Jump to content

Yara Foulkes-Davenport

Admin
  • Content count

    613
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    25

Yara Foulkes-Davenport last won the day on April 21

Yara Foulkes-Davenport had the most liked content!

About Yara Foulkes-Davenport

  • Rank
    Prinsesje met zelfkennis
  • Birthday September 10

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    WW
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,255 profile views
  1. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    Eh? Waarom wilde Will opeens dat ze nou in de tuin ging proberen of ze wel ging wandelen. "Als Irwin er is, kan dat wel..." Want als ze een stukje gingen lopen, dan hield ze zich liever niet aan Will vast, zou ze extra ondersteuning nodig hebben. Of stel dat het niet zou gaan en Will haar moest dragen... Dat was wel echt het laatste waar ze behoefte aan had. Het Liefdesdrank-incident had tot op heden ook nog een dergelijk effect op haar. De enige wie verder zo dichtbij haar mocht komen, behalve Irwin, was Daniel, maar ook dat was pas geweest toen ze al langere tijd goede vrienden waren geweest... En Daniel was anders dan Will... En nee, het maakte hierin niets uit dat Will op mannen viel, want het bleven aanrakingen op haar lijf en gedragen moeten worden, bleef een vorm van controleverlies. Yara knikte half. "Ja, ik vind het echt zo'n onzin dat dat illegaal is en dat iedereen erover doet alsof het een enorme zonde is." Want zij had zichzelf daarover een heel andere mening toegedaan. Ze had er nooit echt een probleem mee gehad en sinds Irwin uit de kast was gekomen en zich er zo duidelijk zo naar om had gevoeld, was ze een soort zoektocht begonnen naar bewijzen dat het veel meer voorkwam en dat het heus zo slecht niet was. Zo kwam het bijvoorbeeld zowel in het dierenrijk als bij koningen voor... Dat moest toch iets zeggen? "Als je grootste misdaad liefde is, waar gaat het dan eigenlijk over?" Ze nam nog een slok koffie, maar zette haar kopje toen toch maar weg. "Ik kan er geen rationele argumenten tegen verzinnen en er zullen vast zijn die twee mannen zien zoenen vies vinden, maar goh, als recht voor me een stelletje van man en vrouw elkaar half zit op te eten, dan trek ik ook mijn neus op." Dus. Yara wist ook niet precies waarom ze dit hele verhaal tegen Will ophing.
  2. Verjaardagscadeautjes!

    9 oktober @Chase Bennett - 18 jaar Maia: Een zelfgemaakte verjaardagskaart en een set vuurpijlen die zijn naam in de lucht spellen, wanneer je ze afsteekt. 12 oktober @Lawrence Hastings - 35 jaar Pearl: Kaartjes naar een theatervoorstelling, met vooraf een diner op een Vliegend Schip. Thomasin: Een nieuwe stethoscoop, met het wapen van Hastings gegraveerd op het borststuk. Zaira [want Elite]: Een fles wijn en een vriendelijk kaartje. Yara [want Elite]: Een fles whisky uit Schotland, waarbij je de zee ruikt als je een slokje neemt James [want Elite]: Een fles whisky en een doos sigaren. 17 oktober @Merry Appleby - 21 jaar Dax: Een konijn met vleugels, genaamd Cinnabun(ny). 22 oktober @Alexis Eversly - 29 jaar James: Een kaartje, een fles wijn en een doosje gedroogde dadels. 25 oktober @Ronan Lennox - 25 jaar Pearl: Een bierpakket met allerlei lokale bieren uit Schotland, Engeland, Wales en Ierland. 31 oktober @Maia de Liedekerken - 16 jaar Cadwyn: Een verjaardagskaart, die vrolijke liedjes zingt wanneer je hem openslaat. @Pearl Sanders - 28 jaar Thomasin: Een aangenaam rozenparfum en een fles Catfields' likeur.
  3. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    Langzaam balde Yara haar handen tot vuisten, onder de tafel wel, en ze voelde hoe haar nagels zich steeds meer in het vlees van haar handpalm begonnen te boren. Will was een vreselijke man. Waarom was hij er toch maar zo op gebrand om alles wat zij deed of zei of betekende rondom Irwin af te kammen en tot iets negatiefs te maken? Ze wist zelf ook niet waarom ze een boerendreuzel zoveel effect op haar liet hebben. Nou, eigenlijk wist ze het wel. Het kwam omdat dit Irwin zijn ex was en deze man voor Irwin dus belangrijk was en het was momenteel haar grootste angst dat Irwin ook maar een beetje naar deze Will zou luisteren en misschien wel zijn mening over Yara zou overnemen of zich zou realiseren dat alles wat Will zei misschien wel een beetje klopte en dat hij zich dan zou willen losbreken van het leven waarin hij nu vastgeketend zat. Door Yara vastgeketend. Ze haatte dit... Die stomme tranen stonden alweer te prikken. Dit was niet eerlijk. Normaal liet ze zich helemaal niet zo makkelijk klein krijgen. Normaal kreeg zij de ander klein. Dit was niet eerlijk. Door die rothormonen lagen haar emoties steeds zo op tafel en was ze zo makkelijk van streek. Als ze nu maar niet weer een paniekaanval kreeg... Maar door daar bang voor te zijn en door daar aan te denken, voelde ze haar ademhaling alweer versnellen en uit ritme raken. Ze sloot haar ogen even. Heel elegant rolde er een traan over haar wang, maar die traan vervloekte ze ondertussen dus mooi wel, want haar enige toeschouwer was Will... En die schonk ze liever haar kracht en boosheid, zodat hij in een hoekje ging staan janken. "Dat weet ik toch ook wel," beet ze hem toe. "We waren allebei nog herstellende van langdurige ziekte toen we moesten trouwen. En dat het was zodat hij niet weer kon weglopen... Dat snap ik ook wel. Hallo. We schelen tien jaar, hij was mijn professor en geef Irwin iets of iemand waar hij verantwoordelijk voor is en hij zal dat heel serieus opnemen." Ze deed haar ogen weer open en wreef de tranen weg, snifte eenmaal; stomme loopneus. "En dat van zijn 'oude gewoonten' wist ik toen nog niet." Logischerwijs. "Maar hij is niet de enige die last heeft gehad van... het geregel van de Foulkes-Davenports." Will hoefde heus niet te doen alsof Irwin het enige slachtoffer was geweest toentertijd. "En gelukkig is het uiteindelijk allemaal heel goed uitgepakt." Yara wilde dat ze haar mond hield. Ze hoefde zich toch helemaal niet te verantwoorden tegenover deze dreuzel, maar ze kon die neiging niet onderdrukken. Alsof ze geen rust had totdat Will zou erkennen dat Yara wel goed was voor Irwin, dat hij wel gelukkig met haar was... Het was vermoeiend, maar ze kon er niet mee stoppen. "We hebben elkaar daarmee ook heel erg geholpen... Met toneelstukjes om zijn ouders te laten geloven dat we verliefd waren..." Ze pakte het kopje koffie in haar handen. "Zo samen een team kunnen zijn schept nu eenmaal een band op een diep niveau..." Meer dan wanneer alles rozengeur en maneschijn was, Will. De onbehouwen plattelander begon de tafel alvast af te ruimen. Yara liet hem zijn ding doen, stak geen vinger/ toverstaf uit om hem te helpen. Ze trok een mondhoek op, toen hij in zijn antwoord al zo duidelijk maakte dat het blijkbaar niet de bedoeling was dat zij meeging. Nou, dat ging ze zich in haar eigen huis dus mooi niet laten vertellen. En ze zou ook Irwin heus wel zover krijgen dat ze mee mocht. Daar kon Will op rekenen. "Ja, klopt, dus dan kan ik wel gezellig mee met het wandelen. Er zijn een paar hele mooie routes, die ik graag nog wel een keer zou zien met sneeuw erbij." Ze glimlachte liefjes naar hem. "En verder heb ik nog niet echt plannen. Maar dan kan ik wel flexibel gewoon bij jullie aansluiten." Ze nam een slokje van de koffie, constateerde dat die inderdaad helemaal nergens naar smaakte, maar ze was te trots om Will gelijk te geven met zijn stomme anekdote over zijn zwangere moeder.
  4. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    Hoezo was Irwin gelukkiger dan toen? En veel meer zichzelf? En waarom dacht Will dat hij dat ook maar een beetje wist?! Ze hadden elkaar jaren niet gezien. En zij en Irwin waren ook zichzelf bij elkaar! En ze waren... ja, misschien niet helemaal gelukkig. Dat was haar schuld... Zou Irwin dat aan Will verteld hebben? Yara keek Will onderzoekend aan. "Ja, dat weet ik... Althans, hij dacht dat je dood was..." Ze depte met een zakdoek nog wat plekjes op haar wangen. "Hij was daar heel verdrietig over aan het begin van ons huwelijk. Daar heeft hij toen al over verteld." Zie, ze hadden wel een goede verstandhouding. "En later heeft hij ook verteld dat je een man was... bent..." Ze glimlachte half. "En wat jammer dat je hem niet meer herkent, maar aan de andere kant helpt dat dan weer wel met verder gaan met je leven, niet waar?" Want ze had heus wel door dat iemand heus niet kilometers door de sneeuw ging ploeteren in onbekend gebied als het puur om een kopje koffie ging! Zo naïef was Irwin misschien, maar zij niet. "Hij is gewoon wat veranderd, ouder geworden. Maar bij een eenvoudig leven, kan je je ook wat simpeler opstellen... Dingen zijn nu meer complex, ingewikkelder... Dus dat dat dan anders op je overkomt, snap ik wel..." Walgelijke flubberwurm. "En tja, gelukkig... Hij is er net achtergekomen dat zijn ouders hem voor de gek hebben gehouden, dat ze jouw dood in scene hebben gezet..." Daar zou toch iedereen ongelukkig van worden. Of wist Will daadwerkelijk meer? Ze moest straks echt een goed gesprek hebben met Irwin dat ze niet wenste dat hij bepaalde informatie deelde...ook niet met beste vrienden...of uit de dood herrezen dreuzels. Ze glimlachte liefjes naar hem; het was dat of hem tegen het plafond spreuken. Voor Irwin koos ze voor het eerste. "Hoelang blijf je nog?" Wanneer ga je weer weg. "Jullie hebben vast nog zoveel te bespreken... Het is vast fijn voor Irwin als je nog een paar dagen blijft..." En hopelijk ging hij dan inzien dat er van dat geromantiseerde en geïdealiseerde beeld vrijwel niets klopte. Yara snoepte een framboos uit een schaaltje. "Hebben jullie al plannen voor de komende dagen?" Waarbij ze dan als het even kon aanwezig zou zijn. Ze kon heus opeens enthousiast worden van stukken wandelen, hoor. Desnoods gingen ze naar dreuzelmusea. Verder was ze niet jaloers!
  5. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    Ze kon er niet eens iets aan doen... Alsof elke zwangere vrouw werd gereduceerd tot explosieve emoties en tranenwatervallen. Dat was gewoon niet waar! Maar ze was even te druk bezig met haar waterval te temmen om daar echt op in te gaan... En nee, Will kon er niet over oordelen. Geen enkele man kon dat echt, niet waar? Ze wisten niet hoe het was om zwanger te zijn en ze kenden niet de angst van de wetenschap dat je over een periode korter dan een jaar iets groter dan een meloen je lichaam weer uit moest zien te werken. Mannen waren altijd al bezig met alles wat daarna kwam, maar dat was een fase die nog te ver weg leek als je je realiseerde wat je de komende tijd nog allemaal moest gaan doorstaan. Het was veel... Het was niet eerlijk. Was ze maar een zeepaardje en dat Irwin dan de zwangerschap mocht gaan dragen. Had ze niet gedacht... Dat ze ooit nog zou wensen een zeepaardje te zijn. Als het een gesprek van zolang geleden was? Waarom moest Will dat dan nu gebruiken! Ze snifte en wreef in haar ogen, keek even naar hem op. "Ja, nou, dan kan dat toch veranderd zijn..." Will hoefde heus niet te doen dan alsof hij de grote Irwin-kenner was. Dat was bloedirritant. "Maar toen wij het er... twee jaar geleden over hadden. Zoiets. Misschien een jaar," ze kon even niet zo helder nadenken, "wilden we het allebei niet..." Maar het was een geruststelling dat Irwin dus niet tegen zijn ex had gezegd dat hij het nu nog steeds verschrikkelijk vond. Ze glimlachte kleintjes toen Will bekende dat Irwin zich vooral om haar druk had gemaakt. Dat was wel lief. Niet nodig. Maar lief. "Ja, hij is soms wel een beetje overbezorgd." Kwam heus niet omdat Yara stopte met eten als ze stress had... Of zelfdestructief gedrag vertoonde... Of destructief gedrag in het algemeen vertoonde... Yara haalde diep adem. "Zo. Het gaat weer." En nu ging ze zichzelf in bedwang houden, hoor. "Hoe gaat het met jou? Fijn Irwin weer te zien?" Vast wel. "Moeilijk? Dat hij nu met mij is?" En van haar hield, natuurlijk... Irwin en Will waren nooit officieel uit elkaar gegaan. Misschien hoopte ze heel per ongeluk expres dat de ander het ook zichtbaar moeilijk kreeg..., zodat ze in ieder geval niet meer de enige was die in gezelschap was ingestort. Sorry, not sorry.
  6. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    "Nee..." Ze wist het nog niet. Als ze dat had geweten, dan was ze heel anders naar het ontbijt gekomen. Niet dat William dat kon weten, maar dat deed er even niet toe. Hij had het gewoon maar moeten ruiken dat ze nog in volledige onwetendheid verkeerd had. Maar ze moest zich weer zien te herpakken. Ze kon niet volledig instorten in zijn bijzijn. Dit was allemaal al gênant genoeg. Ze moest zich niet laten kennen, ze wilde zich niet laten kennen... Maar ze kon tegelijkertijd ook niet stoppen met huilen. Verwoed probeerde Yara de tranen weg te vegen, maar haar ogen blijven maar water lekken. Ze haalde schokkerig en huiverig adem en nu begon ze ook nog eens echt te snotteren. Met neergeslagen ogen pakte ze een stukje papier van de keukenrol en snoot zo elegant mogelijk -onmogelijk- haar neus. "Sorry," mompelde ze. Langzaam werd ze iets rustiger, want de eerste schrik was voorbij, maar daarmee stroomde haar hoofd wel vol met allerlei andere gedachten, naast de al bestaande van dat dit haar leven zou gaan verpesten. Wat als ze dood ging? Want als het kind haar hele organen zou verdrukken? Wat als ze zou stikken? Wat als ze het niet kon? Wat als ze een slechte moeder zou zijn? Wat als ze niet van het kind zou houden? Ze was te egoïstisch en ze ging het kind vast alles kwalijk nemen wat Yara vanaf nu zou moeten missen. "Oh, dit is echt een ramp," verzuchtte ze en wreef in haar gezicht, haar ogen vol verdriet waren nog groter dan normaal. En straks zou Irwin er misschien wel met haar over hebben, maar hij had het er dus al met Will over gehad. En niet positief, haalde ze uit het kleine beetje wat Will er zojuist over had gezegd. Een nieuwe golf van tranen kwam omhoog. Yara sloeg haar hand voor haar mond. "Maar Irwin vindt het dus verschrikkelijk? Wil hij het niet?" Met een nieuw schoon papiertje depte ze onder haar ogen. Hiernaar vragen maakte haar niet echt vrolijker, maar ze moest het weten.
  7. Kelly's karakterupdates.

    @Yara Foulkes-Davenport Zwanger sinds begin februari 1838 Plot loopt hopeloos achter... Dus... stay tuned. @Raine Salisbury Wordt door Tabitha gechanteerd. Hij gelooft dat zij zwanger is van hem en hij doet er alles aan om te voorkomen dat Elara daar achterkomt. Verder houdt hij Agatha een beetje aan het lijntje. Hij begint in september aan zijn opleiding aan de uni. @Pearl Sanders Dochter Lavender geboren op 29 augustus 1838. @Thomasin Hastings Kartonnen bruiloft met Armand op 25 juli 1838 (2 jaar getrouwd). En ze gaat op een feestje van Harold in een spookhuis. Hip hoor. @Dax Appleby Coming soon En zijn vader heeft Maddie gevraagd te trouwen...what the actual fuck... @Cassidy Kingston Snapt niets van Hirams plotse stemmingswisselingen per keer dat ze hem ziet... En is Hawk nu voor de tweede keer tegengekomen... @Wren Puck Fox Zwanger sinds juni 1838. Ze heeft het net aan Gideon verteld. Verder nodigt ze haar zus uit in Zweinsveld. En ze gaat beginnen met haar nieuwe opleiding! Met behulp van een studiebeurs! @Maia de Liedekerken Is de hele zomervakantie stiekem met Henry op stap geweest in Europa, omdat ze nooit meer naar haar huis terug wil. En ze worden langzaam ook wat hechter... @Zaira Silvershore Nog steeds verloofd met Scott. Wil graag dat zijn band met haar familie iets beter is, voordat ze echt in het huwelijksbootje stappen. Begint eindelijk serieuze gesprekken met Scott te voeren. @James Graham Gaat allemaal zijn gangetje. Hij werk aan zijn band met Elara. @Sara Saint Is KO geworden van Huffelpuf! En was aan het einde van het vorige schooljaar in een wat penibele situatie geraakt met het schoolhoofd... Tot nu toe zonder gevolgen. @Liam Haysward Is een poedel geworden. Is neer geknuppeld door een bende Heeft wijn met Veritaserum gedronken en een erg confronterend gesprek gehad met Julienne. Misschien is hij wel niet perfect? Je snapt... Hij verkeerd in een crisis. @David Appleby Heeft Madeline ten huwelijk gevraagd! She said yes! @Mat Muir Heeft tot zijn grote spijt Tabitha aangenomen in de winkel. Zijn dochter is heel even ontvoerd geweest, maar gelukkig ongedeerd gebleven. De vriendschap met Felix begint bijzondere vormen aan te nemen.... Ze hebben gezoend! @Jude Foulkes-Davenport Heeft in Canada voor het eerst zijn zussen ontmoet. Hij gebruikt nog steeds drugs. En hij is betrapt door de tweeling één van de eerste dagen terug op Zweinstein. Uh-oh!.
  8. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    "Ja, natuurlijk is het nogal een ding," beet ze hem toe. Irwin was ervan ondersteboven? En dat was dan zeker haar schuld? Nou! Zij was er dus ook mooi van ondersteboven! Maar dat interesseerde hem zeker weer geen ene biet! Ze wilde geen kinderen, want die verpestten haar leven. Ze wilde geen kind dat ervoor zou zorgen dat ze niet meer kon studeren. Ze wilde geen kind dat haar hele lichaam zou verwoesten, dat haar dik zou maken en hangborsten zou geven. Ze wilde niet voor altijd ergens aan vastzitten en ergens zo verantwoordelijk voor moeten zijn. Ze zat nu ergens aan vast, ze kon niet meer terug. Ze wilde niet niet. Het voelde alsof haar hele wereld instortte en waarom moest uitgerekend Will de boodschapper zijn van dit slechte nieuws? Hij wilde haar vast niet wakker maken... Serieus? Bij Merlijn, Irwin! Dit was toch iets waarvoor je iemand wakker maakte? "En toen dacht je 'goh, ik vertel het haar maar. Lachen... Even kijken hoe ze reageert?'." Yara snifte, tot haar grote ergernis, Als er iemand was bij wie ze niet in tranen uit wilde barsten, dan was het Will wel. "Nou, geniet ervan... Je hebt me aan het huilen gekregen," zei ze met verstikte stem. Er was geen weg meer terug. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. Ze wilde dit niet... Dat was een van de redenen dat ze zo verdrietig was, maar ook het feit dat Irwin Will dit dus als eerste had verteld, dat hij haar niet wakker had willen maken, dat hij tegen Will had gezegd dat hij blijkbaar geen kinderen wilde met Yara... Ze voelde zich even zo ontzettend verloren en zo alleen. En gefrustreerd en gekrenkt, omdat Will erin moest wrijven dat hij blijkbaar een ronde gewonnen had... Dat Irwin hem belangrijker had gevonden... Dat Irwin naar hem als eerste toeging als er iets was... En ze kon die stomme dreuzel niet eens iets aandoen! Want dan raakte ze Irwin kwijt.
  9. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    "Kan je ook brood bakken?" Dat was toch wel bijzonder. Wie deed dat nou zelf? Daarvoor ging je toch gewoon naar een bakker. Wat veel moeite moest dat anders zijn. De verbazing daarover was genoeg om heel even te vergeten dat ze een hekel aan de man had. Ze sommeerde een klein sneetje, omdat ze nu toch wel nieuwsgierig was. Overigens sommeerde ze ook genoeg boter, zodat ze het wel weg zou krijgen; haar mond was immers nog altijd behoorlijk droog. "Waar leer je zoiets?" Dreuzels waren toch wonderlijke wezens. En dit was verder allemaal mooi meegenomen want nu kon ze haar nieuwsgierigheid bevredigen en tegelijkertijd ook nog doen alsof ze gewoon een heel normaal en onschuldig gesprek aan het voeren waren. Het laatste waar Yara zich mee bezig had gehouden was waar Cassidy vandaag was. Gevijzelde Hoornslakken nog aan toe! Waarom wist die man steeds alles beter?! Ze knikte. "Ja, dat is waar... Nou, toch extra leuk als Vriendje dan wat aandacht krijgt." Best een leuk dier hoor, maar te slaafs gehoorzaam en kwijlend. Bah. Als die hond op je afkwam, zat altijd je hele kleding onder de modder en alles waar dat dier mogelijk in had liggen rollen. Nee, Yara was geen hondenmens. Terwijl Will koffie ging halen, at Yara haar pannenkoek verder op en sloeg ze de krant open. Ze verwachtte overigens weinig spannends van het nieuws, maar letters waren letters en het maakte het ontbijt dan net even dat beetje meer ontspannen. Het haalde ook haar aandacht weg bij die irritante man. Al leek hij al ietsje meer te dimmen. Ietsje. Hij was immers koffie voor haar gaan halen. Dus tenzij hij iets door de koffie zou doen, was daar weinig kwaadaardigs achter te zoeken, toch? "Dank je" "Waarom zou ik niet..." En toen werden haar ogen groot. Er was geen opbouw niet. Haar wangen werden direct knalrood en het volgende moment trok ze direct lijkbleek weg. "Wat?!" Nee. Nee. Nee. Dit kon niet waar zijn. "Nee..." Ze schudde haar hoofd, lachte half, uit ongemak, uit ongeloof, maar vooral harde ontkenning. "Nee hoor... Ik ben niet zwanger... Dus die redenatie slaat helemaal nergens op." Ha... ha... Ahhh... Ergens voelde ze dat het waar was, maar het kon niet waar zijn. Dus het was niet waar... Nee... Hoe zou Will dat weten? Hoe kon hij dat weten? Waarom zou hij...Of nee... Nee, nee, ze moest niet doordraven. Het was vast gewoon een aanname. Ja. Dat moest het zijn. Een aanname omdat zij en Irwin al wat langer getrouwd waren. Wat wist een dreuzel hier nu weer van. Of zou Irwin? Nee. Onmogelijk. Die zou het toch nooit eerst tegen Will vertellen? Of zou hij? Nee... Nee... Nee... Vond Irwin Will belangrijker dan dat hij Yara vond? Waarom had hij haar niet wakker gemaakt? Waarom was hij weggegaan? Waarom had hij het Will eerder verteld dan aan haar? Betekende ze dan echt zo weinig? "Hoe weet je dit?!", riep ze hem wanhopig gemengd met paniek toe.
  10. Verjaardagscadeautjes!

    1 september @Blanche Ingram - 17 jaar Jude: Zilveren haarspeld met een prachtige bewerkte bloem; nu nog in de knop, maar zodra er maanlicht op scheen dan zou hij open gaan en zijn kleurrijke bladeren tonen en daarnaast een heerlijke geur verspreiden. 2 september @Rebecca Haddock - 17 jaar Cadwyn: Een verjaardagskaartje en een mok met koeienvlekken. 7 september @Eleanora Paget - 15 jaar Maia: Een busje met Luxemburgs chocoladepoeder, zodat je zelf altijd chocolademelk kan (laten) maken en een haarborstel, die je haar altijd naar rozen laat ruiken. Sara: Een verjaardagskaart. 8 september @Gideon Kingston - 20 jaar Wren: Een bos met 20 rozen en een ontbijt op bed. Natuurlijk ook een massage en andere intimiteiten voor de verjaardag. Cassidy: Een verjaardagskaart en een zelfgebakken chocoladetaart met kaarsjes. Raine: Een blikje om sigaretten in te bewaren, met een dubbele bodem om drugs in te verbergen. @Jennifer Churchill - 21 jaar Yara: Rondleiding en proeverij bij een wijngaard voor twee. @Moraine Foulkes-Davenport - 20 jaar Yara: Druppels met slaapdrank voor door de koffie of thee (Of een andere warme drank), maar dat natuurlijk subtiel verwoord in de verjaardagskaart. Cassidy: Een zelfgebakken taart met frambozenvulling en met sprinkles van witte chocolade. Jude: Een kaartje met een vrolijke en casual tekst, verder een doosje met snoep met wat leuke magische effecten. Wren: Een verjaardagskaart en een foto van Gideon en haar samen. 10 september @Yara Foulkes-Davenport - 21 jaar Thomasin: Een bosje rozen, een verjaardagskaart en een zilveren rammelaar. Zaira: Prachtige set oorbellen en een flesje whisky voor Irwin. Cadwyn: Een paar verkoelende sokken, die ook massages geven. Dax: Een sjaal met allerlei vrolijke en bewegende dieren erop afgebeeld. Cassidy: Een verjaardagstaart met merengue en limoen. Mat: Een houten medaillon, met aan de binnenkant een (bewegend) portretje van Irwin en haarzelf. 13 september @Owain Cadwgan - 69 jaar Zaira: Een fles wijn en een doos sigaren. Pandora: Een oud boek over hoe je dreuzels kan trainen, gebonden met leer van dreuzelhuid. @Hector Moyle - 33 jaar Yara: Een kaartje en een fles elfenwijn. 16 september @David Appleby - 37 jaar Dax: Laat Merry iets uitzoeken. Yara: Een kaartje en een fles elfenwijn. Zaira: Een fles wijn en een doos sigaren. Thomasin: Een kaart, een bos rozen en een flesje Catfieldse likeur. 18 september @Sergei Ostrovsky - 30 jaar Maia, Sara, Jude: Een zelfgemaakte verjaardagskaart. Thomasin: Een kaart, een bos rozen en een flesje Catfieldse likeur. 21 september @Rory Duncliffe - 13 jaar Thomasin: Een verjaardagskaart en een chocokikker. 25 september @Isaiah Haysward - 29 jaar Liam: Leuke kleren voor zijn poedels, een veel te strak zittend gewaad en drakenlerenlaarzen. 30 september @Raphael King - 39 jaar Sara: Een zelfgemaakte verjaardagskaart.
  11. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    Oh Will, nee, Yara was nu nog helemaal niet hysterisch. Als ze dat wel echt was geweest, dan was de kans dat hij hier nog rustig een muffin kon eten redelijk nihil geweest. Oh, ze had haar issues, zeker, maar ze had zichzelf redelijk in de hand. Het hielp vast niet mee dat ze zo ontzettend moe was. Dat maakte de zin om echt iets te ondernemen immers een heel stuk kleiner. Even pauzeerde Yara met eten toen Will zei dat hij de pannenkoeken had gemaakt. Ze keek naar het eten op haar bord, humde en keek weer op. "Nou, dan zijn mijn complimenten voor jou..." Zie, dat was best heel volwassen gedrag! Kon ze wel! En ze voelde zich er ook net weer iets te goed voor om het eten dan nu weg te schuiven, want het was lekker én ze had honger. "Wat heb je nog meer gemaakt?", vroeg ze met een flauwe glimlach. "Wat kan je me verder nog aanraden te proeven?" Of zouden alle baksels op de tafel van zijn hand zijn. Mm... De muffins leken meer van Cassidy's hand, maar die gok durfde ze nu ook niet meer te maken. "Ja, ik ging er ook vanuit dat het goedbedoeld was, wat anders...?" Yara glimlachte maar weer en nam nog een hap van de pannenkoek. Ze spoelde de boel weg met een slok thee, want haar mond werd inmiddels weer een stuk droger. "Is er ook koffie?",, vroeg ze, terwijl ze de tafel rondkeek om te zien of het niet al ergens stond. "Het was maar een suggestie... Ook goed bedoeld...", kaatste ze terug. "Het zou vervelend zijn als je je hier zou moeten vervelen, niet waar?" En het was niet alsof ze van plan was al vanmorgen te gaan winkelen. Opstaan, douchen en nu ontbijten voelde al vermoeiend genoeg. Misschien ging ze zo wel stiekem een dutje doen op haar kamer, onder het mom van dat ze ging 'lezen'. "Ik dacht dat Cassidy en jij wel goed met elkaar overweg konden?" Die opmerking zou hij vast ook weer verkeerd opvatten. Man, wat was deze kerel vermoeiend. Ze kon er alleen niet zoveel mee... Irwin zou dat allemaal niet goedkeuren... En dus bleef ze maar vriendelijk en aardig. Of iets wat je onder die definitie weg kon schuiven als je onschuldig genoeg keek.
  12. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    "Ja, Irwin is een goede gastheer," complimenteerde ze haar afwezige echtgenoot. "En die wil natuurlijk wel dat je een goede indruk van hem hebt, na al die jaren..." Dat hij niet te verwend zou zijn nu hij weer bijna drie jaar terug was in de wereld van de elite en dat hij niet al zijn praktische vaardigheden was verloren. Yara glimlachte weer soepel en nam een hapje van haar pannenkoek. "Oh, dit heeft hij echt heel lekker gemaakt. Volgens mij zit er een vleugje vanille doorheen. Ik kan je aanraden ze ook te proberen..." Ja, het was allemaal toneelspel. Wat haar betreft stikte Will in zijn stukje pannenkoek. Nee, dat was niet waar. Hij had niets echt verkeerd gedaan en Irwin zou er te kapot van zijn, maar ze werd erg kriebelig van de nare sfeer die tussen hen in leek te hangen. Zoals nu. Oh. Ja. Waren ze zolang opgebleven ja? Was hij daar nu lekker trots van? Hm? Genoot Will daarvan om dat er nu even lekker in te wrijven? Irwin tot laat bij hem. En niet bij Yara. Die niet lekker was en eenzaam in haar bed lag? Geen man die zich om haar bekommerde? Ja. Will die belangrijker was dan een zieke echtgenote? Wilde hij duidelijk maken bij wie Irwin zijn prioriteiten had liggen? Waarom deed hij dat? Stop, stop. Ze maande zichzelf. Irwin dacht dat hij dood was. Irwin dacht dat hij dood was. Dit is normaal. Dit betekent vast helemaal niets negatiefs ten opzichte van mij. Hij wilde gewoon bijpraten. Niets aan de hand. Rustig. Yara nam een slokje van de thee, ze knikte. "Ja, dat kan ik me best voorstellen na al die tijd. Er is veel gebeurd de afgelopen jaren." En ze zouden misschien ook herinneringen ophalen, maar dat wilde ze niet weten. "De tuin is mijn domein," zei ze, misschien iets sneller dan ze had moeten doen. "In ieder geval de kassen en het doolhof. En bij de stallen is het gevaarlijk voor je." En de rest lag nog onder de sneeuw. Dus ze wist ook niet echt wat hij dan wel niet in de tuin zou willen doen? Het was nog niet echt het seizoen ervoor. "Misschien kan je voor Cassidy wel de hond uitlaten als je iets zoekt om buiten te doen?" Dat was nog best een beetje moeite voor een serieuze suggestie. Yara knikte. "Oh, leuk. Dan wandel ik misschien wel mee straks. De 'cat trail' is heel erg leuk. Heel mooi uitzicht. Alleen met de huidige sneeuw misschien wat moeilijk te komen zonder magie." Vanaf Dunfermline was haast alles moeilijk te bereiken te voet. "En ikzelf heb nog niet echt plannen, nee. Ik kan de studieboeken even opzij leggen voor de komende twee weken. Dus ik moet nog gaan bedenken wat ik zo ga doen... Als de zon schijnt ga ik misschien wel winkelen. En anders op de bank lezen..." En proberen niet in slaap te vallen. Ondertussen probeerde ze zich er niet aan te irriteren dat Irwin dus wat tegen Will had gezegd over haar en wat ze misschien wel of niet zou kunnen. "Maar het is wel gezellig dat ik er nu wat meer bij kan zijn, nu je op bezoek bent, niet?" Ze glimlachte onschuldig. Ze kon zich zo voorstellen dat Will daar helemaal niet zo blij mee was.
  13. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    Waarom zou Irwin nu weer broodjes gaan halen bij Mat? Nu, toegegeven, maakte die man heerlijke broodjes, maar dat was toch wel een beetje overdreven om te doen nu Will hier was? Ze zou het straks wel horen. Of niet. Ze wist ergens niet of ze het wel wilde weten. "Oh, ja.." College, inderdaad. "Was ik even vergeten," zei ze met een glimlach. "De laatste voordat de tentamens beginnen. Het uurtje met alle mensen die niet opgelet hebben of hopen wat tentamenvragen te ontfutselen.." Ja, Irwins minst favoriete college van het semester, maar hij ging altijd wel, voor het geval dat er toch een keer een student(e) met een intelligente vraag tussen zou zitten. Voor het geval hij positief verrast zou worden. Stel je voor dat je net die ene vraag zou missen, die het begin zou zijn van een nieuw en fantastisch onderzoek. Ergens had het wel iets romantisch. Voelde ze zich iets beter? Nee, niet echt. "Jawel hoor," zei ze met een vriendelijke glimlach, want ze had er nul behoefte aan dat Will iets van haar momentele gevoelens en gedachten mee zou krijgen. Dat hij gisteren aanwezig was geweest bij een paniekaanval was al erg genoeg. "Zoiets van gisteren herstelt altijd goed over de nacht." "Hoe heb jij geslapen? Bevalt het bed een beetje? Niet teveel of te weinig dekens?" Dat klonk als iets wat een goede gastvrouw zou vragen. Zou het een antwoord geven op of Irwin bij Will had geslapen vannacht? Nee! Dat mocht ze niet denken. "Heb je al plannen voor vandaag?" Liefst ook zonder dat die exclusief met Irwin uitgevoerd moesten worden.
  14. Maart 1838, de dag na Wills aankomst - Dunfermline - Rond 10 uur in de ochtend. “Every man needs his Siren to check his courage and strength, when he hears her song in his travels through the unknown.” Met pijn in haar nek en met de kleren van de vorige dag nog aan, werd Yara wakker van een straaltje zonlicht wat zich zo door het haastig gesloten gordijn had weten te wurmen. De kamer rook wat muf, naar het eten van de vorige avond, wat nog altijd onder een cloche werd warm gehouden en wat zij natuurlijk met geen vinger had aangeraakt... Omdat ze sliep. Wat suf duwde ze zich overeind en ze wreef in haar ogen. De herinneringen aan de vorige avond, middag was het eigenlijk nog geweest, kwamen weer langzaam naar boven. Ze had een paniekaanval gehad... En was aan het praten met Irwin... Maar niets wees erop dat hij bij haar had geslapen en het avondeten dat er nog stond, bewees zelfs dat hij er in de ochtend niet was geweest. Het was al tegen tienen... Dus Irwin was allang wakker... Dus dan was hij bij Will. Een golf van misselijkheid en duizeligheid overviel haar direct. Het kostte meteen de helft van de opgebouwde energie en een hoop ademhalingsoefeningen om dat weer onder controle te krijgen. Je bent hem kwijt. Ze probeerde het stemmetje achterin haar gedachten te negeren. Nadat ze wat had gedronken, het eten had opgeruimd en zich had opgefrist en omgekleed, begaf Yara zich naar de eetkamer. Ze liep langzamer dan anders. Ze vreesde voor wat ze mogelijk in elke willekeurige kamer aan kon treffen. Ze wilde Irwin niet in zijn armen zien. Ze zou het dan vast ter plekke besterven. Ze wist niet wat ze dan zou doen. Ze zou zichzelf wel in de hand moeten houden. Ze kon gewoon niet opnieuw weer... weer over alle grenzen gaan. Ze voelde zich zonder een herhaling al gestoord genoeg. Iemand moest toch wel gek zijn? Om tot iemand vergiftigen over te gaan? Maar in de eetkamer geen Irwin. Wel een Will. Met een boek. En een tafel met alle mogelijke soorten ontbijt, zelfs pannenkoeken. Overal was aan gedacht. Nou... Irwin had zich dus goed uitgesloofd vanmorgen (of Lindi, de huiself, dat laten doen). "Goedemorgen," zei ze wat vlak, vooral vermoeid. "Is Irwin er niet?" Ondertussen nam ze plaats op een stoel en begon ze alvast wat lekkere dingen op haar bord te verzamelen. Vooral de pannenkoeken roken heerlijk. [OOC: Privé met Ann]
  15. [1837/1838]If I had a flower

    Na even nadenken, knikte Yara op Irwins voorstel. "Goed..." Het was wel moeilijk, want het voelde als falen. Iets wat ooit haar specialisatie was geweest, was nu hetgeen waardoor ze meteen vastliep en ontspoorde. Het vrat al haar energie. Misschien was het inderdaad wel beter, want dan kon ze weer een beetje opladen en weer de moed verzamelen om opnieuw aan de studie te beginnen. Wat was nu een paar weken? Ze had eerder door ziekte bijna een jaar school gemist en dat had ze ook overleefd. Ze was er misschien zelfs gemotiveerder en beter uitgekomen. Dus wat waren twee weken dan? Maar deze interne motivatie hielp helaas maar een heel klein beetje, want ze bleef zich rot voelen en ondanks dat het misschien verstandiger was en op lange termijn beter, voelde het alsnog alsof ze nu had afgedaan. "Ben je echt niet boos?", vroeg ze voor de zekerheid, omdat ze het toch niet helemaal geloofde. Er was een reden dat ze een beetje op haar tenen had gelopen wanneer het op dat onderwerp aankwam. "Oh ja, nog iets te vroeg in het jaar inderdaad. Ja, Hawaii is wel leuk." Ze glimlachte vlug. "Goede ideeën heb je, lieverd." Ergens vond ze Hawaii dan misschien ook weer te licht en te zonnig. Ze had nu ergens behoefte aan lekker donker, lekker sloom, ergens waar je met een goed excuus kon uitslapen en een soort beerachtige winterslaap begon, met warme dranken en dikke truien en ze kon niet eens verklaren waarom. Dus ze zei maar ja. Want dit was raar. En ze wilde niet twee keer achter elkaar Irwins idee afschieten. Voor heel even deed ze haar ogen dicht. Dan zou het straks vast wel weer gaan met die vermoeidheid. "Nee, geen heler, het gaat pr-" Het ging zo goed, dat ze midden in haar zin in slaap was gevallen.
×