Jump to content

Yara Foulkes-Davenport

Zwadderich Zevendejaars
  • Content count

    462
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    10

Yara Foulkes-Davenport last won the day on January 15

Yara Foulkes-Davenport had the most liked content!

About Yara Foulkes-Davenport

  • Rank
    Prinsesje met zelfkennis
  • Birthday September 10

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

977 profile views
  1. [1836/1837]It's good to be gone

    “De kleine Irwin van het fotolijstje was wel heel schattig. Die stelde vooral heel veel vragen.” Die was vooral nieuwsgierig geweest, als een spons om informatie op te zuigen. Hij zette bij alles vraagtekens. Het was een leuke foto om mee te kletsen, hoewel ze hem soms ook wel even in een andere kamer had gezet als hij teveel waaromvragen aan het stellen was. Het was zonde dat dat lijstje, inclusief foto, in de prullenbak was beland, nadat Yara het in een driftbui naar Irwins hoofd had gegooid. “Die foto heb je zeker niet ergens per toeval nog? Ik was er wel aan gehecht geraakt.” “Puur goed, de personificatie van onschuld en behulpzaamheid, dat ben ik, weet je toch.” Ze lachte. Ja, de dag waarop Yara een heilige Samaritaan werd, was dat waarschijnlijk de dag dat je haar moest laten nakijken of ze niet per acuut krankzinnig was geworden. “En het helpt dat als het dómme patiënten zijn, dat ik ze dan na afloop met jou kan uitlachen.” Tot zover de onschuld en behulpzaamheid. Lichtelijk verontwaardigd schudde ze haar hoofd. “Pff, bij mij houdt ambitieus in dat ik dingen zélf wil bereiken, hoor. Niet per se alleen het einddoel wil halen.” Ze had geen zin om op de naam van haar vader of schoonvader te liften en het zichzelf gemakkelijk te maken. “Maar dat weet je wel.” Ze prikte in zijn zij. “Je zit me gewoon te pesten.” Want hij mocht ook nooit wat voorzeggen met huiswerk. Niet dat hij dat deed, overigens. Soms vroeg ze om uitleg, maar een dikwijls voorkomend resultaat was dat ze dan lastiger vragen over de stof kreeg, dan dat het huiswerk in had gehouden in eerste instantie. Het lab was heel erg gaaf. Het haf zoveel meer faciliteiten dan het toverdrankenlokaal. Met bewondering keek ze naar de instrumenten en de pruttelende substanties die hier en daar stonden. “Wat is dit?”, vroeg ze nieuwsgierig, toen ze een azuurblauw drank zag, waar iets onnatuurlijks doorheen leek te bewegen. Ze verwachtte niet dat Irwin het antwoord wist, want hij wist echt niet alles, maar misschien wilde het toeval dat hij er iets over had gehoord. “Oh, ik kan echt niet wachten totdat ik hier studeer. Ik denk dat je hier moet zoeken als je me kwijt bent…” Of in de bibliotheek. En toen kwam een collega van Irwin de hoek omzetten. Zijn gezicht was paars met glitters en Yara moest op haar lip bijten om niet hard in lachen uit te barsten. “Heb je drakeneieren?”, vroeg ze aan Irwin en daarna liet ze zich keurig voorstellen. Ze schudde zijn hand, keek geïnteresseerd naar de substantie en glimlachte breed. “Yara Foulkes-Davenport, aangenaam, een eer u te ontmoeten.” Ze veegde de glitters subtiel aan Irwin af. “Ik ga, in september inderdaad, beginnen met de Helersopleiding.” Daar keek ze best een beetje trots bij. “Wat bent u aan het maken?”
  2. [1836/1837] A Rebel Princess and a… ehh… Rebel!

    Oja, neefje… Yara had sinds september ook een neefje en ze had het lieve kind nog helemaal niet gezien. Nu voelde Yara niet heel erg de behoefte om op kraamvisite te gaan of gewoon op bezoek, want het kind van haar zus zou alleen maar aanleiding zijn voor moeilijke vragen over of Irwin en Yara niet ook graag kinderen wilden hebben en of Yara niet al stiekem in blijde verwachting was, want ze was nu toch al bijna negen maanden getrouwd. Aan de andere kant kon ze het ook écht niet maken om geen interesse te tonen. Dat verdiende Igraine ook helemaal niet en het zou haar zus kwetsen als Yara niet langs zou komen met kerst. Natuurlijk had ze wel brieven gestuurd, maar dat was anders dan in levende lijve bij iemand op bezoek gaan. Vooruit, met Irwin bespreken dus maar. Die stond vast te popelen, maar hij kon er ook niet onderuit. Leuk joh, verplichte familiebezoekjes. “Adam, toch? Hoe oud is die nu inmiddels?” En toch enige verplichte interesse tonen in het kleine grut van Aelins familie, want voor haar was het immers belangrijk. "Talen?" Goh. Ze wist eigenlijk niet welke vervolgopleiding ze bij Aelin vond passen, maar talen was niet zo snel bij haar opgekomen. "Ga je je niet vervelen als er niet zoveel magie bij komt kijken?" Of misschien waren er wel allemaal speciale spreuken die met taal en vertalingen te maken hadden. Yara zou het niet weten. "Maar zo leuk dat je nu ook gaat studeren! Dan moeten we misschien kijken of we eenzelfde keuzevak kunnen doen?" Want als Yara de helersopleiding ging doen, zou het heel goed kunnen dat ze elkaar anders vrijwel helemaal niet meer zouden zien en dat zou heel erg zonde zijn. "Het is je gegund hoor." Dit was zoveel malen beter dan meteen maar het eerste baantje aannemen wat langskwam, zodat je brood op tafel had. Aelin en Yara gingen de pub binnen en Yara ging zo zitten dat ze uitzicht had op de rest van de pub en de mensen, die voorbij liepen in de straat. Mensen observeren was een hobby en dan vooral dat je daarbij de vreemdste verklaringen kon bedenken voor waarom ze eruit zagen zoals ze deden en wat ze zouden doen vandaag. Zoals een kalend mannetje, dat haastig met een opgetrokken kraag voorbij liep met een goed gevulde tas stevig onder zijn armen geklemd. "Denk je ook dat die man net zijn voorraad schone was bij zijn moeder opgehaald heeft?", vroeg ze met een lachje, nadat hun drankjes waren geserveerd. "Je kan altijd stiekem trouwen", zei ze met een glimlach. "Dat lost alleen het probleem van je schoonvader niet op. Misschien zijn geheugen wissen? Of hem uitdagen voor een duel?" Of gif, ja, maar moord... Dat was wel heftig. Met gif kon je gelukkig wel meer dan iemand doden. "Je zou hem inderdaad ziek kunnen maken? Zodat hij afhankelijk van verzorging wordt?" Maar of je daar mee weg kwam bij iemand, die de beste helers kon betalen en vást onderzoek zou laten doen naar de oorzaak van zijn ziekte... "Emigreren naar Canada?" Dan zou Daniel vast nog wel kunnen helpen met zorgen dat ze ergens een leuke magische gemeenschap zouden vinden en een baan konden krijgen daar. "maar dan heb je wel Andres, maar ben je de rest weer een beetje kwijt."
  3. [1836/1837]It's good to be gone

    “Jong en onbezonnen?”, mopperde ze. “Dan ben jij al oud en knorrig, hoor.” Yara stak haar tong uit. Ondertussen vroeg ook zij zich af waarom hij haar ‘lief’ had genoemd, want er was nu niemand in de buurt. Dus het moest niet. Nu zocht ze er niet meteen dramatische dingen achter en ze kneep zachtjes in zijn arm. Het was vast omdat ze gewoon wat serieuzere gesprekken hadden gehad en dan over moeilijke onderwerpen. Ze hadden zo vaak serieuze of wetenschappelijke gesprekken gehad en die waren op een nerd-niveau leuk en interessant geweest, maar nu waren zijzelf ook onderwerp van gesprek geweest en dat had alles misschien toch wel wat hechter gemaakt. Lief…Het klonk wel leuk. “Och, dat zal allemaal wel meevallen, denk ik. Zie ik eruit als iemand die de confrontatie met patiënten niet aan zal kunnen?” Yara knippert met haar ogen. “Of met de artsen?” Ze lacht. “Alleen ik heb geen zin in leskrijgen van m’n vader… Die gaat vast veel te veel op me letten en ik wil niet voorgetrokken worden. Igs zei dat het wel meeviel, maar die heeft dat dan vast weer niet door of ze zou het niet toegeven als het wel zo was.” Of misschien vond ze het zelfs wel prettig, maar dat paste dan weer ook niet echt bij haar zus. Met een glimlachje keek ze terug. Ze voelde zich blozen bij de oprechte trots die ze in zijn ogen en glimlach zag. “Natuurlijk, dan mag je in mijn grote schaduw gaan staan.” Waar hij van zijn leven niet in zou passen als het letterlijk was. Ze knikte bij zijn vraag. “Niet allemaal, hoor,” want dat was dan weer raar en ongemakkelijk, “maar als je een aantal tot je vrienden rekent, dan die wel?” Ze glimlachte. “Want die kennen dan vast toch al de verhalen over me.” Dus dan kon ze hen net zo goed een handje schudden. “Je práát toch wel eens over me?” Ze glimlachte hem poeslief toe, maar dat werd als snel een ondeugende grijns. “Of schaam je je voor je jonge en onbezonnen lief?” Sorry, het kon niet anders dan dat hij dit toch weer even terugkreeg.
  4. [1836/1837] A Rebel Princess and a… ehh… Rebel!

    Edinburgh was een heerlijke stad, zeker als het avonddonker al gevallen was. De lichtjes, de gure wind, de donkere gebouwen, de mensen op straat: het was een geweldige sfeer. Het was een stad, zondermeer, maar zonder het drukke gevoel wat Londen met zich meebracht. Het was ontspannen, gezellig. En door die gezellige straten, klonk het gelach van meisjes. “Ha! Ik denk dat het Irwin weinig kan schelen.” Hij zou haar niet geloven, niet met die smoes, maar of hij door zou vragen omdat hij wilde weten wat ze wérkelijk had uitgespookt, was dan weer een andere vraag. “Eerlijk? Wie ik?” Yara schudde haar hoofd. Liegen was bijna een tweede natuur. Zelfs als de waarheid niet geheim was, was een leugentje om bestwil vaak makkelijker, sneller en veel interessanter. Yara loog overigens aanzienlijk minder bij Irwin, daar stak ze oprecht moeite in, maar dat betekende niet dat ze nu opeens in een braaf goudeerlijk meisje was veranderd. Ha! Aelin was echt niet goed. “En dan is het maar de vraag of die trein gaat rijden in de Kerstvakantie…” Want de sneeuw lag nu al hoog. Als dit nog een paar weken doorging, dan waren ze tegen de tijd dat het Kerst was volledig ingesneeuwd. “Studeert hij op Cambridge?” Want dan kon Andres vast nog wel naar Zweinsveld komen en daarna naar Zweinstein lopen. Ja, hij moest maar een beetje moeite doen, ja. “En ga jij eigenlijk studeren? Want dan kan je wel weer een stuk makkelijker samen zijn?” “Mijn familie geeft óók om reputatie hoor en ze hebben het in het begin wel moeilijk gevonden, mijn ouders, maar ze toen ze je eenmaal beter leerden kennen en ze enkel de brave verhalen hoorden, zijn ze vanzelf gaan inzien dat je ook zonder goede reputatie een leuk mens kan zijn.” Yara glimlachte en haalde haar schouders op. “Ik vind het ook stom. Wat mijn familie, mijn broer of zussen doen, heeft ook effect op mij. Hoewel ik, nu ik getrouwd ben, wel een soort van bij een andere familie hoor? Maar Igraine schiet ook altijd in de paniek als Rey wat doet, of Myra en schaamt zich voor ons, omdat ze dan heel bang is dat James slecht over haar gaat denken. Familie lijkt op elkaar?” En hadden vaak dezelfde trekjes en dezelfde opvoeding. Dus als Aelins vader een rot ei was, dan was de kans dat Aelin ook plots een rot eitje was best reëel waarschijnlijk. Helaas. Een dergelijk systeem was haast onmogelijk uit te wissen. “Dus wat ga je doen om de pa van Andres een hak te zetten?”
  5. [1836/1837]It's good to be gone

    “Lief?” Met een verbaasd lachje kijkt Yara hem aan. Zo had hij haar nog nooit genoemd. Een koosnaampje, wat grappig. Ze grinnikt even en schudt haar hoofd. “Pff, een kreetje… Ik ben gewoon een keer enthousiast, maar als je daar beter mee om kan gaan, dan zal ik vanaf nu wel nonchalant en cynisch zijn?” Ze stak haar tong naar hem uit. Met een gezicht in de plooi liep Yara aan zijn arm mee naar buiten. Expres trok ze een frons op haar gezicht, zodat ze niet als een blij ei de sneeuwvlokken tegemoet ging. Toch kon ze het niet helpen nieuwsgierig rond te kijken en de omgeving in te drinken. “Is het daar ook helemaal verlaten?” Net zoals het terrein op dit moment. Op sommige stukken waren hun voetstappen de enige in de sneeuw. “Of denk je dat er wel wat collega’s van je zijn?” Want daar wilde ze dan wel kennis mee maken. “Is daar jouw kantoor ook?” Want die wilde ze natuurlijk óók zien. “En daar ga ik dan ook lessen volgen toch? Bij de heler-opleiding?” Ze zag echt heel erg uit naar te gaan studeren, alleen al vanwege het stukje meer vrijheid. Ja, het was fijn samen. Gelukkig had Yara geen idee dat Irwin haar nu meer als een klein, verwend zusje zag, want dat had ze absoluut niet kunnen waarderen. Zijzelf zag het meer als goede vriendschap en dat ze leuke en nieuwe dingen samen gingen doen. Ze voelde zich op haar gemak bij hem.
  6. Damesclub De Gouden Roos

    Yara moest ongetwijfeld helpen met oprichten van haar (schoon) ouders. So, she is in.
  7. [1836/1837]It's good to be gone

    De afgelopen drieënhalve maand waren goed geweest. Vlak voordat Zweinstein weer was begonnen, op Irwins verjaardag om precies te zijn, hadden ze een geweldige dag gehad en ook een heel belangrijk gesprek. Ze hadden dingen opnieuw bespreekbaar gemaakt en ze hadden belangrijke zaken over hoe ze in hun huwelijk stonden -met name betreffende intimiteit- uitgesproken. Voor Yara had dat een zekere rust gebracht. Ze voelde zich nog steeds wel schuldig over het een en ander, maar dan maar naar bed gaan met Irwin was niet meer de juiste oplossing daarvoor. Ze deed eigenlijk gewoon haar best en probeerde gewoon vooral een gezellige tijd met hem te hebben. Knuffelen en bij elkaar zitten leek de laatste tijd als vanzelf te gaan. Daar was weinig geforceerd aan. Overdag waren ze de hele dag toch bezig met werken en studeren, huiswerk en meer van dat soort taken. Irwin was ook veel weg vanwege zijn baan op Cambridge. Dus meestal kwam het op de avonduren aan en dan lazen ze samen op de bank met een glaasje wijn, whisky of koffie, of als het al wat later was, dan verplaatsten ze die gezamenlijke activiteit naar het bed. In het weekend gingen ze meestal op de zondag iets leuks doen samen, als de studielast het toestond, en over het algemeen werd er dan veel gelachen en zaten ze elkaar continu een beetje te plagen en uit te dagen, oftewel waren ze vooral heel erg vrienden; vrienden die elkaar dan wel weer knuffelden en kusjes gaven, maar daar bleef het dan ook bij. Eindelijk was het vakantie. Even had het erop geleken dat ze op de school moesten blijven. Het was wel een goed excuus om niet de volledige feestdagen bij familie thuis te moeten zijn met etentjes hier, etentjes daar en de hele dag opzitten, glimlachen en pootjes geven. Irwin had echter andere plannen. Dat was prima. Even een verandering van omgeving en even wat anders was iets waar Yara ook heus geen nee tegen zou zeggen. Aan zijn arm en weggedoken achter de verwarmde magische paraplu baande ze zich een weg naar Zweinsveld en toen ze eenmaal konden Verdwijnselen, verschenen ze in een prachtige hotelsuite. Yara liet Irwin los en liep naar de verschillende ramen om het uitzicht te bewonderen. Ze keek hem met een lachje aan. "Het is hier zo indrukwekkend. En ja.. Dit vind ik heel leuk!" Toen het lukte haar blik los te scheuren van de omgeving, liep ze terug naar Irwin en liet ze haar armen rond zijn middel glijden. "Zullen we zo meteen gaan? Er is toch overal sneeuw." Dus als ze zich nu eerst zouden opwarmen en opfrissen, dan was dat toch in luttele ogenblikken weer ongedaan gemaakt als ze weer naar buiten gingen. "Waar gaan we als eerste heen? Oh! De collegezalen? Of de bibliotheek? Of het koffiehuisje?" Toen damde ze in en keek ze Irwin even met een frons aan. "En ik verbied je te zeggen dat ik bijna schattig lijk." Want die neiging had hij, als ze ergens een keer enthousiast over was.
  8. Uitgespeelde topics opgeven

  9. Langzaam begon de ontspanning in het gesprek weer een beetje terug te keren. De wijn hielp er ook wel bij natuurlijk. Yara humde. “Ja, dat zou je denken, maar ze zijn nog best vaak helemaal niet verliefd.” Aelin was bijvoorbeeld ook met Raine naar bed geweest en zij waren niet verliefd op elkaar. Yara zelf was overigens met Daniel naar bed geweest en zij was ook niet verliefd op hem, maar dat ging ze natuurlijk niet zo specifiek zeggen. Of ook niet minder specifiek, trouwens. Ze ging daar helemaal niets over zeggen. “Maar wat je zegt, het kán natuurlijk zo zijn dat het helemaal niets is, maar ik denk dat ik dat dan ook wel eerlijk had gehoord, want ik schat ze niet in als types die aardige dingen gaan zeggen om hun bedpartners te sparen. Het zijn hun vriendjes dan ook niet, hé.” Irwin wist nu vast wel dat ze een beetje op Aelin hintte, want hij had ze ooit nog met een dergelijk gesprek in een boom in het Verboden Bos betrapt. “Nou ja, we kunnen het altijd nog wetenschappelijk maken, mochten we daar ooit aan toe zijn.” Op dit moment had Yara daar een hard hoofd in. Ze wist ook niet in hoeverre ze dit wilde pushen. Blijkbaar vond Irwin het niet zo heel erg belangrijk en blijkbaar vond hij het prima om te wachten totdat zij echt wilde. Hij leek er weinig achter te zoeken dat ze nog steeds niet met elkaar naar bed waren geweest. Feitelijk was hij daar heel lief in en mee. Moest ze dit dan echt doorzetten. Was schuldgevoel omtrent Daniel echt een goede reden? Haar band met Irwin was goed nu, ze hadden het gezellig. Hier druk op zetten, zorgde enkel voor spanningen. Misschien moest ze het voor nu laten rusten, maar zou ze er maar wel proberen op in te gaan als het initiatief meer van zijn kant kwam. “Dan doen we het niet,” besloot ze, toen Irwin het ‘wetenschappelijke experiment’ nog steeds onder het kopje dwang schaarde. Ze kon namelijk niet echt zeggen dat het was omdat ze het echt graag zelf wilde. Ze voelde zich vooral verplicht, omdat ze het met Dan had gedaan. Buiten dat had ze voor nu geen reden en hij had haar nu verteld dat hij haar mooi en aantrekkelijk vond. Daar lag het allemaal dus niet aan. En hij was bereid het vanavond te doen, als ze hem niet had gestopt. Ze zuchtte zachtjes. “En gewoon, voor de zekerheid… Ik weet al wat je gaat zeggen, maar je vindt het echt niet erg, toch?” Yara nipte nog eens van haar wijn en legde haar hoofd op zijn schouder. “Je bent lief,” zei ze hem met een glimlach. “En schattig, en pluizig.” Daarna stak ze haar tong uit.
  10. Goed, blijkbaar was dit inzinkingsmomentje even nodig, want Irwin klaarde wel wat essentiële misverstanden op. Hij vond haar wél heel mooi en hij verwachtte het nooit, omdat hij dacht dat zij het niet wilde. En hij wilde haar niet dwingen. Ze knikte een paar maal, luisterde zonder te onderbreken naar zijn woorden. Ze gebruikte die tijd om weer rustig te worden. Uiteindelijk zat ze weer gewoon naast hem, met weer een glas wijn in haar hand. Wel had Irwin een arm losjes om haar schouders geslagen, maar het was geen innige knuffel meer. Nee, ze zaten gewoon als een 'gezellig' stel op de bank, een beetje bij elkaar en met elkaar te praten, zoiets? Alleen was het nu weer háár beurt om iets te zeggen. Ze zweeg nog even, liet haar wijn rondjes draaien in haar glas. "Met Julian was anders. Hij was prostituee van beroep. Daar zou ik toch nooit mee naar bed willen. Dat zou..." Ze trok een gezicht. "Nee, dat niet te doen met elkaar maakte het juist speciaal." Daar was het dus van een soort omgekeerde wereld. Ze haalde haar schouders op. "Ik weet niet. Ik hoor gewoon van vriendinnen hoe fijn en leuk het is. Dus het is iets wat kan. En wij hebben alleen die nare ervaring. En ik dacht... Als we elkaar nu vertrouwen en prettig gezelschap vinden, dan... dan kunnen we dat misschien op den duur ook wel leuk maken." Yara fronste en keek toen pas weer opzij naar Irwin. "Zo wordt het echter haast meer een wetenschappelijk project om te zien wat er allemaal mee mogelijk is en om nieuwsgierigheid te bevredigen, dan lust, hè?" Want, sorry, ze had niet echt dergelijke verlangens naar Irwin toe, behalve dan het al vaker benoemde schuldgevoel, vanwege haar slippertje met Daniel. "Is dat een reden goed genoeg?" Waarschijnlijk niet. "En ergens denk ik dat ik nog steeds ergens het gevoel heb dat het móet, omdat het raar is dat wij 'dat' niet doen." Nu had Yara over het algemeen niet zo'n probleem met het niet volgen van de norm, maar dit was dan weer dat onderwerp waar ze onzeker over was. Blijkbaar wilde je als je niet zeker van jezelf was ook niet teveel afwijken. Ze keek Irwin voorzichtig aan en kneep toen in zijn hand. "Mmh. Misschien is het toch wel fijn om er even zo over te kunnen praten, hè?" Al voelde dat óók wel weer als een afwijking van de norm.
  11. [1836/1837] A Rebel Princess and a… ehh… Rebel!

    “Wat?” Waarom Yara Aelin niet had gevraagd. “Oh, het was niet gepland hoor. Daniel was toen net nieuw en hij is familie. Dus toen aan mij de eervolle taak om hem een beetje wegwijs te maken en mochten we met toestemming van Irwin naar het theater en na het theater waren we ook even de lokale borrelcultuur gaan snuiven en zodoende organiseerden we spontaan een kroegentocht.” Ze haalde haar schouders op. “Natuurlijk mag je een volgende keer mee. Daniel lijkt me nu ook voldoende ingeburgerd. Dus dan kan hij het vást wel aan om met ons als duo op stap te gaan.” Yara glimlachte haar beste vriendin zonnig toe. Het was in het geheel niet haar bedoeling geweest om de kleine brunette buiten te sluiten, maar zo was het gewoon gelopen. "We kunnen anders ook wel een paar flessen kopen en terug naar Zweinstein smokkelen. Ik kan ze wel bij mij in het appartement verstoppen." Als Irwin ze al zou vinden, dan zou hij er waarschijnlijk niet echt heel moeilijk over doen, behalve dat ze opmerkingen kreeg als dat zij als lichtgewicht wel een beetje rustig aan moest doen en dat hij haar zou uitlachen als ze als een dronken tor terug naar huis kwam. "En ehm...Nee,Irwin weet níet dat ik de hort op ben." Yara grinnikte. "Met dames! Ha! Ik ga dat wel als smoes proberen, mocht hij me erop betrappen. Eens zien hoe hij daar op reageert." Ze trok Aelin een beetje dichter naar zich toe en slaakte een zucht. "Ik heb dit echt gemist." Ze draaide haar hoofd een beetje naar Aelin en glimlachte. "Hoe zit het nu eigenlijk met jou en Andres? Het leven als een braaf meisje in een relatie nog niet zat?"
  12. Overigens vond Yara het helemaal niet erg dat Irwin op de huwelijksnacht er geen interesse in had gehad. Nee, dat was bijzonder een opluchting geweest, maar dat hij blijkbaar daarna nóóít op die manier aan haar had gedacht en de illusie wekte dat dat ook nooit zou komen, dat was op de een of andere manier weer een steek in haar trots en ego. Ze kon het zelf ook niet verklaren. Ze had het namelijk ook niet leuk gevonden als hij er weer te enthousiast mee was geweest. Het was eigenlijk nooit goed. Ze wist het, maar ze kon er niets aan doen. Sorry Irwin. "Ik wil niet huilen, ik weet niet... Het is gewoon lastig..." Ze merkte echt wel dat hij haar wilde troosten en dat vond ze oprecht heel erg lief. Ze probeerde uit alle amcht zichzelf te kalmeren en helder te krijgen wat er nu in vredesnaam exact aan de hand was. Ja, ze wilde dit met Irwin kunnen, omdat ze zich dan minder schuldig voelde over Daniel, maar momenteel begon alles door elkaar heen te lopen: trauma en angst, maar ook afwijzing en op een bepaald niveau teleurstelling en nu vooral heel erg de paniek dat ze het allemaal aan het verpesten was en precies alles niet goed zei. Argh! Normaal was ze heel goed met woorden en nu was ze een explosie aan wazigheid. Dit onderwerp was op de een of andere manier áltijd haar zwakke plek. Dat was toch frustrerend. Tot overmaat van ramp besloot Irwin ook dat het dan nu het moment was om haar te zoenen. Ze schudde haar hoofd en trok haar gezicht terug, duwde lichtjes tegen zijn borstkas. "Nee! Niet nu..." Nu klopte er echt helemaal niets meer van. In plaats daarvan trok ze hem in een omhelzing en legde ze haar hoofd op zijn schouder en haar gezicht in zijn hals. "Het is nu even chaos in mijn hoofd en paniek en.... pff," zei ze zachtjes. Ze haalde een paar keer diep adem, probeerde te kalmeren. "Oké, ehm...", zei ze tegen de huid van zijn hals. "Ik bedoelde gewoon dat ik er nu wel aan toe ben als we het langzaam in kleine stapjes gaan proberen, maar alleen als we dat allebei willen en goed vinden." Yara zuchtte. "En voorlopig is dat eerste stapje denk ik maar dat we het bespreekbaar moeten maken?" Korte stilte. "En dat ging bij de eerste poging al niet écht fantastisch, hè? Ik mag geen sorry zeggen, maar ik doe het stiekem toch, want ik ging allemaal rare dingen uitkramen." En dit moest juist iets fijns en ontspannen worden. Ooit. Nu werd het alleen nog maar krampachtig en chaotisch.
  13. “Dat lijkt me een prima locatie”, ging Yara akkoord. Ze glimlachte. Het was een leuke foto om te zien en ze stonden er allebei goed op. Dus als hij de foto in huis wilde laten staan, vond ze dat ook prima. Of ze maakten er gewoon meer. Dat het niet in zijn kantoor op Zweinstein zou staan, was wel beter. Dat bleef gênant met de hoofdletter G en ze kreeg al voldoende rare blikken op zijn tijd. Als ze nu dan ook nog eens in zijn kantoor heel vrolijk met hem op de foto stond, dan kon ze er niets eens geloofwaardig chagrijnig over doen, zou iemand al het lef hebben om er in haar gezicht een opmerking over te maken of ernaar te vragen. “Och, ze moeten blij zijn, anders hebben ze een magische foto, die de hele tijd alle theorie en kennis over camera obscura’s aan het vertellen is,” plaagde ze hem. Ja. Nu kon ze nog lachen. Bij Irwins reactie op haar voorstel, verdween die glimlach namelijk wel. “Nooit?”, vroeg ze en ze wist eigenlijk niet wat ze daarvan moest vinden. “Nooit nooit?” Hoe kon dat dan? “Ik dacht dat je me wel aantrekkelijk vond?” Ze beet op haar lip en haalde haar schouders op. “Nee, niet omdat het moet, per se.” En waarom wilde ze dat dan wel? Dat was een beetje een lastig antwoord. Nu waren er gelukkig meerdere antwoorden op die vraag. “Omdat ik niet wil dat de liefdesdrank ervaring mijn énige ervaring ermee is?” Ze voelde zich steeds kleiner worden en nam ook nog maar een slok van de wijn. “Maar het hoeft niet. Ik wist niet… Ik dacht niet dat je het… bezwaarlijk zou vinden?” Ze had het ondertussen heel erg warm gekregen en ze voelde zich behoorlijk ongemakkelijk op het moment. “Maar het is vast nog te snel, dan.” Ze sloeg haar ogen neer. “Sorry.” Bij Merlijn, wat een afgang, wie had gedacht dat ooit de man hierop de rem zou zetten? Ze slikte wat moeizaam. Verdorie, nee, Yara, niet gaan huilen. Gelukkig wist ze dat wel te voorkomen. Ha. Ze streek een pluk haar achter haar oren. “Sorry. Hierover praten was een slecht idee. Nu verpest het straks alsnog je verjaardag. En ik wil dat niet. Ik wilde gewoon… Ik wilde alleen maar zeggen dat ik denk dat ik het wel durf. En wil. En… Misschien maar in hele kleine ienie mini stapjes. Maar…” Ze liet haar schouders een beetje hangen. “Nu weet ik niet meer wat ik moet zeggen.”
  14. Bij Merlijn… Hoe kon iemand zó enthousiast zijn over een dreuzelattractie. Irwin had de suppoost, of in ieder geval de persoon die alles liet zien, haast tot wanhoop gedreven met al zijn vragen. Irwin had haast zo blij als een kind geleken toen hij met witte kaartjes ‘mensen op kon scheppen’ van de projectie op een witte steen. Wat Yara ervan had onthouden werkte het hele systeem met spiegeltjes, die je kon ronddraaien en daarmee kon je van binnen dus de hele omgeving rondom bekijken. Je zag ook echt de mensen op straat rondlopen, bijvoorbeeld als ze aan het winkelen waren. Ook hadden ze een stelletje betrapt dat met elkaar aan het zoenen was in een parkje. Er was dus geen privacy meer in dreuzelse dorpen. Ergens was dat wel goed om te weten, want dan moest je ook uitkijken met magie, wanneer je niet direct iemand in je omgeving zag. Uiteraard ging het tijdens het diner ook over hoe grappig het was dat de mensen ook op het kaartje hadden gelopen als je die onder de lichtstraal hield, in plaats van op de witte steen. Eerlijk toegegeven, Yara had nog nooit zoiets gezien en het wás spectaculair, maar haar enthousiasme had ook zo zijn grenzen. Eenmaal op de bank glimlachte ze bij de kus op haar wang en keek ze met een lachje naar de ingelijste kaart en foto’s. “Je gaat ze echt meenemen naar Zweinstein, hè?”, vroeg ze met een lachje. “Ga je onze foto ook op je bureau in je werkkantoor zetten?” Ze pakte het lijstje in haar handen en bestudeerde hoe ze samen op de foto stonden. Foto Yara en Irwin leken erg op elkaar gesteld te zijn en ze waren in ieder geval aan het lachen. Het was grappig om te zien. Blijkbaar hadden ze zich echt zo gevoeld op het moment dat de foto genomen werd. Het was in ieder geval een goede foto om iedereen ervan te overtuigen dat ze gek op elkaar waren. “Moeten we hier niet een kopie van naar onze ouders sturen?”, vroeg ze onschuldig. Hij zou heus wel snappen waarom ze dat vroeg. En toen was daar natuurlijk weer hét onderwerp, waar ze aan het begin van de dag bij waren aangeland. Spontaan werd Yara ook wat roder. Hè verdorie. Waarom was dit bij hen samen altijd zó ongemakkelijk. Ze luisterde naar wat hij zei en ze knikte voorzichtig. “Maar…” Hmm. “Ik wil het wel weer een keer proberen, denk ik?” Ze keek hem aarzelend aan. “Gewoon, rustig, alle tijd en als het niet gaat, dan stoppen we weer?” Ze haalde diep adem. “Dus ook als het voor jou niet gaat?” Bij elke zin die ze uitsprak voelde ze zich roder worden. “Ehm.” Ze had niet verwacht dit soort dingen óóit uit te spreken. “We… eh… geven wel om elkaar. Dus dan zou het wel fijn moeten kunnen zijn, toch?” En dan hoefde ze zich misschien minder schuldig te voelen over dat eenmalige slippertje een paar maanden geleden?
  15. Goed, misschien was het allemaal toch een tikkeltje ongemakkelijk. De tekst op het kaartje was heel erg kwetsbaar. Hij las het waar ze bijstond en ze kon de reacties van zijn gezicht lezen. Ze wist opeens niet meer helemaal zeker of ze het allemaal wel zo op had moeten schrijven. Was dat iets wat je zo met elkaar besprak? Vast niet. Ze hadden echter al een tijd geleden afgesproken dat ze niet zouden doen wat anderen vonden wat ze moesten doen, maar dat ze vooral zouden doen wat ze zelf vonden dat belangrijk of nodig was in hun huwelijk. Dit was dus het perfecte voorbeeld van zo'n geval. Dit voelde alsof het nodig was voor hen. Ze zág zijn ongemak wel de keren dat ze wat verstijfde bij zijn aanraking of als ze ergens een keer snel een stapje naar achteren deed, maar in woorden kon ze het dan nooit uitleggen op zo'n moment. Het was nu te hopen dat hij haar geloofde en dat het wat zou helpen. Yara streelde weer zachtjes met haar duim over zijn handrug toen hij het kaartje had weggestopt. "Als je hem ophangt, moet je wel de inhoud beveiligen. En anders maak ik wel een mooie tekening voor je voor op je werk." Ze grinnikte. "Dan kan je ook daar de hele tijd aan me denken." Want ze zagen elkaar helemaal niet genoeg natuurlijk, wanneer ze in de Cornwall toren woonden. "Ehm, we kunnen het er wel eens over hebben, maar het hoeft niet per se nu? Het is je verjaardag..." En ze gingen uit eten en naar een dreuzelattractie. Het moest een leuke dag worden en dan waren moeilijke gespreksonderwerpen misschien niet het meest ideaal. Het mocht echter natuurlijk wel. Yara aarzelde."Ik weet ook niet zo goed wát ik erover moet zeggen. Ik hoop dat het beter wordt. Knuffelen met je vind ik wel fijn." Ze kreeg een beetje een kleur. "En kussen ook." De rest was vooral heel erg ongemakkelijk, hoewel ze wist dat het iets heel erg fijns kon zijn, maar met Irwin was dat dan toch weer heel anders door hun geschiedenis. Dat bespreken, ging ze echt niet verder hier en nu doen. "Wil jij erover praten?" Het kon wel als ze bijvoorbeeld vanavond weer thuis waren, bijvoorbeeld met een wijntje erbij en altijd de optie om met een boek naar bed te vluchten.
×