Jump to content

Happiness Morgenstern

Democratie & Magie
  • Content count

    143
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Happiness Morgenstern last won the day on February 15

Happiness Morgenstern had the most liked content!

About Happiness Morgenstern

Profile Fields

Recent Profile Visitors

530 profile views
  1. [1837/1838] Back Home

    "Gewoon niet," zei Nessie, een beetje afwijzend, terwijl ze haar schouders ophaalde, want ze had echt geen zin om aan een wildvreemde uit te moeten leggen dat haar tante haar de eerste zeventien jaar van haar leven binnen hield en toen dood neer viel, op Nessie's bruiloft nog wel! Dat hoefden vreemden toch niet te weten? Er waren vast genoeg mensen die wel van haar af wisten, in de juiste kringen, maar ze dacht niet dat Noah tot die kringen behoorde, daarvoor leek zijn rolstoel toch iets te gammel en zijn kleding toch niet net genoeg. "Ehm... ja, een beetje." Ehm... Blanche? "Geen idee," zei Nessie, met een lichte blos. "Ik denk het niet, als ze jou niet mag... Vriendschap is dat beide mensen elkaar mochten, toch?" Ze kon zich niet eens voorstellen dat je iemand mag die jou niet mocht... Was dat niet duidelijk? "Of vind je haar leuk leuk?" Nieuwsgierigheid fonkelde in haar ogen, want romantiek was zo prachtig, daar wilde ze alleen maar meer over horen!
  2. [1837/1838] Back Home

    Ja, eh, Emily Waterford zei haar op dit moment ook nog weinig, dus glimlachte Happiness een beetje moeilijk en schudde ze haar hoofd. "Nee, denk ik niet... maar ik ken niet zoveel mensen, hoor." Ze had geen idee of Emily iemand was die ze hoorde te kennen, blijkbaar wel, maar waarvan? En waarom? En hoe? Nee, dat zei de jongeman er allemaal niet bij en eerlijk gezegd was dat best wel wat verwarrend. "Ehm, het is wel oké." Nessie haalde een beetje ongemakkelijk haar schouders op. "Ja, op zich wel alleen..." Vooral nu haar tante dood was. Er kwam een brok in haar keel te zitten die ze moeilijk weg kreeg. "Heb je veel vrienden op Zweinstein?" vroeg ze, in de hoop een beetje van gespreksonderwerp te kunnen wisselen.
  3. [1837/1838]And they lived happily ever after...

    In alle eerlijkheid, Happiness had inderdaad een klein tikje expres het idee van een nieuwe bruiloft ontweken. Deels omdat elke keer als ze dacht aan een bruiloft ze moest denken aan haar arme, arme tante, en deels... omdat het haar eigenlijk wel beviel om volwassen te zijn en dingen voor zichzelf te mogen bepalen. Haar hele leven lang had haar tante haar strak onder de duim gehouden, ze was nauwelijks van haar eiland afgeweest laat staan dat ze geld mocht uitgeven wanneer ze wilde en in haar eentje even mocht gaan winkelen! Dus toen ze die gelegenheid eenmaal had, wilde ze er ook even flink van genieten. Oh, ze wilde de verloving niet verbreken, ze wist dat Zachary met haar wilde trouwen en het was een belofte die ze echt niet kon verbreken, maar ze wilde op zijn minst even genieten. Maar op de één of andere manier stelde ze het onderwerp steeds weer uit. Maar geen zorgen, Zach, toen hij haar plotseling naar een kerk trok en de deuren ineens open gingen en het OEPS een bruiloft was, voelde ze zich heel erg schuldig. "Oh," zei ze, een beetje geschrokken, een beetje van plan om weg te rennen, een beetje beschaamd en dus vooral heel erg schuldig. "Ik ehm..." Ze glimlachte maar wat naar hem, want als hij een hele bruiloft had gepland zonder dat ze er vanaf wist was het vast vooral omdat hij het niet met haar durfde te bespreken... En dat kwam omdat ze zo afstandelijk was geweest, natuurlijk. "Nou ehm... Dat verklaart de jurk wel," grapte ze een beetje. Het was een mooie jurk, hoor, hoewel niet helemaal haar smaak... En de kerk was ook niet met haar favoriete bloemen ingericht. "Zullen we maar dan?"
  4. [1837/1838] Narcissus weeps to find that his image does not return his love.

    Happiness Morgenstern was misschien niet de meest uitbundige fangirl die er bestond ter wereld, maar wel de meest fangirl achtige die ik heb, dus hallo, hier komt Nessie! Ze was er nog steeds niet aan gewend dat ze nu willekeurig wanneer ze wilde naar buiten mocht, nadat ze jarenlang op een eiland was opgesloten, maar in al die jaren had ze wel alle tijdschriften en kranten doorgespeurd op zoek naar elke melding van het normale leven en dus hield ze van beroemde tovenaars en heksen. Ze waren zo fantastisch, met hun moedige daden en prachtige uiterlijk of alle andere dingen waar tovenaars beroemd voor werden. Dus ja, dat grote interview van Liam Haysward had ze ook uitgebreid gelezen. Niet dat ze ooit dacht dat ze hem zou zien op straat! "Ooh," zuchtte ze, toen ze hem plotseling zag lopen, samen met een andere jongeman die ze niet herkende en dus Niet Belangrijk was. "Wat is hij knap!" Dat laatste zei ze vooral tegen zichzelf. Sorry, Zach, jij bent ook heel knap, hoor. "Meneer Haysward!" riep ze, terwijl ze even met haar arm zwaaide. "Oh, mag ik alstublieft een handtekening?" Ze stak het eerste de beste voorwerp in haar handen naar voren, het nieuwste boek over de romantische avonturen van lady Penelope en haar ridder die ze net had gekocht. "Ik zou u zo dankbaar zijn," smeekte ze. Hij was beroemd!
  5. [1837/1838] Back Home

    Oh, gelukkig, hij kon zelf aan de kant rollen, dus Happiness trippelde opgelucht achter hem aan, want zijn rolstoel leek wel een beetje ingewikkeld, hoor, straks zat er een rem op of zoiets en welke van de knopjes moest ze dan in vredesnaam indrukken om de rem eraf te halen en waren dat wel knopjes of gewoon schroeven? En ze was onhandig, dus misschien dat ze het ding zelfs gesloopt, terwijl hij hem nog nodig had. "Nee, ik zit niet op Zweinstein," gaf ze toe. Was ze nooit naar geweest, zelfs. Ze had het wel eens gezien, vanaf een afstandje, maar dat was ook alles. "Wie is Emily?" Ze kende helemaal geen Emily, dus ze zou moeilijk kunnen zeggen dat ze 'net als' Emily was. "Er zijn vast duizenden redenen waarom mensen niet naar Zweinstein gaan," gaf ze een beetje zwakjes op. "Mijn tante wilde graag dat ik thuis les kreeg." Omdat ze bang was dat Nessie anders zou verdrinken, oeps. "Aangenaam, Noah!" Ze glimlachte liefjes naar hem en boog haar hoofd even. Een echte knik zou ze hem niet geven, want dat kon hij niet terug doen. Dus. "Ik ben Happiness Morgenstern, maar je mag me wel Nessie noemen, hoor." Deden heel veel mensen, want Happiness was zo'n mond vol.
  6. [1837/1838] Back Home

    "Nou, ik weet zeker dat er wel spreuken voor zijn," gaf Happiness toe, met een lichte blos op haar gezicht, "maar ik weet ze niet..." Ze was niet zo huishoudelijk ingesteld, moest ze toegeven, omdat ze altijd bedienden had gehad die dat soort dingen voor haar deden. En nog steeds, Zachary moest maar nooit verwachten dat ze voor hem ging koken of schoonmaken of zijn sokken zou stoppen, want wat zou dat een ramp worden. "Jij weet ze toevallig ook niet?" smeekte ze een beetje, maar toch haastte ze zich even snel naar binnen om wat servetjes op te halen en vervolgens weer naar buiten. "Nee, op zich niet," gaf Nessie toe, kleding was ook maar kleding... maar toch was het een beetje stom als je de rest van de dag rond moest lopen met een vlek. "Ik denk dat we een beetje in de weg staan... moet ik je naar de zijkant rollen?" Ze gebaarde een beetje nutteloos naar zijn rolstoel, want eh... ja, rolstoelen?
  7. [1836/1837]Round and round like a horse on a carousel, we go

    Enthousiast klapte Nessie in haar handen toen Zach beloofde de knuffel voor haar te winnen, want het was zo'n mooie knuffel! Echt gigantisch en van zacht wol, voor zover Nessie kon zien, dus ja, ze wilde hem. En ze zou hem hmmm... Unique noemen! Unique the Unicorn. "Ooh, mooi schot!" kirde Nessie perfect, als de enthousiaste verloofde die ze op dit moment ook echt was. Zachary was best wel indrukwekkend met dat geweer zo en ze had nooit verwacht dat hij in één keer raak zou schieten, maar nu zou die knuffel vast wel van haar zijn! Misschien dat ze er zelfs twee kon krijgen, dan kon Zach er ook één mee naar huis nemen en hadden ze allebei een knuffel! Was dat niet romantisch? "Oh..." De vraag die hij stelde overviel haar een beetje en Nessie fronste twijfelend haar wenkbrauwen. "Ik weet het niet..." gaf ze aarzelend toe. Ze wilde Zachary niet kwetsen, eerlijk waar niet, maar haar vrijheid van de afgelopen tijd had haar best wel bevallen. En daarbij was hij ook niet echt perfect geweest tijdens hun vorige 'bruiloft', maar dat kon ze natuurlijk wijten aan de stress. "Wanneer zou jij willen trouwen dan?"
  8. [1837/1838] Back Home

    Zondag 18 juni 1837 - 's middags - net buiten de ijssalon Happiness was dol op alle soorten zoete eten, eerlijk waar, maar ijsjes waren toch wel één van haar favoriete dingen ooit, samen met champagne. Ooh, was er champagne-ijs? Nu had ze net de ijssalon verlaten, dus was het te laat om te vragen of er champagne-ijs was, maar ze was zo erg afgeleid dat ze al half omgedraaid was, waardoor ze plotseling tegen iets opbotste en haar ijsje zo oeps in iemands schoot landde. "Oh nee!" riep Happiness klagelijk uit, en ze moest eerlijk gezegd wel een klein beetje huilen, want nu was haar ijsje verpest! Kon ze wel zo vragen of er champagne-ijs was. En nu pas herinnerde ze zich dat het ijsje iemand anders had geraakt, een jongen die in een rolstoel zat. Ja, hij kon er vast een ijsje bij gebruiken. "Het spijt me, meneer," zei ze triest. "Zal ik wat servetjes voor u halen? Ik eh..." Ze ging maar niet zelf wrijven, dank je wel. "Ik weet geen toverspreuk om ijs er zonder vlekken uit te krijgen, denk ik." Voor @Noah Leadley!
  9. [1836/1837] Het MV heeft een mooie toekomst voor de boeg!

    De edelachtbare de burggraaf van Radnor, herhaalde Nessie vol ontzag in zichzelf, terwijl ze de woorden een beetje meemompelde. Wow. Keane was niet de eerste persoon die ze van adel had ontmoet, ze had ooit eens James Graham ontmoet, leuke man, jammer dat hij niet met haar wilde trouwen eigenlijk, maar de edelachtbare de burggraaf van Radnor klonk wel erg indrukwekkend en sowieso was Nessie sowieso snel onder de indruk van knappe, rijke jongemannen. Zach, weet je zeker dat je je verloofde wel alleen achter wilt laten? "Ah, ja, natuurlijk," glimlachte ze. De Club, ja, daar had ze wel eens van gehoord, had Zachary vast wel eens wat over gezegd. Of over zijn vrienden van de club, niet geheel specifiek, maar aanwezig genoeg dat Nessie het wel wist. "Ik ben nog nooit in Wales geweest," gaf ze toe, "is het daar mooi?" Stiekem hoopte ze nu natuurlijk op een uitnodiging in Radnor. Woonde de beste jongeman in een kasteel? Nessie was dol op kastelen! "Oh, ja." Ze bloosde een beetje, ongemakkelijk, en frunnikte aan haar mouw. "Mijn tante was altijd erg... bezorgd." Overbezorgd zelfs, zou je kunnen stellen. "We hebben wel wat gasten gehad, hoor, maar niet vaak." En ze bleven ook nooit lang. "Maar de spreuken zijn nu weg! Nou ja, niet de spreuken om dreuzels te weren, maar tovenaars en heksen kunnen nu zonder probleem langs komen!" Niet dat iemand dat deed, Nessie had niet zoveel vrienden, in alle eerlijkheid. Ze wist gewoon nooit zo goed waar ze nou moest beginnen, hoe ze meisjes van haar leeftijd zou kunnen leren kennen. "Woont u in Radnor?" vroeg ze nieuwsgierig. "U moet vast wel af en toe met een dreuzel praten?"
  10. [1836/1837]Round and round like a horse on a carousel, we go

    Oh wow, echt? Met grote ogen staarde Nessie naar het reuzenrad. Niet dat hij nu snel ging, dacht ze te zien. Wel heel hoog, overigens, ze zag niets in de buurt dat zo hoog was als dit. Ja, misschien Zweinstein in de verte, maar daar was ze nooit geweest, dus was het gewoon hoog. En ze was nog steeds nieuwsgierig, voor zover ze wist had ze helemaal geen hoogtevrees, maar Zach leek er weinig zin in te hebben, eerlijk gezegd. "Oh," zei ze, een beetje twijfelend, want een schiettent leek haar niet echt zo leuk. "Nou, oké! Als jij dat graag wilt." Ze probeerde moedig te glimlachen terwijl hij haar meenam naar een schiettent. "Oh, dit lijkt me wel erg moeilijk! Moet je echt al die doelen halen?" Ondertussen wierp ze een blik op de prijzen. "Kun je me die eenhoornknuffel winnen? Kijk nou hoe schattig!" Oké, misschien was het toch niet zo slecht.
  11. [1836/1837]Round and round like a horse on a carousel, we go

    Nou, oké, Zach wilde niet naar huis om zich even op te frissen, dus dan gingen ze maar door naar het reuzenrad. Happiness glimlachte blij naar hem en nestelde zich tegen zijn arm aan, terwijl ze af en toe, en een klein beetje schuldig, nog wat hapjes van de suikerspin nam. Het was echt heerlijk, hoor, en ze vond het zielig voor Zach dat hij het zelf niet lekker vond. Nu vroeg ze zich sowieso af wat zijn lievelingseten was... Hij leek niet echt het type om van zoet te houden, dus... hartig? Steak, of zo? "Waarom..." vroeg ze, met een frons, terwijl ze uit probeerde te vinden waarom Zach dacht dat het nodig was om haar te beschermen. Van een reuzenrad. "Gaan ze zo snel?" vroeg ze verbaasd, want ze dacht dat een reuzenrad gewoon heel langzaam rondjes draaide. "Ik dacht dat de achtbanen snel gingen, maar een reuzenrad ook?" Hm, misschien was het dan niet zo verstandig om met suikerspin en al daarin te stappen. "Is er iets dat wel rustig gaat?"
  12. [1836/1837] Het MV heeft een mooie toekomst voor de boeg!

    Lord Radnor, dus, iemand die haar verloofde kende, maar dat was op zich niet zo raar, want het leek erop dat iedereen haar verloofde kende. Zachary was een hele sociale man, en zij? Eh, ja, op zich ook wel sociaal, maar ze had weinig kans gekregen om andere mensen te leren kennen. Maar als ze zich zo voordienden op een soortement van dienblad, dan vond Happiness het wel leuk om een gesprekje te voeren, hoor. "Lord Radnor," herhaalde ze, enigszins met ontzag. "Wat voor lord bent u dan? Ik moet toegeven dat mijn kennis voor belangrijke tovenaarsfamilies minimaal is." Ze glimlachte verontschuldigend en bloosde er ook nog eens bij, want ze wilde hem echt niet beledigen. "Happiness Morgenstern," stelde ze zichzelf voor. "Hoe kent u mijn verloofde?"
  13. [1836/1837] Het MV heeft een mooie toekomst voor de boeg!

    Ja, Happiness was er ook en ik heb eindelijk de 'tijd' om haar in dit topic te schrijven! Ze stond tot nu toe nog bij de rand, diep onder de indruk van het uitzicht beneden, want ze was nog nooit zo hoog geweest! Haar tante zou waarschijnlijk niet hebben toegestaan dat ze hier vandaag kwam, die had het hele idee van een vliegende schip vast doodeng gevonden, maar Zachary had haar meegenomen en Happiness moest eerlijk toegeven dat ze het geweldig vond. De zachte bries in haar haren, het prachtige uitzicht, en het feestje zelf, dat er fantastisch uitzag. Maar ze had ook weer niet opgelet en nu kon ze door de mensenmassa Zach niet zien, toen ze zich eindelijk herinnerde dat haar toekomstige man ook aanwezig was. Verdubbeltjes. "Sorry," sprak ze iemand aan met een verontschuldigende glimlach. "Maar heeft u Zachary Davidson soms gezien? Knappe jongen, donkerblond haar..." Arrogante uitdrukking op zijn gezicht...
  14. [1836/1837]Round and round like a horse on a carousel, we go

    Happiness duwde haar lippen stevig op elkaar in een poging om haar gegiechel binnen te kunnen houden, want het was wel te zien aan Zach dat hij dit niet geheel kon waarderen, maar kom op, dit was zo grappig! En eerlijk gezegd extra grappig omdat Zach eruit zag alsof hij zich nog nooit zo erg aan iemand had geërgerd. Of aan iets, want Zach kon zich toch niet aan haar ergeren? Het was maar een ongelukje! "Af en toe," kon ze nog net glimlachen, voor hij zijn lippen ineens op de hare duwde. Het was vast niet de eerste keer dat ze hadden gezoend, ze waren al een tijdlang verloofd geweest, maar ze deden het ook weer niet zo vaak dat ze eraan gewend was. Het voelde altijd een beetje raar, zoenen. Alsof hun lippen niet helemaal op elkaar pasten. De hand met de suikerspin erin zakte naar beneden, maar helaas liet ze hem niet vallen. "Ja, een beetje," bloosde ze diep, toen ze de kus verbrak, want Zach, ze waren in het openbaar! "Je ruikt er meer naar, eerlijk gezegd." Ze beet een beetje ongemakkelijk op haar lip. "Wil je naar huis? Zodat je je schoon kunt maken?"
  15. [1836/1837]Round and round like a horse on a carousel, we go

    Nessie pruilde even, maar het was een goede pruil, geen verkeerde pruil. Ja, er was zoiets als een verkeerde pruil en dat was vooral als Zach besloot om vervelend te doen, maar op dit moment was hij gewoon heel lief en een beetje zorgzaam en dus plukte Happiness wat aan de bovenkant van de suikerspin af om tevreden in haar mond te stoppen. Het was echt heerlijk, hoor! "Weet je zeker dat je niets wilt?" vroeg ze en ze stak behulpzaam de suikerspin zijn kant op. Iets te hard, misschien want voor ze het wist was zijn gezicht erin begraven. "Oh jee!" giechelde ze en ze trok haar suikerspin schuldig terug. "Oh nee, er zit suikerspin op je wenkbrauwen!" En ze moest heel hard lachen. Maar het zag er ook zo raar uit!
×