte echter als iemand van dat lot wilde afwijken wat als je brak met je lotsbestemming dan kon daar gewoon niks goeds van komen. Maar vertrouwen op dat vreemde idee van een lot was prettig omdat het zowel haar verlangen naar onbekende dingen een beetje stilde als haar neurotische trekjes als het om het idee van een plan ging. Het lot was het avontuur van de weldoordachten onder ons om het zo maar te stellen. Maar Canada dus het was magisch, zowel in de symbolisch als letterlijk zin want Faulkes-Davenports waren zo magisch als het maar kon en ademeden nog net geen magie en dat soort dingen. En het was gewoon fantastisch, en alles wat ze wilde en en en.. Overweldigend. God het was overweldigend. Het was overweldigend om zo vaak zo dicht bij Daniel te zijn, het was overweldigend om bij zijn familie te moeten zijn en indruk op hen te moeten maken met de vreemde wisselwerking van ‘het vriendinntje van zijn’ waar men aan de ene kant wilde dat je je best deed om je goed voor te doen maar eigenlijk ook gewoon wilden dat je precies was zoals je normaal was zodat ze een volgens hij justified oordeel over je konden vellen over of je wel of niet geschikt was. Maar tot nu toe.. tot nu toe ging het best wel goed. En hoewel ze nu even genomen had om tot rust te komen van alle indrukken en al het indruk maken vond ze het niet echt erg dat Daniel haar kamen binnenwandelde via het raam. Had zo moeten zijn zeggen we maar. “Nee hoor je stoort niet”, ze glimlachte en klapte haar boek dicht voor ze rechtop in haar bed ging zitten en tegen de muur leunde. “Canada bevalt goed ”, ze nam net iets te dankbaar de whiskey aan. Ze wilde niet zenuwachtig zijn, was dat wel en had in de laatste tijd met Daniel ondekt dat Whiskey wel iets van die zenuwen wegfilterde. “Gaat die familie-traditie iets veranderen aan hoe goed het bevalt gezien je zou willen dat ik niet durft. Want dan moet ik je teleurstellen natuurlijk durf ik ” Want ah ja uitdagingen he.
  9. [1835/1836] Ella Ella you don't need my umbrella 'cause you're a firebird

    Ze snapte niet echt waarom hij niet mee wilde doen want dit was de meest eerlijke manier die ze kon bedenken. Ze zou hem zelfs de dobbelsteen laten rollen om te zorgen dat het niet leek alsof ze een bepaalde techniek gebruikt had of wat dan ook. En ze begreep gewoon ook oprecht niet waarom je nee zou zeggen tegen dit, hoe maakten anderen mensen uberhaupt beslissingen als ze zich niet prettig voelden bij het lot “Aha”, antwoorde ze koeltjes en ze sloeg haar armen over elkaar. En toen een heel stuk giftiger, (want hij had haar spel en in woorden ook een beetje haar manier van leven beledigd oke?). “Maar als je het lot niet laat beslissen hoe weet je dan dat je recht hebt op het boek. Als je tegen het universum ingaat komt ze terugpakken hoor” Ze was ergens al vergeten dat het op een bibliotheek boek ging. Dit was nu een principe kwestie.
  10. [1835/1836] Ella Ella you don't need my umbrella 'cause you're a firebird

    Toverschaak? Natuurlijk niet, wie loste zijn probleem nou op met toverschaak. God ze moest er niet aan denken dat zij en Graham altijd zouden moeten beslissen met schaken want ten eerste zou ze dan veel teveel tijd aan hem besteden en ten tweede was dat niet eerlijk. Want met schaken ging het om talent en goed spelen en het hele idee van dat je dingen op moest lossen met dobbelen was juist dat je het lot liet bepalen want het lot was altijd juist. Anders was het niet gebeurd immers. “Ha toverschaak, nee ik heb iets beters”, zei ze ietwat spottend terwijl ze haar dobbelsteen uit de zak van haar gewaad haalde. Had ze altijd bij zich voor het geval dat. Ergens vroeg ze zich af of dit tegen de regels was om iemand anders dan haar broer hier überhaupt weet van te geven maar aan de andere kant ze hadden het nooit echt hardop uitgesproken dus dat kon ze nog wel aan zichzelf goed praten. “Hier”, ze stak de dobbelsteen naar hem uit. “Als je Een tot drie gooit mag jij het boek hebben, vier tot zes en hij is van mij”, en afwachtend sloeg ze haar armen over elkaar.
  11. [1835/1836] Ella Ella you don't need my umbrella 'cause you're a firebird

    Waarom begreep hij niet hoe belangrijk dit voor haar was? Goed nu was ze ook niet in staat om zich echt in hem in te leven want ten eerste kende ze hem niet echt ten tweede was haar situatie natuurlijk erger of belangrijker dan die van hem. Dus hij moest het gewoon begrijpen en dan kwam het wel goed toch? Maar eigenlijk had ze ook geen zin om hem uit te leggen dat ze dit boek moest hebben omdat ze een eeuwig durende wedstrijd met haar tweelingbroer en een onuitputtelijke drang naar winnen had. “Wacht, laten we erom spelen oke? Als je wint zal ik je niet.. zal ik je nooit meer lastig vallen om een boek”, dat was gevaarlijk om te zeggen want straks had hij nog een keer een boek nodig dat zij wilde, zal je net zien. “Maar als ik win wil ik het boek hebben” Dit was de enige manier waarop ze wist hoe ze dilemma’s op moest lossen.
  12. [1835/1836]See the sky sparkling with diamonds

    Was het beter dat alles doorging? Uiteindelijk vast wel want als het op een andere manier beter had gewerkt dan was dat vast wel zo gelopen. De wereld zo complex als hij was en hoe alles in elkaar viel zou vast een systeem bedenken wat voor haar het beste werkte. Dat vond ze het mooie aan natuur en leven en de aarde en het universum en alles daaromheen, die wisten altijd precies wat ze moesten doen, precies hoe ze het zo moesten spelen dat je altijd door kon draaien en dat het patroon waar alle bewoners aan gewend waren zo goed als het kan gevolgd werd. De natuur en tijd maakte geen fouten en dat was prettig want mensen maakten al genoeg fouten dus ze hoefde de natuur er dan nog niet bij te hebben. Maar hoewel het vast het beste was als alles doorging vond ze het toch ergens wel minder want nouja.. Fear of missing out. “Misschien heb je gelijk”, ze haalde haar schouders op, “maar ik wordt gewoon gefrusteerd als ik denk aan alles wat gebeurd wat we gewoon niet kunnen zien omdat we onze tijd moeten verdoen aan slapen, zo onzinnig”. Dat was oprecht iets wat haar mateloos frusteerde. Dat er zoveel interessants was om te doen, om te zien maar ze belemmerd werden door onzinnige dingen waar ze niet onderuit konden. Hij wilde er serieus een hide en seek spelletje van maken? Want.. daar ging ze geen nee tegen zeggen. Tijd met Daniel doorbrengen in de combinatie met de kans om iets te winnen omdat het nou eenmaal een spel was dat klonk niet vervelend. Nu was Ella altijd overal voorin zolang er competitie-elementen waren maar Daniel gooide het level van hoe interessant het zou worden toch weer even omhoog. “Ach het zou oneerlijk zijn om geen hints te geven niet? Ik kan wel wat hints verstoppen in de bieb maar die moet je dan wel zelf vinden”, ze grijnsde even. Want ze zou het hem echt niet zo makkelijk maken dat ze zich ging verstoppen in de bieb. Nee, ze ging zich verstoppen in de geheime gang ergens achterin de kerkers die ze ooi eens ontdekt had en waar ze haar eigen bieb had met de enkele boeken die ze zo goed vond dat het zonde was om ze ooit terug te brengen. En ja, dat was best wel een geheim (hoewel meer mensen vast van de plek wisten maar dat het ook haar plek was dat was haar geheim), dat ging hij niet makkelijk krijgen. En ook niet zonder iets er tegenover. “Wat is de inzet? Winnen is slechts winnen als er iets te verliezen valt niet”. Of dat was hoe zij er altijd over gedacht had. Je kon niet winnen als iemand anders niet verloor.
  13. [1835/1836] Ik ben een ervaringsdeskundige op dit gebied

    Zo moeilijk kon het toch niet zijn. Dat was een opluchting want als ze hier iemand voor zich had die niks kon dan was ze redelijk geïrriteerd geweest. Dat was nogal hypocriet want ten eerste was dit natuurlijk haar schuld en niet die van toevalllige voorbijgangers. Ten tweede was ze zelf ook geen ster in spreuken, oh ze kon wel iets toe maar theorie was altijd meer haar terrein geweest (hoewel als ze ergens een voldoende voor mocht halen ze alles op alles zette om zo hoog mogelijk te scoren). Maar als ze echt naar zichzelf moest kijken en niet naar wie ze op dat moment pretendeerde te zijn dan, ja dan was theorie meer haar ding. Hopelijk heb ik nu ergens niet vermeld dat praktijk juist haar ding was want ik heb net een les gehad over continuïteit en dat zou erg dramatisch zijn oké. Maar ja, ze was dus wel een beetje hypocriet want hoewel dit niet haar beste forte was wilde ze niet met iemand samenwerken die er oprecht niet goed in was. Domme mensen waren gewoon vervelend, konden ze ook niet helpen maar was wel zo. “ Denk je dat reparo helpt? ”, vroeg ze twijfelend terwijl ze neerknielde en wat stukken wasbak in haar hand ronddraaide. “Want aan de ene kant kan je met reparo het Colosseum weer in elkaar zetten, (Yay voor Harry Potter wiki), “maar aan de andere kant wilt de spreuk nog wel eens vervelend doen als er water bij betrokken is en het is en blijft een wasbak dus geen idee of het water het zal doen dan ” Ze wilde gewoon eerst overleggen en dan pas actie ondernemen. Dat was veiliger en Ella was gewend op veilig te spelen. En stiekem wilde ze even met haar kennis strooien want dadelijk zou dit meisje nog denken dat zij dom was.
  14. [1835/1836]See the sky sparkling with diamonds

    Waar ze wel van hield? Van uren in de bieb doorbrengen en de geheimen gangen van dit door hem zo ‘mooi genoemde’ kasteel op kaarten bekijken, of nog beter van wereldkaarten bekijken en overal waar ze heen wilde grote lichtblauwe stippen zetten. Om vervolgens de boeken stiekem terug te zetten in de kasten om iedereen wie de boeken met kaarten las haar droom te laten zien. Het was een beetje haar manier om haar verlangen naar meer dan dit met de wereld te delen zonder er gelijk open te hoeven zijn. En wie weet, wie weet kon ze nog mensen inspireren ook zelfs als zou ze het niet bewust doen of misschien niet eens weten dat het gelukt was als ze iemand kon inspireren meer uit het leven te halen dan wat mensen ze voorhielden qua opties dan was het genoeg, Ze zou liegen dat ze niet Canada aangestreept had na het debutantenbal. Want als Daniel er vandaan kwam dan moest het op z’n minst interessant zijn. Dus nadat ze zich iets vrolijker en iets gewilliger dan misschien zou moeten mee had laten slepen naar de astronomie toren en met de cocktail haar zenuwen probbeerde te verdrinken in een fijn bad vol alcohol lachte ze naar hem. Oprecht en deels aangemoedigd door de grote slok die ze net genomen had. “ Het is best vreemd eigenlijk dat de zon hier onder gaat enkel om ergens ander weer op te komen. Soms vraag ik me af of het niet beter was als iedereen tegelijk sliep”. Want iedereen hield van rust en als de aarde leefde, en in Ella’s ogen hoefde je alleen maar naar de prachtige stenen die de natuur voor haar familie maakte om te verkopen te kijken als ze niet leefde was het vast niet zo mooi want als het niet leefde hadden de juwelen er niet zo stralend te zien (dit klonk misschien vreemd in andermans gedachte maar niet voor haar. Ergens had ze het nodig dingen te verbinden aan dingen die ze kende want zo kon ze alles wat onbekend was verklaren en dat was.. rustgeven). En als je leefde had je rust nodig dus misschien was het beter als mensen gewoon allemaal tegelijk zouden stoppen met wat ze deden. En tegelijk weer zouden starten. Sorry Ann ik heb iets te veel cider op dus als deze post onbegrijpelijke sprongen maakt vergeeft me. “ En wat vind ik leuk ?”, ze beet even twijfelend op haar lip want zeggen dat dromen boven wereld kaarten en plekken waar je ooit nog heen zou willen gaan maar nooit zou komen aankruisen met bauw potlood was vast niet echt een goed antwoord. “ Ik lees veel dus wie weet de bieb”, en heel even glimlachte uitdagend, “Maar als u me wilt vinden moet u me eigenlijk wel de kans geven te verstoppen anders is het te makkelijk en niet toevallig niet waar? ”. Er waren duizend dingen waar ze zenuwachtig van werd maar spelletjes spelen was haar ding. Dus dat gaf ze aan Daniel. Iedereen hield immers van spelletjes toch? Zolang ze niet je leven teveel beïnvloeden natuurlijk. Ha! En ze hief even haar glas want de proost moest natuurlijk ook beantwoord worden.
  15. [1835/1836]See the sky sparkling with diamonds

    Dat waren inderdaad alle opties maar het was toch wel duidelijk aan de volgorde van de opties dat ze het niet wilde. Of nee, dat was niet waar ze wilde het wel en daarom had ze zo in een opvlieging ja gezegd. Maar ze had als laatste nee gezegd dus ergens had ze verwacht dat hij daar maar voor zou gaan, deels omdat bij mensen nou eenmaal het laatste wat je gezegd had het langst bleef hangen, dat had ze ooit eens ergens gelezen. Deels ook omdat haar gestuntel net ontzettend ongemakkelijk was geweest en ergens was ze ervanuit gegaan dat hij dan zou inzien dat ze niet het persoon was dat je mee naar feestjes nam, je weet wel zoals ze moest overkomen, en het daarom maar snel had opgegeven om er iets van te maken. Maar dit was niet wat ze verwacht had en ze staarde hem dan ook even verbaasd aan. Niet wetende of ze blij moest zijn met hoe zijn lichtelijke onvoorspelbaarheid, of in elk geval niet via haar boekje van mensenkennis, of geïrriteerd moest raken door hoe dit haar nog zenuwachtiger maakte. Maar hij bood haar aan iets anders te doen dan een feestje en dat kon wel toch? Dat mocht wel toch? Het was ergens stom dat ze in haar hoofd nu toestemming moest gaan vragen aan zichzelf of dit niet tegen de regels inging. De dobbelstenen branden in de zak van haar gewaad en het was nu heel verleidelijk om gewoon ze te gooien, gewoon voor zichzelf om te weten wat ze moest zeggen. Maar het spel was geheim en ze had het nog nooit alleen voor haar gespeeld dus dat kon niet. Regels waren regels immers. “ Ik denk dat dit wel goed is toch? ”, ze keek even naar haar gewaad, “ ik heb het inderdaad niet zo op feestjes”, leugen, “ en als ik niet feestelijk gekleed ben dan heb ik een excuus om weg te gaan als het begint. Ik bedoel we moeten aan reputatie denken niet waar ”. En ze grijnsde even bij zichzelf want het laatste waar men op Zweinstien aan dacht tijdens een feestje was reputatie. Je hoefde niet eens aanwezig te zijn om dat te weten. “ Een drankje oke? ”, zuchtte ze en pakte twijfelend zijn hand aan. Want ze ging weg voor dat feest begon en daarna doen alsof dit niet gebeurd was. Maar stiekem was ze wel blij dat het was gebeurd.
×